စာသူငယ်လေးက ရွှေသွားတစ်ချောင်း ပို့ပေးသည်

စုရုံးနေသော လူအုပ်ကြီးသည် သနားစရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်ဆိုးဇာတ်လမ်းဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာ မသိကြသော်လည်း စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် နားလည်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒဏ်ရာရအောင်ပြုလုပ်သည့် နည်းဗျူဟာ [ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒဏ်ရာရအောင်ပြုလုပ်သည့် နည်းဗျူဟာ (苦肉计) – kurouji၊ မိမိကိုယ်ကို ဒဏ်ရာရအောင်ပြုလုပ်ပြီး ရန်သူ၏ယုံကြည်မှုကို ရယူသည့် နည်းဗျူဟာ] နှင့် အနည်းနှင့်အများ တူညီပုံရသည်။

"ပြီးတော့" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ ပြောလေလေ သူမ၏ အကြံအစည်က ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ခံစားလာလေဖြစ်သည်။ "ဒါက အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ? ငါတို့က လူထုအတွက် ပြဇာတ်တစ်ခုအဖြစ် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ဒါမှန်တယ်၊ စုရုံးနေသော ယောက်ျားများ တွေးလိုက်ကြသည်။ ဒါက အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ? လူတိုင်းက သူတို့ကို ယုံကြည်တဲ့အခါ အမတ်ချုပ်ကြီး ဘာလျှောက်ပြောနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ?

"အကယ်၍ အမတ်ချုပ်ကြီးက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို နိုင်ငံသစ္စာဖောက်တယ်လို့ စွပ်စွဲရင်...." နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့ သူ့ကိုနားရင်းအုပ်ပစ်မယ်!"

"... ..." အရှင်မင်းကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးအပေါ် ရန်ငြှိုးတော်တော်ကြီးပုံပဲ။

"ငါတို့ ဒီလိုနည်းနဲ့ လုပ်ကြမှာလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏ အဖော်များကို မေးလိုက်သည်။

"လုပ်မယ်!" ဖန်းထန်က ပထမဆုံး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အခြားသူများအားလုံးက စုန့်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မင်း အကြံတစ်ခုခုထုတ်ပါဦးလား?

စုန့်ကျင်းက "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘာလုပ်သင့်ပါသလဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို လမ်းတွေပေါ်မှာ လျှောက်သွားဖို့ ခေါ်သွားမယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းတွင် သူမ၏ အစီအစဉ် အသင့်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ "တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သာ့ဖုန်းက သူ့ရဲ့ရဲဘော်ရဲဘက်တွေ... အေး၊ အစ်ကိုကြီး ဖန်း၊ ခင်ဗျားတို့လည်း သွား... အဝတ်အစားတော့ မတူစေနဲ့။ ငါတို့က မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းတွေ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သတ်ဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြမယ်။"

"အဲ့ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာလား?" ဖန်းထန်က မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်စေချင်သေးလဲ၊ အစ်ကိုကြီး ဖန်း?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အနောက်လမ်းပေါ်က မွှေးရနံ့ဆောင်ကို သွားပါ" စုန့်ကျင်းက စကားစလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို အဲ့ဒီကို ခေါ်သွားနိုင်တယ်၊ အဲ့ဒါက နှောင်းဧကရာဇ်က လူထုနဲ့ ရောနှောဖို့ မကြာခဏ ရုပ်ဖျက်သွားတဲ့နေရာပဲ။ အရှင်မင်းကြီး သွားရင် မြောက်ပိုင်း ဟူတွေက သိပ်ပြီး သံသယဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့က အရှင်မင်းကြီးက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သူ့ရဲ့စိတ်သောကတွေကို ဖြေဖျောက်ဖို့ ခေါ်သွားတယ်လို့ပဲ ယူဆကြလိမ့်မယ်။"

"ပြီးပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် စစ်သေနာပတိချုပ်ကို မွှေးရနံ့ဆောင်ကို ခေါ်သွားမယ်။"

