မီးခိုးရောင် ပိတ်ချောလက်ကိုင်ပဝါ

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ!" လိုကျစ်ကွေ့က ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သာ အနည်းငယ်ကောင်းမွန်လျှင် သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပါးတစ်ချက်လောက် ရိုက်လိုက်မိလိမ့်မည်။ ဖန်းထန်၊ စုန့်ကျင်းနှင့် ကျန်လူများအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ သူတို့၏ စစ်သေနာပတိချုပ် ရူးသွားတာလား? နဉ်ရှောင်ယောင်းသည်လည်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူက သူမကို ဧကရာဇ်အဖြစ် နည်းနည်းလေးတောင် လေးစားပေးလို့မရဘူးလား?

"မင်း..." လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ ပေါက်ကွဲမှုအတွက် အနည်းငယ် နောင်တရသွားသည်။ သူက အခြားသူများကို ကျိန်ဆဲချင်စိတ်မရှိသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း လူပုံအလယ်တွင် အဝတ်ချွတ်မည့်အကြောင်း တွေးလိုက်သောအခါ သူ၏နှလုံးသားသည် ဒေါသမီးဖြင့် တောက်လောင်သွားသည်။ သူ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မသေချာသော်လည်း ၎င်းက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေမည်ကို သူ သိသည်!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို ဗလာကျင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

မင်း ဘာလဲ? ပြောစရာရှိရင် မြန်မြန်ပြောလိုက်လေ၊

သူမက အသက်များကို ကယ်တင်ရန် စိုးရိမ်နေသည်။

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးခုံထိပ်တွင် ရပ်နေစဉ် လိုကျစ်ကွေ့၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီနေပုံရသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်သည်လည်း လိုကျစ်ကွေ့၏ လည်ပင်းနှင့် လက်တွေ့တွင် ကပ်နေပုံရသည်။ ဤအနေအထားသည် အလွန်ရင်းနှီးလွန်းသည်။

သူမ၏ လက်များသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးများမှ နာကျင်မှုထွက်ပေါ်လာသည်အထိ လက်သီးဆုပ်ထားသည်။ သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်ချောင်းအစွပ်များ၏ ထက်မြက်သော အစွန်းများသည် သူမ၏ အရေပြားကို ထိုးဖောက်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"အရှင်မင်းကြီး" သူမ၏ လက်ကို ချလိုက်ရင်း မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က စကားစလိုက်သည်။ "မင်းက နှောင်းဧကရာဇ်ရဲ့ သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို အကန့်အသတ်မရှိ ဆုပ်ကိုင်ထားမှာလား?"

သူမ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်သို့လှည့်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က "မင်း အဝတ်တွေ ချွတ်လို့မရဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပါးစပ် တွန့်သွားသည်။ ဘာလို့မရတာလဲ?!

"အရှင်မင်းကြီး" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လျှောက်သွားသည်။ သူမက ယခု သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို စားလိုက်လျှင်ပင် ၎င်းသည် ဘာပြဿနာမှ ဖြေရှင်းပေးမည်မဟုတ်ပေ။ ဤအမျိုးသမီးက ပန်းခြံထဲရှိ လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ခိုင်းထားပုံရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမိန့်တော်ကို မယ်တော်ကြီးနောက်ရှိ မိန်းမစိုး၏ လက်မောင်းများထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အမေရှေ့သို့ ဆွဲယူကာ သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား လူတွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သတ်လို့မရဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများသည် မယ်တော်ကြီးကို သူမက အမိန့်တော်သည် အတုဖြစ်ကြောင်း သိသည်ဟု ပြောခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။ မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် လိုကျစ်ကွေ့နောက်ရှိ ယင်းယွီအပါအဝင် လူအနည်းငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အမူအရာမပြောင်းဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မယ်တော်က သူတို့ကို ဒီနေ့ သတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော့်ကို ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ?"

"ဘာမှမလုပ်ဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း သူမ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား သူတို့ကို သတ်ရင် ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလိုက်မယ်။"

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ကျယ်သွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လူမိုက်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရပ်နေပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ခြစ်ကာ တွေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဘေးသို့လှည့်ပြီး အဆိပ်ဗန်းကိုင်ထားသော မိန်းမစိုးတစ်ဦးကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"မင်း၊ ဒီကိုလာခဲ့။"

မိန်းမစိုးသည် အမိန့်တော်ကို မနာခံဝံ့ဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အဆိပ်ပန်းကန်ကို ယူရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ပူနေတုန်းပဲ။ ကောင်းတယ်၊ ကျွန်တော်က ပူပူနွေးနွေးလေးသောက်ရတာ ကြိုက်တယ်။ ဒီပန်းကန်က အဆင်ပြေမှာပါ။"

လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် ဧကရာဇ်၏ အရာများကို ဆွဲလုယူရန် လက်မဆန့်နိုင်ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ တောက်ပလာပြီး သူမက စကားပြောလိုက်သည်။ "မင်း တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လှုံ့ဆော်သွေးထိုးတဲ့စကားတွေကို နားထောင်ခဲ့တာလား? ဒါက တကယ်ပဲ မင်းခမည်းတော်ရဲ့ သေတမ်းစာအမိန့်တော်ပဲ။"

"အင်း၊ ဘယ်သူက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့လို့လဲ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်း..."

"အမြန်ဆုံး သူတို့ကို လွှတ်ပေး၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် သောက်လိုက်မယ်။"

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် သူမက ယခင်က ဤမျှလောက် မိုက်မဲသော သမီးတစ်ဦးကို ဘာကြောင့် မွေးဖွားခဲ့သလဲဟု နောင်တရစပြုလာသည်!

"ခင်ဗျား သူတို့ကို လွှတ်ပေးမှာလား၊ မပေးဘူးလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ အကြည့်ကို ပင့်လိုက်ရာ မယ်တော်ကြီးက ငိုနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ?" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က ငိုကြွေးရင်း မေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဤဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးသတ်ကို ကြိုမသိခဲ့လျှင် သူမသည် တကယ်ပဲ မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ မျက်ရည်များကြားတွင် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်။ သူမသည် ဤမျှလောက် လှပစွာ ငိုသော၊ ဤမျှလောက် နူးညံ့ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့ပုံရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"လူတွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သတ်တာက မမှန်ဘူး"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "အသက်တစ်ချောင်းက အရမ်းတန်ဖိုးရှိတဲ့အရာပါ။ ဘာလို့ ခင်ဗျားက အဲ့ဒါကို တန်ဖိုးမထားရတာလဲ?"

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ လူ့အသက်တွေက ဘယ်လောက်များတန်ဖိုးရှိလို့လဲ? နန်းတွင်းမိဖုရားများ၏ အချစ်တော်ဖြစ်ရန်၊ မိဖုရားခေါင်ကြီးကို သတ်ရန်၊ အိမ်ရှေ့စံကို အဆိပ်ခတ်ရန်၊ နှင့် မယ်တော်ကြီးအဖြစ် ထီးနန်းပေါ်ထိုင်ရန်၊ သူမ၏ လက်ပေါ်ရှိ သွေးများသည် မြစ်တစ်စင်းဖြစ်ရန် မလုံလောက်လျှင်ပင် သူမကိုယ်သူမ သွေးနီရောင်ဖြင့် ဆယ်ကြိမ်ဆိုးရန် လုံလောက်သည်။

"သေတမ်းစာအမိန့်တော် ဒီမှာရှိနေရင်တောင် အရှင်မင်းကြီးက မနာခံဖို့ စီစဉ်နေတာလား? အာ၊ အရှင်မင်းကြီး၊ ယခင်မင်းဆက်၏ တော်ဝင်မင်းသားအားလုံးအပြင် မရေမတွက်နိုင်သော လက်အောက်ခံတွေအားလုံးက မင်းကို မျက်စိကျနေကြတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက မကြာသေးမီကမှ နန်းတက်ခဲ့ပြီး အခုလောလောဆယ် အမှားမလုပ်နိုင်ဘူး။ မယ်တော်က အရှင်မင်းကြီးကို ဆယ်လကြာ ဝမ်းထဲတွင် လွယ်ပြီးမှ မွေးဖွားခဲ့တာ၊ ဒါဆို မယ်တော်က တကယ်ပဲ အရှင်မင်းကြီးကို ထိခိုက်စေမှာလား?"

"... ..." နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူမက ဤသို့သော အရာများကို မှန်ကန်သကဲ့သို့ ပြောသည်၊ ဤအမျိုးသမီးက ရုပ်ရှင်မင်းသမီးများလား?

"အရှင်မင်းကြီး၊ မယ်တော်က မင်းကို လှုံ့ဆော်တဲ့ လူဆိုးကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့မှာပါ" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က မျက်ရည်သုတ်ရန် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာကို မယ်တော် အဲ့ဒီလူကို သေချာပေါက် မေးမှာ!"

