လူငယ်လေးယောက်

ကျူးဟွာရဲ့ အော်ဟစ်သံကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်လေထုတစ်ခုလုံး ထူးဆန်းသွားခဲ့တယ်။

ကျွမ်းဖျင်းက ကျူးဟွာ ကို ငေးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်- “ခင်ဗျား… ခင်ဗျား ဘာစကားတွေ ပြောနေတာလဲ?”

“မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ငါ့သား ဖြစ်ရမယ်။ မင်းမိဘတွေက ဘယ်သူတွေလဲ？ သူတို့နဲ့ DNA စစ်ဆေးဖူးလား？"

ကျူးဟွာက လုံးဝ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး၊ အသံနဲ့ ကိုယ်ဟန်အနေအထားတွေကပါ ​ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

ကျွမ်းဖျင်းက မျက်​မှောင်ကျုံ့လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျန်းရီက " မစ္စတာကျူး၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပါလား။ ဒါမှ နားလည်မှုတွေ မလွဲမှာ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"တမင်ဖုံးကွယ်ထားတာမျိုး မရှိဘူးဆိုရင်၊ ကျွမ်းဖျင်း၊ မင်းအသက်က ၂၈ နှစ်ရှိပြီ။ ၁၉၉၁ ခုနှစ်တုန်းက ငါ မင်းအမေနဲ့ ဗိုက်ထဲက မင်းကို မြို့ကဆေးရုံကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက မင်းအမေ့မှာ ကလေးမွေးရခက်တဲ့ပြဿနာဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဆေးရုံက မင်းအမေနဲ့ မင်းကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်"

"အဲဒီကစပြီး မင်းကြီးပြင်းလာတာကို ငါကြည့်ရခဲ့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းနဲ့ငါ့အမေ ဆေးရုံအောက်ထပ်မှာ လမ်းလျှောက်နေတုန်း မတော်တဆဖြစ်မှုတစ်ခုကြောင့် မင်းပျောက်သွားခဲ့တယ်"

"အဲဒီတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က အကူအညီတောင်းတော့ ငါ အလျင်အမြန်ပြေးပြီး ကူညီခဲ့တယ်။ ပြန်လာတော့ မင်းအမေက ခုံမှာ ငိုက်နေပြီး လက်ထဲက မင်းကပျောက်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်က ငါနဲ့မင်းအမေ ဆေးရုံတစ်ခုလုံး လှည့်ရှာခဲ့ပေမယ့် ၂၈ နှစ်တာကာလပတ်လုံး မင်းအကြောင်း ဘာသတင်းမှ မရခဲ့ဘူး"

"မင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်တဲ့အခါ ငါ့နှလုံးသားက တုန်ယင်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ၂၈ နှစ်လုံးလုံး ဘာသတင်းမှ မရတော့ သေချာ မပြောရဲဘူး။ မင်းနဲ့ငါ မျက်နှာချင်း ဆင်တူတယ်ဆိုပေမယ့် အတိအကျတော့မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့အတိတ် ၂၈ နှစ်က နေထိုင်မှု ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း သက်ရောက်မှု ရှိတယ်။ ငါသည်းခံပြီး ဒီအခြေအနေ​တွေ ပြီးမှ မင်းနဲ့​ပြောဖို့ စောင့်နေခဲ့တာ။ မထင်မှတ်ဘဲ မစ္စတာကျန်းက ငါ့ထက်စောပြီး ပြောလိုက်တယ်"

ကျွမ်းဖျင်းက ကျူးဟွာရဲ့ မျက်ရည်ဝဲနေတဲ့မျက်လုံးတွေကို ငေးကြည့်နေမိခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ လူငယ်လေးယောက်က ရောက်လာခဲ့ပြီ။ သူတို့တွေက ကျန်းရီ ကို ကြောက်ရွံ့တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားကြတယ်။ သင်္ချိုင်းစောင့်ပြောသလိုပဲ ဒီလူငယ်တွေက ပထမဆုံး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် နားမလည်နိုင်စရာကောင်းတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့။ သူတို့ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကလည်း လူဆိုးဂိုဏ်းတွေကလို့ အထင်မှားစရာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

