အရှင်မင်းကြီးနဉ်က အုတ်ခဲတစ်လုံးကို ဦးနှောက်ဆေးနေတယ်

ဖန်းထန်သည် ရွှေသွားကို စာငှက်နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သော အလတ်ပိုင်းအရွယ် ယောက်ျားထံသို့ ပစ်လိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဤယောက်ျားသည် မြောက်ပိုင်း ဟူ မြင်းကုန်သည်များကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားကြောင်း ပြောနိုင်သည်။ မြင်းကုန်သည်သည် ရထား၏ မထားသော ကန့်လန့်ကာများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ယဉ်ကျေးစွာ ဒူးထောက်ကာ ဖန်းထန်ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ဖန်းထန်က "သနားစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ငှက်တစ်ကောင်က မင်းပါးစပ်ထဲက တစ်ခုခု ခိုးယူသွားတာကို ခွင့်ပြုလိုက်တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြင်းကုန်သည်သည် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်အောက်ခံပုံစံဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။ သူ စကားပြောနေသော်လည်း ဘယ်သူမှ သူ၏ စကားများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရပေ။

"စာငှက်တစ်ကောင်တောင် ယူသွားနိုင်ရင် အဲ့ဒါ တကယ်ရွှေမဟုတ်လောက်ဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရထားထဲတွင် လိုကျစ်ကွေ့ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သွားစမ်း၊ ထွက်သွား" ဖန်းထန်က မြောက်ပိုင်း ဟူ မြင်းကုန်သည်ကို သူ၏ လက်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းစောင်းပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို "သွားအတုရောင်းတဲ့သူက အဲ့ဒီလူကို လှည့်စားခဲ့တာလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ မျက်ခုံးများကို ကြုတ်ရင်း ခေါင်းကိုက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒီနေ့ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ?" သူက ထိုသို့သော မိုက်မဲသော အတွေးအခေါ်ကို လိုက်မမီနိုင်၊ သို့မဟုတ် သူတို့က ဘာပြောရမှန်းမသိသည့်အရာများကို ပြောဆိုနေကြလိမ့်မည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်နေတာ၊ အာ။ ခင်ဗျား မသိဘူးလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"... ..." သူ့ကို ကြိုတင်ပြောပြဖို့ ဘယ်သူကများ အားထုတ်ခဲ့ကြလို့လဲ?

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကန့်လန့်ကာများကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး "မကြောက်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကာကွယ်ပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မြောင်၊ ငါလည်းပါတယ်" ကြောင်နက်လေးလောင်တက ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

သူမက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ? "မင်းက ငါ့ရဲ့အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ဘယ်လိုပြန်လည်ဖော်ထုတ်မှာလဲ? ငါတို့ မြောက်ပိုင်း ဟူကို ဝင်သတ်မှာလား?" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"အာ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့က ခင်ဗျားက အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်တဲ့အလုပ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား?"

လိုကျစ်ကွေ့ စကားမပြောချင်တော့ပေ။ သူ ညက အဲ့ဒီလိုအရာတွေ ပြောခဲ့လို့လား?

"စိတ်မပူပါနဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏ ခေါင်းကို ထပ်မံထိရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုက မကြာခင် ပြန်ရလာမှာပါ။"

လိုကျစ်ကွေ့ သူမ၏ လက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား၊ မင်း ဘာတွေစီစဉ်..." သူ မပြီးမီမှာပင် ရထားဘီးများသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို နင်းမိပြီး ရထားကို တုန်ခါသွားစေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားနည်းနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် သူက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် သူ မထိသင့်သော တစ်ခုခုနှင့် တိုက်မိသွားသည်။ သူ၏ ပါးစပ်အောက်ရှိ နူးညံ့သော ပိုးထည်သည် ချက်ချင်း လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာကို နီရဲသွားစေပြီး သူက မတ်တပ်ထိုင်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ သူတို့ အိပ်ရာထဲတွင် လူးလိမ့်ပြီးဖြစ်သော်လည်း ဤလူက အလွန်ရှက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဘာလို့ ဒီလောက် အပိုလုပ်နေရတာလဲ?

