ထက်မြက်သောဓားများလား၊ လူ့အသက်များလား?

"အဲ့ဒီတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်သခင်ပဲ!" မောင့်စွင်းငှက်ငယ်လေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် ကခုန်ရင်း တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာသည် မောင့်စွင်းငှက်၏ တောင်ပံများဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခတ်ခံရပြီး သူမ နံရံပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

"စိတ်အေးအေးထား၊ စိတ်အေးအေးထား" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အခုလောလောဆယ် ငါတို့ စိတ်တည်ငြိမ်ရမယ်!"

ပန်းခြံထဲရှိ လူများအားလုံးသည် ဒူးထောက်နေကြပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူမ တကယ်ပဲ ဘယ်သူက ယင်းဖုန်းဖြစ်သည်ကို မခွဲခြားနိုင်ပေ၊ အာ!

"အရှင်မင်းကြီး?" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် သူမ၏ ထိုင်ခုံမှ ထရပ်ပြီး အမိုးစွန်းများအောက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လှေကားထိပ်တွင် ရပ်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အာဝူး အာဝူး အာဝူး" မောင့်စွင်းငှက်ငယ်လေးသည် မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ အဲ့ဒီလူဆိုးမပဲ! ကျွန်တော် သူ့ကို ထိုးသတ်ပစ်ချင်တယ်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မောင့်စွင်းငှက်ကို သူ မတိုက်ခိုက်မီ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ နည်းနည်းလေး စိတ်တည်ငြိမ်လို့မရဘူးလား? အောက်မှာ လေးနဲ့မြှားကိုင်ထားတဲ့ လူတစ်စုရှိတယ်။ မင်း ဖြူကောင်တစ်ကောင်ဖြစ်ချင်လို့လား? ငါတောင် အဲ့ဒီအမျိုးသမီးကို မသတ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကို မင်းက သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား?"

"အာဝူး အာဝူး အာဝူး..." မောင့်စွင်းငှက်သည် လက်မခံနိုင်သောပုံစံဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"မအော်နဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်ထားရုံသာ။ ကူညီလို့မရဘူး၊ သိမ်းငှက်နှုတ်သီးတွေက စူးတယ်၊ ဒါကြောင့် ပါးစပ်ပိတ်လို့မရဘူး။

"အရှင်မင်းကြီး?!" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က ခါးသီးသော နာကျင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် ထပ်မံအော်ခေါ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မောင့်စွင်းငှက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ နံရံပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ သူမ သုံးမီတာမြင့်သောနေရာမှ ခုန်ချသည်ကို မြင်သော နန်းတွင်းအပျိုတော်များနှင့် မမများသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည်လည်း ကြောက်လန့်သွားသည်; နဉ်ယွီ အခုလောလောဆယ် သေလို့မဖြစ်ဘူး! သို့သော် သူမ ခြေထောက်နှစ်ဖက်နှင့် အန္တရာယ်ကင်းစွာ ဆင်းသက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ယုတ်မာသော အလင်းဖြင့် တောက်လောင်သွားသည်။ မယ်တော်ကြီးသည် ယခင်က မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မျက်စိနှစ်လုံးဖြင့် အသံတိတ်ဆင်းသက်သည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူမ၏ ဤသမီးသည် သိုင်းပညာတတ်ရုံသာမက အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်သွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မောင့်စွင်းငှက်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး "စိတ်အေးအေးထား။ ငါ စတိုက်ခိုက်ပြီးမှ မင်း စတိုက်ခိုက်လို့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဘယ်တော့ စတိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ?" မောင့်စွင်းငှက်က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ နာကျင်နေဆဲဖြစ်သော လက်ကို ပူနွေးအောင်လုပ်ပြီး "ငါတို့ အရင်ဆုံး အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ပြောမယ်။ အဲ့ဒါ အဆင်မပြေရင် ငါတို့ တိုက်ခိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ အကြည့်သည် ရက်စက်မှုများပြည့်နေသည်ကို မြင်သည်။ သူမ မယ်တော်ကြီး သူမ၏ သမီးအရင်းကို သတ်သည်ကို မြင်စဉ်က ထိုအမျိုးသမီးကို ရက်စက်သည်ဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း နဉ်ယွီ၏ ဆိုးရွားသော အဆုံးသတ်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အားနည်းချက်များကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အခြားသူများကို အထင်လွဲခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းက မယ်တော်ကြီး ရှဲ့အပေါ် ခံစားရသည်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလတွင် သူမကဲ့သို့ စစ်ဘက်အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်ကို ရှင်သန်ရန် အခွင့်အရေးပေးရန် အာဇာနည်များကဲ့သို့ စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤအမျိုးသမီးက ယခု ဘာလုပ်နေသနည်း? လိမ်ညာမှုကို အသုံးပြု၍ သူမက အပြစ်ကင်းစင်သော အသက်ရာပေါင်းများစွာကို လုယူချင်တာလား? ခွင့်လွှတ်နိုင်စရာကိုမရှိဘူး!

