အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က မကောင်းမှု ထပ်လုပ်ပြန်ပြီ

ဖန်းထန် လမ်းကြားကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ သို့သော် လိုကျစ်ကွေ့က လေးနက်စွာ "မသွားနဲ့၊ နံရံတွေပေါ်မှာ လူတွေရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းထန် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နံရံနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ပုံရိပ်နှစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများကို အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် သူတို့၏ ရုပ်ရည်ကို ပြောရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ "မြောက်ပိုင်း ဟူတွေလား?" ဖန်းထန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ လူနှစ်ယောက်တည်းက စုန့်ကျင်းနှင့် သူ့လူများကို တားဆီးရန် လုံလောက်သလား?

"သူတို့က မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းတွေသာဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့ကို လာမသတ်ကြတာလဲ?" လိုကျစ်ကွေ့က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဖန်းထန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်" လိုကျစ်ကွေ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ?" ဖန်းထန် အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် စစ်မြေပြင်၏ အခြေအနေကို လေ့လာလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ရှိတွင် အုတ်ခဲတစ်လုံးကို ခေါင်းပေါ်တွင် ကိုင်ဆောင်ရင်း တိုက်ခိုက်နေသည်။ အနက်ရောင်ကြောင်တစ်ကောင်က သူမ၏ ပခုံးများပေါ်တွင် သွားများနှင့် ခြေသည်းများကို ဖြဲပြရင်း ထိုင်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အနက်နှင့်အဖြူ အတွဲတစ်တွဲဖြစ်နေပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ရယ်မောစေလောက်အောင် ဖျော်ဖြေပေးခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် ဤကဲ့သို့သော မြေးမတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်ခဲ့မည်မဟုတ်ပေ၊ ဟုတ်တယ်မလား?

"သူတို့က တကယ်ပဲ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ လူတွေလား?" ဖန်းထန်သည် သူ၏ စစ်သေနာပတိချုပ်က ဤသို့သော အခြေအနေတွင် ဘာကြောင့် ရယ်မောနိုင်သည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ "အဲ့ဒီ ကျိန်စာသင့် အဘိုးကြီးက ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?"

"သူက ငါ့သေဆုံးမှုနဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေချင်တာ" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ အပြုံးကို ရုတ်သိမ်းပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ နဂါးအစောင့်တပ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သေသည်အထိ ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး သူ မြောက်ပိုင်း ဟူတွေ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရန် လုံလောက်သော အချိန်ပေးလိမ့်မည်။ သူ သွားပြီးသောအခါ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် သူ၏ လူများနှင့် မြင်းများကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး အရှင်မင်းကြီးကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်သော တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်သည်: သူ၏ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရင်း သူ၏ မနာခံသော မြေးကို ပြင်းထန်သော သင်ခန်းစာပေးခြင်းဖြစ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နံရံထိပ်ရှိ လူနှစ်ဦးကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ပုစဉ်းကို အာရုံစိုက်နေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်ရဲ့နောက်မှာ စားကျက်ငှက် ရှိနေတာကို သတိမထားမိဘူး။ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က အဲ့ဒီ စားကျက်ငှက် ဖြစ်ချင်နေသည်။

ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားတွင် အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် လက်များကို နောက်သို့ပစ်ကာ စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် လျှောက်သွားနေသည်။ စုန့်ကျင်းနှင့် အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်အပြင် ကျန်နဂါးအစောင့်တပ်အားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်များသည် သတိရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ ခြေလက်များတွင် ခံစားမှုမရှိပေ။ သူတို့ စကားလည်း မပြောနိုင်ကြပေ။

"အမတ်ချုပ်ကြီး" အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်ဦးက နံရံမှ ခုန်ချလာပြီး သူ့ရှေ့တွင် ခြေတစ်ဖက်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် "မြောက်ပိုင်း ဟူတွေ ရှုံးတော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ ရပ်တန့်သွားသည်။ "မင်း သေချာလား?"