"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား အချိန်ယူပြီး ရှာဖွေပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"အခုလောလောဆယ် သူတို့ကို အမြန်ဆုံး လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာနေပြီ၊ ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်။ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့ သားကို စောင့်ရှောက်နိုင်ပြီး ကျွန်တော်လည်း စားဖို့သောက်ဖို့ ပြန်သွားမယ်။"

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် ရုတ်တရက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်သို့ဆုတ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ အသံတိုးတိုးဖြင့် သူမက "မင်းက မင်းရဲ့မောင်လေးပေါ် လှုပ်ရှားချင်နေတာလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဘာ? နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က ကောက်ချက်များကို အလွန်မြန်ဆန်စွာ ချသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ဒါတွေအားလုံး နဉ်ရှင်းနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ?

"မင်း" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ ထစ်အသွားသည်၊ "မင်း တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ?"

"အသက်တွေကို ကယ်တင်မယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ လက်ကို ခါချလိုက်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း စကားပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ဘာလို့ ပေါ်လာမှာလဲ? နောက်ပြောင်ဖို့လား?"

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမကို လူမိုက်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ခြင်းဖြင့် အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်မရှိသော တောင်းဆိုမှုများဖြင့် ဒုက္ခပေးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမက မယ်တော်ကြီး ရှဲ့နှင့် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်းမရှိဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ မယ်တော်ကြီးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ ကြွေပန်းကန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဒီပန်းကန်ကို မှောက်လှန်လိုက်ရင်တောင် တခြားအများကြီးရှိတယ်။ ကျွန်တော် တစ်လုံးယူပြီး အဲ့ဒါကနေ သောက်လိုက်မယ်။"

"ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကို သေစေဖို့ အတင်းအကျပ်လုပ်ချင်တာလား?" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ မျက်ရည်များအားလုံး ခြောက်သွေ့သွားသည်။ "နှောင်းဧကရာဇ်ရဲ့ သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို မနာခံဘဲ မယ်တော်ကို သေစေဖို့ အတင်းအကျပ်လုပ်မယ်ဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးက တိုင်းသူပြည်သားတွေကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်မှာလဲ?"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပန်းကန်ကို ရှူရှိုက်ရန် မြှောက်လိုက်သည်။ သူမသည် မယ်တော်ကြီးနှင့် စကားပြောချင်စိတ်မရှိတော့ပေ။

"အရှင်မင်းကြီးက ကိုယ့်သဘောအတိုင်း ဆက်လုပ်ဖို့ အခိုင်အမာ တောင်းဆိုနေတာလား?" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ပန်းခြံထဲရှိ လေထုသည် ပိုမိုငြိမ်သက်လာသည်။ အရာရှိအားလုံးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေကြပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မိမိတို့ကိုယ်ကို ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ ဘယ်သူမှ လူမိုက်များမဟုတ်ကြဘဲ နဂါးအစောင့်တပ်ကို ရှဲ့မျိုးနွယ်စု၏ လူများဖြင့် အစားထိုးလျှင် ဧကရာဇ်အတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ကြသည်။ သို့သော် နှောင်းဧကရာဇ်၏ သေတမ်းစာအမိန့်တော် လက်ထဲတွင် ရှိနေလျှင် အရှင်မင်းကြီးက သူ၏ သားသမီးဝတ္တရားကျေပွန်သော သားတော်အဖြစ် ဂုဏ်သတင်းကို ကာကွယ်ရင်း ဘယ်လိုဆန့်ကျင်နိုင်မည်နည်း? ပြီးတော့ သူက ဤသုံးလေးရာရှိသော နဂါးအစောင့်တပ်ကို တစ်ချိန်တည်းမှာ ဘယ်လိုကယ်တင်နိုင်မည်နည်း?

"ငတုံးမက ဒါကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မှာလား?" ကြောင်နက်လေးလောင်တက အဝါရောင်သာ့ရှန်ကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း၊ တစ်ခုခု စဉ်းစားစမ်း။"

အဝါရောင်သာ့ရှန်သည် သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်များကို နောက်သို့ဆွဲလိုက်ပြီး သူ၏ သွားများကို ဖြဲပြလိုက်သည်။ "ငါ မသိဘူး။"

ကွပ်မျက်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ပန်းခြံသည် ညလေများအပြင် ကြောင်အော်သံများနှင့် မြွေပါငိုသံများဖြင့် ဒုက္ခရောက်နေပြီး အတွင်းရှိ လူများကို ကြောက်လန့်တကြား တုန်လှုပ်စေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး" လိုကျစ်ကွေ့က ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လန့်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူမ စစ်သေနာပတိချုပ် လိုက သူမကို 'အရှင်မင်းကြီး' ဟုခေါ်သည်ကို မှတ်မိနိုင်သော ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူမ လျှောက်သွားပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ သူ၏ အသံကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက သူမကို သေမယ်ဆိုပြီး ခြိမ်းခြောက်ရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး။ မင်း သေသွားရင်တောင် ဒီနဂါးအစောင့်တပ်တွေက သူတို့ရဲ့ သေဒဏ်ကိုလည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။"