ရထားသည် ခဏတာ ရှေ့သို့ဆက်မောင်းပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ငါတို့ မွှေးရနံ့ဆောင်ကို ရောက်ပါပြီ" ယင်းဖုန်းက အပြင်မှ ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရထားမှ ဆင်းလိုက်သည်။ နိုင်ငံသည် လက်ရှိတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသောကြောင့် အရပ်သားအားလုံးသည် နှောင်းဧကရာဇ်ကို အမှတ်ရရန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ မီးနီရပ်ကွက်၏ လမ်းများသည် လုံးဝမီးမထွန်းထားသလို၊ လျှောက်သွားနေသော လမ်းသွားလမ်းလာများလည်း မရှိပေ။ အရာအားလုံးသည် စွန့်ပစ်ထားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းမော့ပြီး သုံးထပ်သစ်သားအဆောက်အအုံကို ကြည့်လိုက်ရာ ဤသည်မှာ သူမ၏ စိတ်ကူးထဲရှိ ဝိုင်ဆိုင်များနှင့် အလွန်ကွာခြားသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ဖောက်သည်များမရှိခြင်းမှလွဲ၍ အလင်းရောင်တစ်စက်မျှပင် မရှိပေ။ ဒီလမ်းပေါ်က ဆိုင်တွေအားလုံး ဒေဝါလီခံတော့မှာလား?

ဖန်းထန်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ရထားမှ သတိထားပြီးဆင်းရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ ယင်းဖုန်းသည် အဆောက်အအုံမှ ဝတုတ်တုတ်မိန်းမတစ်ဦးကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ မလာမီမှာပင် သူမ၏ ပြင်းထန်သော ပေါင်ဒါနံ့ကို ရရှိခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာချေလိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို ရေမွှေးနှင့် ပတ်သက်၍ များများသုံးခြင်းက အမြဲတမ်း ပိုကောင်းသည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ သို့သော် ထိုအခါ မောင့်စွင်းငှက်ငယ်လေးက ရှည်လျားသော အော်သံတစ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းတွေ ရောက်လာပြီ!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လမ်း၏ မြောက်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီး နောက်သို့လှည့်ကာ လိုကျစ်ကွေ့ရှေ့တွင် ပြေးသွားသည်။ သူမက လူတိုင်းကို ရန်သူကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ရန် သတိပေးတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း မီးတောက်မြှားတစ်စင်းက လိုကျစ်ကွေ့ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ယင်းဖုန်းသည် ဖန်းထန်နောက်မှ ရှေ့သို့ပြေးထွက်သွားပြီး သူ၏ ဓားဖြင့် မြှားကို တစ်ဝက်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

"သတ်!" ယင်းဖုန်းက သူ၏ ဓားဖြင့် ဦးဆောင်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူတို့နောက်မှ လေတိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပျံသန်းလာသော မြှားရာပေါင်းများစွာ သူတို့ဘက်သို့ လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် မြှားများနှင့် ရှောင်တိမ်းရန် မတွေးသေးသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်က သူ့ကို "အရှင်မင်းကြီး!" ဟု အော်ဟစ်စေသည်။

နဂါးအစောင့်တပ်သည် သူတို့၏ ဒိုင်းများကို မြှောက်ပြီး မြှားမိုးကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြှားများ၏ တိုက်ခိုက်မှု ထပ်မံမစတင်မီ စိတ်အေးရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ လရောင်အောက်တွင် သူတို့၏ ထိပ်ဖျားများသည် အေးစက်သော ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

"ဒါက မြောက်ပိုင်း ဟူရဲ့ မြှားကိုးစင်း လေးကိုင်းပဲ!" ဖန်းထန်က နောက်မှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြှားကိုးစင်း လေးကိုင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မသိသော်လည်း သူမက ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်လူများ မြှားမုန်တိုင်းဖြင့် ရိုက်နှက်ခံနေရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒိုင်းနောက်တွင် ရပ်နေစဉ် သူတို့သည် ရှေ့သို့တိုးရန် လုံးဝနည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။ ပျံသန်းလာသော မြှားများသည် သူတို့ နေရာတွင် ရပ်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမလုပ်နိုင်အောင် အလွန်အမင်း ဖိအားပေးနေကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"မင်းတို့ လမ်းတွေတစ်လျှောက်မှာ လူတွေချထားခဲ့တာလား?" လိုကျစ်ကွေ့က ဖန်းထန်ကို ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

