ပထမဆုံးအကြိမ် ညီလာခံခေါ်ခြင်း

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဂုဏ်သတင်းကဲ့သို့သော အရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလရှိ လူများသည် သူတို့ တစ်နေ့တွင် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ကိုက်ခြင်းကို ခံရမည်လားဆိုတာတောင် မသိကြပေ။ ရှင်သန်ခြင်းသည် လုံလောက်စွာ ခက်ခဲသောကြောင့် ဂုဏ်သတင်းသည် ဘာတန်ဖိုးမှမရှိပေ။ သို့သော် ယခုအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ ဂုဏ်သတင်းကို အလွန်ဂရုစိုက်သည်။ ဤလူသည် သူ၏ နိုင်ငံအတွက် တိုက်ခိုက်၊ သွေးထွက်၊ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီးနောက် သစ္စာဖောက်ဟု ကျိန်ဆဲခံခဲ့ရသည်။ ဘာအတွက်လဲ? သူက အိမ်ရှေ့စံနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သောကြောင့်လား? နဉ်ရှောင်ယောင်း နားမလည်သောကြောင့် သူမက သဘာဝအတိုင်း လက်မခံနိုင်ပေ။

"ကြောက်စရာမလိုဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကတိပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ပြန်ရအောင် သေချာပေါက် ကူညီပေးမယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့၏ ဒဏ်ရာသည် မနာကျင်တော့သော်လည်း သူ၏ ခေါင်းက နာကျင်နေသည်။ သူ ပင်ပန်းပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လိုကျစ်ကွေ့၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန်မြန်သောကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်ချိန်တွင် သူမ၏ သွယ်လျပြီး ပါးလွှာသော လက်ချောင်းများသည် သူ၏ အရေပြားကို ထိတွေ့နေပြီးဖြစ်သည်။ သူ မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ ဤလူ၏ သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်မှုက အတော်လေး အဆင့်မြင့်သည်။

"ခင်ဗျား ပင်ပန်းနေရင် အိပ်လိုက်ပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ၏ နဖူးကို ထိုးလိုက်ပြီး နူးညံ့သောအစိမ်းရောင်အလင်းလုံးတစ်လုံး သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ "အခု ပိုကောင်းသွားပြီလား?" သူမက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏ အကြည့်သည် ထပ်မံနားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ဖန် သူသည် မြက်ပင်များ၊ သစ်ပင်များနှင့် မိုးရွာပြီးနောက် လတ်ဆတ်သော မြက်ခင်းပြင်၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်သည်။ "မင်း?" သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရင်း သူမ၏ လက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ လေထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော နူးညံ့သော ရနံ့သည် ခြေရာမကျန်ဘဲ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုရနံ့နှင့် ခွဲခွာရန် အလွန်တွန့်ဆုတ်နေသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ အလွန်ဖြူဖွေးပြီး အလွန်ပိန်လှီသော လက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်း သိုင်းပညာတတ်လား?" သူက မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နဉ်ယွီက သိုင်းပညာသင်ယူဖူးသလားဆိုတာ မသိသော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။ "ကျွန်တော် သင်ယူဖူးတယ်။ အပြင်မှာ အရသာရှိတဲ့ ပင်လယ်စာဟင်းချို ရှိသေးတယ်၊ ခင်ဗျား လိုချင်လား? ကျွန်တော် ယူလာပေးရမလား?"

လိုကျစ်ကွေ့ စကားမပြောမီမှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြေးထွက်သွားသည်။ သူက နိမ့်ကျပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော ခုံရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ထပ်မံပိတ်သွားသော တံခါးကို ကြည့်နေစဉ် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူက သူမကို သူမ၏အမျိုးသမီးသရုပ်မှန်အကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း သူမ၏ လျှောက်ပြောမှုများက သူ့ကို လုံးဝလမ်းလွဲသွားစေခဲ့သည်။ သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုအစတွင် သူ၏ ပထမဆုံးစကားများမှလွဲ၍ သူ လုံးဝစကားမပြောခဲ့ရပေ!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စင်္ကြံများထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ခုံးကောင်ဟင်းချိုအပြည့်ထည့်ထားသော အိုးကြီးကို မြင်သောအခါ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ ဒီလောက်အရသာရှိတဲ့အရာကို မသောက်ကြတာလဲ? "ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မသောက်ဘူးလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပတ်လည်တွင် ရပ်နေသော ဖန်းထန်နှင့် ကျန်လူများကို မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ မသောက်ရင် ကျွန်တော် စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ယူသွားပေးမယ်။"

