အမတ်ချုပ်ကြီးက ပြောတယ်၊ ဓားသွားမှာ အဆိပ်ပါတယ်တဲ့

အမတ်ချုပ်ကြီး၏ ရထားလုံးက အရှိန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားစဉ် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော သူမ၏ နန်းတွင်းရထားလုံးမှ ပုလဲဖြင့်အလှဆင်ထားသော ကန့်လန့်ကာများကို မလိုက်သည်။ သူမသည် အခြားရထားလုံးက သူမ၏ ရထားလုံးကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်နေသည်။ သူမ၏ လက်သည် နောက်သို့ဆုတ်သွားပြီး ပုလဲကန့်လန့်ကာသည် ရုတ်တရက် တချွင်ချွင်မြည်သံဖြင့် ပြုတ်ကျသွားသည်။

မကြာမီတွင် လူအုပ်ကြီးသည် ကွပ်မျက်ကွင်းမှ လူစုခွဲသွားပြီး သူမ၏ ရထားလုံးကို နှစ်ယောက်တစ်တွဲ၊ သုံးယောက်တစ်စုဖြင့် ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အရှင်မင်းကြီးက သစ္စာဖောက် လိုကျစ်ကွေ့ကို ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ခေါ်ဆောင်သွားပုံအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏ အပြစ်က မေးခွန်းထုတ်စရာဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို ကယ်တင်လိုသော ဆန္ဒဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ နှစ်ခုစလုံးသည် များစွာငြင်းခုံဖွယ်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြနေသည်။ သူတို့၏ နားများ နီရဲသည်အထိ ငြင်းခုံကြသော်လည်း ဤလူများထဲမှ ဘယ်သူမှ ကျေနပ်ဖွယ်ရာ ကောက်ချက်တစ်ခုကို မရရှိနိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် လူအုပ်ကြီး ထွက်ခွာသွားသောအခါ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် ရထားလုံးရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ အသံတိုးတိုးဖြင့် သူက "မယ်တော်ကြီး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တံခါးသည် အတွင်းမှ ဖွင့်လာပြီး နန်းတွင်းမှ အထိန်းတော်မော့မော့တစ်ဦးက ရထားမှ ဆင်းလာပြီး သူ့ကို ဝင်ရန် ဦးညွှတ်ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ ရထားထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ကို "တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ?!" ဟု မေးသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် လက်ရှိတွင် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မယ်တော်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"နဉ်ယွီ၊ သူ၊ သူ ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ရဲတာလဲ..." မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် သူမ၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဖြစ်ခြင်းကို ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး၊ စိတ်ကိုလျှော့တော်မူပါ" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"လိုကျစ်ကွေ့က အိမ်ရှေ့စံအတွက် လက်စားချေဖို့ သေချာပေါက် လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သူ သိရဲ့လား?" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က မေးလိုက်သည်။ "သူ လိုကျစ်ကွေ့နဲ့ အရင်က တွေ့ဖူးလား?"

"အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး" အမတ်ချုပ်ကြီးက ခေါင်းခါပြီး ထိုအကြံအစည်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ နဉ်ယွီသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ စံအိမ်တွင် နေထိုင်စဉ်က ကမ္ဘာကြီးနှင့် အခြေခံအားဖြင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်နေခဲ့သည်။ နို့ထိန်းတစ်ဦးမှလွဲ၍ သူမတွင် စကားပြောရန် အခြားဘယ်သူမှပင် မရှိခဲ့ပေ။ သူမ ဘယ်လိုလုပ် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် တွေ့ဆုံနိုင်မည်နည်း?

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ထိုင်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် "ဘာလို့ အဖေက သူကို ကွပ်မျက်ကွင်းမှာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့တာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် သူ့အကြီးဆုံးသမီး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သည်။ အကယ်၍ သူက နဉ်ယွီ၏ သရုပ်မှန်ကို ထိုအချိန်က အသိအမှတ်မပြုခဲ့လျှင် သူမက လိုကျစ်ကွေ့ကို ကယ်တင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"အဖေသာ သူ့ကို အသိအမှတ်မပြုခဲ့ရင် ကျွန်မတို့ နဉ်ယွီရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို သရုပ်ဆောင်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနိုင်ခဲ့မှာပဲ!" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ရထားလုံး၏အရိပ်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။

"မယ်တော်ကြီး၊ သူမက မယ်တော်ကြီးရဲ့ သမီးအရင်းပါ" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မစကားကို မနာခံတဲ့ သမီးတစ်ယောက်ကို ဘာလုပ်ဖို့ လိုချင်မှာလဲ?" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က ပြန်ချေပလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီး၊ အခု အခြေအနေတွေက ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ ဒေါသထွက်နေလို့ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့်..." သူက ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမယ့် လိုကျစ်ကွေ့ အသက်ရှင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရေပြားနှင့် အရိုးသာကျန်သော ကြောင်ငယ်လေးတစ်ကောင်သည် လမ်းကို ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းကာ ရထားအောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