ဇွန်ဘီများကို ခုတ်ထစ်ခြင်းသည် အကြံအစည်များ သို့မဟုတ် လှည့်စားမှုများ မလိုအပ်သလို ဘာကမှ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် မသင်ပေးခဲ့သောကြောင့် သူမ၏ ခံစားချက်များသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အားလုံးရေးသားထားသည်။ မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ လက်ချောင်းများသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးများထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ နဉ်ယွီက သူမအပေါ် သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ် ရှိနေသည်။ သူမ၏ သမီးက သူမကို သေစေချင်နေသည်!

"မင်းတို့ ဧကရာဇ်ကို မြင်တာတောင် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူးလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပန်းခြံထဲရှိ လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမကို အသိဉာဏ်မရှိသူလို့ မဆက်ဆံပါနဲ့၊ ဟုတ်ပြီလား? သူမက ရှေးခေတ်ဝတ်စုံဇာတ်လမ်းများ၏ ဗီဒီယိုများကို မြင်ဖူးတယ်၊ ဧကရာဇ်ကို မြင်ရင် ဒူးထောက်ရတယ်!

"ကျွန်တော်မျိုးမ အရှင်မင်းကြီးကို ခစားပါတယ်" လိုင်မော့မော့သည် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်သူဖြစ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

ပန်းခြံထဲရှိ လူများသည် အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ သူတို့အားလုံး ဒူးထောက်ကာ သူမကို သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် အရိုအသေပြုလိုက်ကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မောင့်စွင်းငှက်သည်လည်း ကြည့်လိုက်ပြီး သူက သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ထိုးရန် အချိန်မရွေး ပျံသန်းရန် အသင့်ပြင်နေသည်။

ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် အဝါရောင်သာ့ရှန်နှင့်အတူ ခွေးတွင်းမှ တွားသွားဝင်ရောက်လာပြီး ယခု တရုတ်နှင်းဆီပင်တစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေစဉ် အခြားတစ်ယောက်ကို "ငတုံးမနဲ့ မောင့်စွင်းငှက်က ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဝါရောင်သာ့ရှန်သည် သူ၏ ပဲစေ့ကဲ့သို့သော မျက်လုံးများကို လှိမ့်လိုက်ပြီး "အဲ့ဒါ မင်းရဲ့ မွေးမိခင်အရင်းလေ၊ မင်းက သူ့ကို ဒူးထောက်စေချင်တာလား? နိုးစမ်းပါ!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း "..."

"အရှင်မင်းကြီး" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "နန်းတွင်းနက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှင်တွေက နှောင်းဧကရာဇ်ကို အမှုထမ်းမယ့် နဂါးအစောင့်တပ်ကို ပို့ဆောင်ဖို့ ဒီနေ့ကို တွက်ချက်ခဲ့ကြတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ကို ပို့ဆောင်ဖို့ လာခဲ့တာလား?"

"အရိုအသေပြုလိုက်" အဝါရောင်သာ့ရှန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ စကားများသည် အခြားလူသားများအတွက် ချောင်းဆိုးသံကဲ့သို့ အသံထွက်သော အသံများသာဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီဆူညံသံက ဘာလဲ?" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း တောင့်တောင့်မတ်မတ် ရပ်နေသည်။ သူမကို ဤအမျိုးသမီးကို အရိုအသေပြုခိုင်းတာလား? သူမ သေတာကမှ ပိုကောင်းတယ်! အဝါရောင်သာ့ရှန်ကို ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်နေသော မိန်းမစိုးကို လက်တစ်ဖက်မြှောက်ကာ တားလိုက်ပြီး သူမက စကားပြောလိုက်သည်။ "အခုက အဲ့ဒီလိုကိစ္စတွေအတွက် စိတ်ပူရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က?" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘယ်ညာတွင် ရပ်နေသော အရာရှိများကို ကြည့်ပြီး "ကျွန်တော်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝါရောင်သာ့ရှန်က ထပ်အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျန်း [ကျန်း (朕) – တော်ဝင် "ငါတို့"၊ ဧကရာဇ်မင်းများသာ သီးသန့်သုံးစွဲသည့် တော်ဝင် "ငါ"] လို့ ခေါ်ရမယ်! ကျန်း!"