ဤတွင် ယင်းဖုန်းက မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်မေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ အကယ်၍ စစ်သေနာပတိချုပ်က မသွားချင်ရင်ရော? ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ?" စစ်သေနာပတိချုပ် လိုသည် စိတ်သဘောထားကောင်းသူတစ်ဦးနှင့် မတူသလို၊ နားချရလွယ်ကူသူတစ်ဦးနှင့်လည်း မတူပေ။ သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်မပူဘဲ လက်တစ်ဖက်ကိုသာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ အဆိုးဆုံးအခြေအနေမှာ ငါ သူ့ကို သယ်သွားမယ်။"

ဖန်းထန်နှင့် ကျန်လူများအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။ သူ့ကို ထပ်သယ်ဦးမှာလား?

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ခွဲပြီး ပြင်ဆင်ကြရအောင်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ထရပ်ပြီး သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှ အရာများကို မျိုချလိုက်သည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းကို သုတ်လိုက်ပြီး "ညီလာခံ ပြီးပြီ၊ ငါတို့ မနက်ဖြန်ည အချိန်မီ နန်းတော်က ထွက်ခွာမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ညဘက်လဲ?" အစောင့်တစ်ဦးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သာ့ဖုန်းနဲ့ ကျန်လူတွေက ဒဏ်ရာရနေတုန်းပဲ။ သူတို့ စောစောထတာက မကောင်းဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်လူများ ရုတ်တရက် ထပ်မံလှုပ်ရှားသွားကြသည်။

"ဒါ့အပြင် ဘယ်သူက နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ လူတစ်ယောက်ကို သတ်မှာလဲ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ သူတို့က ဇွန်ဘီတွေကို သတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

"... ..." အရှင်မင်းကြီးက ဤသို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးလို ဘာကြောင့် ဖြစ်နေရတာလဲ?

......

အဓိက ဧည့်တွေ့ဆုံခန်းမအပြင်ဘက်ရှိ စင်္ကြံများတွင် မော့မော့နှစ်ဦးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဒူးထောက်နေကြသည်။ သူမက လက်များကို နောက်သို့ပစ်ကာ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မော့မော့တစ်ဦးက အလျင်အမြန် စကားစလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးမ အဖွားယာကို ခေါ်လာခဲ့ပြီး အရှင်မင်းကြီး ရေချိုးဖို့ ကူညီပေးပါ့မယ်။"

"အဖွားယာ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပထမတစ်ဦးနောက်တွင် ဒူးထောက်နေသော မော့မော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သူက စကားမပြောနိုင်ဘူးလား?"

အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပုံရသော ဤအမျိုးသမီးသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း မြင်နိုင်ရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမက ပါးစပ်ထဲတွင် လျှာ၏ အကြွင်းအကျန်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် တကယ်ပဲ သတိကြီးသော အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး သူမ၏ ရေချိုးခြင်းကို ကူညီရန် စကားမပြောနိုင်သော အစေခံတစ်ဦးကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူမက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမျိုးသမီးဖြစ်ကြောင်း သိလျှင်ပင် ဤမော့မော့က ဘာတစ်ခုမှ မပြောနိုင်ပေ။ ဤမော့မော့က စာလည်း မတတ်နိုင်ပေ။

သူမက ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး အဖွားယာကို ထူပေးလိုက်ပြီးနောက် အခြားအစေခံကို "ကျွန်တော် ရေမချိုးဘူး။ ခင်ဗျား သွားပြီး နဂါးအစောင့်တပ်နဲ့ အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်ရဲ့ စစ်သူကြီးတွေကို ရေချိုးဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်။ ရေက ပူရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမိန့်တော်ကို လက်ခံပြီးနောက် မော့မော့က "ဒါဆိုရင် ဒီအဖွားယာရော?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဒီမှာထားခဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမက ဤတစ်ယောက်ကို နှင်ထုတ်လျှင် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယ အဖွားယာကို စီစဉ်ပေးမည်မဟုတ်လော? ဘာလို့ ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်ခံနေရမှာလဲ?