"ဟုတ်ကဲ့" အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူက များများမပြောဘဲ ရိုးရှင်းသော စကားလုံးတစ်လုံးကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ဤမြောက်ပိုင်းလူရိုင်းအုပ်စုမှ အစွမ်းထက်ဆုံးလက်နက်များမှာ သူတို့၏ မြှားကိုးစင်း လေးကိုင်းများဖြစ်သည်။ လေးကိုင်းတစ်လက်သည် မြှားကိုးစင်းကို တစ်ပြိုင်နက် ပစ်လွှတ်နိုင်ပြီး မြို့များကို တိုက်ခိုက်ပြီး နယ်မြေများ သိမ်းပိုက်သည့်အခါ စစ်မြေပြင်တွင် အကောင်းဆုံးကိရိယာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ၆၀၀ ကျင်းရှိသော ရထားသည် လေးသမားများ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။ သူမက ကျန်သူများကို သတ်ဖြတ်ရန် ခုန်တက်သွားသောအခါ လေးကိုင်းများသည် အနီးကပ်အကွာအဝေးတွင် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ ထိုအချိန်မှစ၍ မြောက်ပိုင်း ဟူများသည် ရှုံးနိမ့်ရန် သေချာနေခဲ့သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် သတင်းပို့သူကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကော်လံကို ဆွဲလိုက်သည်။ သူက လမ်းကြားရှိ အလင်းရောင်နည်းသော နေရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်ရာ ဘယ်သူမှ သူ၏ အမူအရာကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူက ယနေ့ လိုကျစ်ကွေ့အတွက် လာခဲ့ခြင်းမဟုတ်၊ အကြောင်းမှာ သေရန် သေချာနေသော လူတစ်ယောက်အတွက် အားထုတ်မှုဖြုန်းတီးရန် မထိုက်တန်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူက သူ၏ စံအိမ်ရှိ ကျွမ်းကျင်တိုက်ခိုက်ရေးသမားအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး စုန့်ကျင်းနှင့် ကျန်လူများကို ဆေးခတ်ခဲ့သည်၊ ဒါမှ နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် သေဆုံးသည်ကို ကြည့်ရှုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူမက သေခြင်းတရားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားမိပြီး ရှဲ့မျိုးနွယ်စု၏ ကာကွယ်မှုမရှိဘဲ သူမ၏ ဘဝသည် တူညီမည်မဟုတ်ကြောင်း နားလည်သောအခါ သူမက သူမ၏ မတည်ငြိမ်သော အခြေအနေကို နားလည်လိမ့်မည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့၏ အစွမ်းထက်ဆုံးလက်ထောက် ရှူယိသည် သူ၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် စကားပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ဒီစစ်သားတွေက အဆိပ်ပြင်းကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေကြတာပါ။ အခု အရှင်မင်းကြီးက မြောက်ပိုင်းဟူတွေကို ဖြေရှင်းပြီးသွားရင် အမတ်ချုပ်ကြီး ဒီလူတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ ပြန်ပြီးစဉ်းစားထားသင့်ပါတယ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် စုန့်ကျင်းနှင့် သူ၏ လူများ၏ အသက်ကို ချန်ထားရန် စီစဉ်မထားခဲ့သော်လည်း ယခု သူက ဧကရာဇ်ကို ကယ်တင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မဖိအားပေးနိုင်လျှင် သူက စုန့်ကျင်းနှင့် ကျန်လူများကို ဘယ်လိုသတ်နိုင်မည်နည်း?

"အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ဒီလူတွေရဲ့အသက်ကို နောက်နှစ်ရက်ကြာမှာ ကျင်းပမယ့် ညီလာခံမှာ ဓားစာခံအနေနဲ့ အသုံးပြုလို့ရပါတယ်။ " ရှူယိသည် အလတ်ပိုင်းအရွယ် ယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဆံပင်သည် ဖြူဖွေးနေပြီး သူ၏ ကျောသည် ကုန်းနေသည်။ "ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုလုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ အရှင်မင်းကြီးကြားမှာ တကယ်ပဲ ပြန်လည်ညှိနှိုင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး"

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အာဏာနှင့် အကြွင်းမဲ့အာဏာအတွက် သူနှင့် နဉ်ယွီသည် သူတို့ကြားရှိ ချစ်ကြည်ရေးကို ကြာမြင့်စွာ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

စာငှက်အနည်းငယ်သည် အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့နောက်ရှိ နံရံပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ ခေတ္တစကားပြောဆိုမှုအပြီးတွင် လူနှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် စာငှက်အနည်းငယ်သည် နံရံမှ ပျံသန်းသွားပြီး အဆောက်အအုံငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်ရာ သူတို့က တကျည်ကျည်မြည်ကာ ငိုကြွေးစပြုလိုက်ကြသည်။

"အဘိုး စာငှက်၊ အဲ့ဒီအမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က အရမ်းယုတ်မာတာပဲ!" စာငှက်ငယ်တစ်ကောင်က ခုန်ပေါက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အရမ်းယုတ်မာတာပဲ၊ ကျစ်ကျစ်~"

