ဘောင်းဘီဝတ်ပြီးနောက် တာဝန်မယူတတ်သော အရှင်မင်းကြီး နဉ်

ဖန်းထန်သည် စာများကို အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က လုပ်ကြံဖန်တီးခဲ့သည်ဟု မထင်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခန့်မှန်းချက်များနှင့် အကြောင်းပြချက်များ ရှုပ်ထွေးစွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် သူက မုန်းတီးသော လေသံဖြင့် "ကျွန်တော်မျိုး သေချာတာက မြောက်ပိုင်း ဟူတွေက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို တစ်စစီလှီးဖြတ်ခံရတာကို ပိုလိုလားကြမှာ" ဟု အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ် လိုနှင့် မြောက်ပိုင်း ဟူကြားက ရန်ငြိုးဟောင်းများ၏ သမိုင်းကို ကြားပြီးနောက် ခံစားချက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါတော့ သေချာတယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ် လိုက အကြီးအကဲရဲ့ အဖေကိုတောင် သတ်ခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ရန်ငြိုးက ကြီးမားရမယ်။"

"ကျွန်တော်မျိုး မျှော်လင့်တာက ကျွန်တော်မျိုးတို့ ယုံနင်စစ်သူကြီးတွေက မြောက်ပိုင်း ဟူရဲ့ နန်းတွင်းကို နင်းခြေပြီး အဲ့ဒီ မန်မျိုးနွယ်စု ကျွန်တွေကို အားလုံးသတ်ပစ်နိုင်မယ့်နေ့ပဲ!" ဖန်းထန်က ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"... ..." ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ ဤလူက တကယ်ပဲ ရန်ငြိုးကြီးသည်။ သူက မိသားစုတစ်စုလုံးကိုသာမက မျိုးနွယ်စုတစ်စုလုံးကိုပါ သတ်ချင်နေသည်။

သူ၏ မုန်းတီးဖွယ်ရာ စကားများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဖန်းထန်၏ မျက်နှာသည် ထပ်မံခါးသီးသွားသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ဘယ်လိုပြန်လည်ဖော်ထုတ်မလဲ?"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိုးရိမ်တကြီး မိုးကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ တကယ်ကို ပြဿနာတစ်ခုပဲ။"

ဖန်းထန်သည် ထိုက်ဟွာခန်းမ၏ တံခါးများကို နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် တွန်းဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် "အရှင်မင်းကြီးက ပညာရှိပြီး ထက်မြက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ယုံကြည်တာက အရှင်မင်းကြီးက သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလေးအနက်ထား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ စဉ်းစားကြည့်ပါရစေ။" ပြဿနာက ရှိပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကို ဖြေရှင်းရန် တစ်စုံတစ်ယောက်သာ လိုအပ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုဒုက္ခများစွာခံစားခဲ့ရသော မိဘမဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်အတွက် တစ်ပွဲတိုက်ခိုက်ရန် မိမိစိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်။

လက်ရှိတွင် နဂါးအစောင့်တပ်သည် နန်းတော်ခန်းမများရှေ့ရှိ ပန်းခြံတွင် ဖျာများပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး အရိုအသေပြုလိုက်ကြသည်။

"စားကြ" နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "အစားအစာရှိလျက်နဲ့ မစားတဲ့သူတွေက လူမိုက်တွေပဲ။ ဗိုက်ဖြည့်ထားကြ၊ မလုံလောက်ရင် အစ်ကိုကြီး ဖန်းကို ထပ်ယူခိုင်းလိုက်။"

"... ..." ဟု ဖန်းထန်က ပြောလိုက်သည်။ သူက အခု အစားအစာပို့ဆောင်သူလား? ဒါ့အပြင် အစ်ကိုကြီး ဖန်းဆိုတာ ဘာကြီးလဲ?

