အမိန့်တော်အရ အရှင်လတ်လတ် မြှုပ်နှံခံရမည့် နဂါးအစောင့်တပ်

"သေတမ်းစာအမိန့်တော်က အတုလုပ်ထားတယ်လို့ ငါပြောရင် မယ်တော်ကြီး သေဒဏ်ကျခံရမှာလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်လောင်သွားသည်။ သူမ၏ ရန်သူတစ်ဦးကို အနိုင်ယူရန် ဤမျှလောက် လွယ်ကူလျှင် သူမက ဤကမ္ဘာတွင် နောက်ပိုင်း ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နိုင်မည် မဟုတ်လော?

"ခင်ဗျားမှာ သက်သေရှိလား?" ကြောင်နက်လေးလောင်တက ခေါင်းမော့ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီငတုံးမက အခြေအနေကို ဘာလို့ နားမလည်နိုင်ရတာလဲ?

"သေတမ်းစာအမိန့်တော်မှာ ဧကရာဇ်ရဲ့ တံဆိပ်တုံး ပါသင့်တယ်၊ သိလား" အဝါရောင်သာ့ရှန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်ရဲ့ တံဆိပ်တုံးက ဘာလဲ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"နန်းတွင်းကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံး" ကြောင်နက်လေးလောင်တက ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ ဘာလဲဆိုတာ ခင်ဗျားသိလား?"

ဤအရာကို နဉ်ရှောင်ယောင်း အမှန်တကယ် သိသည်။ သူမသည် အဘိုးအိုများက နန်းတွင်းကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးသည် ဧကရာဇ်၏ တံဆိပ်တုံးဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားဖူးသည်။ နန်းတွင်းကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးမရှိသော ဧကရာဇ်သည် မတရားသောအမည်နှင့် မနှစ်မြို့ဖွယ်စကားများကို ရရှိသည်။

"နန်းတွင်းကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးက မယ်တော်ကြီးနဲ့အတူ ရှိနေတာလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ်အဖြစ် သူမတွင် လေးစားမှုကျန်သေးရဲ့လား?

"အဲ့ဒီအမျိုးသမီး၊ မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က ညီလာခံနေ့မှာ ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ နန်းတွင်းအုပ်ချုပ်ဖို့ [ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ နန်းတွင်းအုပ်ချုပ် (垂帘听政) – chuilian tingzheng၊ ကန့်လန့်ကာနောက်တွင် ထိုင်ပြီး အမတ်များ၏ အစီရင်ခံစာများကို လက်ခံခြင်း၊ ပုံမှန်အားဖြင့် နန်းတွင်းတွင် မိဖုရားခေါင်ကြီးက ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး အမတ်များနှင့်တွေ့ဆုံစဉ်တွင် အမတ်များ၏ အမြင်မှ ဖုံးကွယ်ထားသင့်သည်] စီစဉ်နေတယ်"

ကြောင်နက်လေးလောင်တက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ နောက်ထပ်ဓားတစ်ချောင်း စိုက်ဝင်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ အမေအရင်းက အမျိုးသမီးဧကရာဇ်ဖြစ်တော့မှာ၊ အာ၊ မြှောင်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် 'ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ နန်းတွင်းအုပ်ချုပ်' ဆိုသည်မှာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ မသိသော်လည်း အခြားကမ္ဘာမှလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် 'အမျိုးသမီးဧကရာဇ်' ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် သူမက နံရံတွင် ထိုင်နေရမည်ဖြစ်ပြီး မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က နဂါးထီးနန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးက နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ သမီးကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမရှိပေ!