အဘိုး စာငှက်သည် သူ၏ နှုတ်သီးကို အသုံးပြု၍ စာငှက်ငယ်လေး၏ အမွှေးများကို သပ်ပေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီလိုလူတစ်ယောက်က သူသေပြီးရင် ငရဲပြည် (၁၈) ထပ်ကို ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါမှ သူ နောင်တရဖို့ အချိန်ရှိလိမ့်မယ်။"

"ဒါဆိုရင် အခုရော?" နောက်ထပ်စာငှက်ငယ်တစ်ကောင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်းကို သွားရှာ" အဘိုး စာငှက်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "အဘိုးကြီး ရှဲ့က မကောင်းမှုတွေ ထပ်လုပ်နေပြန်ပြီလို့ သူ့ကို ပြောပြလိုက်။"

စာငှက်ငယ်လေး ခေါင်းညိတ်ပြီး ပျံသန်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရပ်တန့်သွားသည်။ "အဲ့ဒီမှာ မောင့်စွင်းငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင် ရှိတယ်။ သူက ငါတို့ကို ခေါ်သွားပြီး စားမှာလား?"

"မကြောက်ပါနဲ့" အဘိုး စာငှက်က စာငှက်ငယ်လေး၏ အမွှေးများကို ထပ်မံသပ်ပေးလိုက်သည်။ "အကယ်၍ သူက မင်းကို ကိုက်ရင် မင်းက ရှောင်ယောင်းကို သိတယ်လို့ ပြောပြီး သူ့ကို ပြောစရာအရေးကြီးတာရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်။"

"အင်းပါ" စာငှက်ငယ်လေးသည် သူ၏ တောင်ပံများကို ခတ်ပြီး ပျံသန်းထွက်သွားသည်။

"ရှောင်ယောင်းက အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ကို အနိုင်ယူဖို့ နည်းလမ်းရှိရဲ့လား?" စာငှက်အနည်းငယ်က နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် စိုးရိမ်စပြုလိုက်ကြသည်။

အဘိုး စာငှက်သည် အမိုးပေါ်တွင် ရပ်ကာ မွှေးရနံ့ဆောင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို အဝေးမှ လေ့လာလိုက်သည်။ "ရှောင်ယောင်းက ဧကရာဇ်ပဲ။"

ကောင်းကင်အောက်ရှိ အရာအားလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ဘယ်လောက်လွယ်ကူသလဲ? လူတစ်ဦး၏ ရာထူးမြင့်မားလေ၊ သူ၏ တာအမတ်မားလေဖြစ်သည်။ ပြဿနာများ ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ သာမန်ပြည်သူများ၊ အမတ်များနှင့် အခြားသူများအားလုံးတွင် အကြံအစည်များ မရှိနိုင်သော်လည်း ဧကရာဇ်တွင် ဖြေရှင်းချက်များ ရှိရမည်။ အဘိုး စာငှက်သည် ညင်သာစွာ အကြိမ်အနည်းငယ် ကျည်ကျည်မြည်လိုက်ပြီး သူက လူငယ်မမ နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် ရှင်းပြမရနိုင်လောက်အောင် နာကျင်ခံစားလိုက်ရသည်။

စာငှက်ငယ်လေးသည် မွှေးရနံ့ဆောင်သို့ ရောက်သည်နှင့် မောင့်စွင်းငှက်နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

"ငါက ရှောင်ယောင်းကို ရှာဖို့ လာခဲ့တာ။ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က မကောင်းမှုတွေ ထပ်လုပ်နေပြန်ပြီ၊ ငါက သူ့ကို သတင်းပို့ဖို့ လာခဲ့တာ။" မောင့်စွင်းငှက်က သူ့ကို မကိုက်မီမှာပင် စာငှက်က စကားစလိုက်သည်။

ဤသို့ကြားလျှင် မောင့်စွင်းငှက်က အော်သံတစ်ချက်ပေးပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယခုအခါ သူမ၏ အုတ်ခဲကို ဝှေ့ယမ်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ အသက်ရှူမဝဖြစ်နေသည်။ ပထမဆုံး သူမက ရထားတစ်စီးကို ပစ်လိုက်၊ ထို့နောက် သူမက လူများကို အုတ်ခဲများဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်နဲ့၊ ဘယ်လောက်ပင်ပန်းလိုက်လဲ။ မောင့်စွင်းငှက်ငယ်လေးသည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဘေးရှိ ကြောင်နက်လေးလောင်တကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမကို သတင်း ကျည်ကျည်မြည်လိုက်သည်။ အဆုံးတွင် သူက သူ၏ ခေါင်းကို အသုံးပြု၍ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဖုန်များပေကျံနေသော မျက်နှာကို နှစ်သိမ့်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သွားစမ်း!

