အရှင်မင်းကြီး ရမ်းကားတော့မည်

သူနှင့် အိမ်ရှေ့စံကြားက ဆက်ဆံရေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြပြီးနောက်၊ လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ရှိဧကရာဇ်က သူ့ကို မျက်လုံးအကြီးကြီး၊ နက်နက်များဖြင့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ကြည့်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ လုံးဝ နားမလည်ပုံရသောကြောင့် စစ်သေနာပတိချုပ် လိုက "ဘာလို့ ကျွန်တော်မျိုးကို ကယ်တာလဲ?" ဟု မေးလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားက မတရားစွပ်စွဲခံခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထူးဆန်းနေသည်။ သူမက အပြစ်ကင်းစင်သော လူတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ မကယ်ရမှာလဲ?

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုး အိမ်ရှေ့မင်းသားအတွက် လက်စားချေမှာကို မကြောက်ဘူးလား?" လိုကျစ်ကွေ့က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အဝတ်စဖြင့် ချပ်ရပ်အောင် စည်းနှောင်ထားသော သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး "မကြောက်ပါနဲ့၊ ငါတို့ အတူတူ ကြိုးစားလုပ်ဆောင်နိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က အမတ်ချုပ်ကြီးနှင့် မယ်တော်ကြီးကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရန် ပူးပေါင်းနိုင်သည်!

လိုကျစ်ကွေ့၏ ထက်မြက်သော ဦးနှောက်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများကြောင့် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နှင့် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့တို့သည် အိမ်ရှေ့စံ၏ သေဆုံးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သော သားအဖဖြစ်သည်။ ထိုအဖြစ်မှ အကျိုးအများဆုံး ရရှိသူနှင့် ဤပြဿနာ၏ အဓိကတရားခံမှာ နဉ်ယွီကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ အခြားဘယ်သူမှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်သတ်ဖို့အတွက် အတူတူ ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်တဲ့လား?

"ခင်ဗျားက လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်တယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ လက်တင်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကူညီမယ်။ အခုလောလောဆယ် ခင်ဗျား ဘာမှ စဉ်းစားစရာမလိုဘူး။ အရင်ဆုံး ကောင်းကောင်းအနားယူပြီး ကျန်တာအားလုံးကို ကျွန်တော့်ကို ထားလိုက်။"

နွေးထွေးသော စီးကြောင်းတစ်ခုက လိုကျစ်ကွေ့၏ သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ သူသည် မူလက သံသယများနှင့် သတိကြီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထိုနွေးထွေးမှုက မကြာမီ သူ့ကို နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားစေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ ဒဏ်ရာများပေါ်မှ သွေးခဲတစ်ပိုင်းကို ဖယ်ရှားကာ အောက်မှ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သွေးထွက်ခြင်း ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ဒဏ်ရာက မကျက်သေးပေ။ ဒဏ်ရာအတွင်းတွင် အရိုးများ ပေါ်ထွက်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း အသက်ကို ရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။ သူမတွင် စွမ်းအားများ ရှိနေသေးသော်လည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကမ္ဘာမှာလိုမျိုး မူလကကဲ့သို့ အားမကောင်းတော့ပေ။ သူမ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း စစ်သေနာပတိချုပ် လို သွေးထွက်နေခြင်းကိုသာ ရပ်တန့်စေနိုင်ခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး" တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဖန်းထန်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ "မယ်တော်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးကို သူ့ရဲ့ခန်းမဆောင်ဆီ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"

"မသွားဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဒုတိယအတွေးမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူမက ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ပြောစရာဘာမှမရှိ၊ ဒါကြောင့် ဘာလို့ သွားတွေ့ရမှာလဲ?

