Chapter 18
Vol. 2 Ch. 18
“ရှင်ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ အသုံးမကျဖြစ်နေတာလဲ.. ဒီပြောင်းနှံတွေကို မြန်မြန်လေး အောက်ကိုပြန်သယ်သွားပေးဦး”
ဝမ်စုဖန်း လီမူဝူအား စိတ်မရှည်စွာကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့အနီးကို သစ်ကိုင်းတွေ ရှည်ထွက်လာလိုက် ကျုံ့ဝင်သွားလိုက်ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတာတောင် ဒူးထောက်မကျသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝမ်စုဖန်းက လီမူဝူကို အလွန် သူရဲဘောကြောင်လွန်းတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။
လီမူဝူက သူ့ရဲ့ ဒူးကို လက်နဲ့ထောက်ကိုင်ရင်း တုန်ယင်နေတဲ့ခြေထောက်တွေကို ဆန့်တန်းပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်။ သို့ပေမယ့် မြေပြင်ပေါ်မှာ ပုံလျက်သားရှိနေတဲ့ပြောင်းဖူးတွေနဲ့ မြေကြီးထဲမှ တူးထုတ်ထားတဲ့ အာလူးတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက အံ့သြတုန်လှုပ်မှုတွေကို ဆက်လက်ပြသလာခဲ့ပြန်တယ်။
လီမူဝူက တုန်လှုပ်စွာနဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာရှိနေတဲ့ ပြောင်းနှံပုံကို လက်ညိုးထိုးကာ တုန်ယင်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ပြောလာတယ်။
“ဒါ.. ဒါက ငါတို့ရဲ့သမီးလေး လုပ်ထားတာလား”
ဝမ်စုဖန်းက ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ခေါင်းညိတ်ပြလာတယ်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့သမီးက စွမ်းအားတွေရှိတယ်.. အမေပြောတာတော့ သူမကို နတ်ဘုရားတွေက ဒီလိုစွမ်းအားတွေအပ်နှင်းထားတာဖြစ်မယ်တဲ့.. ဒါပေမယ့် ရှင် ဒီအကြောင်းကို တခြားသူတွေကို ပြောလို့မရဘူး.. မူစန်းတို့ကိုတောင် ပြောခွင့်မရှိဘူးတဲ့.. ကျွန်မတို့သားတို့က အခုမှ ကြီးပြင်းမဲ့အရွယ်ပဲရှိသေးတာဆိုတော့ ရှင် ပြောပြလို့မရဘူး.. ဒီအကြောင်းကို လုံးဝ ဖော်ထုတ်ခွင့်မပေးဘူးနော်.. ရှင့်ရဲ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက် .. ရှင် နားလည်ရဲ့လား?”
လီမူဝူက ဝမ်စုဖန်းကို ထုံထိုင်းတဲ့အကြည့်တစ်ခုပေးလာတယ်။
“ငါက ပါးစပ်လုံမလုံ မင်း သိနေတာပဲမဟုတ်ဘူးလား”
ဝမ်စုဖန်းက သူ့ခင်ပွန်းသည်ရဲ့အကျင့်စရိုက်နဲ့ဆိုရင် တုတ်တစ်ချောင်းကိုတောင် အဖျားနှစ်ဖက်လုံးကို မထိနိုင်တဲ့အကြောင်း သတိရသွားတာကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့တယ်။
သူမက ခါးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ထောက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်မှာ အာလူးကိုဆွဲကိုင်ရင်းနဲ့ ထိုလက်ကို ဝှေ့ရမ်းလာခဲ့တာကြောင့် သူမရဲ့ပုံစံက မဒမ်လီနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်တူနေခဲ့တယ်။
“ကျွန်မ ပြောင်းဖူးတွေ၊အာလူးတွေရိတ်သိမ်းထားပြီးပြီ ရှင် မြန်မြန်လာပြီး ဒါတွေ အောက်ကိုသယ်သွားလိုက်.. မမှောင်ခင် သယ်နိုင်သလောက် သယ်သွားရမယ်!”
လီမူဝူက ပြောင်းဖူးတွေကို လက်နဲ့အပြည့်ကောက်ယူပြီး ခြင်းထဲသို့ ထည့်ခါနီးမှာ ခြင်းတောင်းထဲမှာရှိနေတဲ့အပြာရောင်အဝတ်နဲ့ထုတ်ထားတဲ့ ထမင်းအိုးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အလျှင်အမြန်ထုတ်ယူလိုက်ကာ ဝမ်စုဖန်းဆီကိုပေးလိုက်တယ်။
“ငါ အရမ်းလန့်သွားတာနဲ့ မေ့သွားတာ.. အမေက မင်းအတွက် ထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ အစားအစာပဲ.. ကလေးကို မြေကြီးပေါ် မှာချထားပြီး မင်း ခဏလောက်နားလိုက်ဦးလေ.. မင်း သူ့ကိုအမြဲတမ်းသယ်ပြီး အလုပ်လုပ်နေရာတာ ပိုပင်ပန်းနေမှာပေါ့”
ဝမ်စုဖန်းက လီမူဝူကို ပြောစရာစကားတွေပြည့်နှက်နေတဲ့အကြည့်မျိုးနဲ့ကြည့်လာတယ်။
“ကျွန်မ သူမကို မြေကြီးပေါ်ချရမှာကို ကြောက်နေပြီ.. နောက်တစ်ခါ အနောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရင် တောင်တစ်ခုလုံးက သူ့ကြောင့် ပြောင်းနှံနဲ့ ပြည့်သွားမှာကို စိုးရိမ်တယ်”
