ရန်သူတွေအပေါ်မှာတော့ သွေးအေးရက်စက်ရမယ်

သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နောက်မှ အစောင့်နှစ်ဦးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လူသိရှင်ကြား မကြေညာခဲ့သော်လည်း အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့အပေါ်တွင်မူ ထိရောက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်စုသည် ဧကရာဇ်ထီးနန်းပုလ္လင်ပေါ်သို့ မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တင်မြှောက်ခြင်းဖြင့် လေပြောင်းအခိုက် နဂါးကို ခိုးယူခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပြစ်မှုမျိုးသည် သူတို့ ဖော်ထုတ်ခံရန် မတတ်နိုင်သောအရာဖြစ်သည်။ လူထုက သူတို့ကို အသေသတ်အောင် မတောင်းဆိုလျှင်တောင်မှ နန်းတော်ရှိ မင်းသားအမျိုးမျိုးက သူတို့၏ မိသားစုကို အရှင်လတ်လတ် စားသောက်ရန် လုံလောက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို မယုံကြည်ဘဲ "ကျွန်တော့်ကို ထပ်မလိမ်နဲ့တော့၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် အဝတ်တွေ ဆက်ချွတ်နေမှာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က သူမ ဘာလို့ ဒီလောက် အရှက်မရှိရတာလဲဟု အလေးအနက်ထား မေးချင်နေသည်။ မိန်းကလေးငယ်များက လမ်းပေါ်မှာ ကိုယ့်အဝတ်ကိုယ် ဆွဲချွတ်ကြလို့လား?!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စင်မြင့်အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "မြန်မြန်လှုပ်ရှားတော့လေ။"

"အရှင်မင်းကြီး အမိန့်တော်ချမှတ်သည်မှာ..." အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် လူအုပ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ "လိုကျစ်ကွေ့ကို တရားစီရင်ရေးနန်းဆောင်သို့ ပြန်ပို့ရန်..."

"လိုကျစ်ကွေ့ကို နန်းတော်သို့ ပြန်ပို့ရန်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ရှေးဟောင်းတရုတ်စာကို အမှန်တကယ် နားမလည်သော်လည်း ဧကရာဇ်၏ နန်းတော်ကို တရားစီရင်ရေးနန်းဆောင်ဟု မခေါ်ကြောင်း သိသည်။ သူမသည် ဤလူကို နောက်ဆုံးတွင် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူက သူမ၏ မျက်စိအောက်တွင် ရှိမနေလျှင် ဘယ်လို စိတ်အေးနိုင်မည်နည်း?

"ဧကရာဇ်ရဲ့နန်းတော်ထဲကို အပြင်လူ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုခေါ်သွင်းလို့ရမှာလဲ?" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မှောင်မိုက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် အဝတ်ချွတ်မယ်။" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများသည် ယခင်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် လုံးဝ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသည်။ သူက ယုန်တစ်ကောင်ကို မွေးမြူခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤယုန်က လူစားနိုင်သည်ကို ဘယ်သူသိမှာလဲ?! ဤသည်မှာ သူ၏ လက်ရှိစိတ်အခြေအနေပင်…

"ဘာလို့ မင်းရဲ့လက်နက်ကို ငါ့ကို ချိန်ရွယ်ထားတုန်းလဲ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက စင်မြင့်အောက်မှ လေးသမားတစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

လေးသမားသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ လက်များ လျော့ကျသွားကာ သူ၏ လေးနှင့်မြှားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်က အခြားသူများအားလုံးကို ဤသည်မှာ လက်ရှိ ကောင်းကင်ဘုံ၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သတိရစေသည်။ လူတိုင်း သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ဝတ်ရုံများ တရှပ်ရှပ်မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကာ ဧကရာဇ်အတွက် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေကြောင်း အော်ဟစ်ကြတော့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးနှင့် မကျွမ်းကျင်သောကြောင့် ဘေးတစ်ဖက်သို့ ရွှေ့လိုက်သော်လည်း ဤစင်မြင့်ပေါ်တွင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှောင်လွှဲမရနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် နေရာတွင်ရပ်ကာ ဖန်းထန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွား၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့နဲ့အတူ နန်းတော်ကို ပြန်ခေါ်သွား။"