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခဏတာ တောင့်တင်းစွာ ထိုင်နေပြီးနောက် ခြေထောက်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ဒါက ဘာကောင်းကျိုးရှိလို့လဲ? အဲ့ဒီအဘိုးကြီး၊ သူက နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လူတွေကို ထိခိုက်စေဖို့ ဘယ်လိုကြိုးစားနိုင်ရတာလဲ?!

ယင်းဖုန်းသည် ထိုအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ပြေးလာပြီး သူ့လက်က ဓားကို ကိုင်ထားသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းအားလုံးကို အနိုင်ယူပြီးပါပြီ။"

ကြောင်နက်လေးလောင်တက စကားစလိုက်သည်။ "ရှောင်ယောင်း၊ မင်း မြို့တော်ထဲက မြောက်ပိုင်း ဟူရဲ့ ပုန်းအောင်းရာကို သွားကြည့်မှာမဟုတ်ဘူးလား?"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခဏတာ တွေးလိုက်ပြီးနောက် ကြောင်နက်လေးလောင်တကို မြှောက်တင်ကာ ယင်းဖုန်း၏ ပခုံးများပေါ်တင်လိုက်သည်။ "သာ့ဖုန်း၊ ငါ့ကြောင်က မြောက်ပိုင်း ဟူရဲ့ ပုန်းအောင်းရာ တည်နေရာကို သိတယ်။ မင်းတို့ သူ့နောက်ကို လိုက်ပြီး လူအားလုံးကို ဖမ်းဆီးလိုက်။"

(⊙_⊙), ယင်းဖုန်းနှင့် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော နဂါးအစောင့်တပ်က ဖြစ်သွားကြသည်။ ကြောင်တစ်ကောင်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို လိုက်နာရမယ်?

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လမ်းကြားဆီသို့ ပြေးရန် ခြေဖျားထောက်လိုက်သော်လည်း "လုပ်လိုက်ပါ၊ သာ့ဖုန်း၊ မင်းတို့ လုပ်နိုင်တယ်!" ဟု အားမပေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ကြောင်နက်လေးလောင်တသည် ယင်းဖုန်း၏ ပခုံးမှ ခုန်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်ကြိမ်မြည်တမ်းပြီးနောက် လမ်းများ၏ မြောက်ဘက်အစွန်းဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

"ဒုတိယအနေနဲ့၊ အကျဉ်းသားတွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့ လူအနည်းငယ် ခေါ်သွား၊ ကျန်တဲ့လူတွေက အဲ့ဒီကြောင်နောက်ကို လိုက်သွား" ယင်းဖုန်းသည် စုန့်ကျင်းနှင့် ကျန်လူများ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်ကို မသိသေးသောကြောင့် သူက ရှိနေသော နဂါးအစောင့်တပ်ကိုသာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ဖန်းထန်ကို လေတစ်ချက်ကဲ့သို့ ဖြတ်ကျော်ပြေးသွားပြီး စာငှက်တစ်ကောင်က သူမ၏ ခေါင်းထိပ်တွင် ထိုင်နေသည်။ မောင့်စွင်းငှက်ငယ်လေးသည် လေထဲမှ ဆင်းသက်လာသည်။ သူ၏ သခင် ယင်းဖုန်းနောက်သို့ လိုက်မည့်အစား သူက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဆင်းသက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

"မင်းက လေထဲကနေ ရှောင်စုန့်နဲ့ ကျန်လူတွေကို ဘာမှဖြစ်တာ မမြင်ခဲ့ဘူးလား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူတို့ မြေပြင်ပေါ် လဲကျတာကို မြင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသေဘူး" မောင့်စွင်းငှက်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ကြိုပြီးသတိပေးသင့်သေးတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက သိမ်းငှက်၏ အမွှေးများကို ဆွဲလိုက်သည်။

မောင့်စွင်းငှက်ငယ်လေးသည် အလွန်အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်တော့်သခင်က အဆင်ပြေနေတယ်လေ၊ အာရူး။"

"... ..." တကယ်ပဲ၊ တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများသည် သူတို့၏ သခင်များကိုသာ ဂရုစိုက်သည်။ ကျန်လူသားများ အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ပေ။

"ရှောင်ယောင်း၊ မင်းလည်း အဆင်ပြေနေတာပဲ" မောင့်စွင်းငှက်၏ တောင်ပံများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် နာကျင်နေသော်လည်း သူက ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူက သူ၏ ခေါင်းဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ခြင်းဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ကောင်းပြီ၊ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤလူမိုက်ကို ခွင့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ သခင်မှလွဲ၍ သူမသည် သူ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးလူဖြစ်သည်။ သူမ ဒါကို ဂုဏ်ယူနေသင့်သည်။

ဖန်းထန်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက လမ်းကြားဆီကို ဦးတည်နေတာလား?"