ယခုအခါ မောင့်စွင်းငှက်သည် ဘေးတွင် နားထောင်ရင်း စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသည်။ "ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်သခင်ကို မကယ်တင်နိုင်ဘူးလား?" သူက သနားစရာကောင်းစွာ ညည်းညူလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မောင့်စွင်းငှက်၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်ကိုပင် သေချာပေါက်မြင်လိုက်ရသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့" သူမက လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမက စစ်သေနာပတိချုပ် လိုကို ကွပ်မျက်စင်မြင့်မှ ကယ်တင်နိုင်လျှင် မောင့်စွင်းငှက်၏ သခင်ကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ခင်ဗျား ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ?" အဝါရောင်သာ့ရှန်က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးများကို ကုတ်ခြစ်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ "ဘာကို ကြောက်စရာရှိလဲ? အကယ်၍ မယ်တော်ကြီးက သူတို့ကို မလွှတ်ပေးရင် ငါ သေလိုက်မယ်။ ငါ သေသွားရင် သူက ဘယ်လိုလုပ် မယ်တော်ကြီးအဖြစ် ဆက်နေနိုင်မှာလဲ? ဟီးဟီး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူမ၏ မောင်ငယ်လေးက ယခု ဧကရာဇ်ဖြစ်နိုင်လျှင် ထိုသားအဖနှစ်ယောက်က သူမကို ဧကရာဇ်ဖြစ်အောင် ဤမျှလောက် အလျင်စလိုလုပ်မည်လား? ဤအထိ စဉ်းစားမိသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အခြေအနေ၏ လက်တွေ့အရှိတရားကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"အရမ်း... အရမ်း အရှက်ကိုမရှိဘူး။" အဝါရောင်သာ့ရှန်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း တိရစ္ဆာန်စကား နားလည်သည်ကို အံ့အားမသင့်ခဲ့သော်လည်း ယခု သူ အံ့အားသင့်နေသည်။

"ဟွန်း၊ ဟွန်း" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဟွန်းသံပြုလိုက်ပြီး မောင့်စွင်းငှက်ကို "လမ်းပြ၊ ငါတို့ မင်းရဲ့သခင်ကို သွားကယ်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကြောင်နက်လေးလောင်တနှင့် အဝါရောင်သာ့ရှန်သည် မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်ပြီးနောက် သူမနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ သူတို့ ဘာဖြစ်မည်ကို ကြည့်ရမည်။

.....

လက်ရှိတွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ပရိသတ်တွေ့ဆုံခန်းမရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို နောက်မှီပြု၍ ခက်ခက်ခဲခဲ ထိုင်နေသည်။ သူက သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လူငယ်တစ်ဦးကို မှောင်မိုက်စွာ ကြည့်ပြီး "မင်းက ယင်းယွီ လား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းထန်က ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး လူငယ်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ စစ်သူကြီးနှစ်ဦးက သူ့ကို ထိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

"မင်း အရှင်မင်းကြီးကို ရှာဖို့ လာခဲ့တာလား?" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

လူငယ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါတို့သာ မဟုတ်ရင် မင်း အခုချိန်ဆို နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာ သေနေလောက်ပြီ" ဖန်းထန်က ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဒါကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဝင်လို့ရတဲ့နေရာလို့ ထင်နေတာလား?"

စစ်သူကြီးအချို့က ညင်သာစွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ကြသည်။ သူတို့က နေ့ခင်းဘက်တွင် တည့်တည့်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပုံရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် လူငယ်၏ ဆိုးရွားစွာ ပျက်စီးနေသော ရင်ဘတ်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ စစ်သူကြီးတစ်ဦးကို "နန်းတွင်းသမားတော် ကောင်းကို ခေါ်လိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စစ်သူကြီးက သဘောတူသံပြုပြီးနောက် အမြန်ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်သွားသည်။

"မင်းက နဂါးအစောင့်တပ်ရဲ့ အဓိကတပ်မှူးလေးဦးထဲက တစ်ဦးပဲ" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မင်းက အခု အကျဉ်းသားတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရတာလဲ?"

