ကြောင်ငယ်လေးက ပြောတယ်၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကယ်တင်လို့မရတော့ဘူးတဲ့

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီး၏ ခန်းမဆောင်မှ စိတ်ပျက်စွာ ထွက်ခွာလာပြီး ဘဝသည် ခက်ခဲသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် နန်းတော်၏ မြေပြင်များတစ်လျှောက် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လျှောက်သွားနေစဉ် ပန်းပွင့်နေသော သစ်ပင်များ၊ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော ရေကန်များနှင့် အမျိုးမျိုးသော ငှက်များ၊ ပိုးမွှားများနှင့် ငါးများ၏ မြင်ကွင်းက သူမ၏ စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်ကောင်းမွန်လာစေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလတွင် ကြီးပြင်းလာစဉ်က ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာကို မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ဘဝက ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲနေပါစေ၊ ဇွန်ဘီများ၏ အရှင်လတ်လတ် အစားခံရမည့် အဆက်မပြတ် ခြိမ်းခြောက်မှုဖြင့် နေထိုင်ခြင်းထက် ပိုခက်ခဲနိုင်ပါ့မလား? ချက်ချင်းပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အဆုံးမရှိသော ရည်မှန်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမသည် ဇွန်ဘီများကိုပင် မကြောက်သောကြောင့် သာမန်လူများကို ဘာကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း? ဤလူအမျိုးအစားများသည် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းပင် မရှိသေးပေ! အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး!

သူမ၏ စိတ်အခြေအနေ တိုးတက်လာသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လမ်းလျှောက်နှုန်းသည် မြန်လာသည်။ အရှင်မင်းကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါလာသော နန်းတွင်းအပျိုတော်များနှင့် မိန်းမစိုးများသည် မလိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့အားလုံး ပြေးနေချိန်တွင် သူတို့သည် အရှင်မင်းကြီးက လမ်းလျှောက်ရုံဖြင့် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့က မယ်တော်ကြီးကို ဒီအကြောင်း ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ? ဒါ့အပြင် ဘယ်သူက သူတို့ကို အရှင်မင်းကြီးက စာအုပ်တွေပဲ လေ့လာပြီး သိုင်းပညာမသင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလဲ?

ပျော်ရွှင်နေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဥယျာဉ်ကြီးတစ်ခုနှင့်တူသော နန်းတော်ထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း ဇွန်ဘီအားလုံးကို သတ်ကြစို့ မှ ကျွန်တော် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်သတ်တယ်၊ ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူတယ် အထိ သီချင်းများ ဆိုနေစဉ် ရှေ့တွင် သစ်တောအုပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဧပြီလသည် သစ်ပင်များ အညွန့်ပေါက်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်သောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော လတ်ဆတ်သော အရွက်များ၏ အမိုးအကာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဟား! နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ မြက်ပင်များကို ဘေးသို့ ပစ်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ သစ်တောထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဘယ်လောက်လှတဲ့ ကမ္ဘာကြီးလဲ!

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြောင်လေးကောင်သည် သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် အစည်းအဝေးလုပ်နေကြသည်။

"မြှောင်" အတော်လေးပိန်သော ကြောင်ငယ်လေးက သူ့လောင်တဖြစ်သော အနက်ရောင်ကြောင်၏ခြေသည်းများကို ချစ်ခင်စွာ လျက်လိုက်ပြီး "လောင်တ၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကယ်တင်လို့မရတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ကြောင်လောင်တသည် ကြောင်ငယ်လေးကို လဲကျသည်အထိ ကုတ်ခြစ်လိုက်ပြီး "ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ? အဲ့ဒီငတုံးမက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကယ်ပြီး ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်ဘူးလား?"

သစ်တောထဲတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တစ်ဖန် ငတုံးမဟု အခေါ်ခံရသောကြောင့် တောင့်တင်းသွားသည်။ ဟုတ်တယ်လေ၊ သူမက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကယ်ပြီး ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား?!

ကြောင်ငယ်လေးသည် အကိုင်းအခက်များပေါ်တွင် လူးလိမ့်ပြီးနောက် မတ်တပ်ထိုင်ကာ သူတို့၏ ရထားလုံးအောက်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးနှင့် မယ်တော်ကြီးထံမှ ကြားခဲ့သည်များကို လောင်တဖြစ်သူကို ထပ်ပြောပြလိုက်သည်။ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ အခြားကြောင်များနှင့် သူတို့အောက်ရှိ လူသား အားလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။ မကြာမီပင် လောင်တ၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်၊ စူးရှသော အော်သံများက သစ်တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားသည်။ "မြှောင်၊ စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတဲ့ လူသားတွေ!"