လေးသမားတစ်ဦးက သူ၏ လေးကို သစ်ပင်နောက်ရှိ မြွေပါကို ချိန်ရွယ်ပြီး ပစ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလေးကို ချထား!" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြစ်မှုကျူးလွန်သော လေးသမားကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မောင့်စွင်းငှက်က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခေါင်းကို ထိုးလိုက်ပြီး သူမက ထပ်မံစကားပြောလိုက်သည်။ "ငါ့စကားကို နားထောင်၊ မင်း..."

မောင့်စွင်းငှက်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆက်လက်ထိုးနေသည်။

"မင်းရဲ့လက်ထဲက အဲ့ဒီအရာကို ကျန်းအတွက် ချထား" ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ လေးသမားသည် သူ၏ လေးကို နှိမ့်ချလိုက်သော်လည်း မြှားတစ်စင်းဖြင့် တင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ အရာရှိဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အလတ်ပိုင်းအရွယ် ယောက်ျားတစ်ဦးက ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ရှေ့သို့တိုးပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ မယ်တော်ကြီး၊ အမွှေးတိုင်သုံးတိုင် လောင်ကျွမ်းပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ နဂါးအစောင့်တပ်ကို သူတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်အတွက် ပို့ဆောင်နိုင်ပါပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အရာရှိနောက်သို့ မသိစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ အမွှေးတိုင်ထွန်းသည့်ခွက်များအတွက် ရှည်လျားသော ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု တည်ထားလေသည်။ အမွှေးတိုင်ခွက်သည် ပြာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မယ်တော် [မယ်တော် (哀家) – အိုက်ကျား၊ မုဆိုးမမိဖုရားခေါင်ကြီးက မိမိကိုယ်ကို ရည်ညွှန်းရန် အသုံးပြုသော ကိုယ်ပိုင်နာမ်စား] နားလည်တယ်" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် လက်ကို အနည်းငယ်ဝှေ့ယမ်းပြီး မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်နေသော နဂါးအစောင့်တပ်ကို စကားပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ နှောင်းဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူ့ကို ကောင်းကောင်းအမှုထမ်းရမယ်။"

ကိစ္စရပ်များကို စီမံခန့်ခွဲရန် တာဝန်ရှိသော မိန်းမစိုးတစ်ဦးက မိန်းမစိုးငယ်တစ်စုကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး နဂါးအစောင့်တပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ မိန်းမစိုးငယ်စ်ဦးစီသည် ပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီး ထိုအပေါ်တွင် အဆိပ်ဖြင့်ပြည့်နေသော ကြွေပန်းကန်တစ်လုံး တင်ထားသည်။

"နေဦး" နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်မြှောက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျန်းက မင်းတို့ကို စတင်ခွင့်မပြုဘူး။ ဒီမှာ ဘယ်သူက ဧကရာဇ်လဲ?"

သူမ၏ စကားကြောင့် မိန်းမစိုးများသည် ဆက်လက်လျှောက်သွားရန် မဝံ့ကြပေ။ မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း သူတို့က မိန်းမစိုးများအနေဖြင့် ဧကရာဇ်ကို လျစ်လျူရှု၍မရပေ။

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါက နှောင်းဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ပါ။" ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ မိန်းမစိုးတစ်ဦးက တောက်ပသောအဝါရောင် အမိန့်တော်ကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထားပေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကြည့်ချင်ပါသလား?" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်ရာ သူမက ဒုတိယစကားမပြောဘဲ လုယူလိုက်သည်။ အမိန့်တော်သည် သူမ၏ အမြင်ကို ဝေဝါးသွားစေသော ရှေးဟောင်းတရုတ်အက္ခရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ခန့်မှန်းမှုနှင့် အကြောင်းအရာဆိုင်ရာ သဲလွန်စများ ပေါင်းစပ်မှုက သူမကို ၎င်း၏ သတင်းစကားကို နားလည်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တကယ်ပဲ နဂါးအစောင့်တပ်ကို သေလွန်သူနှင့်အတူ အရှင်လတ်လတ် မြှုပ်နှံရန် အမိန့်ချမှတ်သည့် အမိန့်တော်ဖြစ်သည်။ တောက်ပသောအဝါရောင် ပိုးထည်၏ အဆုံးတွင် အနီရောင်တံဆိပ်တုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ တံဆိပ်တုံးအက္ခရာသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် နားမလည်နိုင်သော်လည်း သူမက ဤသည်မှာ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးဖြစ်ရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးမှာ ဘာအမိန့်တော်တွေ ရှိသေးလဲ?" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စိတ်သည် ပျံ့လွင့်သွားပြီး သူမ တွေးလိုက်သည်။ သူတို့က သေခြင်းရှင်ခြင်းဆိုင်ရာ ရုန်းကန်မှုတစ်ခုသို့ ဤမျှလောက် စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာရမှာလား? ဤသည်မှာ တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းဖြစ်ပုံရသည်။ အို ဟုတ်တယ်၊ သူမက သူမကိုယ်သူမ တစ်ချက်ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုရှိသေးတယ်၊ ငါ အဝတ်တွေ ချွတ်လိုက်လို့ရတယ်!