"ဘာလို့မရတာလဲ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က အရှင်မင်းကြီးကို အဆိပ်သောက်ခိုင်းခဲ့လို့ပဲ။ သဘာဝအတိုင်းပဲ သူတို့က အဲ့ဒီပြစ်မှုအတွက် သေဒဏ်ကျခံရမှာ" လိုကျစ်ကွေ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ မယ်တော်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို မသတ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် သေသွားရင် သူ ဘာလုပ်မှာလဲ?"

"ဒါပေမယ့် အခုလောလောဆယ် သူက ဒီအခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး" လိုကျစ်ကွေ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အမိန့်တော်ကို အတုလုပ်ပြီးနောက် နှောင်းဧကရာဇ်ဆီကလို့ ယူဆရတဲ့ အမိန့်တစ်ခုကို သူက ဘယ်လိုပြန်ရုတ်သိမ်းနိုင်မှာလဲ?"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပါးစပ် ကျယ်သွားသည်။ ဤအရာတွင် တရားမျှတမှုရှိရဲ့လား? နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ရှဲ့သားအဖ၏ အပြစ်များအတွက် ဖြေရှင်းချက်များ စဉ်းစားရန် သူမ၏ ဦးနှောက်ကို ညှစ်ထုတ်ပေးရမည့်သူဖြစ်နေသည်တဲ့လား?

ဤအချိန်တွင် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် 'နှောင်းဧကရာဇ်' ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းညူရင်း ညင်သာစွာ ငိုကြွေးစပြုလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်အောက်ရှိ မိန်းမစိုးများနှင့် နန်းတွင်းအပျိုတော်များသည်လည်း သူတို့ အလွန်အမင်း အနိုင်ကျင့်ခံရသကဲ့သို့ ငိုကြွေးစပြုလိုက်ကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး" အမတ်တစ်ဦးက ဦးညွှတ်ကာ ရှေ့သို့ထွက်လာသည်။ "ဒီအမတ်က အရှင်မင်းကြီးကို မေးမြန်းပါတယ်၊ ငါတို့ နှောင်းဧကရာဇ်ရဲ့ သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို ဘယ်တော့ လိုက်နာဆောင်ရွက်မှာလဲ?"

လိုကျစ်ကွေ့က တိုးတိုးလေး "အကယ်၍ သေတမ်းစာအမိန့်တော်က အတုလုပ်ထားတယ်ဆိုတာ သက်သေပြဖို့ နည်းလမ်းမရှိရင် အရှင်မင်းကြီးက အဲ့ဒါ အတုလို့ ပြောလို့မရဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မောင့်စွင်းငှက်ငယ်လေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ထိုးလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ငိုလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလား? ဒါဆိုရင် ငါ အဲ့ဒီလူဆိုးမကို သွားရိုက်မယ်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မောင့်စွင်းငှက်၏ တောင်ပံများကို ပုတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သေခြင်းကပင် ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်လျှင်... သူမသည် မိန်းမစိုး၏ လက်ထဲရှိ အမိန့်တော်အတုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အတု၊ အတု... နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နှလုံးသားထဲရှိ လူပုလေးက နံရံများကို ကုတ်ခြစ်နေသည်။ သူမက အဲ့ဒါ အတုမှန်းသိသော်လည်း သက်သေမရှိဘဲ ဘာမှမပြောနိုင်ဘူးလား? ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ? ဘယ်သူက သူမကို ဤအရာနောက်ကွယ်က ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုကို ရှင်းပြနိုင်မလဲ?

နေပါဦး၊ အတုမဟုတ်လား။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးလိုက်သည်။ အကယ်၍ မယ်တော်ကြီးက အခြားသူများကို လှည့်စားရန် အတုတစ်ခု လုပ်နိုင်လျှင် သူမက ဧကရာဇ်အဖြစ် အခြားသူများကို ကယ်တင်ရန် အတုတစ်ခု ဘာကြောင့် မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ?

"ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး..."