နန်းတွင်းသမားတော် ကောင်းသည် ပန်းခြံတွင် ရပ်နေစဉ် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ပြေးလာခဲ့သည်။ သူက အရိုအသေပြုရန်ပင် မရပ်တန့်ဘဲ "အရှင်မင်းကြီး၊ ဒဏ်ရာရသူတွေက ဒီလိုခုံးကောင်တွေလို အသားယားပြီးယောင်ရမ်းစေတဲ့ အစားအစာတွေကို မစားနိုင်ပါဘူး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အာ?" နဉ်ရှောင်ယောင်း လန့်သွားသည်။

"သူတို့ မစားနိုင်ပါဘူး" နန်းတွင်းသမားတော် ကောင်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ့ကို ဓားဖြင့် လည်ပင်းတွင် တင်ကာ ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သောကြောင့် သူက ဤလူများအတွက် တာဝန်ယူရမည်။ သူတို့က ပြင်ပဒဏ်ရာများ ရရှိထားပြီး ယောင်ရမ်းစေသော အစားအစာများကို စားချင်နေသေးသလား? သူတို့ သေစေချင်စိတ်ရှိနေတာလား?

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်၏ ဒဏ်ရာများက ကျက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီဟု ပြောချင်သော်လည်း ဒုတိယအတွေးဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဒီလောက်များတဲ့ ဒဏ်ရာများတွေကနေ ဤမျှလောက် လျင်မြန်စွာ နာလန်ထူလျှင် ဤလူများက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်အဖြစ် ဆက်ဆံမည်လား?

"အရှင်မင်းကြီး!" နဉ်ရှောင်ယောင်းကို နန်းတွင်းသမားတော် ကောင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် မေ့လိုက်တော့။ အစ်ကိုကြီး ဖန်း၊ မီးဖိုချောင်ကို သွားပြီး တခြားဟင်းချိုတွေ ယူလာခဲ့ပါ။"

ဖန်းထန် နာခံပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

"ခင်ဗျား ဒါကို စားမှာလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက နန်းတွင်းသမားတော် ကောင်းကို မေးလိုက်ရာ သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူ ဘာမှမစားချင်ပေ။ သူက အနာဂတ်တွင် သူ့ကို ဘာဖြစ်မည်ကိုသာ သိချင်သည်! စစ်သူကြီးအနည်းငယ်ကလည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခေါင်းခါပြလိုက်ကြသည်။ သူတို့လည်း စားချင်စိတ်မရှိပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဧရာမအိုးကြီးကို သူမ၏ ပခုံးများပေါ်တင်လိုက်သည်။ အကယ်၍ လူသားများက မစားလျှင် ကြောင်များ စားနိုင်သည်။

"... ..." အခင်းဖြစ်ပွားရာရှိ လူအားလုံးက ပြောလိုက်ကြသည်။ ဤအိုးသည် အရှင်မင်းကြီးထက်ပင် မြင့်မားသော်လည်း သူက အဲ့ဒါကို အဲ့ဒီလို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူ တကယ်ပဲ ဘယ်လောက်တောင် ခွန်အားရှိသလဲ?

ကြောင်နက်လေးလောင်တနှင့် ကျန်လူများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ခုံးကောင်အိုးကြီးဖြင့် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဝူထုံပင်မှ ခုန်ချလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် မြည်တမ်းရင်း ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဗလာဖြစ်နေသော မြေကွက်တစ်ကွက်ကို ရှာပြီး အခမ်းအနားအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ ဟင်းချိုကို သွန်ချလိုက်ပြီး "စားကြ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အိုးကို မြှောက်ကာ ကျန်တစ်ဝက်ကို သောက်ချလိုက်သည်။

သူ၏ရှေ့တွင် အရသာရှိသော အစားအစာကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် "စစ်သေနာပတိချုပ်ရော?" ဟု မေးရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အိုးကို ချလိုက်ပြီး "အိပ်ပျော်သွားပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခုံးကောင်များကို စားရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ဝါးစားရင်း ရုတ်တရက် နောက်ထပ်အရာတစ်ခုကို စူးရှသော အော်သံဖြင့် သတိရသွားသည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ် အဆိပ်မိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?!"