ဒါပေမယ့် ထိုစကားတွေကိုပြောပြီးနောက်မှာပဲ ဝမ်စုဖန်းက ကျန်းကျန်း သူ့နောက်ကျောမှာရှိနေတဲ့အချိန်ကိုပြန်တွေးလိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ နောက်ကျောဘက်မှာ မီတာပေါင်းများစွာရှည်လျားတဲ့အကိုင်းအခက်တွေ လိုက်ပါလာတဲ့ပုံကိုတွေးမိတော့ နောက်ကျောမှာသယ်ထားရတာကလည်း မလုံခြုံဘူးလို့ တွေးလိုက်မိပြန်တယ်။
ဝမ်စုဖန်းက သူမရဲ့နောက်ကျောမှာချည်ထားတဲ့ တဘက်ကို ပြန်ဖြည်လိုက်ပြီး ကျန်းကျန်းကို လီမူဝူယူလာခဲ့တဲ့ ခြင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်တယ်။
“ ရှင်း ကလေးကို အိမ်သို့ အရင်ပြန်ခေါ်သွားပြီး ကွေ့ဟွားကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းလိုက်လေ.. ကျွန်မ နောက်ကျနေရင် ကြက်ဥပေါင်းလေး လုပ်ပြီး သူမကိုကျွေးထားပေးဖို့ ကွေ့ဟွားကိုမှာခဲ့လိုက်”
လီမူဝူ သဘောတူလိုက်ပြီး ကျန်းကျန်းနဲ့ အလေးချိန်တူညီလောက်တဲ့ အာလူးတွေကို အရှေ့ဘက်ခြင်းထဲမှာထည့်လိုက်ပြီး ထမ်းပိုးကို ပုခုံးပေါ်သို့တင်ကာ တောင်ပေါ်မှ ခြေလှမ်းကျဲကျဲနဲ့ ပြန်ဆင်းသွားခဲ့တယ်။
လှုပ်ရှားနေတဲ့ ခြင်းထဲမှာ ဝင်ထိုင်ရင်းနဲ့ ကျန်းကျန်းတစ်ယောက် သိချင်စွာနဲ့ ခြင်းတောင်းရဲ့အစွန်းကို ကိုင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။
ဒီရှေးခေတ်ရဲ့ စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော သစ်တောအုပ်ထဲမှာ သံယဇာတနဲ့ သဘာဝကုန်ပစ္စည်းတွေ ပေါကြွယ်ဝလွန်းတယ်။
တန်ဖိုးကြီးမျိုးစိတ်တွေကလည်း ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ရှိနေခဲ့တယ်။ အခုချိန်မှာ သစ်သီးတွေက မရင့်မှည့်သေးပဲ အနီရောင်၊ အဝါရောင်နဲ့ အစိမ်းရောင်အသီးတွေက သစ်ပင်တွေပေါ်မှာ တွဲလွဲကျလျှက်ရှိနေခဲ့တယ်။
ကျန်းကျန်း ထိုတောရိုင်းသစ်သီးတွေကိုကြည့်ရင်း သူမရဲ့ခေါင်းကိုမော့ကာ ထင်းရှူးပင်ကြီးပေါ်မှာရှိနေတဲ့ သိပ်ပြီးမကြီးသေးတဲ့ ထင်းရှူးသီးလေးတွေကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
တရုတ်နှစ်သစ်ကူးအချိန်တုန်းက အိမ်မှာရရှိခဲ့တဲ့ ထင်းရှူးစေ့ကြော်ရနံ့ကို ပြန်တွေးကြည့်မုတော့ ကျန်းကျန်းရဲ့ပါးစပ်က သွားရည်တွေ ကျနေတာကို မရပ်တန့်နိုင်တော့ဘူး။
“ငါ ခုဏကတည်းက မင်းကို အကုန်မပြောပြထားခဲ့ဘူးလား.. မင်း ဘာလို့ဒီလောက်ထိကြောက်လန့်နေရသေးတာလဲ”
“မဟုတ်ဘူး...”
လီမူဝူ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲမြိုချလိုက်မိပြီး သူ့ရဲ့အမေကို ဘယ်လိုမျိုး ရှင်းပြရမလဲမသိဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ထိတ်လန့်မှုရဲ့ ပထမလှိုင်းကို ကျော်ဖြတ်သွားချိန်မှာ ဒုတိယလှိုင်းက ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။
မဒမ်လီက လီမူဝူကိုကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းကျန်းကို ကောက်ချီလိုက်ကာ ခြင်းတောင်းတစ်ဝက်ခန့်ရှိနေတဲ့ အတွင်းမှ ပစ္စည်းတွေကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပိုပြီးသိချင်လာခဲ့ရတယ်။
“သြဂုတ်လထဲမှာ သစ်တော်သီးတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရင့်မှည့်လာရတာလဲ.. ဘယ်နေရာက ရလာခဲ့တာလဲ.. ထင်းရှူးသီးတွေရော.. ကြည့်ရတာ ဒီထင်းရှူးသီးတွေက တော်တော်ကြီးတာပဲ.. ဒါတွေက ၀ောစောမှည့်လာတာတွေလား”
စကားပြောနေရင်းနဲ့ မဒမ်လီက သစ်တော်သီးတစ်လုံးကိုကောက်ယူကာ တစ်လုံး ကိုကိုက်စားလိုက်တယ်။
“မဟုတ်ဘူး...”
လီမူဝူ စကားပြောဖို့လုပ်လိုက်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့အမေဆီမှနေ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရတယ်။
“ဒီနှစ်မှာ အသီးတွေက ချိုတာပဲ.. အရည်လည်းရွှမ်းတယ်.. မင်းပြီးသွားရင် သွားပြီး ကောက်ခဲ့ဦး.. ဇွန်းနဲ့ခြစ်ပြီး ကျန်းကျန်းကိုကျွေးရအောင်”
“ဒါပေမယ့်...”