"အရှင်မင်းကြီး မယ်တော့်ဘက်ကို လာသင့်တယ်" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လက်တစ်ဖက် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ လရောင်အောက်တွင် အသားအရေသည် အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းနှင့်တူပြီး လက်ချောင်းများသည် ဇိမ်ကျသော ရွှေနှင့်ကျောက်စိမ်းဖြင့် စီခြယ်ထားသော ငွေရောင်အစွပ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ လက်များကို သူမ၏ ကော်လံပေါ်တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ "လိုကျစ်ကွေ့ပါ။"

သူမ အိပ်ရာထဲတွင် လူးလိမ့်ခဲ့သောသူ ရောက်လာပြီ။ သူမတွင် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အခြေခံမူများ အနည်းငယ် ချို့တဲ့နေလျှင်ပင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပါးပြင်များသည် နီရဲသွားသည်။ မောင့်စွင်းငှက်သည် သူမ၏ ပခုံးမှ ပျံတက်သွားပြီး နံရံကို ကျော်လွန်သွားကာ စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် လှည့်ပတ်ပြီးနောက် အော်သံဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်ပဲ။"

"အတွင်းမှာ တာဝန်ရှိသူက ဘယ်သူလဲ?" လိုကျစ်ကွေ့၏ အသံက ထပ်မံခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ "သူတို့ တံခါးတွေ ဖွင့်ပေးလို့ရမလား?"

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ နှလုံးသားသည် မုန်းတီးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ နဉ်ရှောင်ယောင်းသာ မပြေးလာခဲ့လျှင် သူမသည် ယခုအခါ လိုကျစ်ကွေ့နှင့် နဂါးအစောင့်တပ်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖယ်ရှားရန် အခွင့်အရေးရရှိလိမ့်မည်! အဆိပ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျော်လွှားရန် သုံးရက်စောင့်ဆိုင်းမည့်အစား သူမက လိုကျစ်ကွေ့ကို ဤခဏတွင် သေစေချင်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘယ်သူမှ လိုကျစ်ကွေ့အတွက် တံခါးဖွင့်ရန် မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ရန် ပြေးသွားသည်။ ကြီးမားသော ကြေးနီတံခါးများသည် သူမ၏ ခွန်အားဖြင့် ကန်ကျောက်ထိုးနှက်ခံရပြီး ပုံပျက်သွားပြီးနောက် ၎င်း၏ ပတ္တာများသည် အက်ကွဲစပြုနေပြီဖြစ်သည်။ သူမက တံခါးများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆောင့်ဆွဲလိုက်သောအခါ သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဒုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။ တစ်ဖန် သူတို့၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေပြင်သည် တုန်ခါသွားသည်။ ပြိုကျသွားသော တံခါးများမှ ဖုန်မှုန့်များသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်ဟွတ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပျံဝင်လာသော ဖုန်များကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ပြိုကျသွားသော တံခါးများကို ကြည့်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မမှတ်မိချင်လျှင်ပင် သူက မကြာသေးမီက တွေ့ကြုံခဲ့ရသော ပျော်ရွှင်ဖွယ်အချိန်များကို တွေးလိုက်သည်။ ဟုတ်တယ်၊ သူက လုပ်ဆောင်ချက်များ၏ ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်များအားလုံးကြားမှ ၎င်းသည် ပျော်ရွှင်ဖွယ်အချိန်ဖြစ်ကြောင်း မငြင်းနိုင်ပေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာကို ဖုံးကွယ်ရန် သူ၏ ခေါင်းသည် အနည်းငယ် ငုံ့ကျသွားသည်။