"မယ်တော်ကြီးက နှောင်းဧကရာဇ်ရဲ့ သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြခဲ့တယ်" ပိန်လှီပြီး အရိုးသာကျန်သော ယင်းယွီ၏ အလွန်နူးညံ့သော မျက်နှာသည် ယခုအခါ ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "သူမက နှောင်းဧကရာဇ်က ငါတို့ နဂါးအစောင့်တပ်ကို သေဆုံးပြီးနောက် သူနဲ့အတူ အရှင်လတ်လတ် မြှုပ်နှံစေချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။"

"ဘာ?!" စစ်သူကြီးများက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ညင်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ နဂါးအစောင့်တပ်သည် ဧကရာဇ်ကိုသာ သစ္စာရှိသောကြောင့် နဉ်ယွီကို ရုပ်သေးရုပ်ဖြစ်အောင် လုပ်ရန် သူတို့ကို ဖယ်ရှားပြီး သူတို့၏ လူများကို နဉ်ယွီ၏ ကိုယ်ရံတော်များအဖြစ် အစားထိုးရမည်။ သံသယမရှိဘဲ ဤသည်မှာ ရှဲ့သားအဖ၏ ဘာတစ်ခုမှ မှားယွင်းမသွားအောင် သေချာစေသည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

ဖန်းထန်သည် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး "တကယ်လို့ ငါတို့သာ ခုနက နန်းတွင်းသမားတော်ဝန်းကို ဆေးယူဖို့ မသွားခဲ့ရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ် ထိုက်ဟွာခန်းမထဲ ဝင်လာနိုင်မှာလဲ?" အကယ်၍ သူသာ ယင်းယွီကို မမှတ်မိခဲ့လျှင် ဖန်းထန်က တွေးလိုက်သည်၊ သူက သူ့ကိုလည်း မကယ်တင်ခဲ့ပေ။

"ငါ... ငါ အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ချင်တယ်" ယင်းယွီက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဒီမှာမရှိဘူး။" ယခုအခါ လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပုံကို ပြောရန် အဆင်မပြေပေ။

ဤတွင် ယင်းယွီ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီးဆီကို သွားတာလား?"

"မင်းတို့အားလုံးကို ဘယ်မှာ အကျဉ်းချထားတာလဲ?" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုလွတ်မြောက်လာခဲ့တာလဲ?"

"အရှင်မင်းကြီး ဘယ်မှာလဲ?" ယင်းယွီသည် ဤအချက်ပေါ်တွင် ခေါင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ထိုက်ဟွာခန်းမမှာ မရှိဘူး" ဖန်းထန်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့လည်း သူ ဘယ်ကိုသွားတယ်ဆိုတာ မသိဘူး။"

စိတ်ပျက်နေသော ယင်းယွီတွင် ပြောစရာဘာမှမရှိတော့ပေ။ ဧကရာဇ်သစ်သည် နဂါးအစောင့်တပ်အတွက် နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သောကြောင့် သူက အရှင်သခင်သည် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ သားအရင်းဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း သူတို့က သူ့ကို ကြိုးစားကြည့်ရမည်။ သူတို့သည် အသုံးဝင်သော ကျွန်များဖြစ်သောကြောင့် အရှင်မင်းကြီးက သူတို့၏ အသုံးဝင်မှုကြောင့် သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မည်လော? သို့သော် သူက အရှင်မင်းကြီးကို ယခု ဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း? သူ ရှာတွေ့ချိန်တွင် သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များက ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်မည်လား?

"စစ်သေနာပတိချုပ်?" လိုကျစ်ကွေ့၏ ညာဘက်နောက်တွင် ရပ်နေသော စစ်သူကြီးက သူ့ကို မေးရန် ကိုင်းလိုက်သည်။

"မင်းကို မယ်တော်ကြီးကိုယ်တိုင် စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သေစေဖို့ လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါတို့ ဘယ်လိုသိနိုင်မလဲ?" ဤအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့၏ လက်အောက်ရှိ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ထက်မြက်သော ဒုတိယစစ်သူကြီးကြီး စုန့်ကျင်းက စကားစလိုက်သည်။ "မင်းက ငါတို့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို နှောင်းဧကရာဇ်ရဲ့ သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို မနာခံစေချင်တာလား?"