"ဆိုရိုးစကားရှိတယ်၊ 'လူကို အပြင်ပန်းနဲ့မဆုံးဖြတ်နဲ့' တဲ့။ မင်းတို့က လူဆိုးပုံပေါက်နေပေမယ့် ငါမြင်ရတာကတော့ အဲ့လို မဟုတ်နေဘူး ဆိုတာပဲ။ အထူးသဖြင့် ကျွမ်းဖျင်းနဲ့ ကျူးဟွာ တို့မှာ အထူးဆက်နွယ်မှု ရှိနေတယ်ဆိုရင်၊ မင်းတို့ဘာလို့ ကျွမ်းဖျင်းကို အဘွားဝမ် ရဲ့ ဂူရှေ့မှာ အကြိမ်ကြိမ် ပစ်ထားခဲ့ရတာလဲ" လို့ ကျန်းရီ က ပြုံးရင်းပြောလိုက်တယ်။

လူငယ်လေးယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာနဲ့ " အစ်ကိုလူချော ကျွန်တော်တို့တွေက ကောင်းတဲ့ကလေးတွေမဟုတ်ပေမယ့် အဲဒီအဘွားက်ု ကူညီပေးချင်တာပါ"

"ဘာကူညီချင်တာလဲ?"

"ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်က အသက်ရှင်နေတုန်းက နာခံမှု မရှိတဲ့ ကလေးတွေပါ။ သေတဲ့အချိန်မှာလည်း ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်ပဲရှိသေးတယ်။ ဒါကြောင့် အထူးအခါသမယမဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ဂူကို လာလည်တဲ့ သူက နည်းတယ်။ အဲ့အဘွားသေတဲ့နေ့မှာ လူတွေအများကြီးလာပြီး ညဘက်မှာ အဘွားတစ်ယောက်တည်း ဂူရှေ့မှာထိုင်နေတာကို မြင်ခဲ့တယ်။ အဝေးကနေ ကြည့်ရတော့ အဘွားမှာ နောင်တရတဲ့အကြောင်းတစ်ခု ရှိမယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်"

"ဒါပေမယ့် အဘွားရဲ့မိသားစုက သူမကို လိုလေသေးမရှိ ပြုစုခဲ့တယ်လေ။ ဘာလို့နောင်တရနေတာလဲ？ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ သွားမေးကြည့်တယ်။ 'အဘွား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ' လို့။"

"အဘွားက ကျွန်တော်တို့ကို သတိထားမိနေပြီးသားပါ။ သူမကပြုံးပြီး 'ဘာမှမဖြစ်ဘူးကွာ' လို့ပြောတယ်။ ပြီးတော့ 'မင်းတို့တွေ ဘာလို့များ ပြန်လည်မမွေးဖွားသေးတာလဲ' လို့ ပြန်မေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့က 'အရင်တုန်းက နားမလည်ခဲ့ဘူး၊ အသက်ကို မတန်ဖိုးထားခဲ့ဘူး။ အခုနောင်တရပြီး လောကမှာ ကောင်းတဲ့အရာတွေ လုပ်ချင်သေးတယ်။ နောက်ဘဝမှာ အရမ်းစောပြီးမသေချင်ဘူး' လို့ ဖြေလိုက်တယ်"

"ကျွန်တော်တို့ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြီးတဲ့နောက် အဘွားကို ဘာနောင်တရနေလဲ မေးတော့ အဘွားက နောက်ဆုံးမှာ ပြောပြတယ်။ သူ့မိသားစုက သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ပေမယ့် သူ့မှာ မြေးယောကျာ်းလေးတစ်ယောက် ရှိသင့်တာ၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီမြေးကို တစ်ယောက်ယောက်က ခိုးယူသွားတယ်။ အဲဒါကို သူ ၂၀ နှစ်ကျော်ကြာအောင် မမေ့နိုင်ဘူးတဲ့"

"သူပြောပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်တို့က 'သူ့ကိုရှာကြရအောင်' လို့ပြောလိုက်တယ်။ အဘွားက သဘောမတူဘူး။ သူက 'ငါက ဒီကမ္ဘာမှာ အချိန်အကြာကြီး မနေနိုင်တော့ဘူး၊ အသက်ကလည်း အိုမင်းနေပြီ၊ မင်းတို့လိုမဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ မိသားစုကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေမှာစိုးလို့' လို့ပြောတယ်"

"ဒါပေမယ့် အဘွားက တကယ်တော့ သူ့ မြေးကိုတွေ့ချင်နေတာ။ ဒါကြောင့် သူမြေးကိုရှာဖို့ တစ်မြို့လုံး လှည့်ပတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ အဘွားစိတ်ပျက်သွားတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သူ့မိသားစုကို ဒုက္ခမပေးချင်တော့ ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း 'သေသွားပြီဆိုရင် ငရဲကိုသွားပြီး နောက်ဘဝမှာ ပိုကောင်းအောင်နေကြ' လို့ အကြံပေးသွားတယ်"