ရွှီကုန်းကုန်းသည် နန်းတော်၏ ပိတ်ထားသောတံခါးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် စကားစလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ မယ်တော်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးကို လွမ်းတယ်လို့ ပြောပါတယ်"

"ကျွန်တော် သူ့ကို မလွမ်းဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ အဖြေက တိုတောင်းပြီး ရှင်းလင်းသည်။ လက်ရှိတွင် သူမ၏ မောင်ငယ်လေးသည် နို့စို့ရွယ်တွင်ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် သူမ လုံးဝ စိတ်မပူပေ။ ထိုသားအဖက သူမကို သတ်ရန် နည်းလမ်းများ မစဉ်းစားနိုင်သေးပေ။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လူတိုင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများကြောင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီးအပေါ် စိတ်ဆိုးရုံသက်သက် မဟုတ်တော့ပုံရသည်။ ပို၍ဆိုရလျှင် သူက ရုတ်တရက် ရန်လိုသောသဘောထားကိုပင် ပြသလာခဲ့သည်! တိတ်ဆိတ်မှုအလယ်တွင် ထိုက်ဟွာခန်းမမှ မိန်းမစိုးငယ်လေးတစ်ဦးက အခင်းဖြစ်ရာသို့ အမြန်ပြေးလာသည်။ တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် လန့်သွားသဖြင့် သူသည် အိပ်ဆောင်သို့ တက်သောလှေကားများကို မတက်ဝံ့ဘဲ ပန်းခြံထဲတွင် ရပ်ကာ "ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်၊ အမတ်ချုပ်ကြီးက တွေ့ခွင့်တောင်းပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ပြဿနာရှာနေသည်ကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း "သူ့ကို အမြန်ဆုံး အိမ်ပြန်ခိုင်းလိုက်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးငယ်လေး၏ အသံသည် တုန်ယင်သွားပြီး "အရှင်မင်းကြီး၊ အမတ်ချုပ်ကြီးက နန်းတော်ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီးပါပြီ။ အခု သူက မယ်တော်ကြီးရဲ့ ခန်းမဆောင်မှာ ရှိနေပါတယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကုတင်ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရင်း မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။ ဒီသားအဖက ငါ့ကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေတာလား?

"အရှင်မင်းကြီး?" ရွှီကုန်းကုန်းက ပိတ်ထားသောတံခါးများကနေ ထပ်မံအော်ခေါ်လိုက်သည်။

သူမက နန်းတွင်းအရှုပ်အထွေးတွေကို နားမလည်ဘူး၊ ဒါဆို ဘာလုပ်သင့်လဲ? နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ အခန်းထဲတွင် တစ်ပတ်ပြီးတစ်ပတ် လျှောက်သွားနေသည်။ သူတို့နဲ့ သွားတိုက်ခိုက်သင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးသင့်လား?

ဖန်းထန်နှင့် ကျန်လူများသည် တံခါးစောင့်နတ်မင်းများကဲ့သို့ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေကြပြီး သန်မာခန့်ညားပုံရသည်။ သို့သော် သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ထားသည်။ အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ခြေထောက်ပေါ် မရပ်တည်နိုင်ဘဲ မယ်တော်ကြီးနှင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှေ့တွင် ဦးညွှတ်လိုက်လျှင် စစ်သေနာပတိချုပ်က ထပ်မံအန္တရာယ်ကျရောက်တော့မည် မဟုတ်လော?

ဒုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးများပွင့်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း လျှောက်ထွက်လာသည်။ သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ဤကမ္ဘာအကြောင်း လုံလောက်စွာ မသိသေးကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထွက်ပြေးခြင်းသည် ကောင်းသော အကြံအစည်မဟုတ်သောကြောင့် သူမ တိုက်ခိုက်ရမည်!

"ဟိုကောင်တွေ၊ မင်းတို့ ဒီနေရာကို စောင့်ကြ။ ဘယ်သူမဆို အထဲဝင်ဖို့ကြိုးစားရင် ရိုက်ပစ်လိုက်!" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "လူသေရင် ငါတာဝန်ယူမယ်။"

တစ်ဖန်၊ ခြံဝန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများကြောင့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်းက အခြေအနေတွေက လေးနက်လာပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အရှင်မင်းကြီး ရမ်းကားတော့မည်!

***