ညလေသည် အတော်လေး အေးစိမ့်သော်လည်း ဖန်းထန်သည် ချွေးများ ထွက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လမ်း၏ တောင်နှင့် မြောက်ဘက်အစွန်းများတစ်လျှောက်တွင် လူများ စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း သူတို့ထဲမှ အများအပြားမရှိခဲ့ပေ။ သူက လူများများချထားလျှင် မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းများကို ပထမနေရာမှာ လာခြင်းမှ တားဆီးမည်ကို ကြောက်ခဲ့သည်။ ယခု သူတို့ အင်အားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သောအခါ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တပ်စွဲထားသော နဂါးအစောင့်တပ်သည် သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန် နည်းလမ်းမရှိသလို၊ သူတို့ကို ဘေးမှ တိုက်ခိုက်ရန်လည်း နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။

"မင်းက တကယ်ပဲ အရှင်မင်းကြီးကို သေလောက်တဲ့အန္တရာယ်ထဲမှာ ထားဝံ့သလား?" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြီး ဖန်းထန်ကို ကန်ကျောက်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုအချိန်တွင် ပြေးလာပြီး ဖန်းထန်ကို ဘေးသို့ တွန်းလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ဖန်း၊ ခင်ဗျား အခုချိန်မှာ စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ ဘဝအကြောင်း ပြောဖို့ စိတ်ရှိနေတုန်းလား?"

လိုကျစ်ကွေ့၏ ခြေထောက်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူက သူ၏ ခါးကို လိမ်သွားခြင်းမှ ကပ်ကာသီကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ရထားလုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ဤရထားလုံးကို လေးလံသော အရာဝတ္ထုအဖြစ် မှတ်သားထားပြီးဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ် သူမက အဆောက်အအုံများကို စုတ်ဖြဲစပြုနေလောက်ပြီ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် သူမ၏ အားအကုန်သုံး၍ ရထားလုံးကို သူ၏ ရှေ့ဝင်ရိုးများဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ကို အောင့်ထားကာ သူမ၏ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ဖန်းထန် နှစ်ဦးစလုံး မှင်သက်သွားပြီး တူညီသော အတွေးတစ်ခုပေါ်တွင် အခြေချလိုက်ကြသည်။ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?!

သူမ၏ မျိုးဗီဇသာလွန်သော ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြောက်ပိုင်း ဟူ လေးသမားများ၏ တည်နေရာကို နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သွားစမ်း! ဟု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရထားကို သူတို့ဘက်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

"မြောင်!" ကြောင်နက်လေးလောင်တ၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်သံများက ရထားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"... ..." သေစမ်း၊ နဉ်ရှောင်ယောင်းက အဆီတုတ် အနက်ရောင်အမွှေးလုံးက အတွင်းထဲမှာ ရှိနေသေးတာကို မေ့သွားသည်။

၆၀၀ ကျင်းရှိသော နန်းတွင်းရထားသည် ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်လူများ၏ ခေါင်းများပေါ်တွင် လေထဲတွင် လွင့်မျောသွားပြီး မြောက်ပိုင်း ဟူ လေးသမားများထိပ်တွင် ပြိုကျသွားသည်။ ယင်းဖုန်းသည် ဘာအသံမှပင် မကြားရဘဲ ရထား အပိုင်းပိုင်းကွဲသွားသည့် အသံကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။ ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းတစ်ဦး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ ကြောင်များသည် အရိုးများ ပေါ့ပါးပြီး ခုန်ရာတွင် ကောင်းမွန်သောကြောင့် ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် ပျက်စီးသွားသော ရထားကြားမှ အဆင်ပြေနေသည်။ သူက သူ၏ ခြေသည်းများကို ထုတ်ဖော်ပြပြီး ဆံပင်မရှိသော ခေါင်းတွင် သွေးထွက်နေသော မြောင်းငါးမြောင်းကို ရက်စက်စွာ ထားခဲ့သည်။ ဤလူရိုင်းသည် ရိုက်ခွဲခံရသော ရထားမှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ရှောင်တိမ်းရန် ကံကောင်းခဲ့သော်လည်း ကြောင်၏ ခြေသည်းနှင့် သွေးအပြည့်ရှိသော ခေါင်း၏ သားကောင်ဖြစ်သွားသည်။ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ရင်း သူက သူ၏ လက်မောင်းများကို မြှောက်ကာ သူ၏ထိပ်ရှိ ကြောင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း!" ကြောင်နက်လေးလောင်တက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမြီးသည် ကြီးမားသော ယောက်ျား၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်နက်များ မယူဆောင်လာခဲ့သောကြောင့် သူမက မြေပြင်မှ အုတ်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ထိုလူဆီသို့ ပြေးသွားရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ ထိတ်လန့်မှုမှ နာလန်ထူပြီးခါစတွင် အရှင်မင်းကြီးက မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းဆီသို့ အုတ်ခဲတစ်လုံးဖြင့် ပြေးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း..." စစ်သေနာပတိချုပ် လိုက အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း သူ၏ ဖွင့်ထားသော ပါးစပ်မှ ဘာမှမပြောဘဲ အဆုံးသတ်သွားသည်။ ဖန်းထန်သည် အရှင်မင်းကြီး ခုန်တက်ပြီး သူမထက် နှစ်ဆမြင့်သော ယောက်ျားတစ်ဦးကို အုတ်ခဲဖြင့် ရိုက်ခွဲလိုက်ရာ မြေပြင်သို့ လဲကျသွားပြီး မျက်နှာတွင် သွေးများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေသည်။