"... ..." နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ပရိသတ်တစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ဒီလောက်ပဲလား။ ညအချိန်ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုအဆီတုတ် အနက်ရောင်ဖက်ထုပ်က စစ်သေနာပတိချုပ်၏ အဆိပ်မိခြင်းကို ယခုမှသာ သတိရသည်။ ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို သူ၏ ခြေသည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အဆိပ်၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အဆိပ်၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့..."

"တော်ပါတော့၊ မင်း" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြောင်နက်လေးလောင်တကို လေထဲသို့ ပစ်လိုက်သည်။ "ငါ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အဆိပ်ကို ကုသပြီးပြီ။"

"မင်းက သမားတော်လား?" ဟု ရှောင်ပိုင်၊ အမွှေးရှည်ဖြူဖွေးသော ကြောင်က ပြောလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး" အဘိုးအို စာငှက်တစ်ကောင်က သစ်ပင်ထိပ်မှ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ "မင်းက စာအုပ်နည်းနည်းပဲ ဖတ်ဖူးတယ်၊ အဲ့ဒါတွေအားလုံးက မင်းရဲ့နို့ထိန်းအဘွားကြီးက သင်ပေးခဲ့တာ! အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းကို ဘာမှသင်ယူခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး၊ ကျစ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးလှိမ့်ပြီး "ငါက မင်းတို့နဲ့တောင် စကားပြောနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဘာလို့ ငါက သမားတော်မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံးက သူမကို မျက်လုံးကျယ်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ (⊙_⊙) ဤစကားများသည် အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိပုံရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ အင်း... မြွေပါများ၊ တဟာရှဉ့်များ၊ ဖြူကောင်အနည်းငယ်နှင့် သူမ မသိသော တိရစ္ဆာန်ငယ်အမျိုးမျိုးအားလုံး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"မင်း စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ဘယ်လိုပြန်လည်ဖော်ထုတ်မှာလဲ?" ကြောင်နက်လေးလောင်တက စားရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်းက အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဘိုးစာငှက်" ကြောင်နက်လေးလောင်တက ခေါင်းမော့ပြီး သစ်ပင်ရှိ အဘိုးအိုငှက်ကို မေးလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျား စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ထိခိုက်စေတဲ့ စာတွေကို အဲ့ဒီအဘိုးကြီး ရှဲ့ လူယုတ်မာရဲ့ အိမ်ကနေ ခိုးယူနိုင်လား?"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်; ဤသည်မှာ ကောင်းသော အကြံအစည်တစ်ခုပင်!

အဘိုး စာငှက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ့နှုတ်သီးနဲ့ မ မနိုင်ဘူး။"

"... ..." ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"သိမ်းငှက်တစ်ကောင် ရှာ!" ခြေဖဝါးအောက်မှ အသံတစ်သံ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ပုရွက်ဆိတ်များပင် ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဲ့ဒီစာတွေက ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ? အဲ့ဒါတွေ အတုလုပ်ထားတယ်ဆိုတာ ငါတို့ ဘယ်လိုသက်သေပြနိုင်မှာလဲ?" အဝါရောင်သာ့ရှန်က မေးလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းမွှေးများသည် ဟင်းချိုအစအနများဖြင့် ဖြူဖွေးနေသည်။ သူ၏ စကားများသည် သူ၏ သာလွန်သော ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို ချက်ချင်း ပြသလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ အမူအရာသည် ထပ်မံခါးသီးသွားသည်။ ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ မြောက်ပိုင်း ဟူက မိုဒူးကို ပြေးဖမ်းလို့မရဘူး။ စာတွေ အတုလုပ်ထားတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသက်သေပြရမှာလဲ?

မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသော ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် ခုံးကောင်များကိုပင် မစားချင်တော့ပေ။ "ဒါဆိုရင် နည်းလမ်းမရှိဘူးလား? မြောင်၊ မင်း ငါ့ကို ကတိပေးခဲ့တယ်၊ ရှောင်ယွီလေး!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြောင်နက်လေးလောင်တက သူမကို 'ရှောင်ယွီလေး' ဟုခေါ်သောအခါ ဆံပင်များ ထောင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဘာ ရှောင်ယွီလေးလဲ?" နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးစိမ်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး။" ဤလူသားထံမှ မျက်နှာသာတောင်းခံသည့်အခါ ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် လွယ်ကူသော စကားပြောဆိုဖော်ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို လွယ်ကူစွာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်က နဉ်ရှောင်ယောင်း" နဉ်ရှောင်ယောင်းက တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများကို မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းနာမည်က နဉ်ယွီလေ" ကြောင်တစ်ကောင်က ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"နဉ်ရှောင်ယောင်း" နာမည်များနှင့် ပတ်သက်၍ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလွန်ခေါင်းမာသည်။ ဘယ်သူမဆို လိုချင်လျှင် နဉ်ယွီကဲ့သို့သော ကံမကောင်းသော နာမည်တစ်ခုကို ယူနိုင်သည်။ သူမကတော့ သေလျှင်ပင် ၎င်းကို အသုံးမပြုပေ။