"ငါ လိပ်အသက်ရှူနည်းကို သိတယ်" ယင်းယွီက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမက ငါသေပြီလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ သူတို့ အလောင်းတွေ ရွှေ့နေတုန်း ငါ လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ။"

"မင်းရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်က ဒဏ်ရာက နှိပ်စက်ခံရတာပဲ" လိုကျစ်ကွေ့က အားစိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ ငါသာဆိုရင် မင်းရဲ့နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ထိုးပြီး မင်းရဲ့ နဂါးအစောင့်တပ်က ညီအစ်ကိုတွေ သေဆုံးပြီးနောက် သူတို့နဲ့အတူ မင်းရဲ့အလောင်းတွေကို ပို့ဆောင်ဖို့ စောင့်နေမှာ။ မင်းတို့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာဖြစ်တဲ့အတွက် ငါက ဘာလို့ ကိစ္စတစ်ခုတည်းကို နှစ်ခါလုပ်နေမှာလဲ?"

ယင်းယွီသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ စကားများကြောင့် လန့်သွားသည်။ သူက ကံကောင်းလို့ လွတ်မြောက်လာခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို တမင်တကာ ထွက်ပြေးခွင့်ပြုခဲ့လို့လား?

စုန့်ကျင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ စကားတွေ မှန်တယ်။ မင်းကို လွှတ်ပေးတဲ့သူက မင်း ထိုက်ဟွာခန်းမကို အကူအညီတောင်းဖို့ လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရှင်မင်းကြီးကသာ မင်းကို ကယ်တင်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူဖြစ်လို့ပဲ။ အဲ့ဒီလူက ငါတို့ စစ်သေနာပတိချုပ် ဒီမှာရှိနေတာကို သိတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း အသံကျယ်ကျယ်အော်လိုက်ရုံနဲ့ ငါတို့ စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ ဖန်းထန် နှစ်ယောက်လုံးက မင်းကို မှတ်မိပြီး ကယ်တင်လိမ့်မယ်။"

"အဲ့ဒီလူက မယ်တော်ကြီးလား?" ဖန်းထန် သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်သည်။ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြံစည်ခံရပြီးနောက် အနည်းငယ်သာ သူတို့၏ စိတ်ကို ထိန်းနိုင်လိမ့်မည်။

"ယခင်ဧကရာဇ်ဆီက သေတမ်းစာအမိန့်တော် တကယ်ပဲ ရှိခဲ့တာလား?" လိုကျစ်ကွေ့က ယင်းယွီကို မေးလိုက်သည်။

"မရှိဘူး" ယင်းယွီက သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကျမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နှောင်းဧကရာဇ်က ငါတို့ကို ဧကရာဇ်သစ်ကို ကိုယ်ကျိုးစွန့် အမှုထမ်းဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ သူက ငါတို့ကို အဲ့ဒီလိုပြောခဲ့တဲ့အတွက် ဘာလို့ သူက ငါတို့ကို သူနဲ့အတူ အရှင်လတ်လတ် မြှုပ်နှံဖို့ အမိန့်ပေးမှာလဲ?!"

စုန့်ကျင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောရန် ကိုင်းလိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီးက သေတမ်းစာအမိန့်တော်ရှိတယ်လို့ ပြောရင် အဲ့ဒါ ရှိရမယ်။ ဒါ့အပြင် အရှင်မင်းကြီးက တရားဝင် အရွယ်ရောက်ပြီး အုပ်ချုပ်မှုရယူခြင်း မရှိသေးတဲ့အတွက် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးက မယ်တော်ကြီးနဲ့အတူ ရှိမှာပဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ နှောင်းဧကရာဇ်ရဲ့ သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို ဆန့်ကျင်ရင် အဲ့ဒါ သေဒဏ်ပဲ။"

"ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကယ်တင်ချင်ရင်တောင် ငါတို့လို လူအနည်းငယ်က သူတို့ကို ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမကနေ ထုတ်ယူဖို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?" လိုကျစ်ကွေ့က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

