အရှင်မင်းကြီး နင်အား သစ္စာစောင့်သိသော လက်ရွေးစင်တပ်ဖွဲ့

ညလေတစ်ချက် ထပ်မံထိုးခတ်လာပြီး မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ လက်ထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါကို လွှင့်တင်သွားသည်။ ရှိနေသူအားလုံး၏ မျက်စိရှေ့တွင် ၎င်းသည် လူတစ်ပိုင်းခန့်မြင့်သော မီးအိမ်တိုင်တစ်ခုထဲသို့ လွင့်ပါသွားပြီး ပိတ်ချောစသည် မီးတောက်များနှင့် ထိတွေ့ကာ ပြာကျသွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးလိုက်သည်။ ဒါကောင်းတယ်၊ အဓိကသက်သေ ပြာကျသွားခြင်းက သက်သေအထောက်အထားကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် မြေပြင်မှ ထရပ်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီးက သူမကို ယခုခဏတွင် ကိုက်သတ်ပစ်ချင်နေသည်ကို သိသော်လည်း သူမ မကြောက်ပေ။ အကယ်၍ သူမ တကယ်ပဲ သတ္တိရှိလျှင် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးမှ သူမကို ကိုက်သင့်သည်!

လိုကျစ်ကွေ့သည် စစ်သူကြီးနှစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် "အရှင်မင်းကြီးက သေလွန်သူရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး သေတမ်းစာအမိန့်တော်ကို ပြန်ယူခဲ့ပုံရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းထန်နှင့် ကျန်လူများ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ စစ်သေနာပတိချုပ်တွင် ပုံကြီးချဲ့ပြောနိုင်သော အရည်အချင်းရှိသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ရှိခြင်းဖြစ်သည်။ အမတ်များနှင့် အရာရှိများ မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအားလုံးသည် နန်းတွင်းမိခင်နှင့် သားတော်ကြားက နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်!

"ခမည်းတော်က ကျန်းအတွက် ဒီအမှတ်တရတစ်ခုပဲ ထားခဲ့တာ" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အားသာချက်ရပြီးနောက်တွင်ပင် သူမ၏ ထက်မြက်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြသသော ပုံမှန်ဥပမာတစ်ခုဖြစ်သည်။ "ခင်ဗျားက အမိန့်တော်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားသင့်တယ်။ အဲ့ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ။ အမတ်မင်းတွေထဲက ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ရဘူး၊ အခု သူတို့ကို လှည့်စားဖို့ ကျန်းက လိမ်ညာပြောတယ်လို့ စွပ်စွဲရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ မဝံ့ပါ" အမတ်များနှင့် အရာရှိများက အလျင်အမြန် ထပ်မံဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ ဘယ်သူက ဧကရာဇ်ကို လိမ်ညာသည်ဟု စွပ်စွဲဝံ့မည်နည်း?

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် အပြုံးကို အတင်းဖန်တီးရင်း ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးအရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒီလိုအရာမျိုးကို အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော့်ကို စောစောက ပြောပြသင့်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "အို၊ ခမည်းတော်ရဲ့ သေဆုံးမှုက ကျန်းကို အရမ်းဝမ်းနည်းစေခဲ့တယ်။ ကျန်းရဲ့ဦးနှောက်က မကောင်းတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ပြောဖို့မေ့သွားတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာကို သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ လူစကားများ ဟုတ်သေးရဲ့လား?!

"ရပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံး အခု ထွက်သွားလို့ရပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက စုရုံးနေသော အရာရှိများကို ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဆက်ပြီးကုန်းကုန်း,ကုန်းကုန်းလုပ်နေကြတုန်းပဲလား၊ ဘာလဲ ကျန်းက ခင်ဗျားတို့ကို ညစာစားပွဲအတွက် ဖိတ်ရဦးမှာလား?"

အမတ်များ သို့မဟုတ် အရာရှိများထဲမှ ဘယ်သူမှ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများကို ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမည်ကို မသိကြပေ။ အကယ်၍ သူတို့က အရှင်မင်းကြီးက နောက်နေသည်ဟု ပြောလျှင် သူ စကားပြောသည့်အခါ အလေးအနက်ထားနေပုံရသည်။ အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက မနောက်နေလျှင် သူတို့ထဲမှ ဘယ်သူက သူ့ကို ကျွေးမွေးခိုင်းဝံ့မည်နည်း? သူတို့ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား?

"ငါ့ကို တကယ်ပဲ ဖိတ်စေချင်နေတာလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးစိမ်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမတောင် ဘာမှမစားရသေးဘူး!