လိုကျစ်ကွေ့ အလျင်အမြန် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့သို့တိုးသည်နှင့် သူ၏ ခေါင်းသည် မူးဝေလာသည်။ "ငါ့ကို အဲ့ဒီကို ကူပြီးခေါ်သွားပေး" လိုကျစ်ကွေ့က သူ၏ အားအကုန်သုံးရင်း ပြောလိုက်ပြီး မျက်ခုံးများ ကြုတ်သွားသည်။

ဖန်းထန်သည် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး မိုက်မဲစွာ "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အရှင်မင်းကြီးက လမ်းကြားထဲ ဝင်သွားပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူပြေးသွားတာ အရမ်းမမြန်လွန်းဘူးလား?

လိုကျစ်ကွေ့သည် စိတ်တိုတိုနှင့်ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "ဘယ်သူမှ အရှင်မင်းကြီးကို မထိခိုက်နိုင်ဘူး၊ မင်း ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ?"

"... ..." တကယ်ပဲ၊ အရှင်မင်းကြီး၏ ရဲရင့်သော နည်းလမ်းများသည် တကယ်ပဲ အနိုင်မခံအရှုံးမပေးပေ။

.....

နဉ်ရှောင်ယောင်း လမ်းကြားထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး စုန့်ကျင်းနှင့် ကျန်လူများ၏ ပြိုကျနေသော ပုံစံများကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ဒေါသသည် ထူးကဲသော အမျက်ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် လျှောက်လာပြီး အရိုအသေပြုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီး၏ သားသမီးဝတ္တရားကျေပွန်မှုအကြောင်း စကားများကို သတိရနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမက သူမ၏ အမေအရင်းကို မထိနိုင်၊ ဒါကြောင့် တူညီသောအရာသည် သူမ၏ အဘိုးတော်အရင်းကိုလည်း သက်ရောက်သည်။ အဲဒီအစား သူမက အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့၏ ဘေးရှိ ခါးကုန်းနေသော ယောက်ျားကို ကြည့်လိုက်သည်။

နံရံပေါ်ရှိ စာငှက်တစ်ကောင်က "ရှောင်ယောင်း၊ သူက လူဆိုးပဲ!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူက လူဆိုးတစ်ယောက်ဆိုရင် သူမက ဘာကို စောင့်နေမှာလဲ? နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး ဦးညွှတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသော လက်ထောက် ရှူကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခေါင်းသည် မငုံ့မီမှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပါးရိုက်ချက်က သူ့ကို စကားမပြောနိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ မျက်နှာဖြင့် ပြိုကျသွားစေပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ကြီးမားသော အဖုတစ်ခု ထွက်လာသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ၎င်းသည် ရောင်ရမ်းစပြုလိုက်သည်။

"မင်း" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် သူ၏ အမူအရာကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ လက်ထောက် ရှူသည် သူ၏ အသုံးဝင်ဆုံးလူဖြစ်ပြီး သူက ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေတစ်ဦး၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခုနက ပါးရိုက်ချက်သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပါးတစ်ချက်ရိုက်လိုက်သည်နှင့် ညီမျှသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့နှင့် လက်ထောက် ရှူကို လျစ်လျူရှုပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော စုန့်ကျင်းကို စစ်ဆေးရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးလိုက်သည်။

စုန့်ကျင်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ချသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ပါးစပ်သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူက စကားပြောရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ ဘာလုပ်လုပ် ဘာအသံမှ မထွက်ခဲ့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကို သူ့လက်ပေါ်တင်လိုက်ပြီး "ရပါတယ်။ ငါ ဒီမှာရှိနေရင် ဘာကမှ မင်းတို့ကို မထိခိုက်နိုင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်တွင် ရပ်ကာ ညင်သာစွာဖြင့် "အရှင်မင်းကြီး၊ သူတို့ အဆိပ်မိနေကြတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့လူတွေနဲ့ ရောက်လာတဲ့အချိန် သူတို့ကို မြောက်ပိုင်းဟူတွေက..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း လိမ်နေတာ!" စာငှက်များက တစ်ချိန်တည်းတွင် တကျည်ကျည်မြည်လိုက်ကြသည်။ ဒီအဘိုးကြီးက ဘာလို့ အရှက်မရှိရတာလဲ?!

***