စုန့်ကျင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အသက်ကို ရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် ကိုယ့်အသက်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းရန် လုံလောက်သော ဒုက္ခများ ရှိနေပြီး အခြားသူများကို ကယ်တင်ရန် မပြောနှင့်တော့။

"ဒီနဂါးအစောင့်တပ်တွေကို ငါ့အဖေ၊ စစ်သေနာပတိချုပ်က ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တာ" လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာသည် ထူးခြားစွာ ဖြူဖျော့နေသည်။ အကယ်၍ သူ တကယ်ပဲ စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူနှင့် ဤနဂါးအစောင့်တပ်များသည် ဆရာတူညီအစ်ကိုများဖြစ်ကြသည်။

စုန့်ကျင်း အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ သေးငယ်တဲ့ကိစ္စတွေမှာ သည်းမခံနိုင်ခြင်းက ကြီးမားတဲ့အစီအစဉ်တွေကို ပျက်စီးစေတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက တရားဝင် အရွယ်မရောက်သေးဘူး။ သူက ခင်ဗျားကို တစ်ခါကယ်တင်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် နှစ်ခါတော့ မသေချာဘူး။"

ယင်းယွီသည် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် စုန့်ကျင်း၏ စကားများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားနိုင်သော်လည်း ထိုင်ခုံ၏ လက်တန်းကို အားပြု၍ တုန်ယင်စွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူက လိုကျစ်ကွေ့ကို ဦးညွှတ်ပြီး "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ယင်းယွီကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းထန်က အလျင်အမြန် စကားပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ?"

ယင်းယွီ ပြုံးလိုက်သည် "ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမကို ပြန်မယ်။"

"မင်း ပြန်သွားပြီး သေချင်လို့လား?" ဖန်းထန်က လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ယင်းယွီကို တားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေရင် ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုတွေကို မကယ်တင်နိုင်ဘူး၊ ကျွန်တော်က စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုလည်း ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်" ယင်းယွီက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းတော့ အသက်မရှင်နိုင်ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ စကားပြောတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့အောက်ရှိ မြေပြင်သည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

"မြေကြီးလှုပ်သွားတာလား?" စစ်သူကြီးအနည်းငယ်က အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းသည် တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ ညအင်းဆက်များသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ သူတို့၏ အော်သံများကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။

"အနောက်တောင်ဘက်။" ၎င်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းသာ ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့သည် နှောင့်ယှက်မှု၏ လားရာကို တိကျစွာ ထောက်ပြနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသို့ကြားလျှင် ယင်းယွီက "ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမရဲ့ လားရာလား?" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

........

ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမ၏ ရှေ့တံခါးများတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးကို ရိုက်ခွဲခဲ့သော သူမ၏ နာကျင်နေသော လက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဤတံခါးက တကယ်ပဲ အရမ်းခိုင်မာတယ်။ သူမက မြေကြီးတုန်ခါသည်အထိ ကန်ကျောက်ထိုးနှက်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် ပြိုကျမသွားသေးပေ!

မောင့်စွင်းငှက်သည် လေထဲတွင် ဝိုင်းပတ်ပျံသန်းပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ အထဲမှာ လူတွေရှိတယ်။"

"အထဲမှာ လူတွေရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သူတို့အားလုံး အသက်ရှူနေတာကို ကြားနိုင်တယ်၊ ဟေး!"

သူမသည် တံခါးကို ဆက်လက်ထိုးနှက်ရင်း "ငါက ဧကရာဇ်၊ မင်းတို့ ငါ့ကို သေနေသလို ဆက်ဆံဝံ့သလား?! ငါ မင်းတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်မယ်! ကြားလား? မင်းတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးနော်!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အဝါရောင်သာ့ရှန်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဘေးတွင် ရှိနေပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါကို မျိုးရိုးကိုးဆက် သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်းလို့ ခေါ်တယ်။"