"ဒါဆိုရင် ရှောင်ယောင်း" ကြောင်နက်လေးလောင်တက ဖြတ်ပြောသော ကြောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကုတ်ခြစ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်၊ "မင်း ငါ့ကို ကတိပေးခဲ့တယ်၊ မင်း စကားတည်ရမယ်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ မင်းကို ကတိပေးခဲ့တယ်။ ငါ့ကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်နည်းနည်းပေးပါလား?"

"ကျွန်တော့်မှာ မြေးလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူက မနေ့က မြောက်ပိုင်း ဟူက မြို့တော်ကနေ စာတစ်စောင်ပို့ခဲ့တယ်လို့ ပြောပြတယ်" အဘိုး စာငှက်က သူ၏ အကိုင်းအခက်မှ စကားပြောလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ် မသေသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ အရမ်းမပျော်ဘူး၊ ကျစ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အသက်ရှူထုတ်ပြီးနောက် ထပ်မံထထိုင်ကာ အဘိုး စာငှက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မြို့တော်ထဲမှာ မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းတွေလည်း ရှိနေတာလား?"

"သေချာပေါက် ရှိတာပေါ့!" တိရစ္ဆာန်အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ဒီငတုံးမက ဘာလို့ မသိရတာလဲ? အဲ့ဒါက နည်းနည်းလေး တုံးလွန်းတယ် မဟုတ်လား?

ရှေ့ဥယျာဉ်များတွင် ယင်းယွီက သူ၏ အကြီးအကဲကို "အရှင်မင်းကြီးက ပန်းဥယျာဉ်ထဲမှာ တိရစ္ဆာန်ခြံတစ်ခု ဆောက်ခဲ့တာလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသော ယင်းဖုန်းက "ကြောင်တစ်ကောင် မွေးဖို့ ခြံတစ်လုံး လိုလို့လား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငှက်တွေက တကျည်ကျည်မြည်နေပြီး ကြောင်တွေက မြည်တမ်းနေတယ်" ယင်းလေက ထပ်ပြောသည်၊ "တခြားဘာရှိသေးလဲ?"

"မြေခွေးတွေလား?" နဂါးအစောင့်တပ်တစ်ဦးက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဘန်း!

လူတိုင်း ထိခတ်မှု၏ ကျယ်လောင်သောအသံကို ကြားပြီး ခုန်လုနီးပါးဖြစ်သွားကြသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ပန်းဥယျာဉ်များမှ အရူးအမူး ပြေးထွက်လာပြီး စင်္ကြံတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမက ယင်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို လက်တစ်ဖက် ဝှေ့ယမ်းပြီး "သာ့ဖုန်း၊ ရှောင်စုန့်၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီကိုလာကြ။ ငါတို့ ကွန်ဖရင့်တစ်ခု လုပ်နေတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"... ..." ဟု စစ်သူကြီးများနှင့် နဂါးအစောင့်တပ်က ပြောလိုက်ကြသည်။ ကွန်ဖရင့်ဆိုတာ ဘာလဲ?

....

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်၏ ထက်ဝက် လောင်ကျွမ်းချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နန်းတော်၏ ဘေးခန်းမတစ်ခုတွင် ပထမဆုံး ညီလာခံ၏ အစကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ဒီနေ့ညီလာခံရဲ့ အကြောင်းအရာက စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ဘယ်လိုပြန်လည်ဖော်ထုတ်မလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးဖို့ပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကုတင်အရွယ်အစားခန့်ရှိသော ဆိုဖာတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် အလေးအနက်ထားပြီး ခန့်ညားနေသည်။

ဖန်းထန်သည် ထိုင်ချပြီးခါစတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများကြောင့် ထပ်မံထရပ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ခင်ဗျားမှာ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိလို့လား?"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဖန်းထန်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အမူအရာပြလိုက်သည်။ "ထိုင်ပါ၊ ပြောစရာတွေရှိရင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောကြမယ်။ စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့။"