မောင့်စွင်းငှက်က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခေါင်းကို ထပ်ထိုးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာသည် နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်ကြေသွားသော်လည်း သူမက သူမ၏ စကားများကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ "ကျန်းက နှောင်းပိုင်း...ရဲ့ သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို မလိုက်နာဘဲနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ခမည်းတော်" လိုကျစ်ကွေ့က သူမကို အသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ခမည်းတော်။"

သူမက ဒီနှုန်းနဲ့ဆို ဆက်ပြောနိုင်ပါဦးမလား?! နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ သူမ၏ ကော်လံကို ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် သူမက စကားပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းက ခမည်းတော်ရဲ့ သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို မလိုက်နာဘဲနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အကြောင်းကတော့ ကျန်းရဲ့ခမည်းတော်က ဒီအစောင့်တွေကို အရှင်လတ်လတ်မြှုပ်နှံဖို့ သေတမ်းစာ ရေးပြီးနောက်မှာ ကျန်းအတွက် နောက်ထပ် သေတမ်းစာတစ်ခု ထားခဲ့လို့ပဲ။ သူက သူ့စိတ်ပြောင်းသွားပြီလို့ ပြောခဲ့ပြီး ဒီနဂါးအစောင့်တပ်တွေကို ကောင်းကောင်းနေထိုင်ခွင့်ပေးဖို့၊ ဒါမှ သူတို့က နိုင်ငံအတွက် ဇွန်ဘီတွေကို သတ်နိုင်... အို၊ ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက၊ ဒါမှ သူတို့က နိုင်ငံအတွက် အမှုထမ်းနိုင်မှာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများနောက်တွင် ဆူညံသံတစ်ခု လိုက်ပါလာသည်။

ခင်ဗျားက နှောင်းဧကရာဇ် သေဆုံးပြီးမှ နန်းတော်ထဲဝင်ခဲ့တာ။ ခင်ဗျားရဲ့လက်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ သေတမ်းစာအမိန့်တော် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ?

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှမတွေ့သောကြောင့် သူမသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "ကျန်း မလာခင်မှာ ကျန်းက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို ကြည့်ခိုင်းခဲ့တယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျန်း ခမည်းတော်ရဲ့ သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို ပေးပါ။"

စစ်သေနာပတိချုပ် လို "..."

အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်၏ စစ်သူကြီးများနှင့် ယင်းယွီ "... ..."

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ အကြည့်သည် အေးစက်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အို? တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလိုအရာ ရှိခဲ့တာလား? ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးက နှောင်းဧကရာဇ်ရဲ့ သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြပေးပါဦး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က သူ့ရဲ့အင်္ကျီလက်ထဲကနေ မီးခိုးရောင် ပိတ်ချောလက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။

(￣△￣；), စစ်သူကြီးတွေနဲ့ ယင်းယွီတို့ ဤသို့အမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားကြလေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ကိုင်ပဝါကို ယူပြီး မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ခေါင်းကို မြှောက်တင်ထားရင်း သူမက ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ထဲသို့ ပုတ်ထည့်လိုက်သည်။ "ဒီမှာ၊ ကျန်းခမည်းတော်ရဲ့ သေတမ်းစာအမိန့်တော်။"

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ ပိတ်ချောလက်ကိုင်ပဝါကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါမျိုးတစ်ထည်ကို ဈေးထဲကဆိုင်တွေမှာ ကြေးနီပြားနှစ်ပြားနဲ့ ဝယ်လို့ရတယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ပန်းကန်ကို ယခင်က မိန်းမစိုးကို ပေးလိုက်ပြီး "ဒီပန်းကန်က အေးသွားပြီ၊ ကျွန်တော့်ကို၊ ကျန်းကို ပူပူတစ်ခွက်ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ လက်များ တုန်ယင်သွားသည်။

"အမြန်လုပ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မိန်းမစိုးကို တိုက်တွန်းလိုက်ရာ သူက ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်ရင်း မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် သူမက အားနည်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်ကို သိသည်။ သူမတွင် သားတစ်ယောက်နှင့် သူမ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များကို စဉ်းစားရန် ရှိသေးသောကြောင့် သူမ သေလို့မဖြစ်ပေ။ သို့သော် သူမရှေ့မှ သမီးသည် ဤအချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အခွင့်ကောင်းယူခဲ့ပြီး သူမတွင် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ဘာမှမရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော အရာသည်ပင် သူမ၊ နဉ်ရှင်းနှင့် ရှဲ့မျိုးနွယ်စုကို သေဒဏ်ချမှတ်နိုင်သော အရာဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးမ အမိန့်တော်ကို လက်ခံပါတယ်" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က မီးခိုးရောင် ပိတ်ချောလက်ကိုင်ပဝါကို ခေါင်းပေါ်မြှောက်တင်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

အောင်နိုင်သူ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီးရှေ့တွင် တောင့်တောင့်မတ်မတ် ရပ်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်အဆုံးသတ်၏ အစဖြစ်ကြောင်း သူမ သေချာနေခဲ့သည်။

***