"အို၊ ဟုတ်တယ်။ ငါ မင်းတို့ရဲ့ မျိုးရိုးကိုးဆက်ကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းမယ်၊ တံခါးဖွင့်!" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ၎င်းကို ထပ်မံကန်ကျောက်စပြုလိုက်သည်။ သွန်းထုထားသော ကြေးနီတံခါးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ကန်ကျောက်ထိုးနှက်မှုများကြောင့် ချိုင့်ဝင်နေပြီးဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ပုံပျက်နေသော ပုံစံဖြင့်ပင် ပြိုကျမသွားပေ။

"မယ်တော်ကြီး။" ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမအတွင်းတွင် မယ်တော်ကြီး၏ လိုင်မော့သည် ထိုင်နေသော မယ်တော်ကြီးကို အတော်လေး ကြောက်လန့်တကြား ဦးညွှတ်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် "အခြေအနေတွေက ဒီလိုဆက်သွားလို့မဖြစ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးက အရှင်မင်းကြီး၏ အမေအရင်းဖြစ်လျှင်ပင် သူမက ဧကရာဇ်ကို ဤမျှလောက် မလေးမစားမပြုသင့်ပေ။

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် သူမ၏ လူများကို ယင်းယွီကို လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမတွင် လေးသမား ၅၀၀ ကို စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် လိုကျစ်ကွေ့က အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေသောကြောင့် မလာနိုင်ကြောင်း သိသော်လည်း သူ၏ အဆင့်မြင့်စစ်ဘက်အရာရှိများကို ပေါ်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့က နှောင်းဧကရာဇ်၏ သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို ဆန့်ကျင်လျှင် လိုကျစ်ကွေ့သည်လည်း သေခြင်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။ မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည်လည်း လိုကျစ်ကွေ့က သူ၏ နှလုံးသားကို ခိုင်မာစေပြီး လုံးဝမကူညီလျှင်ပင် သူမ ဘာဆုံးရှုံးမှုမှ မခံရမည်ကို စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူမ၏ စီစဉ်မှုအားလုံးကြားမှ သူမသည် အရှင်မင်းကြီးကိုယ်တိုင် လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ မိသားစုများကို သတ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် တံခါးများ မဖွင့်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် နံရံများကို တက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကြောင်နက်လေးလောင်တနှင့် အဝါရောင်သာ့ရှန်သည် သူမ ဘေးသို့ တွားသွားတက်သွားသည်ကို မြင်ပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမ၏ အနောက်ဘက်နံရံသို့ ပြေးသွားကြသည်၊ ထိုနေရာတွင် သူတို့ ဝင်ရောက်ရန် ခွေးတိုးပေါက်တစ်ပေါက် ရှိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က လိုင်မော့မော့ကို "မင်းသွား၊ အရှင်မင်းကြီးကို ဖြားယောင်းခေါ်သွား။ သေလွန်သူနှင့်အတူ တစ်ယောက်ယောက်ကို မြှုပ်နှံခြင်းတာက ကိစ္စကြီးတစ်ခုပဲ။ ဘယ်သူမှ နှောင်းဧကရာဇ်ကို မလေးမစားမပြုခွင့်မရှိဘူး!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လိုင်မော့မော့ ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း မယ်တော်ကြီးအနီးရှိ အခြားမမတစ်ဦးက "မယ်တော်ကြီး၊ အ... အရှင်မင်းကြီးက နံရံပေါ်မှာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် ခေါင်းမော့ပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမ၏ ပန်းခြံကို ဝန်းရံထားသော သုံးမီတာမြင့်သော နံရံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ သမီးသည် အပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်... နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမိုးစွန်းများအောက်တွင် ထိုင်နေသော မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ကို မမြင်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူမ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူတို့၏ လက်များကို နောက်သို့ ချည်နှောင်ထားသော ထူထဲပြီး အမှောင်မိုက်သော လူအုပ်ကြီးပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ သူတို့အားလုံးက သေလွန်သူနှင့်အတူ မြှုပ်နှံခံရတော့မှာလား?!

***