မော့မော့က အဖွားယာကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမအခန်းများ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ကုသနိုင်စွမ်းရှိသော လူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ လုပ်ရမည့်အရာမှာ သူမ၏ စွမ်းအားကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အသက်သွင်းလိုက်ရုံဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အတွင်းမှ အပြင်သို့ အညစ်အကြေးအားလုံးကို သန့်စင်ပေးလိမ့်မည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း လုံးဝ ရေချိုးရန် မလိုအပ်ပေ! ယခုအခါ လိုကျစ်ကွေ့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။ နွေဦး၏ ညနေခင်းလေပြေသည် နူးညံ့ပြီး ညင်သာစွာ လိုကျစ်ကွေ့၏ ဆံပင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်သွားသည်။ ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် သူ၏ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို စောင့်ကြပ်ရန် ပြတင်းပေါက်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ စိမ်းလန်းသော မျက်လုံးများသည် မျဉ်းကြောင်းများအဖြစ် ကျဉ်းမြောင်းနေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို သတို့သမီးပုံစံဖြင့် ကောက်ယူပြီး ကုတင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ပြီးနောက် အဖုံးများကို သူ၏အပေါ်တွင် တင်ပေးပြီး သူ၏ နဖူးကို ထိလိုက်သည်။ သူမ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများ နာလန်ထူရန် နှစ်ရက်ထက်ပို၍ မလိုအပ်ပေ။ ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် ကုတင်ခြေရင်းသို့ ပြေးလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ၏ ခြေသည်းဖြင့် ထပ်မံကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း သူနဲ့အတူ အိပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ "နိုးထစမ်းပါ၊ မင်းက ယောက်ျားလေး။ မင်း စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ အိပ်ရင် ဘာမှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး!"

ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခြေသလုံးများကို ကုတ်ခြစ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော ကြိုးစားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ဤငတုံးမက စစ်သေနာပတိချုပ်အပေါ် သူ၏ ချစ်ခင်မှုကို စော်ကားနေသည်! နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြောင်နက်လေးလောင်တကို ဘေးသို့ ကန်ထုတ်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်မှ ပန်းဥယျာဉ်များထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။

"မင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီလား?" အဘိုး စာငှက်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ တူညီသော အကိုင်းအခက်ပေါ်တွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ ငါတို့ မနက်ဖြန်ည လှုပ်ရှားမယ်။"

အဘိုး စာငှက်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဖြတ်ကျော်ထားသော ခြေထောက်များပေါ်တွင် ဆင်းသက်ရန် ပျံသန်းသွားသည်။ "ဒါဆိုရင် မင်းက စစ်သေနာပတိချုပ်က နန်းတော်က ထွက်သွားတယ်ဆိုတာ မြောက်ပိုင်း ဟူကို ဘယ်လိုပြောမှာလဲ?"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အိတ်ကပ်တစ်ခုမှ မန်ထိုတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး အဘိုး စာငှက်ကို အနည်းငယ်ကျွေးရင်း "ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို မေးချင်တာ၊ အဘိုး စာငှက်၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါလား။ ခင်ဗျားတို့ မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းတွေဆီက တစ်ခုခု ခိုးယူနိုင်မလား?"

အဘိုး စာငှက် လန့်သွားသည်။ စာငှက်တွေက လူတွေဆီက ခိုးယူကြသလား? သူတို့ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား?

"ခင်ဗျားတို့က မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းတစ်ယောက်ကို စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ မြင်ကွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ခိုင်းရုံပဲ၊ ဒါပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို မြင်ရင် သူတို့က သူ့ကို သတ်ဖို့ သေချာပေါက် လာလိမ့်မယ်။"

ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဘေးသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာသည်။ "ဒါဆိုရင် ဘာခိုးယူသင့်လဲ?"

