အရှင်မင်းကြီး... စားချင်နေတယ်

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘေးခန်းမဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် မိုးကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုသည် ညနေစောင်းအချိန်ဖြစ်ပြီး နေဝင်ချိန်က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း၏ ထက်ဝက်ကို မီးတောက်များကဲ့သို့ အနီရောင်ဆိုးထားသည်။ သူမသည် ပန်းခြံထဲရှိ တောင်ဇလပ်ပန်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ချာမေပန်းများ၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရာ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေသည် အဓိကခန်းမဆောင်သို့ ဝင်ရောက်ရန် လုံလောက်စွာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာသည်။

ယခုအခါ ဖန်းထန်နှင့် အခြားသူများသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးရန် အလွန်ငယ်ရွယ်ပုံရသော နန်းတွင်းသမားတော်တစ်ဦးကို ရှာတွေ့ပြီးဖြစ်သည်။ ကုတင်ဘေးတွင် ရေပုံးတစ်ပုံးနှင့် မျက်နှာသစ်ဇလုံတစ်ခု ရှိနေသည်။ ပုံးထဲရှိရေသည် သန့်ရှင်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာသစ်ဇလုံထဲရှိရေသည် အနီရောင်ပြောင်းနေသည်။ စစ်သူကြီးများက လိုကျစ်ကွေ့ကို ဆေးကြောပေးပြီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် လျင်မြန်သောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ကုတင်သို့ လျှောက်သွားပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏ ဒဏ်ရာများကို ပတ်တီးစည်းနေသော သမားတော်ကို ကြည့်ရန် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လိုနေလဲ?"

နန်းတွင်းသမားတော်လေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူမကို နောက်သို့လှည့်ကြည့်ရန် မဝံ့ဘဲ အရိုအသေပြုရန် ဦးညွှတ်ရန် ပို၍ပင် မဝံ့ပေ။ ယခုအခါ သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဓားတစ်ချောင်း ဖိကပ်ထားဆဲဖြစ်သည်!

ဖန်းထန်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားသွားကို အနည်းငယ်လှည့်လိုက်ပြီး "အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို မေးခွန်းမေးနေတယ်!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အ...အရှင်မင်းကြီးကို ဖြေကြားပါတယ်၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်ပုံရပေမယ့် အသက်အန္တရာယ်တော့ မရှိပါဘူး" ဟု နန်းတွင်းသမားတော်ငယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူ တကယ်ပဲ ငိုချင်နေသည်။ သူ အရွယ်ရောက်ပြီးဖြစ်သော်လည်း ဘယ်သူမှ သူ့လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ဖိကပ်ဖူးခြင်းမရှိပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ စပ်စုနေမိသည်။ လူတိုင်းက လိုကျစ်ကွေ့သည် ကွပ်မျက်စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဓားချက် ၂၀ မှ ၃၀ အထိ ခံခဲ့ရပြီးနောက် သာမန်ပြည်သူများ၏ အရှင်လတ်လတ် အစားခံခဲ့ရသည်ဟု ပြောကြသည်။ သို့သော် သူ၏ ဒဏ်ရာများသည် သူမျှော်လင့်ထားသလောက် မပြင်းထန်ပေ။ စစ်သေနာပတိချုပ် လိုသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိခဲ့သလား၊ သို့မဟုတ် အာဏာပါးကွပ်သားနှင့် သာမန်ပြည်သူများအားလုံးသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ လူများဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ဘက်တွင် ရှိနေသလား?

"ဒါဆို ရပါတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လွတ်နေသော ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ရှာပြီး ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် စွပ်ပြုပ်ချိုပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်ရှိ ဗန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထားလိုက်သည်။ သူမက စစ်သူကြီးများကို "မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက မီးဖိုချောင်ကို သွားရှာမှာလဲ? ငါတို့ ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ စားစရာတစ်ခုခု သွားယူကြရအောင်လေ?" ဟု မေးလိုက်သည်။ ချိုရည်က အရသာရှိသော်လည်း ဆာလောင်မှုကို မတားဆီးနိုင်ပေ!

စစ်သူကြီးများအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက "အရှင်မင်းကြီး ဆာလောင်နေရင် ဘာလို့ သူတို့ကို ချွမ်ရှန့် [ချွမ်ရှန့် (传善) – နန်းတော်တွင် "အစားအစာယူလာပါ" ဟု ခေါ်ဆိုသည့် ခမ်းနားသော အသုံးအနှုန်း] မလုပ်ခိုင်းတာလဲ? နန်းတော်ထဲက ဘယ်သူက ဧကရာဇ်ကို မကျွေးမွေးဘဲ နေဝံ့မှာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ချွမ်ရှန့်ဆိုတာ ဘာလဲ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီက လူများသည် စားသောက်ဆိုင်များတွင် ဟင်းလျာများ မှာယူနိုင်သည်ဟု ကြားဖူးသော်လည်း ချွမ်ရှန့်ဆိုသည်မှာ အစားအစာမှာယူခြင်းနှင့် အဓိပ္ပာယ်တူသလား?

စစ်သူကြီးများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ နန်းတွင်းသမားတော်ငယ်ကောင်းသည်လည်း ထိုသို့သော မိုက်မဲသော စကားများပြောသော ဧကရာဇ်ကို ကြည့်ချင်သော်လည်း သူ၏လည်ပင်းကို မလှည့်ဝံ့ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ထိုနေရာတွင် ဓားတစ်ချောင်း ကပ်ထားဆဲဖြစ်သည်...