ယခု နဉ်ရှောင်ယောင်း ဗိုက်ပြည့်သွားသောအခါ သူမတွင် အခြားသူများကို ကုသရန် ခွန်အားရှိလာသည်။ သူမသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများရှိသူ အနည်းငယ်ကို ရွေးချယ်ပြီး ဤနေရာတွင် ခေါင်းတစ်လုံးကို ထိလိုက်၊ ထိုနေရာတွင် ပခုံးတစ်ဖက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို သေးငယ်သောဒဏ်ရာများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်စဉ် မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ခဲ့ပေ။ နဂါးအစောင့်တပ်သည် သူတို့၏ ဒဏ်ရာများ နာကျင်မှုရပ်တန့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူတို့ထဲမှ ဘယ်သူမှ ၎င်းကို စွမ်းအားကဲ့သို့သော သဘာဝလွန်အရာတစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့က သူတို့သည် သူတို့၏ ဒဏ်ရာများကို ထမ်းပိုးရန် လုံလောက်စွာ ငယ်ရွယ်သည်ဟုသာ ယူဆကြပြီး နန်းတွင်းသမားတော် ကောင်းက သူတို့ကို ကောင်းမွန်သော ဆေးများပေးခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နန်းတော်၏ ပရိသတ်တွေ့ဆုံခန်းမတွင် ကျန်ရှိနေသော်လည်း နဂါးကုတင်ပေါ်တွင် မလဲလျောင်းခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူက ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော ဆိုဖာတစ်ခုတွင် တစ်ဝက်မှီ၊ တစ်ဝက်ထိုင်နေသည်။ သူတွင် အစာစားချင်စိတ်မရှိဘဲ ဆာလောင်မှုမခံစားရသော်လည်း သူ၏ လက်ထဲတွင် မန်ထိုတစ်လုံး ရှိနေသည်။ သို့သော် သူက အတင်းအကျပ် စားသုံးခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရင်း အချိန်ဖြုန်းရန် အချိန်မရှိသောကြောင့် သူ အမြန်ဆုံး နာလန်ထူကြောင်း သေချာစေရမည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာသောအခါ လိုကျစ်ကွေ့သည် မန်ထိုတစ်ဝက်ကို စားပြီးခါစဖြစ်သည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ နင်သွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးမှ လိုကျစ်ကွေ့ကို စစ်ဆေးပြီး သူသည် လက်ရှိတွင် သူမ၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ရင်ဘတ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာသို့ လျှောက်သွားကာ ဘယ်သူမှမရှိသကဲ့သို့ သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ မန်ထိုက အရသာရှိရဲ့လား?"

"... ..." ဟု လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ ဤကောင်မလေးက သူနှင့် မန်ထိုအကြောင်း ပြောရန် စိတ်ရှိသေးသလား?

ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးမှ အခင်းတစ်ခုပေါ်သို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ သူက လိုကျစ်ကွေ့ကို မထိဝံ့သော်လည်း သူနှင့် အနီးဆုံးနေရာတွင် အခြေချလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ ဝူထုံပင်ပေါ်ရှိ ကြောင်များအားလုံးက အားပေးသံများ မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးသော ကျားစင်းကြောင်တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ယဉ်ကျေးသော အသံဖြင့် "လောင်တက နောက်ဆုံးတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ ဖန်ကျယ်ရနံ့ [ဖန်ကျယ်ရနံ့ (芳泽) – ယခင်ခေတ်က အမျိုးသမီးများ အသုံးပြုသော ရနံ့ရှိသော ဆံပင်ဆီ] နဲ့ ရင်းနှီးခွင့်ရပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဤကြောင်က ဖန်ကျယ်ရနံ့ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာတောင် သိရဲ့လား?

လိုကျစ်ကွေ့၏ အတွေးများသည် တိရစ္ဆာန်များပေါ်တွင် မရှိပေ။ သူက ကြောင်နက်လေးလောင်တကိုပင် မမြင်သကဲ့သို့ စုန့်ကျင်းနှင့် ကျန်လူများကို စကားပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး ဆုတ်ခွာနိုင်ပြီ၊ တစ်ခုခု သွားစားကြ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက စုန့်ကျင်းကို စကားပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကူညီလို့ရမလား? သာ့ဖုန်းနဲ့ ကျန်လူတွေ နေထိုင်ဖို့ အခန်းလွတ်တွေ ရှာပေးပါ။ သူတို့ ပန်းခြံထဲမှာ လေတိုက်ခံနေရရင် နေမကောင်းဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

စုန့်ကျင်း၏ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာသည် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပွင့်လန်းသွားပြီး သူက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်ကို နာခံပါတယ်။"

"ကျွန်တော့်အမိန့်တော်ကို နာခံစရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြုံးလိုက်သည်။

ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် သူ၏ ခြေသည်းများကို မြှောက်ကာ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ဤကောင်မလေးက လူမိုက်တစ်ယောက်လိုပဲ။ စုန့်ကျင်း၏ အပြုံးသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အရှင်မင်းကြီး၏ စကားများသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"သွားတော့" လိုကျစ်ကွေ့က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