"သေစမ်း!" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြေထောက်များကို ဆောင့်လိုက်ပြီးနောက် သစ်တောထဲမှ အရူးအမူး ပြေးထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။ အာဏာပါးကွပ်သား၏ ဓားသွားပေါ်တွင် အဆိပ်သုတ်ထားတယ်တဲ့လား? အဲ့ဒီ ကျိန်စာသင့် အဘိုးကြီး! သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ကြောင်လေးကောင်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း အော်ဟစ်နေသည်ကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူတို့အောက်တွင် လူသားတစ်ဦး ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပေါ်လာခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့ ထပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရူးအမူး ထွက်ပြေးနေသော ပုံရိပ်သည် အခြားဘယ်သူမှမဟုတ်ဘဲ ထိုငတုံးမ၊ နဉ်ယွီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ကြသည်။

"ငါတို့ လိုက်ကြမယ်" ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် အကိုင်းအခက်များကြားတွင် ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ ခုန်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ နောက်လိုက်များနှင့်အတူ သစ်တောထဲမှ ပြေးထွက်သွားသည်။

ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားတဲ့ လူသားတွေက အလျင်စလိုဖြစ်တဲ့အခါ လေလိုပဲ ပြေးကြတယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အသက်တစ်ရှိုက်တည်းဖြင့် ထိုက်ဟွာခန်းမသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမနောက်သို့ မယ်တော်ကြီး၏ နန်းတော်သို့ လိုက်ပါခဲ့သော လူအားလုံးသည် အရှင်မင်းကြီးကို ရှာဖွေရင်း လှည့်လည်နေဆဲဖြစ်သည်။ နန်းတော်တွင် ကျန်ခဲ့သော နန်းတွင်းအပျိုတော်များနှင့် မိန်းမစိုးများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ကို လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် မမြင်လိုက်ကြပေ။

ဖန်းထန်နှင့် ကျန်လူများသည် ကုတင်ပတ်လည်တွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ သူတို့သည် လူနာများကို ဘယ်လိုကုသရမည်ကို မသိဘဲ လိုကျစ်ကွေ့၏ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရှုရန် သမားတော်တစ်ဦးကို မရှာနိုင်ခဲ့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သံကြားသောအခါ ဗိုလ်ချုပ်အချို့သည် အလျင်အမြန် နောက်သို့လှည့်လိုက်သော်လည်း ဘယ်သူမှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ နောက်သို့ပြန်လှည့်လိုက်ချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လက်ရှိတွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် သတိလစ်မေ့မြောနေသည်။ သူသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့သောကြောင့် သူ၏ ကာယခွန်အားကို ပြန်မရရှိသေးပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ၏ အသက်ရှူသံနှင့် နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ပြီးနောက် အသက်ကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။ ဘုရားရေ၊ သူမ ဥယျာဉ်များတွင် လျှောက်သွားပြီး လှပသော ကမ္ဘာကြီးကို ခံစားနေစဉ် စစ်သေနာပတိချုပ် လိုက အဆိပ်ကြောင့် သေလုနီးပါးဖြစ်နေခဲ့သည်!

ဖန်းထန်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်...?"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။ ဖန်းထန်က နောက်ထပ်မေးခွန်းများ မေးချင်သော်လည်း သူ၏ဘေးရှိ ဗိုလ်ချုပ်များက သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ သူ့ကို ပါးစပ်ပိတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏ ပခုံးသည် အရေပြားဆုတ်ခွာခံရပြီးနောက် လူအုပ်ကြီး၏ ကိုက်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူ၏ မူလအရေပြား၏ လေးပုံတစ်ပုံထက်နည်းသော အသားသာ ကျန်ရှိပြီး ဒဏ်ရာ၏ နက်ရှိုင်းသော အစိတ်အပိုင်းများက အရိုးကို ပေါ်လွင်စေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း အဆိပ်၏ လက္ခဏာများကို မတွေ့ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဒဏ်ရာကို ဖုံးအုပ်ထားသော လက်ပေါ်ရှိ ဖိအားကို တိုးမြှင့်လိုက်ရာ ထပ်မံသွေးထွက်လာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်သည် စစ်သေနာပတိချုပ်၏ သွေးထဲတွင် စိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဗိုလ်ချုပ်များသည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ "အရှင်မင်းကြီး!" ဟု တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "အဲ့လိုအော်နိုင်တဲ့ခွန်အားမျိုးရှိရင် ရေနွေးနဲ့ ပိတ်စတစ်ချို့ သွားယူပါလား?" သူမ ဒီမှာရှိနေရင် ဆေးမလိုပေမယ့် လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့ ဒဏ်ရာက မကျက်သေးပေ။ အဲ့ဒါကို ပတ်တီးစည်းထားသင့်ပုံရသည်။

"ဘယ်...ဘယ်မှာ သွားယူရမှာလဲ?" ဖန်းထန်က ထစ်အသွားသည်။ ဒါက ထိုက်ဟွာခန်းမလေ။ သူတို့က ကန်းနေသလို ပြေးလွှားလို့ရတဲ့ နေရာလား?

သွေးထဲတွင် အဆိပ်လက္ခဏာများ မတွေ့သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ သူမက စစ်သေနာပတိချုပ် လိုကို ကွပ်မျက်စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကုသပေးစဉ်က အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပုံရသည်။ ကောင်းလိုက်တဲ့၊ ကုသနိုင်စွမ်း!

"အရှင်မင်းကြီး?" ဖန်းထန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မသိဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဖန်းထန်ကို ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ သူမက ယနေ့မှသာ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာခဲ့ပြီး အဲ့ဒီအချိန်အားလုံးကို လျှောက်သွားနေခဲ့သော်လည်း ရေနွေးကျိုတဲ့ မီးဖိုချောင်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ခဲ့ပေ။

***