သူ့ကိုလွှတ်ပေး၊ မဟုတ်ရင် ငါ အဝတ်တွေချွတ်ပစ်မယ်

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် ကွပ်မျက်စင်မြင့်ပေါ်သို့ အမြန်လျှောက်တက်လာပြီး "အရှင်မင်းကြီး?" ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ အနာဂတ်တွင် သူမ၏ သေဆုံးမှုကို သေချာစေမည့်သူအပေါ် သူမတွင် ကောင်းသောခံစားချက်များ မရှိသောကြောင့် "အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ဒီကွပ်မျက်မှုကို ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကြောင့် ဒေါသဖြင့် ရူးမတတ်ဖြစ်သွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ကို ဤကွပ်မျက်စင်မြင့်ပေါ်သို့ တင်ရန် သူသည် စိတ်ရောကိုယ်ရော အားထုတ်မှုများစွာကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

မင်းပြောလိုက်ရုံနဲ့ ရပ်လိုက်ရမှာလား?

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါတွေက နိုင်ငံတော်ရေးရာကိစ္စတွေနဲ့ သက်ဆိုင်ပါတယ်" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ဒါတွေက နိုင်ငံတော်ရေးရာကိစ္စတွေမှန်း ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ကျွန်တော့်လို ဧကရာဇ်တစ်ပါးက ဒါတွေကို တာဝန်မယူနိုင်ဘူးလား?" ဟု ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီး၊ ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ ကျွန်တော်မျိုး စကားမှားသွားပါတယ်။"

"ရပါတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက အလွန်စိတ်သဘောထားကြီးသည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဘိုးတော်ပဲလေ။ ခင်ဗျားသာစိတ်ရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ကျိန်ဆဲလို့တောင်ရပါတယ်။"

"ကျွန်တော်မျိုး မလုပ်ဝံ့ပါဘူး" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က ထိုစကားများကိုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

"လူတိုင်းကို ဆုတ်ခွာခိုင်းလိုက်ပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ခေါ်သွားတော့မယ်။"

"အရှင်!" အမတ်ချုပ်ကြီး၏ အသံသည် လေးနက်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူမ တကယ်ပဲ နဉ်ယွီဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤသည်မှာ သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူ ဒေါသထွက်တော့မည့် လက္ခဏာဖြစ်ကြောင်း သိလိမ့်မည်။ သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သိရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ သိခဲ့လျှင်ပင် သူမက သူ့ကို ကြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီမှာစောင့်နေ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ကျန်လူများကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ခဏသွားစကားပြောလိုက်ဦးမယ်။ လူငယ်လေး" သူမက ဖန်းထန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "မြှားတွေကို သတိထား၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်ထား။"

ဖန်းထန်သည် လိုကျစ်ကွေ့၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ် သူ၏ ဓားကို အလျားလိုက်ထားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူက သူမ စကားမပြောမီမှာပင် "အရှင်မင်းကြီး၊ ကိုယ့်ဘာသာ ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား?!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်သိတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်၊ "စစ်သေနာပတိချုပ်က မတရားစွပ်စွဲခံခဲ့ရတာ။"

"ဖန်းထန်နဲ့ အဲ့ဒီစစ်သားတွေရဲ့ ကြားစကားတွေကို နားမယောင်ပါနဲ့!" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"သက်သေက ဘယ်မှာလဲ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"တရားခံနဲ့ မြောက်ပိုင်း ဟူလူမျိုးတွေရဲ့ နန်းတော်ကြားက ဆက်ဆံရေးအကြောင်း အသေးစိတ်ပါတဲ့ စာတွေရှိတယ်" ဟု အမတ်ချုပ်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"ဪ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျား အဲ့ဒါတွေကို ဘယ်ကရခဲ့တာလဲ?"

"မြောက်ပိုင်း ဟူလူမျိုးတွေရဲ့ နန်းတော်ကနေပေါ့" ဟု အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆို မြောက်ပိုင်း ဟူလူမျိုးတွေက သွေးခွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာမဟုတ်ဘူးလို့ ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိလဲ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ရေးကို တုပဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲနေလို့လဲ? မသေချာမရေရာတဲ့ စာတွေအတွက် ခင်ဗျားက လူထုကို လူသားစားဖို့ လှုံ့ဆော်ခဲ့တာလား?"