"ဘာမဆို" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "မြောက်ပိုင်း ဟူရဲ့ ရတနာတစ်ခုဖြစ်သရွေ့ အလုပ်ဖြစ်မှာပါ။"

အဘိုး စာငှက်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်ထဲမှ မန်ထိုအနည်းငယ်ကို ထိုးစားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ကြောင်နက်လေးလောင်တ နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒီကိစ္စမှာ ကူညီပေးမယ်၊ ရှောင်ယောင်း" ဟု အဘိုး စာငှက်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဘိုး စာငှက်!" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို မြှောက်တင်ပြီး သူ၏ခေါင်းငယ်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။ အဘိုး စာငှက်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်ထဲမှ အလျင်အမြန် ပျံထွက်သွားသည်။ ယောက်ျားနှင့်မိန်းမသည် ဤမျှလောက် ရင်းနှီး၍မဖြစ်ပေ။ ဤရှောင်ယောင်းက နားလည်ရဲ့လား၊ မလည်ဘူးလား၊ အာ၊ ကျစ်~

"ငါလည်း မနက်ဖြန် သွားချင်တယ်" ကြောင်နက်လေးလောင်တက ပြောလိုက်သည်။

"ငါက တိုက်ခိုက်တော့မှာ၊ မင်းက ဘာအတွက် သွားမှာလဲ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

ကြောင်နက်လေးလောင်တက သူ၏ ခြေသည်းများကို ပြသလိုက်သည်။ "ငါက အဲ့ဒီမြောက်ပိုင်း ဟူတွေကို ကုတ်ခြစ်ပြီးသတ်ပစ်နိုင်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ မင်းမှာ ကျွမ်းကျင်မှုတွေရှိရင် ဘာလို့ ရှဲ့သားအဖကို ကုတ်ခြစ်မသတ်တာလဲ?

နံရံများအပြင်ဘက်မှ ညစောင့်၏ အသံသည် လွင့်မျောလာသည်။ ကောင်းကင်မှ မိုးဖွဲဖွဲလေး ကျလာသောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြောင်နက်လေးလောင်တကို အခန်းများထဲသို့ ပြန်သယ်ဆောင်သွားသည်။ သူမက သူ့ကို ခုံရှည်ပေါ်တင်လိုက်ပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့ဘေးတွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်။ မနက်ဖြန် တိုက်ခိုက်ရမှာဖြစ်သောကြောင့် သူမ အနည်းငယ် အိပ်ချင်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့ လှည့်လိုက်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိမိကိုယ်ကို သန့်စင်နေစဉ်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် နူးညံ့သောအစိမ်းရောင်အလင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ရှိနေပြီး သူက နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ဆုံးသွားသော ရတနာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"... ..." ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ သူတို့က သူမကို ဒီတစ်ကြိမ် စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ခိုးယူတယ်လို့ မစွပ်စွဲနိုင်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား? ဒါ့အပြင် ဒီကောင်လေးက သူမကို လူသားဖက်လုံးအဖြစ် ဆက်ဆံနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?

မိုးဖွဲဖွဲလေးသည် တစ်ညလုံးနှင့် နောက်တစ်နေ့ ညနေစောင်းအထိ ကျဆင်းခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ တစ်နေ့လုံးကို စားသောက်ရင်း ဖန်းထန်နှင့် ယင်းဖုန်း၏ အဖွဲ့သားများနှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မှောင်လာသည်နှင့် သူမသည် နဂါးအစောင့်တပ်နှင့် စုန့်ကျင်း၏ လူများ သာမန်ဝတ်စုံများဖြင့် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သမ်းဝေကာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော လိုကျစ်ကွေ့ကို ရထားပေါ်သို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။

"သာ့ဖုန်း၊ သွားကြစို့" သူမက ရထားမောင်းသူကို ပြောလိုက်သည်။

နန်းတွင်းအစောင့်တပ်၏ စစ်သူကြီးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ရထားပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းထွက်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှေချည်မျှင် မျိုချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူက နဂါးအစောင့်တပ်ကို မတားဆီးနိုင်သလို၊ အရှင်မင်းကြီးကိုလည်း နန်းတော်မှ ထွက်ခွာခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ပေ။ သို့သော် သူတို့ သွားလျှင် မယ်တော်ကြီးကို သူက ဘယ်လိုရှင်းပြရမည်နည်း?!