စစ်သူကြီးဖန်းသည် ထပ်မံထိုင်ချရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"အဟွတ်၊ အဟွတ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။ "အခုလောလောဆယ် စစ်သေနာပတိချုပ်က အိပ်ပျော်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ သူ့ကို မနှိုးဘူး။ ငါ့ရဲ့ မူလအစီအစဉ်က မြောက်ပိုင်း ဟူနယ်မြေထဲကို သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်ပြီး အဲ့ဒီအရှက်မရှိတဲ့ မိုဒူးကို ဖမ်းဆီးဖို့ပဲ။"

Σ(△ °|︴), အခြားလူတိုင်းက ဖြစ်သွားကြသည်။

"ဒါပေမဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်တဲ့အလုပ်လို့ ပြောခဲ့တယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဆက်ပြောသည်။

"... ..." လူတိုင်းက ပြောလိုက်ကြသည်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆူညံအောင် မလုပ်ပါနဲ့၊ ဒါက တကယ်ကိုမဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စပါ။

"ခုနကပဲ ငါ သတင်းရခဲ့တယ်၊ မြောက်ပိုင်း ဟူတွေက စစ်သေနာပတိချုပ် အသက်ရှင်နေသေးတာကို အရမ်းမကျေမနပ်ဖြစ်နေကြတယ်။ သူတို့က မပျော်ကြဘူး" ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး မေးလို့ရမလား" စုန့်ကျင်းက စကားစလိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီးက အဲ့ဒီလိုသတင်းကို ဘယ်ကနေ ရခဲ့တာလဲ?"

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြတ်သားစွာ "ငါ့သူငယ်ချင်းလေးတွေက အရမ်းစွမ်းဆောင်ရည်ရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် လူတိုင်းက အရှင်မင်းကြီးက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး နားလည်ရခက်ခဲသွားသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ အရှင်မင်းကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီး၏ စံအိမ်တွင် နေထိုင်စဉ်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့များကို လေ့ကျင့်ထားပြီးသားဖြစ်နိုင်သလား?

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စုရုံးနေသော ယောက်ျားများကို ကြည့်ပြီး စကားပြောလိုက်သည်။ "ငါက ဒီလိုတွေးနေခဲ့တာ။ အကယ်၍ မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းတွေက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သတ်ချင်ရင် အဲ့ဒါက သူ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြတာမဟုတ်ဘူးလား?"

လူတိုင်း လန့်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပျော်ရွှင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဟုတ်တယ်! စုန့်ကျင်းသည် ဤအခိုက်အတန့်ကို ယူပြီး ပိုမိုအတွေ့အကြုံရှိသော အဖွဲ့ဝင်များကို စကားပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ အမတ်ချုပ်ကြီးက စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ မြောက်ပိုင်း ဟူက အတုအယောင်ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ကပြနေတယ်လို့ စွပ်စွဲရင်ရော?"

"အကယ်၍ မြောက်ပိုင်း ဟူတွေက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သတ်ဖို့ ပေါ်လာရင် အဲ့ဒါက သူတို့ လူကောင်းတွေမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သက်သေပြလိမ့်မယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါတို့က ဒီမြောက်ပိုင်းလူရိုင်း လျှို့ဝှက်၊ လျှို့ဝှက်လူတွေ၊ လျှို့ဝှက်... ကို စုစည်းဖမ်းဆီးဖို့ အခွင့်အရေးယူမယ်" သွားစမ်း။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူတို့က ဒီမှာ သူလျှိုလုပ်ငန်းမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့လူတွေကို ဘာလို့ခေါ်လဲ?

"သူလျှို" ဖန်းထန်က သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

"အို၊ ဟုတ်တယ်။ သူလျှို" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူလျှိုအားလုံးကို ဖမ်းဆီးမယ်။ ဘယ်လိုခေါင်းတုံးကောင်က သနားစရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်ဆိုးဇာတ်လမ်းကို ဆက်လက်သရုပ်ဆောင်ဖို့ သူတို့ရဲ့အသက်ကို စွန့်လွှတ်မှာလဲ?"

[သနားစရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်ဆိုးဇာတ်လမ်း (苦情计) – kuqingji၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒဏ်ရာရအောင်ပြုလုပ်သည့် နည်းဗျူဟာ သို့မဟုတ် kurouji (苦肉计) ၏ play wordsဖြစ်နိုင်ပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို ဒဏ်ရာရအောင်ပြုလုပ်ပြီး ရန်သူ၏ယုံကြည်မှုကို ရယူသည့် နည်းဗျူဟာ]

***