အစ်ကိုကြီး ဖန်းသည် သူ၏ စကားများကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲနေပြီး "အ... အရှင်မင်းကြီးက အရမ်း... အရမ်းကို ရဲရင့်တာပဲ" ဟု ထစ်အသွားသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရဲရင့်သည်ဟု ချီးကျူးခြင်းသည် ကောင်းသောအရာလား? လိုကျစ်ကွေ့ တွေးလိုက်သော်လည်း အဖြေမရှာနိုင်ခဲ့ပေ။

"ခင်ဗျားတို့ မြောက်ပိုင်း ဟူတွေ ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းရံနေတာကို ဒီအတိုင်းကြည့်နေကြမှာလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြောင်နက်လေးလောင်တကို သူမ၏ အုတ်ခဲဖြင့် ကယ်တင်ပြီးနောက် ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်လူများ၏ မှင်သက်နေသော ပုံစံများကို နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟေး၊ အဖော်တွေက ဒီလိုနည်းနဲ့ ပြုမူလို့မဖြစ်ဘူးလေ!

နဂါးအစောင့်တပ်သည် သူမ၏ စကားများဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လူအုပ်ကြီးကို တိုက်ခိုက်စပြုလိုက်ကြသည်။

"မုန်းစရာကောင်းတဲ့ လူသားတွေ!" လောင်တက မြောက်ပိုင်းလူရိုင်း၏ မျက်နှာကို ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အဆီတုတ် အနက်ရောင်အမွှေးလုံးကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏ ပခုံးများပေါ်တင်လိုက်သည်။

"တော်ပါတော့၊ သူက သတိလစ်နေပြီ၊ မင်းက သူ့ကို ဘာအတွက် ကုတ်ခြစ်နေသေးတာလဲ?"

"အဲ့ဒါ ယုံနင်ရဲ့ အဲ့ဒီခွေးဘုရင်ပဲ!" မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းတစ်ဦးက သူ၏ ဓားဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ငတုံးမ၊ အရည်အချင်းမရှိတဲ့ အုပ်ချုပ်သူ၊ ခွေးဘုရင်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့က သူမကို ပိုမိုအပြုသဘောဆောင်သော နာမည်ပြောင်တစ်ခု မပေးနိုင်ဘူးလား? သူမက မြေပြင်မှ နောက်ထပ်အုတ်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ကာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကာကွယ်ခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ကခုန်ခြင်း၊ လှည့်ပတ်ခြင်း၊ အုတ်ခဲကိုင်စွမ်းရည်များက သူမကို ဖရဲသီးများကဲ့သို့ လူများကို ရိုက်နှက်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမက တစ်ယောက်ယောက်ကို ရိုက်သည်နှင့် အနီရောင်အရည်များ စီးကျလာသောကြောင့် သူ စိတ်မပူတော့ပေ။ အရှင်မင်းကြီးသည် ဤမျှလောက် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ရှိသောကြောင့် သူက သူတို့ကို ကာကွယ်ရန်ပင် မလိုအပ်ပေ။

"သူတို့ကို ထွက်ပြေးခွင့်မပေးနဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လူရိုင်းဦးနှောက်များကို ရက်စက်စွာ အုတ်ခဲဖြင့် ရိုက်နှက်ရင်း နဂါးအစောင့်တပ်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အလွန်မှောင်မိုက်သည်။ မြို့တော်ထဲမှာ မြောက်ပိုင်း ဟူ သူလျှိုတွေ ဘယ်လောက်များများ ရှိနေတာလဲ?