ဖန်းထန်နှင့် ကျန်လူများအားလုံးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများကို တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ အရာအားလုံးသည် သူတို့ မစဉ်းစားနိုင်လောက်အောင် အလွန်မြန်ဆန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ထံသို့ ကိုယ်တိုင် ပြေးသွားရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ရှိအမူအရာသည် သစ်သားကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်သည် မှောင်မိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ ဘာတွေစဉ်းစားနေသည်ကို ဘယ်သူသိနိုင်မည်နည်း? နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အင်း၊ သူ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သူမ၏ ကုသမှုက သွေးထွက်ခြင်းကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရပ်တန့်စေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ ဘာခံစားနေရသည်ကို မဖော်ပြနိုင်ပေ။ သူသည် ငရဲပြည်အနက်ဆုံးသို့ ရောက်သွားပြီးမှ မြေပေါ်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။ အပြောင်းအလဲအားလုံးသည် သူ့ကို ပျော်ရွှင်မှု၊ ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ နှင့် ရွှင်လန်းမှု - လူသားခံစားချက်အားလုံးကို - သူ့အလိုလို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်မရှိခဲ့သလို ဤခံစားချက်များကို လက်ခံရန်လည်း အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ ခြေထောက်များ မြေပြင်မှ လွတ်သွားသည်ကို ခံစားမိပြီး မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဧကရာဇ်ငယ်လေးက သူ့ကို ကောက်ချီလိုက်သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။

ဖန်းထန်နှင့် ကျန်လူများသည် သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် စစ်သေနာပတိချုပ်ကို တစ်နေ့တွင် ဤကဲ့သို့ အချီခံရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့သလို ဝါးလုံးကဲ့သို့ ပိန်လှီသော ဧကရာဇ်က ဤမျှလောက်သော ခွန်အားရှိလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ခဲ့ပေ။

"မင်း" လိုကျစ်ကွေ့သည် မိန်းမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပွေ့ချီခံရဖူးခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူသည် ယခုအခါ ရုန်းကန်ရန် အားနည်းလွန်းနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ လက်ရှိအရှက်ရဖွယ် ခံစားချက်များကို ဘယ်လိုနားလည်နိုင်မည်နည်း? သူ့ကို သတို့သမီးချီနည်းနဲ့ ပွေ့ချီရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကွပ်မျက်စင်မြင့်မှ ပြေးဆင်းသွားပြီး ဘယ်ညာကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အနီးအနားတွင် ရပ်ထားသော ရထားလုံးတစ်စီးပေါ်တွင် တည်ရှိသွားသည်။

"အဲ့ဒီရထားလုံး မဆိုးဘူး၊ ငါတို့ လောလောဆယ် သိမ်းယူလိုက်မယ်" ဟု သူမက ဖန်းထန်ကို ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းထန်သည် ပစ်မှတ်ထားခံလိုက်ရသော ရထားလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းသည် ထပ်တွန့်သွားသည်။ ဤသည်မှာ အမတ်ချုပ်ကြီး၏ ရထားလုံးဖြစ်သည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ နှာခေါင်းအောက်မှ လူတစ်ယောက်ကိုသာမက ရထားလုံးတစ်စီးကိုပါ လုယူခဲ့သည်လား? ခဏလေး၊ ဖန်းထန်က စဉ်းစားရန် ရပ်တန့်လိုက်သည်၊ အဲ့ဒီထဲက တစ်ခုခုက မှန်ကန်ပုံမပေါ်ဘူး… [လူတစ်ယောက်ကို လုတယ်… ရထားလုံးတစ်စီးကို လုတယ်– မသေချာသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို လုယူခြင်းသည် သူတို့၏ ချစ်သူများ သို့မဟုတ် ဇနီးများကို လုယူခြင်းကို ရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို သတို့သမီးပုံစံနဲ့တောင် ချီထားတာဆိုတော့… ကဲ။ :3]

"အဲ့ဒါ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ ရထားလုံးပါ" ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤသည်မှာ ပိုကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခု သူမ ရထားလုံးအတွက် ငှားရမ်းခပင် ပေးရန်မလိုတော့ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ရန်သူတွေအပေါ်မှာတော့ သွေးအေးပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ရမယ်လေ။ သူမက ရထားလုံးငှားခပေးဆောင်ရန် ငြင်းဆိုရုံသာမက ဤမြင့်မားကျယ်ပြန့်သော ရထားလုံးနှင့် သူ၏ သန်မာသော မြင်းများကို သူမအတွက် သိမ်းယူလိုသည်အထိ သဘောကျနေခဲ့သည်!

***