စစ်သူကြီးများသည် သူတို့၏ အတွေးများကို မျှဝေရန် မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်လိုက်ကြသည်။

အရှင်မင်းကြီးက ခုမှ နန်းတက်ခါစ။

အရင်က သူက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ စံအိမ်မှာ နေခဲ့တယ်။

ဒီနေ့က အရှင်မင်းကြီး ဧကရာဇ်ဖြစ်တဲ့ ဒုတိယနေ့။

ဧကရာဇ်ဖြစ်ရတာကို နေသားမကျသေးတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သူ့ကိုယ်သူ "ငါ/ကျွန်တော်" လို့ပဲ သုံးနေတုန်းပဲ။

ဟုတ်တယ်၊ ဧကရာဇ်တွေအားလုံးက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကျယ် [ကျန်း (朕) – တော်ဝင် "ငါတို့"၊ ဧကရာဇ်မင်းများသာ သီးသန့်သုံးစွဲသည့် တော်ဝင် "ငါ"] လို့ ရည်ညွှန်းကြတာမဟုတ်လား?

… …

စစ်သူကြီးအချို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးညွှတ်ပြီး "ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို ချွမ်ရှန့်လုပ်ရန် ကူညီပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းသားပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်စစ်သူကြီးများ : "... ..."

သေစမ်း၊ သူတို့ ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ ဦးညွှတ်ဖို့ ထပ်မေ့သွားပြန်ပြီ။

ချွမ်ရှန့်လုပ်ခြင်း၊ ထို့နောက် နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်များက ချက်ပြုတ်ခြင်း၊ ထို့နောက် အစားအစာကို ထိုက်ဟွာခန်းမသို့ သယ်ဆောင်လာခြင်းတို့သည် အချိန်တိုအတွင်း လုပ်ဆောင်နိုင်သော အရာများမဟုတ်ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အစားအစာ မလာသည်ကို မြင်သောအခါ စားရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မထိုင်နိုင်တော့ဘဲ ထရပ်ကာ ကုတင်သို့ လျှောက်သွားသည်။ ယခုအခါ နန်းတွင်းသမားတော်ကောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ ဒဏ်ရာများကို ပတ်တီးစည်းပြီးဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ၏ ပခုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသော ပိတ်စကို မြင်သောအခါ "မင်း လောလောဆယ် ငါနဲ့အတူ နေလိုက်ပါ၊ ဒါမှ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို အချိန်မရွေး ကုသပေးနိုင်မှာ။ ဘယ်လိုထင်လဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နန်းတွင်းသမားတော်ကောင်းသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။ ကျွန်တစ်ဦးက အမိန့်တော်ကို မနာခံဘဲမနေနိုင်ဟူသောအချက်ကို ဘေးဖယ်ထားလျှင် သူသည် ထိုက်ဟွာခန်းမမှ ထွက်ခွာပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် မယ်တော်ကြီး၏လူများက ဖမ်းဆီးခြင်းကို မခံချင်ပေ! အကယ်၍ မယ်တော်ကြီးနှင့် အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့ကို စစ်သေနာပတိချုပ်အပေါ် မတွေးဝံ့စရာတစ်ခုခု လုပ်ရန် အတင်းအကျပ်ခိုင်းလျှင် သူက သဘောတူရမည်လား၊ သို့မဟုတ် ငြင်းဆန်ရမည်လား? သူက စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက နိုင်ငံကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်သော်လည်း သူနှင့် သူ၏မိသားစုသည် ရှဲ့သားအဖကို မတိုက်ခိုက်နိုင်ပေ!

"အရှင်မင်းကြီး" နန်းတွင်းသမားတော်ကောင်းက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို "ကျွန်... ကျွန်တော်မျိုးက စစ်သေနာပတိချုပ်အတွက် ဆေးညွှန်းတစ်ခု လုပ်ချင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ မင်း သွားလုပ်ပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ငါတော့ သူ့ဒဏ်ရာက ဘာမှစိုးရိမ်စရာမရှိတော့ဘူးလို့ထင်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ဖို့ ဆေးညွှန်းတစ်ခု လုပ်လို့ရပါတယ်။"

"ကျွန်တော်မျိုး နာခံပါတယ်" နန်းတွင်းသမားတော်ကောင်းက ဖန်းထန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း အဖြေပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဖန်းထန်၏ လက်ထဲရှိ နန်းတွင်းသမားတော်ကောင်း၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်ထားသော ဓားကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမက ဘာမှမမြင်ဟန်ဆောင်၍မရဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ဖန်းထန်ကို "သူ့ကို ပိုပြီး ကြင်ကြင်နာနာလေး ဆက်ဆံကြရအောင်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ဖန်းထန်သည် သူ၏ ဓားကို ဖယ်ရှားပြီး စကားပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး အမတ်မင်းကောင်းကို ဆေးယူဖို့ လိုက်ပို့ပါ့မယ်။"

"ရတယ်၊ သွားလိုက်ပါ။ မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားလို့ရတယ်၊ ငါနဲ့တင် စစ်သေနာပတိချုပ်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီမှာ၊ မင်းတို့အားလုံး လက်ဆေးကြ။ ငါတို့ ပြီးကျရင် စားကြမယ်။"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် စစ်သူကြီးများအားလုံးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အလွန်ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပြီး နန်းတွင်းသမားတော်ကောင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်သွားကြသည်။

***