မောင့်စွင်းငှက်သည် "ငါ" ဟု သုံးသည့်အတွက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ထပ်ထိုးရန် ပျင်းရိနေသည်။ အရှင်မင်းကြီးကို ကူညီလို့မရတော့ပေ။

ပိုမိုလိမ္မာပါးနပ်သော အမတ်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်ပြီး အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုပါ။"

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အမတ်များနှင့် အရာရှိများ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ တော်ဝင်နန်းတွင်းက ရှဲ့သားအဖ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်မည်လား၊ မကျရောက်မည်လားဆိုသည်မှာ ထပ်မံငြင်းခုံဖွယ်ရာဖြစ်လာပုံရသည်။ ယခုအခါ လိုကျစ်ကွေ့က အရှင်မင်းကြီး၏ ဘက်တွင် ရပ်တည်နေသောကြောင့် သုံးရက်အတွင်းကျင်းပမည့် ညီလာခံတွင် နောက်ထပ်ဆိုးရွားသော ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသည်။

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် လိုင်မော့မော့ကို သူမအား ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမ၏ တံခါးများမှ ထောက်ပံ့ခေါ်ဆောင်သွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။ သုံးရက်အကြာတွင် လိုကျစ်ကွေ့ အဆိပ်ကြောင့် သေဆုံးသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းတစ်ယောက် ဤသုံးလေးရာရှိသော နဂါးအစောင့်တပ်ဖြင့် ဘယ်လိုလှိုင်းတံပိုးများ ဖန်တီးနိုင်မည်ကို သူမ မြင်ချင်သေးသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း စကားမပြောဘဲ ပန်းခြံထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ နဂါးအစောင့်တပ်၏ ကြိုးများကို ဖြေပေးလိုက်သည်။

"သွားကူညီလိုက်" လိုကျစ်ကွေ့က ဖန်းထန်နှင့် ကျန်လူများကို ပြောလိုက်ပြီး သူက အမိုးစွန်းများအောက်ရှိ လှေကားထစ်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နဂါးအစောင့်တပ်ထံသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့ထဲမှ ဘယ်သူမှ စကားမပြောခဲ့သည့်အကြောင်းရင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူတို့၏ ပါးစပ်များအားလုံးကို အဝတ်စဖြင့် ပိတ်ထားသည်။ မောင့်စွင်းငှက်က အော်သံတစ်ချက်ပေးပြီး လူအုပ်ကြီး၏ ခေါင်းဆောင်နေရာတွင် ဒူးထောက်နေသော လူငယ်ထံသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ သူက သူ၏ ခေါင်းကို ထိုလူ၏ မျက်နှာတွင် ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် အသက်ရှူကျပ်သွားသည်။ ဤမောင့်စွင်းငှက်က သူမကို ဤမျှလောက် သဘာဝကျကျ စွန့်ပစ်ခဲ့သည်; ဘာတွန့်ဆုတ်မှုမှ မခံစားရဘူးလား? သူမကို အသုံးချပြီးနောက် စွန့်ပစ်လိုက်တာလား?

(စာရေးသူ: မင်း အသုံးဝင်တဲ့ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားလို့မရဘူးလား?)

"အလုပ်လုပ်ကြလေ" ဖန်းထန်က ဘေးရှိ မိန်းမစိုးများကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ သူတို့ လူအနည်းငယ်က လူ ၃၀၀ ကျော်အားလုံးကို ဘယ်လိုဖြေပေးနိုင်မှာလဲ?

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်း၏ ပါးစပ်မှ အဝတ်စကို ထုတ်ယူပြီး ဘေးသို့ ပစ်လိုက်ပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီး "ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်းနှင့် သူ၏နောက်ရှိ နဂါးအစောင့်တပ်သည် လက်ရှိတွင် ရှုပ်ထွေးပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်များသည် သူတို့ သေတွင်းထဲခြေတစ်ဖက်လှမ်းပြီးနောက်တွင်ပင် အဆင်ပြေနေသည်ဟူသောအချက်ကြောင့် ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်သည်။

မောင့်စွင်းငှက်သည် ယင်းဖုန်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် ချစ်စဖွယ် ရပ်ကာ သူ၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် ယုန်တွေ အများကြီး ဖမ်းပေးမှာပါ။"

"ယုန်တွေကို ချမ်းသာပေးပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ယုန်တစ်အိတ်အပြည့် သယ်ဆောင်သွားခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိသလဲ? ငါ့ကို ပိုက်ဆံပေးပါ၊ သိမ်းငှက်ညီလေး!

ယင်းဖုန်းသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။ "ဘ...ဘာ?"