"ကျွန်တော်တို့က အဘွားကို ငရဲထဲအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်တော့ မသွားခဲ့ဘူး။ အဘွားဆီကနေ အများကြီးသင်ယူခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြခဲ့တယ်၊ 'မင်းတို့တွေ အသက်ရှင်နေတုန်းက အမြဲ ဆူပူနေခဲ့တယ်၊ မိဘတွေက မင်းတို့ကို ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်အထိ ပြုစုရတာ အင်မတန်ပင်ပန်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းတို့က နားမထောင်ဘဲ သူတို့ သင်ပေးတာတွေက ခေတ်နောက်ကျနေပြီ သူတို့ကို နားမလည်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်"

"အဘွားက ဥပမာတွေအများကြီးပေးပြီး ဆုံးမခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း တိတ်တဆိတ် အိမ်ကို သွားကြည့်ခဲ့တယ်။ မိဘတွေက ကျွန်တော်တို့အကြောင်း မတော်တဆပြောမိတဲ့အခါ ဖုံးကွယ်လို့မရတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို တွေ့ရတယ်။ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလောက်ကြာအောင် နေခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ တစ်ခုခုဆက်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်"

"ကျွန်တော်တို့က ဒီသင်္ချိုင်းထဲက အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရှာပေးခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ကလေးတွေကိုလည်း တိတ်တဆိတ်ကူညီခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအဘွားရဲ့ပျောက်ဆုံးနေတဲ့မြေး ကျွမ်းဖျင်းကိုရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်"

အဲ့ဒီအချိန်မှာ လူငယ်လေးယောက်က ရှက်ရွံ့ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ သူတို့မျက်နှာတွေပြောင်းသွားပြီး အေးစက်တဲ့အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်-

"သူတစ်ပါးရဲ့ကလေးကို ခိုးယူတဲ့ လူကုန်ကူးတဲ့ သူတွေက ရွံစရာ အကောင်းဆုံးပဲ။

အဘွားက ဒီအကြောင်းပြောတိုင်း ကျွန်တော်တို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွမ်းဖျင်းရဲ့ အ​ဖေကို မြင်တဲ့အချိန်မှာ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ဖို့အထိတောင် ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်"

"ဒါဆို သူတို့က ကလေးကို ခိုးယူခဲ့တာလား?"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်သူက ကလေးကို ခိုးယူခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိပါဘူး။

ကျွမ်းဖျင်းရဲ့ မိဘတွေ စကားပြောနေတုန်းက ဒီကိစ္စကို ပြောမိခဲ့တာပါ။

ဒါပေမယ့် အဲဒီလူက တစ်ခါတုန်းက သူ့ အပြစ်ရဲ့ အကျိုးဆက်ကို ခံခဲ့ရပြီး သေဆုံးသွားပါပြီ။

ကလေးကိုခိုးယူပြီး ဒုတိယနှစ်မှာပဲ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲမသိ၊ ဆီပူအိုးထဲကျပြီး ရွှေညိုရောင်အဖြစ် ကြော်ခံခဲ့ရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်"

"ဒါဆို သူတို့က ကလေးကို မခိုးခဲ့လို့ မင်းတို့က ကျွမ်းဖျင်းရဲ့ဖခင်ကို မသတ်ခဲ့တာလား?"

လူငယ်လေးယောက်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျန်းရီက ဆက်ပြောလိုက်သည် -

"ဒါပေမယ့် မင်းတို့မှာ ဒီလို အဖြစ်အပျက်မျိုး မကြုံဖူးတဲ့အတွက် ကျွမ်းဖျင်းကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ မသိခဲ့ဘူး။ 'ဝမ်ကွဲလျှန်' ဆိုတဲ့ အဘွားက သူ့ရဲ့အဖွားဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုလည်း မပြောပြတတ်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီနည်းလမ်းကိုသုံးပြီး သူ့ကိုဒီသင်္ချိုင်းထဲ ပစ်ချဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာလား?"

လူငယ်လေးယောက်က ရှက်သလိုလိုနဲ့ ခေါင်းကုတ်လိုက်ကြပြန်သည်။