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် ဤအခွင့်အရေးကို ယူပြီး "ငါတို့ အချိန်ကို လွဲချော်လို့မဖြစ်ဘူး။ သူတို့ကို သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးစဉ်အတွက် ပို့ဆောင်လိုက်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုနေသော ဖန်းထန်နှင့် ကျန်လူများကို စကားပြောရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် တံခါးဘေးတွင် သူမကို မြင်သည်နှင့် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်လိုက်သော လူငယ်အကြောင်းကိုလည်း မေးရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် အလျင်အမြန် နောက်သို့လှည့်ပြီး "ဘယ်သူမှ မလှုပ်နဲ့!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဂါးအစောင့်တပ်ကို အဆိပ်ခတ်ရန် တာဝန်ရှိသော မိန်းမစိုးများသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့က မယ်တော်ကြီးကို နားထောင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဧကရာဇ်ကိုလည်း မဆန့်ကျင်နိုင်ပေ။ သူတို့ တကယ်ပဲဘာလုပ်သင့်သလဲ?

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပန်းခြံထဲရှိ အရာရှိအားလုံးသည် လက်ရှိတွင် သူတို့ မရှိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေကြသည်။ သူတို့က အမေနှင့်သားကြားက ကိစ္စရပ်များတွင် ဘယ်လိုဝင်စွက်ဖက်ရမည်နည်း? သို့သော် သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် သူတို့ ခုနက မြင်ခဲ့သည်များမှ ရှင်းလင်းနေသည်။ မယ်တော်ကြီး ရှဲ့နှင့် အရှင်မင်းကြီးသည် မိဘနှင့် သားသမီးကြားရှိ ပုံမှန်သားသမီးဝတ္တရားကျေပွန်သော ဆက်ဆံရေးမျိုး မရှိပေ။

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ အသံသည် လေးနက်လာပြီး "အရှင်မင်းကြီး!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စစ်သူကြီးနှစ်ဦးက လိုကျစ်ကွေ့ကို ထောက်ပံ့ထားပြီး သူက တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အသံတိုးတိုးဖြင့် စကားပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ မင်း သူတို့ကို ဒီည ကယ်တင်နိုင်ရင် သူတို့က အနာဂတ်မှာ မင်းရဲ့လက်ထဲက ထက်မြက်တဲ့ဓားတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်သို့လှည့်ပြီး သူ့ကို မျက်လုံးလှိမ့်ပြလိုက်သည်။ "ဘာဓားသွားတွေလဲ? ဒါတွေက လူ့အသက်တွေ၊ ဟုတ်ပြီလား? ငါသေရင်တောင် သူတို့ကို ကယ်ရမယ်!"

ယင်းယွီသည် ဤစကားများကို ကြားသောအခါ မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်နေသည်။ သူက မျက်ရည်ကျချင်စိတ် ရုတ်တရက် ပေါက်သွားသည်။ ဤစကားများကြောင့်သာ သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ၏ အသက်ကိုသုံး၍ ကာကွယ်ရန် ဆန္ဒရှိသည်! လိုကျစ်ကွေ့သည် ဤမျှလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤလူသည် အသက်များကို တကယ်ဂရုစိုက်ခြင်းသည်; ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမက သူတို့၏ နှလုံးသားများကို အနိုင်ယူရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာဖြစ်သည်။ အသက်များကို ကယ်တင်ခြင်းသည် ဤကမ္ဘာတွင် အကြီးမားဆုံးသော ကြင်နာမှုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

"မင်း သူတို့ကို ဘယ်လိုကယ်တင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလဲ?" လိုကျစ်ကွေ့က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါး၏ မြင့်မားသော တံခါးခုံပေါ်တွင် ရပ်ကာ လိုကျစ်ကွေ့၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "တခြားနည်းလမ်းမရှိရင် ငါ အဝတ်တွေ ချွတ်ပစ်မယ်။ ငါ့လျှို့ဝှက်ချက် ပေါ်သွားရင် မယ်တော်ကြီးလည်း သေရမယ်၊ ဟီးဟီး။"

အမြဲတည်ငြိမ်သော လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကြောင့် တစ်ဖန် လန့်သွားသည်။ သူမ တကယ်ပဲ ဘာပြောလိုက်တာလဲ? သူမရဲ့အဝတ်များကို ချွတ်ပစ်မယ်? လူပုံအလယ်မှာ အဝတ်ချွတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဘယ်တုန်းက ရှိခဲ့ဖူးလို့လဲ?!

***