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ဟားဟား" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရယ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဆွဲထူကာ သူမ၏ လက်ကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တင်လိုက်သည်။ တစ်ချက်ထိရုံဖြင့် ဤလူသည် နှိပ်စက်ခံခဲ့ရကြောင်း သေချာစေနိုင်သော်လည်း ဒဏ်ရာများသည် သူ၏ အရိုးများနှင့် ကြွက်သားများကို ထိခိုက်ရန် မလုံလောက်ပေ။ သူက ရက်အနည်းငယ် နာလန်ထူပြီးနောက် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်။ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်ခံရပြီးနောက် ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ၏ ဘယ်ညာရှိ ယင်းလေနှင့် ယင်းတျန့်တို့၏ ကြိုးများကို ဖြေပေးနေသည်ကို ဗလာကျင်းစွာ ကြည့်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ယင်းတျန့်ကိုလည်း ဆွဲထူပြီးနောက် ယင်းယွီက ဒုန်းခနဲ ဒူးထောက်ရန် ပြေးလာခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန် ဘေးသို့ ခုန်ရှောင်ပြီး "မလိုဘူး၊ ဒူးထောက်စရာမလိုဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယင်းယွီ၏ ဒူးထောက်ခြင်းက ယင်းဖုန်းကို သတိပြန်ဝင်လာစေပြီး သူလည်း ဒူးနှစ်ဖက်ပေါ် ထောက်ကျသွားသည်။ ယင်းလေနှင့် ယင်းတျန့်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဆွဲတင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါဒူးထောက်ကြသည်။ ယင်းဖုန်းသည် သူ၏ ခေါင်းကို မြေပြင်တွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိကာ ဦးညွှတ်ပြီး "ဒီကျွန် ယင်းဖုန်းက အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဂါးအစောင့်တပ်အားလုံးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ရန် လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ကြသည်။ လူ ၃၀၀ သူမဘက်သို့ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဒူးထောက်နေသောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း ထွက်ပြေးရန် နေရာမရှိတော့ပေ။ သူမက အနေရခက်စွာ ပြုံးပြီးနောက် "ယဉ်ကျေးစရာမလိုပါဘူး၊ အ...အဲ့ဒါ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အမေအရင်းနှင့် အဘိုးတော်က ဤနေရာတွင် တိုက်ခိုက်သူများဖြစ်ပြီး ထိုအချက်က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နားများကို နီရဲသွားစေပြီး သူမသည် သေခြင်းမှ ကပ်ကာသီကာ လွတ်မြောက်ခဲ့သော နဂါးအစောင့်တပ်ကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ယင်းဖုန်း မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်နေစဉ် သူသည် သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက် တုန်လှုပ်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယင်းဖုန်းကို မြေပြင်မှ တည့်တည့်မြှောက်တင်ရန် လုံလောက်သော အားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ နောက်တွင် ယင်းလေ၊ ယင်းယွီနှင့် ယင်းတျန့်တို့ လာကြသည်။ သူမ မော့ကြည့်ပြီး ပန်းခြံကို ပြည့်နှက်နေသော နဂါးအစောင့်တပ်အုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်း အံကြိတ်လိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း သူမက သူတို့ကို ဆွဲထူမည်။ အဆိုးဆုံးအခြေအနေတွင် သူမက လူတိုင်းကို ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ့်ရပ်ခိုင်းပြီးမှ စားရန် သွားတော့မည်!

လိုကျစ်ကွေ့သည် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း နဂါးအစောင့်တပ်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကူညီထူပေးနေသည်ကို စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ကြည့်နေသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ် လိုက ဤအချိန်မှစ၍ ဤနဂါးအစောင့်တပ်တွင် သခင်သစ်တစ်ဦး ရှိလာမည်ကို သိသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှဲ့သားအဖကို မခွဲခြားဘဲ သူမကို နာခံမည့် လက်ရွေးစင်တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဤနဂါးအစောင့်တပ်ကို ဆွဲထူပြီး သူတို့၏ ကျောကို ပုတ်နေသည်ကို ကြည့်နေစဉ် မှောင်မိုက်သွားသည်။ ဒီလူက ယောက်ျားနှင့်မိန်းမသည် အကွာအဝေးတွင် နေသင့်သည်ကို မသိဘူးလား?

အားစိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လူတိုင်းကို မြေပြင်မှ ဆွဲထူပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် စကားပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့အားလုံး အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူကြ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို သုံးရက်နားချိန်ပေးမယ်၊ ပြီးမှ အလုပ်ပြန်လာကြ။ အာ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လစာက အရင်အတိုင်းပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီစဉ်မှုတွေကို လူတိုင်း ဘယ်လိုထင်လဲ?"