"... ..." အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဤမြေးမလေး၏ စကားများသည် အစပိုင်းတွင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပုံပေါက်သော်လည်း သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားများက အဓိပ္ပာယ်ရှိရဲ့လား?

"သူ့ကို လွှတ်ပေးမှာလား၊ မပေးဘူးလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး မနာခံဘူးဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ?" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က ပြန်မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စင်မြင့်အောက်ရှိ လူပင်လယ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အဝတ်တွေ ချွတ်ပစ်မယ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်သို့ဆုတ်သွားပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့အဖြေအတွက် သုံးအထိ ရေမယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ ဤလူက သူမကို ပြတ်သားသောလှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် တွန်းအားပေးခဲ့သောကြောင့် သူမက ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်တော့မည်။ သူမ အဝတ်တွေ ချွတ်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ? ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလတွင် ယောက်ျားနှင့်မိန်းမများသည် သဘောကျသောလက်တွဲဖော်ကို တွေ့လျှင် အချိန်မရွေး အိပ်ရာတစ်ခုရှာပြီး ပျော်ပါးနိုင်ကြသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ မိန်းမသားဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြရန် အဝတ်ဗလာဖြစ်အောင် ချွတ်ရန်ပင် မလိုအပ်ပေ။

"မင်း..."

"တစ်။"

"မင်း မလုပ်နိုင်ဘူး..."

"နှစ်။"

"အရှင်မင်းကြီး၊ အာ!"

"သုံး။"

"အရှင်မင်းကြီး!" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ ကြယ်သီးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် နဉ်ယွီက သူ့ကို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် လုပ်မည့်နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ကျားစီးမိရင်း ဆင်းရခက်သော အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်။ အကယ်၍ လူတိုင်းက နဉ်ယွီသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသွားလျှင် သူတို့၏ ရှဲ့မျိုးနွယ်စုက သူတို့၏ အရှင်သခင်ကို လှည့်စားခြင်းပြစ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြောင်း လူတိုင်းသိသွားလိမ့်မည်။ သူတို့သည် မြှုပ်နှံရန်နေရာပင်မရှိဘဲ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

"မင်းလည်း သေမှာပဲ!" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သတိပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ ကြယ်သီးများကို ဆက်ဖြုတ်နေသည်။ သူမ တစ်ခါသေပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ဒုတိယအကြိမ်က ဘာများထူးခြားမှာလဲ? အခြားသူများအားလုံးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဝတ်ချွတ်နေသည်ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ ဉာဏ်အကောင်းဆုံးသူပင် သူမ ဘာလုပ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။

"ကောင်းပြီ။" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြယ်သီးများ ဖြုတ်ပြီးသွားပြီး သူမ၏ ခါးပတ်ကို ဖြေရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သွားကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ လက်များကို ရပ်တန့်ကာ သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မလိမ်ဘူးမလား?"

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ စကားမပြောခဲ့သော်လည်း နန်းတွင်းအစောင့်ကဲ့သို့ ပုံစံနှစ်ဦးက သူ၏ နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ပြီး နန်းတော်ကို ပြန်ပို့လိုက်" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ကျစ်!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤအဘိုးကြီးက ကိုင်တွယ်ရလွယ်ကူသူမဟုတ်ကြောင်း သိသည်! သူမသည် လက်များကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမ၏ အပြင်ဝတ်ရုံကို နှစ်ပိုင်းဆွဲဖြဲလိုက်ရာ အပိုင်းအစများသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

"ရပ်လိုက်" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း သူမ၏ အတွင်းဝတ်ရုံကို ဆွဲဖြဲတော့မည်ကို မြင်သောအခါ အစောင့်နှစ်ဦးကို အလျင်အမြန် ခေါ်လိုက်သည်။

"သူ့ကို လွှတ်ပေး" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်၊ "မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် အဝတ်တွေ ချွတ်ပစ်မယ်!"

***