"အာဏာပါးကွပ်သားသုံးတဲ့ ဓားတွေပေါ်မှာ အဆိပ်ပါတယ်။ အဲ့ဒါက လိုကျစ်ကွေ့ကို မသေစေဘဲ အလွန်အမင်းနာကျင်စေဖို့ လုံလောက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအဆိပ်က သုံးရက်အတွင်း သူ့အသက်ကို သေချာပေါက် ယူသွားလိမ့်မယ်" ဟု အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ကြားလျှင် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် အသက်ကို ရှူထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အမူအရာသည် ထပ်မံပြောင်းလဲသွားသည်။ "အဖေကလည်း ဘာလို့ စောစောက မပြောခဲ့တာလဲ?" မယ်တော်ကြီးအနေဖြင့် သူမသည် အာဏာနှင့် လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို သူမ၏ ဖခင်နှင့် မျှဝေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "သူက 'ညကျီးကန်းတောင်ကြား' မြင်းတပ်ရဲ့ စစ်ဦးစီးချုပ်ဖြစ်သလို အန်းယွမ်က ခရိုင်ခြောက်ခုရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်လည်း ဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော်မျိုး စဉ်းစားခဲ့တာက စစ်သားတွေက ဒုက္ခပေးဖို့လာရင် သူတို့ကို တားဆီးဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဓားပေါ်မှာ အဆိပ်ထည့်ထားရင် လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့ သေဆုံးမှုကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေချာစေမှာပါ။ ဒီလိုပြင်းထန်တဲ့ အခြေအနေတွေအောက်မှာ ကျွန်တော်မျိုးက အရင်ဆုံး တိတ်ဆိတ်နေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာက အကြံအစည်ကို မဖော်ထုတ်မိအောင် ရှောင်ရှားဖို့ပါ။ ဒါ့အပြင် ဘယ်သူ့ကိုမဆို အဆိပ်ခတ်သတ်တယ်ဆိုတာက လူသိရှင်ကြား ပြောဆိုဖို့ သင့်တော်တဲ့ အကြောင်းအရာမဟုတ်ပါဘူး။"

"နန်းတော်ထဲက လိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ လူဟောင်းတွေကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထားထားဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ?" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး၊ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး" အမတ်ချုပ်ကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လိုကျစ်ကွေ့ သေသွားရင် လိုမျိုးနွယ်စုကနေ အဲ့ဒီဖျားနာနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ ကျန်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအခါ ဘာကို ကြောက်စရာရှိသေးလဲ? အဲ့ဒီနဂါးအိမ်တော်အတွက်တော့ သူတို့ခေါင်းဆောင် ဆုံးရှုံးသွားရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ တဖြည်းဖြည်း ဖြေရှင်းလို့ရပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့ အပြစ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ဖို့ အခိုင်အမာ တောင်းဆိုရင်တောင် လူသေသွားရင်တော့ သိပ်ပြီး ကွာခြားမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ အမူအရာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ သူမသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ စကားများကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်ယူလိုက်ပုံရသည်။

"မယ်တော်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အတွေးတွေကို စုံစမ်းကြည့်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" သေခြင်းတရားတံခါးဝရှိ လိုကျစ်ကွေ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ကိစ္စများကို ပို၍ စိုးရိမ်နေသည်။ တိတ်တဆိတ် သူက "ဘယ်သူက သူမကို လှုံ့ဆော်ခဲ့တာလဲ? သူမ လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုသိခဲ့တာလဲ? ဖန်းထန်လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဖန်းထန် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အရှင်မင်းကြီး သတိလစ်သွားခဲ့တာ။ သူ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဘေးမှာ အမှုထမ်းနေတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်လား?"

"အဲ့ဒီလူတွေအားလုံးကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားတာ။ သူတို့မှာ ပြဿနာရှိစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။"

"ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလိုတွေဖြစ်လာတာလဲ?" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ စိုးရိမ်နေသည်။

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ မျက်နှာသည် ထပ်မံ မှောင်မိုက်သွားသည်။ "ကျွန်မတို့ အဲ့ဒီလူကို ရှာရမယ်!"

(စာရေးသူ: ကြောင်ဝတုတ်သုံးကောင်က သတင်းဖော်ကောင်လုပ်သွားတာဆို၊ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ယုံမှာလား?)

***