ယင်းဖုန်းသည် လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး ထပ်မံဒူးထောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

"မလုပ်နဲ့!" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများက သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖမ်းမိပြီး အကျယ်တဝင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဒူးထောက်ရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ထပ်ဆွဲထူရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါ ပင်ပန်းတယ်!"

"ဖွီး" ဖန်းထန်က ရယ်သံကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ထွက်ကျသွားသည်။

ကျန်အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ရင်း ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။ အမိန့်တစ်ခွန်းက နဂါးအစောင့်တပ်ကို ထရပ်ရန် လုံလောက်မည်ဖြစ်သော်လည်း ဤဧကရာဇ်က သူ၏ လူများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကူညီထူပေးရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းက နဂါးအစောင့်တပ်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ထရပ်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်စေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် သူတို့၏ အလှည့်ရောက်သည်အထိ ဒူးထောက်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက် ပင်ပန်းခံရတာလဲ?

ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အနားယူစရာမလိုပါဘူး။"

"အဲ့ဒါ မဖြစ်ဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ အလုပ်သွားလို့မရဘူး။ ကျွန်တော်က သုံးရက်အတွင်းက နန်းတွင်းညီလာခံမှာ ခက်ခဲတဲ့တိုက်ပွဲတစ်ခု တိုက်ခိုက်ရဦးမယ်။ ခင်ဗျား၊ ခင်ဗျားကို ယင်းဖုန်းလို့ ခေါ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ယင်းဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်း အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်မျိုးကို နှောင်းဧကရာဇ်က ယင်းဖုန်းလို့ နာမည်ပေးခဲ့တာပါ။"

"အို" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က 'ယင်း'လား?" မျိုးရိုးနာမည်ရာပေါင်းများစွာထဲမှာ အဲ့ဒီလိုနာမည် ရှိလို့လား?

"မင်း တုံးလိုက်တာ!" ကြောင်နက်လေးလောင်တက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခြေထောက်သို့ မြောင်သံဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။ "'ယင်း'က နဂါးအစောင့်တပ်ရဲ့ ယူထားတဲ့နာမည်ပဲ။ ဒီ ၃၀၀ ရှိတဲ့ အစောင့်တွေအားလုံးက သူတို့ရဲ့နာမည်ရှေ့မှာ ယင်းပါတယ်. ငတုံး၊ မင်း ဘာလို့ ဘာမှမသိရတာလဲ? မြောင်!"

"... ..." နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဤအဆီတုတ် အနက်ရောင်အမွှေးလုံးက ဘာလို့ ဒီမှာ လှည့်ပတ်နေသေးတာတုန်း?

မောင့်စွင်းငှက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်သခင်က နဂါးအစောင့်တပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ။ ကျွန်တော့်သခင်က အရမ်းကြမ်းတယ်၊ ကျွန်တော့်သခင်က..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထား" နဉ်ရှောင်ယောင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ပရိသတ်တွေက အနှောင့်အယှက်အဖြစ်ဆုံးပဲ! ပန်းခြံထဲရှိ လူအားလုံး လန့်သွားကြသည်။ ဘယ်သူမှ ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

သူမ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြီး ကြောင်နက်လေးလောင်တကို ဘေးသို့ ကန်ထုတ်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်းကို ထပ်မံစကားပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေကို အနားယူခိုင်းလိုက်။ ငါတို့ သုံးရက်အတွင်းမှာ ထပ်တွေ့ကြမယ်။ သာ့ဖုန်း၊ မင်း လိမ္မာရမယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မီးဖိုချောင်များကို ရှာဖွေသည့် သူမ၏ စူးစမ်းရှာဖွေမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် မရှိတော့သော်လည်း သူမ၏ ဗိုက်သည် ဆာလောင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ခွင့်လွှတ်နိုင်စရာမရှိပေ။