"စစ်သေနာပတိချုပ်က သိပ်နေလို့မကောင်းဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမူအရာမပြောင်းဘဲ လိမ်ညာလိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကို နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာ သမားတော်တစ်ယောက် ရှာဖို့ ခေါ်သွားတာ။"

နန်းတွင်းအစောင့်တပ်၏ စစ်သူကြီးက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ဒီငယ်သား နားလည်ပါတယ်။"

ယင်းဖုန်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြာပွတ်ကို ရိုက်ခတ်လိုက်ပြီး မြင်းနှစ်ကောင်ရထားသည် နန်းတော်တံခါးများမှ ပြေးထွက်သွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် သတင်းရရှိခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက စစ်သေနာပတိချုပ်က သိပ်နေလို့မကောင်းဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလား?" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က သတင်းယူဆောင်လာသော မိန်းမစိုးခေါင်းဆောင်ကို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" မိန်းမစိုးခေါင်းဆောင်က တစ်ဝက်ဦးညွှတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာ သမားတော်တစ်ယောက် ကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။"

ဘယ်သူမှ စကားပြောရန် မဝံ့ကြပေ။ အကယ်၍ ၎င်းသည် ဖျားနာမှုကိစ္စဖြစ်လျှင် နန်းတွင်းသမားတော်ဝန်းတွင် နေ့ရောညပါ တာဝန်ကျသမားတော်များ ရှိနေသည်။ အရှင်မင်းကြီးက နန်းတွင်းသမားတော်တစ်ဦးကို မခေါ်ဘဲ သမားတော်တစ်ဦး ရှာရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူက နန်းတွင်းသမားတော်များ သို့မဟုတ် နန်းတော်ကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲရန် တာဝန်ရှိသော မယ်တော်ကြီးကို မယုံကြည်ကြောင်း လူတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြနေခြင်း မဟုတ်လော?

မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် ညင်သာစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး မိန်းမစိုးခေါင်းဆောင်ကို ဆုတ်ခွာရန် ပင်ပန်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူမက ဝမ်းနည်းနေပုံရသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ အဆိပ်မိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လိုမှ ပိုကောင်းလာမှာမဟုတ်ဘူး။ သူမက လိုကျစ်ကွေ့ သေဆုံးပြီးနောက် သူမ၏ သမီး ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်မည်ကို မြင်ချင်သည်။

.....

လိုကျစ်ကွေ့ ရထားဘီးများ၏ အသံကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများသည် သတိကြီးစွာ ပွင့်လာခဲ့သည်။ ဘာလို့ နန်းတော်က ရွေ့လျားနေသော ဘီးများကဲ့သို့ အသံထွက်ရမှာလဲ? သူ၏ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းသည် ကလေးဆန်သော အဆီများ ရှိနေဆဲဖြစ်သော ပြုံးနေသော မျက်နှာတစ်ခုဖြစ်သည်။

"နိုးပြီလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မြောင်" ကြောင်နက်လေးလောင်တက နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကိုလည်း စိုက်ကြည့်နေသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ထထိုင်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် ရထား၏ အတွင်းပိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် "ငါတို့ ဘယ်ကိုသွားနေကြတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မွှေးရနံ့ဆောင်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘယ်ကို?" လိုကျစ်ကွေ့ သူ နားကြားမှားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသမီးက သူ့ကို မြို့တော်၏ အကျော်ကြားဆုံး ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ ဘာကြောင့် ခေါ်သွားရမှာလဲ?