ရှေ့တန်းတွင် 'သွေးထွက်သံယိုတိုက်ပွဲ' က စိုးမိုးနေပြီး လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ဖန်းထန်သည် ရထားကို ဆွဲခဲ့သော မြင်းနှစ်ကောင်ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် သူတို့နှင့် ဘာမှမဆိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့၏ ခေါင်းများအပေါ်တွင် ဝိုင်းပတ်ပျံသန်းနေသော မောင့်စွင်းငှက်သည် ရုတ်တရက် နောက်ထပ်ရှည်လျားသော အော်သံတစ်ချက်ပေးပြီး မွှေးရနံ့ဆောင်၏ အမိုးများမှ ဒိုင်ဗင်ထိုးချလိုက်သည်။ ဖန်းထန်သည် လေနှင့်အတူ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက သူ၏ ခေါင်းကို လှည့်ရန် အချိန်ပင်မရှိဘဲ လေတိုးသံလာရာဘက်သို့ အလိုအလျောက် ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်။ စိမ်းလန်းသော ထိပ်ဖျားရှိသော မြှားသွားသည် သူ၏ အမြီးမှ သုံးပုံနှစ်ပုံ ကွဲထွက်သွားပြီး ဖန်းထန်၏ ခြေထောက်တွင် ကျသွားသည်။

"သွားစမ်း!" ဖန်းထန်သည် သံချေးတက်နေသော ကြေးနီမြှားသွားကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ မန်ကျွန်တွေက မြှားတွေကို အဆိပ်ထဲနှစ်ထားတယ်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်ပြီး မွှေးရနံ့ဆောင်၏ အမိုးများကို ကြည့်လိုက်ရာ မောင့်စွင်းငှက်ငယ်လေးက မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းတစ်ဦးကို ထိုးဆိတ်ကုတ်ခြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခုအခါ မြေပြင်သည် သစ်သားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒုတိယအတွေးမရှိဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထူထဲပြီး ခိုင်မာသော သစ်သားတုံးတစ်တုံးကို ကန်တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် အမိုးပေါ်ရှိ လူရိုင်းထံသို့ ပစ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ဖန်းထန်၏ ခေါင်းအပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်သံတစ်သံနှင့် အမိုးကြွပ်များ ကွဲအက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းတစ်ဦး သူတို့၏ ခြေထောက်တွင် ပြုတ်ကျလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ခေါင်းသည် သွေးထွက်နေရုံသာမက သူ၏ ခြေထောက်များသည်လည်း ကျိုးနေပုံရသည်။

"အရမ်း... အရမ်းကြမ်းတယ်" ဖန်းထန်က ခံစားချက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက စစ်မြေပြင်တွင် ပါဝင်နိုင်လျှင် သူက အဲ့ဒီမှာ စစ်သူရဲတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်လိမ့်မည်!

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ နဖူးကို ပိုက်ထားပြီး သူ၏ အမူအရာသည် လေးနက်သွားသည်။ "ဒီမှာ အများဆုံးနဂါးအစောင့်တပ် ၁၀၀ ပဲ ရှိတယ်။ တခြား ၂၀၀ က ဘယ်ကိုသွားတာလဲ? စုန့်ချီးနဲ့ ကျန်တဲ့လူတွေရော?"

စုန့်ကျင်းသည် သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများကြားတွင် အကြီးအကဲအဖြစ် သတ္တမမြောက်ဖြစ်သောကြောင့် စစ်တပ်တွင် သူ့ကို စုန့်ချီးဟု ခေါ်ကြသည်။ သူ၏ မေးခွန်းတွင် ဖန်းထန် ရုတ်တရက် သတိကြီးလာသည်။ ဟုတ်တယ်၊ သူတို့က ဒီမှာ အော်ဟစ်သတ်ဖြတ်နေကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ စုန့်ချီးနဲ့ တခြားသူတွေက ပုန်းအောင်းရာကနေ မထွက်လာသေးတာလဲ?

"သူတို့ ဘယ်မှာ ပုန်းအောင်းနေကြတာလဲ?" လိုကျစ်ကွေ့က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဖန်းထန်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို မြှောက်ပြီး သူတို့နောက်ရှိ လမ်းကြားတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ စုန့်ကျင်းနှင့် ကျန်လူများသည် ထိုနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသင့်သည်။

***