စစ်သေနာပတိချုပ် လိုက နဂါးကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတယ်

ရထားလုံးသည် နန်းတော်ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးစောင့်များက ရပ်တန့်ခိုင်းလိုက်သည်။ သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်း ရထားပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းထွက်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ တာဝန်ကျအစောင့်များသည် သူတို့ကို ချက်ချင်း ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်ကို အိမ်ပြန်ခြင်းမှ တားဆီးခြင်းသည် ယုတ္တိမရှိပေ။

"ကျွန်တော်တို့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားသင့်လဲ?" ဖန်းထန်သည် တစ်လမ်းလုံး လိုကျစ်ကွေ့ကို ထိန်းထားခဲ့သည်။ ယခု သူတို့ နန်းတော်ထဲရောက်နေသောအခါ ဤဗိုလ်ချုပ်ငယ် ဖန်းထန်သည် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ စစ်သေနာပတိချုပ်သည် သီလစောင့်ထိန်းသော ယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် နန်းတော်ထဲတွင် ဘယ်ကို သွားနိုင်မည်နည်း? နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေမိသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမသည် ယနေ့မှသာ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာခဲ့ပြီး အသေးစိတ်အနည်းငယ်ကိုသာ သိသည်။ ယခုအခါ သူမသည် သူမ၏ လက်ရှိအိမ်အကြောင်း အမှန်တကယ် မသိပေ။

"ကျွန်တော်တို့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို 'ညကျီးကန်းတောင်ကြား' ကို ပြန်ခေါ်သွားလို့ရမလား?" ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဤယုတ်မာသော မြို့တော်တွင် ဆက်မနေချင်တော့ပေ!

"စစ်သေနာပတိချုပ်က ဒီလိုခရီးရှည်ကို ဘယ်လိုခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ?" အခြားဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက ပြန်ချေပလိုက်သည်။

ဗိုလ်ချုပ်များသည် ခေါင်းငုံ့ကာ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူတို့အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ် ဤမျှလောက် ဒဏ်ရာရနေသောကြောင့် သူ ဘယ်လို ခရီးဝေး သွားနိုင်မည်နည်း?

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဖန်းထန်နှင့် ကျန်လူများ ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု မထုတ်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး "ဒါဆို သူ့ကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ နေခိုင်းလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်နေတဲ့နေရာမှာ အခန်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။" သူမ၏ အဆောင်သည် စစ်သေနာပတိချုပ်တစ်ဦးအတွက်သာမက ၃၀ အတွက်ပင် နေရာပိုရှိသည်။

"... ..." ဖန်းထန်နှင့် ကျန်လူများသည် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။ ဧကရာဇ်၏ အဆောင်က ဘယ်လိုလုပ် မကျယ်ဘဲနေမလဲ? အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အရှင်မင်းကြီး၏ စကားများသည် သူတို့၏ နားထဲတွင် ထူးဆန်းနေသလို ခံစားနေရသည်။

မကြာမီပင် သူတို့သည် တော်ဝင်အိပ်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို သူမ၏ လက်မောင်းများဖြင့် ကောက်ချီကာ ရထားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အစောပိုင်းက ထွက်ခွာခဲ့သော အခန်းများသို့ တိုက်ရိုက်သွားလိုက်သည်။ ရွေးချယ်စရာမရှိပေ၊ ဤသည်မှာ သူမ မှတ်မိသော တစ်ခုတည်းသော နေရာဖြစ်သည်။

ယုံနင်ဧကရာဇ်၏ အဆောင်ကို ထိုက်ဟွာခန်းမ ဟုခေါ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း နံရံများကို ကျော်ခွပြီး ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက် ဒေါသထွက်နေသော မယ်တော်ကြီးက ၎င်း၏ မိန်းမစိုးများစွာကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ ယခုအခါ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း မလုံခြုံဟု ခံစားနေရသောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထူထဲသောဝတ်ရုံများဖြင့် ပတ်ထားသော လူတစ်ဦးကို သယ်ဆောင်လာပြီး သူမ၏နောက်တွင် သန်မာသော ယောက်ျားများ တန်းစီလိုက်ပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်းမစိုးများသည် မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားကြသည်။ အရှင်မင်းကြီး ဤလူများအားလုံးကို အဆောင်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက် သူတို့က မယ်တော်ကြီးကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမည်နည်း?