နဉ်ရှောင်ယောင်း သူမ၏ စကားများကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ အမှားမရှိဘူး၊ စုန့်ကျင်းက ညက 'မွှေးရနံ့ဆောင်' ဟု ပြောခဲ့သည်။ "မွှေးရနံ့ဆောင်၊ အာ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။

"ရူးမိုက်လိုက်တာ!" လိုကျစ်ကွေ့ ဒေါသထွက်နေသည်။ မိန်းမတွေက ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေအကြောင်း ပြောကြသလား?

"ခင်ဗျား မသွားဘူးလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"မသွားဘူး၊ ငါတို့ ပြန်မယ်" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ အမူအရာသည် သစ်သားကဲ့သို့ဖြစ်သွားသည်။ "ခင်ဗျား မသွားချင်ရင်တောင် သွားရမယ်။ ဒီနေ့ ငါတို့ ကိစ္စအကြီးကြီးတစ်ခု ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ရမယ်။ ခင်ဗျား လုပ်ရမှာက ခင်ဗျားရဲ့မျက်နှာကို ပြရုံပဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဘာဖြစ်နေသည်ကို လုံးဝမသိပေ။ သူမ စကားပြောသည့်အခါ သူ ဘာလို့ ဤလူကို နားမလည်နိုင်ရတာလဲ? "ငါ့မျက်နှာကို ပြရမယ်? ငါက အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုပြရမှာလဲ?"

"အဲ့ဒါက ခင်ဗျားရဲ့မျက်နှာကို ဒီအတိုင်းထွက်ပြတယ်လို့ ဆိုလိုတာ" နဉ်ရှောင်ယောင်း အနည်းငယ် စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။ သူမ၏ ဘာသာစကားက မတူညီသော စနစ်များတစ်လျှောက် လည်ပတ်နေသည့်အခါ ဆက်သွယ်မှုများ ပြုလုပ်ရန် ခက်ခဲသည်။

သူ့ကို ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ ခေါ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ပြရမယ်? လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘာကြံစည်နေသည်ကို လုံးဝ မတွေးတတ်ပေ!

"အရှင်မင်းကြီး" ဖန်းထန်၏ အသံက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း အလျင်အမြန် ကန့်လန့်ကာများကို မလိုက်သည်။

"ငှက်သူခိုး!" ရထားနောက်မှ ကြမ်းတမ်းသောအသံတစ်သံ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရယ်မောသံများ လိုက်ပါလာသည်။ စာငှက်တစ်ကောင်သည် ပြတင်းပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်ပျံသန်းသွားပြီး သူ၏ ခြေသည်းများကို ဖြေလျှော့လိုက်ရာ တောက်ပသော ရွှေရောင်အရာတစ်ခုကို ရထားထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ကောက်ယူပြီး မြင်လိုက်ရာ၊ အိုင်းယား၊ ရွှေသွားတစ်ချောင်း။ ပုံသဏ္ဌာန်က ကမ္ဘာပျက်ကပ်က အရာများလောက် မကောင်းမွန်သော်လည်း ၎င်းသည် သံသယမရှိဘဲ သွားတစ်ချောင်းဖြစ်သည်။ အနီးအနားရှိ အိမ်တစ်လုံးကို ဝန်းရံထားသော နံရံထိပ်ရှိ စာငှက်များထံမှ ကျစ်ကျစ်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် အဘိုး စာငှက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းကောင်းလုပ်" အဘိုး စာငှက်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းက စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ပေးရမယ်၊ ကျွိ~"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အဘိုး စာငှက်ကို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ သေချာပေါက် လုပ်မှာပါ! စစ်သေနာပတိချုပ် လို စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဤလူက စာငှက်တစ်ကောင်က ပို့ပေးသော ရွှေသွားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြနေတယ် ....ဘာလုပ်နေတာလဲ? သူမ နတ်ပူးခံထားရတာလား?

***