စုန့်ကျင်းနှင့် ကျန်လူများ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဆိုဖာထိပ်ရှိ ပန်းကန်ကို ကြည့်ပြီး မန်ထိုတစ်လုံးကို ယူရန် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ တစ်ကိုက်က ၎င်း၏ ထက်ဝက်ကို စားသုံးသွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ခေါင်းမော့ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း စားနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယခင်က ထမင်းစားခဲ့သည်။ ယခု သူမ ဂျုံဖြူမန်ထိုကို မြည်းစမ်းကြည့်သောအခါ သူမက "ဒါက မန်ထိုပဲ၊ တကယ်အရသာရှိတယ်!" ဟု မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အမြန်စားရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း နားမလည်ဘဲ "ဘာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ နဖူးကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် စကားလုံးနှစ်လုံးကို အေးစက်စွာ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ "အမြန်စား။"

"အို" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ၏ အမူအရာကို လုံးဝ မဖတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ "ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားလည်း စားပါ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ တစ်ဝက်စားပြီးသော မန်ထိုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ အဆင့်အတန်းရှိသော ယောက်ျားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူက သူ၏ အစားအစာများကို ရွေးချယ်ခွင့်မရှိပေ။ စားသုံးနိုင်သရွေ့ သူက ၎င်းကို သူ၏ အစာအိမ်ထဲသို့ မျိုချလိုက်သည်။ သို့သော် ယနေ့ည နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်များမှ မန်ထိုက သူ့ကို 'မျိုချရခက်' သည်ဆိုသော ခံစားချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်စေခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ သူ၏ တစ်လုံးကို အဆုံးသတ်ချိန်တွင် မန်ထိုနှစ်လုံး စားပြီးဖြစ်သည်။ သူမက နောက်ထပ်ပူနွေးသော မန်ထိုတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး သူ၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး "နောက်ထပ်စားပါဦး၊ မန်ထိုတွေ အများကြီးရှိတယ်" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ပြောစရာစကားတွေ ရှိလို့လား?" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပါးစပ်သည် မန်ထိုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တခြားဘာရှိသေးလဲ? သာ့ဖုန်းနဲ့ ကျန်လူတွေ အခု အဆင်ပြေနေကြပြီ။"

"မင်းက တိုင်းပြည်အာဏာကို လုယူနေတာ!" လိုကျစ်ကွေ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ မန်ထိုကို မျိုချလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ညှပ်ထားရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် "ငါ ခိုးပြီးမှ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ? ငါ ပြန်ပေးချင်ရင်တောင် ပြန်ပေးစရာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးတက်သွားပြီး သူက အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျန်တစ်ဝက်မန်ထိုကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များ ဖောင်းကားလာစဉ် လိုကျစ်ကွေ့ကို သစ္စာဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ၊ ကျွန်တော် ဧကရာဇ်မဖြစ်ချင်ဘူး၊ ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုရဲတယ်။ ကျွန်တော်လိမ်ရင် ကျွန်တော်က ခွေးပဲ။"

"မင်း ငါ့ကို သုံးနှစ်သားကလေးလို့ ထင်နေတာလား?" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"အာ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဖန်းထန်က ခင်ဗျား ဒီနှစ် ၂၂ နှစ်လို့ ပြောတယ်။"

"မိုက်မဲဟန်မဆောင်နဲ့!" လိုကျစ်ကွေ့ ဒေါသထွက်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ ရင်ဘတ်ကို အလျင်အမြန် ပုတ်လိုက်သည်။ "စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ ခင်ဗျား ကောင်းကောင်းမလှုပ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ပြောစရာတွေရှိရင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောကြရအောင်။"

လိုကျစ်ကွေ့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့လက်တွေကို ဖယ်လိုက်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်တဆိတ် သူမ၏ လက်များကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ ကြောင်နက်လေးလောင်တက "မြောင်၊ စစ်သေနာပတိချုပ်က မင်းကို မကြိုက်ဘူး။ မင်း နောက်တစ်ယောက် ရှာသင့်တယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြောင်နက်လေးလောင်တကို သူ၏ လည်ပင်းမှ ဆွဲမြှောက်ပြီး အမွှေးလုံးကို ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ပစ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ လိုကျစ်ကွေ့က "မင်း ဒီကြောင်ကို မွေးထားတာလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကြောင်နက်လေးလောင်တက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ "ကြောင်တစ်ကောင်ကို အနိုင်ကျင့်တာက ဘယ်လိုကျွမ်းကျင်မှုမျိုးလဲ? မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ပေး!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝူထုံပင်မှ ကြောင်အော်သံများက သူတို့လောင်တ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ရန် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့အားလုံးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ငတုံးမဟု ခေါ်ဆိုနေကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ဘေးတွင် ထိုင်ချပြီး "ငါတို့ အိပ်ရာထဲမှာ အတူတူ လူးလိမ့်ပြီးပြီ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အိပ်ရာထဲမှာ လူးလိမ့်တယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ?" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့ အတူတူအိပ်ရာဝင်ပြီးပြီလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ အိပ်ခဲ့တယ်၊ နားလည်လား?"

လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာသည် ထပ်မံစိမ်းသွားသည်။

"ကျွန်တော်က ဘောင်းဘီဝတ်ပြီးနောက် တာဝန်မယူတတ်တဲ့လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ကိစ္စကို သေချာပေါက် တာဝန်ယူမှာ၊ ဒါကြောင့် မကြောက်ပါနဲ့၊ စစ်သေနာပတိချုပ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားဘေးမှာ နေမှာ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဒေါသမထွက်တော့ဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများကြောင့် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမ ဘာပြောနေတယ်ဆိုတာရော သိရဲ့လား?

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ "ငါတို့ ဒီမှာ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ပြောနေတာ၊ မင်းတို့အားလုံး တိတ်တိတ်နေလို့ရမလား?" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကြောင်အော်သံများ ရပ်တန့်သွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်! နဉ်ရှောင်ယောင်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး "ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြူစင်မှုတော့ ပြန်လည်မယူပေးနိုင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား တိုင်းပြည်ကို သစ္စာဖောက်တယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်ကိုတော့ ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်"

နောက်ဆုံးတော့ သူ ပြန်ဖြေနိုင်မည့်အရာတစ်ခု ရောက်လာပြီ။ "မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ?" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"ဖန်းထန်က အရာအားလုံးကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးပြီ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ လက်ထဲက စာတွေက မြောက်ပိုင်း ဟူရဲ့ အကြီးအကဲ မိုဒူးက လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် တွေးနေတာက၊ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းတွေဆီကို သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်ပြီး အဲ့ဒီအရှက်မရှိတဲ့ကောင်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ရင်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ကျိန်ဆဲ၊ ရိုက်နှက်၊ နှိပ်စက်ပြီး သူက သူ့ရဲ့ပြစ်မှုတွေကို ဝန်ခံတဲ့အထိ လုပ်ရင်၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှု ပြန်ရမလာဘူးလား?"

"... ..." လိုကျစ်ကွေ့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အကယ်၍ သူတို့က မိုဒူးကို ဖမ်းဆီးနိုင်လျှင် သူက ဘာလို့ အန်းယွမ်၏ ခရိုင်ခြောက်ခု ကင်းတပ်ကို ကြီးမားသော တပ်ဖွဲ့များဖြင့် ဆက်လက်ကာကွယ်နေရမှာလဲ?

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လိုကျစ်ကွေ့၏ ထင်မြင်ချက်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံအစည်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ?"

"မြောက်ပိုင်း ဟူတွေက ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား?" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းကို ဘေးသို့စောင်းကာ တွေးလိုက်သည်။ နဉ်ယွီက ထိုအချိန်က 'မြောက်ပိုင်း ဟူ၏ စစ်တပ်များက တောင်ကြားလမ်းကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ပြီးပြီ။ တိုင်းပြည်က သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး' ဟု ပြောခဲ့သည်၊ ဒါကြောင့် 'မင်းတို့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်!' နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဤစကားလုံးများကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိသည်။

"မြောက်ပိုင်း ဟူတွေက တကယ်ပဲ ကြမ်းတမ်းတာလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို အတင်းအကျပ် သတိထားပြီး ယုံနင်နှင့် မြောက်ပိုင်း ဟူကြားက ရန်ငြိုးကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် နှစ် ၂၀၀ ကြာ တိုက်ပွဲများ ဆင်နွှဲခဲ့ကြပြီး ရန်ငြိုးက နက်ရှိုင်းသော အမုန်းတရားနှင့် သွေးပင်လယ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် လုံလောက်စွာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးရလဒ်သည် ယုံနင် ပြိုလဲခြင်း သို့မဟုတ် မြောက်ပိုင်း ဟူ ပျက်စီးခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"နားလည်ပြီလား?" လိုကျစ်ကွေ့က အဆုံးတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "သိုးထိန်းအုပ်စုတစ်စုက ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတာလား? သူတို့က ခင်ဗျားနဲ့၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ နှစ် ၂၀၀ ကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာလား?"

သိုးထိန်းများ၊ သိုးထိန်းများ...

ဤစကားလုံးများသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ ခေါင်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆိုးရွားစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူ သေချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ အဲ့ဒီလောက်ပြောပြီးတာတောင် ဒီမိုက်မဲတဲ့ကောင်မလေးက ဘာတစ်ခုမှ နားမလည်ခဲ့ဘူး! ရှုပ်ထွေးနေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ထပ်မန်ထိုတစ်လုံးကို ကိုက်စားပြီး "မြက်ခင်းပြင်က လူတွေက မျိုးဗီဇဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားတာလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘာ?" လိုကျစ်ကွေ့ နားမလည်ခဲ့ပေ။

"အာ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ ပျံနိုင်သလား? သူတို့ မိုးကြိုးနဲ့လျှပ်စီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သလား၊ သဘာဝလွန်ခွန်အားကို သုံးနိုင်သလား၊ အရူးအမူးအမြန်နှုန်းနဲ့ ပြေးနိုင်သလား၊ နေရာတွေကို ချက်ချင်းရွှေ့နိုင်သလား၊ ဒါမှမဟုတ်..."

"သူတို့က မန်မျိုးနွယ်စုတစ်စုပဲ" လိုကျစ်ကွေ့က သူမကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ခုနက ဖန်းထန်က အဲ့ဒါကို ပြောတုန်းက ကျွန်တော်လည်း မေးချင်ခဲ့တယ်။ မန်မျိုးနွယ်စုဆိုတာ ဘာလဲ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တောက်လောင်နေသော မီးကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ "ယဉ်ကျေးမှုမရှိ၊ ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့ မန်လူမျိုးတွေပဲ၊ သူတို့က ယဉ်ကျေးမှု ဒါမှမဟုတ် လောကဝတ်လိုမျိုး အရာတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မသင်ယူခဲ့ဘူး။"

"အို" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် လူတွေက သာမန်လူသားတွေဆိုရင် သူတို့ရဲ့သိုးတွေက အရမ်းအစွမ်းထက်တာလား? သူတို့ မီး သို့မဟုတ် ရေကို ပစ်နိုင်သလား၊ သူတို့ရဲ့ခွန်အားက..."

"မင်း ဇာတ်လမ်းတွေ လုပ်နေတာလား? ဘယ်သူက မင်းကို ဒီလိမ်ညာမှုတွေနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောခဲ့တာလဲ?" လိုကျစ်ကွေ့ ထပ်မံဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ချုပ်နှောင်ထားတာကြောင့် ဒီလူက လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာလား?

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ထိုင်ခုံထိပ်ရှိ သိုးမွှေးစောင်ထဲသို့ စိုက်ဝင်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရှိ တိရစ္ဆာန်များသည် ဇွန်ဘီများမဟုတ်လျှင် ကြမ်းတမ်းသော သတ္တဝါများအဖြစ် မျိုးဗီဇဆင့်ကဲပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။ သူမ၏ ခေါင်းသည် ငုံ့ကျသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျုံ့သွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူမသည် အနည်းငယ် သနားစရာကောင်းပုံရသည်။

"ငါတို့ မိုဒူးကို မဖမ်းနိုင်ဘူး။ မြောက်ပိုင်း ဟူတွေက သိုးထိန်းတွေသက်သက်လည်း မဟုတ်ဘူး" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ လေသံကို နူးညံ့အောင် ပြောင်းလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သိုးမွှေးစောင်ကို တူးဆွရင်း တွေးလိုက်သည်၊ စားကျက်ရှာဖွေသော ခြေသလုံးအိမ်တိုင်သမားတွေကို ဒီနေရာမှာ သိုးထိန်းလို့ မခေါ်ဘူးလား?

"ဂုဏ်သတင်းက ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး" လိုကျစ်ကွေ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဘက်မလိုက်မှုက လူတွေရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ သဘာဝအတိုင်း တည်ရှိတယ်၊ မင်း အဲ့ဒီလိုကိစ္စတွေအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အလျင်အမြန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ "'ဘက်မလိုက်မှုက လူတွေရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ သဘာဝအတိုင်း တည်ရှိတယ်' ဆိုတာ ဘာလဲ? ခင်ဗျား မေ့သွားပြီလား? ဒီနေ့ လူအများကြီးက ခင်ဗျားကို အရှင်လတ်လတ် စားချင်ခဲ့ကြတယ်။ အခု လူတိုင်းက ခင်ဗျားကို ချစ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ နေရာအနှံ့ ပန်းတွေပွင့်နေသလိုမျိုးလား?"

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ဘေးရှိ ဤလူမိုက်နှင့် စကားပြောချင်စိတ်မရှိတော့ပေ။

***