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးကို ခြေဖြင့် ကန်ဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားကာ ဒုတိယအတွေးမရှိဘဲ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကုတင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။ သူမနောက်သို့ လိုက်ပါလာသော ဗိုလ်ချုပ်များသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် နန်းတော်ထဲတွင် ရှိနေရသည်ဟူသော ခံစားချက် လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက လက်ကိုမြှောက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့... သမားတော်တစ်ယောက်လောက် ခေါ်သင့်လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဖန်းထန်က "နန်းတွင်းသမားတော်တွေ မရှိဘူးလား?" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဗိုလ်ချုပ်ဖန်း ထိုစကားများကို အော်ဟစ်လိုက်သောအခါ ကျန်ဗိုလ်ချုပ်များသည် သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

အမေနဲ့အဖေရေ၊ ဒါက နန်းတော်ကြီးပဲ!

သူတို့ ရပ်တန့်ပြီး အခန်းပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်း၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော အတွင်းပိုင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ခေါင်မိုးတန်းများပင် ခြေသည်းငါးချောင်းပါသော နဂါးများဖြင့် ထွင်းထုထားပြီး သူတို့၏ စစ်သေနာပတိချုပ်က... ဗိုလ်ချုပ်များအားလုံး တစ်ပြိုင်နက် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အဲ့ဒါ နဂါးကုတင်ကြီးလေ! [နဂါးကုတင် (龙床) – longchuang၊ နာမည်အတိုင်း ဧကရာဇ်ရဲ့ အိပ်ရာဖြစ်တယ်။ နဂါးတွေက တရုတ်ဧကရာဇ်တွေနဲ့ ဆက်စပ်လေ့ရှိတဲ့ အမှတ်အသားဖြစ်တယ်]

"ထွက်သွား" လိုကျစ်ကွေ့က မျက်လုံးဖွင့်ရင်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏အသံသည် တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ အလွန်အမင်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ပြသနေသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီး?" ဗိုလ်ချုပ်များသည် သူ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ကြပေ။ အခုက သူတို့ကို နှင်ထုတ်ရမယ့် အချိန်လား?!

"ဒါက ထိုက်ဟွာခန်းမ" လိုကျစ်ကွေ့ ထထိုင်ချင်သော်လည်း အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် မအောင်မြင်ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း သူ၏လူများကို စကားပြောလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းတို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဝင်လို့ရတဲ့ နေရာလား? ထွက်သွား!"

"ဟေ့၊ ဟေ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း အနည်းငယ် မပျော်တော့ပေ။ သူမသည် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်သူများအပေါ် ဤမျှလောက် ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုမူသော ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ဖူးပေ။ "ဘာလို့ ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းနေရတာလဲ? ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားမပြောနိုင်ဘူးလား?"

"ထွက်သွား!" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ အားအကုန်သုံး၍ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ဖန်းထန်၏ ခါးရှိ ဓားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဗိုလ်ချုပ်များသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့အားလုံးသည် သူတို့၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဓားများ သယ်ဆောင်ထားကြသည်။ အနာဂတ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤအကြောင်းကို သိသွားလျှင် ၎င်းသည် သူတို့အပေါ် နောက်ထပ် သေဒဏ်တစ်ခုဖြစ်လိမ့်မည်။ သူတို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အရှင်မင်းကြီးက သူတို့၏ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သတ်ရန် စီစဉ်နေမည်မဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ သတ်ချင်လျှင်ပင် စစ်သေနာပတိချုပ်က အော်ဟစ်ရန် အသက်ရှူနိုင်သရွေ့ သူတို့က ထိုသေးငယ်သော ပုံရိပ်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကယ်တင်ရန် ပြေးဝင်နိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးညွှတ်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ယဉ်ကျေးစွာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

သူမ အထင်သေးခံရသည်ကို မသိသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဗိုလ်ချုပ်များ အခန်းမှ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခု ဤလူ အသက်ရှင်နိုင်ပြီဆိုတော့ သူမ ဘာဆက်လုပ်သင့်သလဲ? လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုလည်း ကြည့်နေသည်။ အချိန်ကြာသွားသော်လည်း အရှင်မင်းကြီး စကားမပြောသောအခါ သူက စကားစလိုက်သည်။

"အိမ်ရှေ့မင်းသားနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက ကျောင်းနေဖက်ကနေ သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးက သူ့ကို အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်လို အမြဲမြင်ခဲ့တယ်။"

"... ..." နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမရှိပေ။ သူ့သူငယ်ချင်းက ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ခံစားချက်တွေ ဘယ်ကိုရောက်ရောက် သူမနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?

***