"သာ့ဖုန်း?" ယင်းယွီသည် သူ၏ အစ်ကိုကြီးဘက်သို့ ကြည့်ရင်း ရယ်ရမလား၊ ငိုရမလား မသိဖြစ်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမ၏ မြင့်မားသော တံခါးခုံကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကျော်လွန်ပြီး လျှောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယင်းဖုန်း၏ မျက်နှာသည် သစ်သားကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ သူသည် သခင်တစ်ဦးကို အသိအမှတ်ပြုပြီးသည်နှင့် အရာအားလုံးထက် သစ္စာရှိသော လူအမျိုးအစားဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယခု သူ၏ သခင်ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို သာ့ဖုန်းဟုခေါ်သည်ဖြစ်စေ၊ သာ့ယွီဟုခေါ်သည်ဖြစ်စေ၊ သာ့ရွှယ်ဟုပင်ခေါ်သည်ဖြစ်စေ အဆင်ပြေသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လှေကားထစ်များမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ ယခင်က အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုသော လှုပ်ရှားမှုသည် ယခုအခါ သူ့ကို အဆုံးမရှိသော အားစိုက်ထုတ်မှုကို ကုန်ကျစေသည်။ စုန့်ကျင်းသည် သူ့ကို ထိန်းရန် ရှေ့သို့ပြေးလာပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာရောင်ကို လေ့လာလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား နေမကောင်းဘူးလား?"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သွားကြစို့" သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်းသည် ထိုအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့ဘေးမှ လျှောက်သွားပြီး ယင်းလေ၊ ယင်းယွီနှင့် ယင်းတျန့်တို့ လိုက်ပါလာကြသည်။ အစောင့်တပ်၏ တပ်မှူးအနေဖြင့် သူက လိုကျစ်ကွေ့ကို အလေးအနက် ဦးညွှတ်ပြီး "စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ အရှင်မင်းကြီးပဲ" လိုကျစ်ကွေ့က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်း စကားမပြောဘဲ လိုကျစ်ကွေ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နှိပ်စက်ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဒူးထောက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ဦးညွှတ်ပြီးနောက် သူ၏ ဒဏ်ရာများ ထပ်မံကွဲအက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ အနက်ရောင်အဝတ်များကြောင့် သွေးကို မြင်ရန် ခက်ခဲသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် စစ်မြေပြင်မှ လူတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ယင်းဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးနံ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရရှိခဲ့သည်။

သူ၏ အသံသည် ပိုမိုနိမ့်ကျသွားပြီး သူက စကားပြောလိုက်သည်၊ "နန်းတွင်းသမားတော်ဆောင်ကို မသွားနဲ့။ ထိုက်ဟွာခန်းမကို သွား၊ အဲ့ဒီမှာ မင်းတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ နန်းတွင်းသမားတော်တစ်ဦး ရှိတယ်။ ငါက ဖန်းထန်နဲ့ ကျန်လူတွေကို နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာ ဆေးဝယ်ခိုင်းလိုက်မယ်။"

ယင်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများ လိုကျစ်ကွေ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီးက လွယ်လွယ်ကူကူ အရှုံးခံတဲ့သူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ လက်ကို အားစိုက်ထုတ်ပြီး မြှောက်လိုက်ပြီး ယင်းဖုန်း၏ပခုံးကို အားပျော့ပျော့ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက မင်းတို့အားလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အတွက် သူက မင်းတို့ကို နောက်ထပ်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုထဲကို ကျရောက်စေချင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ထိုက်ဟွာခန်းမကို သွား။ အသက်ရှင်နေမှသာ မင်းတို့ အရှင်မင်းကြီးကို သေချာစွာ အမှုထမ်းနိုင်မှာ။"

"ဟုတ်ကဲ့" ယင်းဖုန်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ စကားများကြောင့် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူတို့၏ အသက်များသည် တန်ဖိုးနည်းသော်လည်း ထိုသို့သောအသက်များသည် အရှင်မင်းကြီးအတွက် အသုံးဝင်သောကြောင့် သူတို့သည် အသက်ရှင်ကြောင်း သေချာစေရမည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ ခွန်အားအများစုကို ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း စကားပြောရန် နောက်ဆုံးအသက်တစ်ရှိုက်ကို စုစည်းလိုက်သည်။ "ငါ မင်းတို့အားလုံးနဲ့အတူ ထိုက်ဟွာခန်းမကို ပြန်သွားမယ်။"

ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်နဂါးအစောင့်တပ်သည် နှောင်းဧကရာဇ်၏ မြှုပ်နှံမှုနောက်ပိုင်းညတွင် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ လက်ထဲရှိ သေတမ်းစာအမိန့်တော်ဖြင့် မြေအောက်ခန်းများတွင် ချုပ်နှောင်ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မသိကြပေ။ ယင်းဖုန်းသည် သူက သူတို့နှင့်အတူ လိုက်လာမည်ဟု ကြားသောအခါ လန့်သွားသည်။ အချိန်က အရမ်းနောက်ကျနေပြီ။ စစ်သေနာပတိချုပ် လိုက နန်းတော်တွင် တစ်ညတာနေရန် စီစဉ်နေတာလား?

***