စင်္ကြံလမ်းထဲက သတိပေးသံ

အာဘိုသည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းထဲက အကြည့်ရှုသူဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် အချို့သော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းရာတွင် အတွေ့အကြုံရှိဟန်ရှိသည်။

သူ၏အတွေ့အကြုံသည် ပြဿနာကို အပြီးအပိုင်ဖြေရှင်းနိုင်သည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အချို့သောအရာများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် လုံလောက်သော အတွေ့အကြုံရှိသည်။

အရေပြားအရောင်မှာ ပိုမိုမည်းနက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုပိန်လာကာ မျက်ခွက်များမှာ ပိုမိုချိုင့်ဝင်လာသည်။

၎င်းသည် သရဲဖြစ်တော့မည်ဖြစ်စေ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ ပြင်းထန်သော ရောဂါတစ်ခုခု ချဉ်းကပ်လာခြင်း၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သောလက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ချက်ချင်း အကြောင်း မ​ကြားဘဲ၊ အဆိုပြုလွှာ တင်သည့် လုပ်ဆောင်ချက်မဖွင့်သည်အထိ သူမပြောခဲ့ပေ။ သူသည် မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ ဝန်လေးနေတတ်သူလား၊ သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းရင်းများရှိသလားဆိုတာ မသိရပေ။

ဘဝတွင် အမှန်တကယ်ပင် ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ၎င်းတို့ကို ဖြေရှင်းရန် သတ္တိမရှိသူများလည်း ရှိနေသည်။

သူသည် ပြင်းထန်စွာ နာမကျန်း ဖြစ်လာသည့်အခါမှသာ မီးဖိုပေါ်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်လာလေသည်။

ကျန်းရီသည် ဆေးကုသမှုကို ရှောင်ရှားခြင်းဆိုသည့် စကားပုံတစ်ခုကို သတိရမိလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူသည် အာဘိုကို မဆူပဲ၊ အာဘို အကြောင်းအရာကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြလာမည်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်မမြင်ဖူးဘူး၊ ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ မီးဖွားခန်းထဲကို တစ်စုံတစ်ဦး ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော် ဒီလိုမျိုး ပြောင်းလဲလာတာလား မသေချာပါဘူး။ ဒီကာလအတွင်း တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေက ဒါပဲရှိလို့ စဉ်းစားမိခဲ့​တာ"

"ကျွန်တော့်ဇနီး မီးဖွားပြီး ၇ရက်မြောက်နေ့မှာ ဆွေမျိုးတွေ လာရောက်လည်ပတ်ကြတယ်။

တချို့က လက်ဆောင်တွေယူလာကြတယ်၊ တချို့က အနီရောင် စာအိတ်တွေ ပေးကြတယ်။

ဒါတွေက ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေပါပဲ။

ဒါပေမယ့် အတော်ကြာ ဆက်သွယ်မှုမရှိခဲ့တဲ့ ဆွေမျိုး တစ်ယောက်လည်း အဲ့နေ့မှာပဲလာခဲ့တယ်။

သူမက ဝမ်းကွဲညီမလေးတစ်ယောက်ပါ။

သူမက ကျွန်တော့်အမေရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမရဲ့ သမီးဖြစ်ပြီး ယခင်က ကျွန်တော့်တို့ မိသားစုနဲ့ သိပ်အဆက်အဆံ မရှိခဲ့ဘူး၊ ဈာပနနဲ့ လက်ထပ်ခြင်းကဲ့သို့သော အဓိကအခမ်းအနားတွေကလွဲပြီး သာမန်အားဖြင့် လာလည်လေ့မရှိဘူး။

"အဲ့ဒီအချိန် သူမလာတုန်းက ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ သူမ မသိဘူးထင်တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ အခန်းထဲမှာ စကားပြောနေတုန်း၊ ရုတ်တရက် သူမ၏ဝမ်းကိုကိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ဇနီးကို 'အဒေါ်... သမီးမှာ ရာသီလာနေတာလား' လို့မေးလိုက်တယ်။

"မေးနေဆဲဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးက တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ ကြောင်သွားခဲ့ပြီး၊ နောက်တော့ အသိပြန်ဝင်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့မျက်နှာတွေ ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။

ကျွန်တော့်အမေက လျင်မြန်စွာတုံ့ပြန်ပြီး သူမကို အပြင်ကိုဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။

အပြင်မှာမေးကြည့်လိုက်တော့ သူမက ရာသီလာနေတာပါ။

ကျွန်တော့်အမေပြန်ဝင်လာတော့ ဒါက ရှေးရိုးစွဲယုံကြည်မှုတစ်ခုပါပဲ၊ ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြုံးပြီး အားပေးစကားပြောခဲ့တယ်"

"အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမဆို အပြစ်တင်ဖို့က ခက်ခဲတယ်၊ လူကလည်း ဝင်လာပြီးပြီပဲ၊ ဝမ်းကွဲညီမလေးကလည်း ဒီအကြောင်းတွေကို မသိဘူးဆိုပြီး သူ့မှာ အပြစ်ရှိကြောင်းကို ပြောနေခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်ကလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်၊ သူမလည်း ညစာစားဖို့ မနေတော့ဘဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်"

"ကျွန်တော့်ဇနီးကတော့ အဲ့အချိန်တုန်းက ဒီအကြောင်းကို ပြောနေဆဲပဲဖြစ်တယ်။ ကလေးနဲ့ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စဖြစ်တာကြောင့် သူမပြောနေသေးတာကို နားလည်ပေးနိုင်တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဘာမှမဖြစ်တော့ ဒီအရာတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ မေ့သွားခဲ့တယ်"

"ဒါဆို ဒီအရာက ဘယ်လိုဖြစ်လာခဲ့တာလဲ?"

"ကျွန်တော့်ဇနီး မီးဖွားပြီး တစ်လခွဲအကြာမှာပါ။

တစ်လခွဲလောက်အကြာမှာ ကျွန်တော့်အမေက ကြမ်းတိုက်နေတုန်း ခါးနာသွားခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက တော်တော်ဆိုးတယ်၊ ဆေးရုံတင်ဖို့လိုတယ်။

ကျွန်တော့်အဖေက ဆေးရုံမှာရှိတယ်။

ကျွန်တော့်အမေက မီးဖွားခန်းအတွင်းက ကျွန်တော့်ဇနီးကို မစောင့်ရှောက်နိုင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ကလည်း အလုပ်သွားရမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် မီးဖွားပြုစုဖို့ အကူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ မိဘတွေအိမ်ကလည်း အတော်ဝေးတယ်။

သူတို့လာနိုင်ပေမယ့် သူတို့မလာတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုတွေမှာလည်း ကလေးတွေရှိတယ်လေ။

မီးဖွားပြုစုဖို့ အကူရောက်လာတဲ့အခါ အားလုံးပြန်ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။

အခုမှ တွေးကြည့်လိုက်တော့ မီးဖွားပြုစုတဲ့ အကူရောက်လာပြီး ဒုတိယနေ့မှာ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။

အဲဒီည ကျွန်တော်အလုပ်ကနေ အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်"

"ကျွန်တော်က ချီဒုန်မြို့ မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ပေးပြီး စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေနဲ့ အိမ်ကို အရစ်ကျနဲ့ ဝယ်ထားတာ။ အိမ်က

၁၄ ထပ်မှာရှိတယ်။

အဆောက်အဦးမှာ ဓာတ်လှေကားရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဓာတ်လှေကားထဲမှာ လေအေးပေးစက်မရှိဘူး၊ ပန်ကာ တစ်လုံးပဲရှိတယ်။

ကျွန်တော်ပြန်လာတဲ့အချိန်က ည ၁၀ နာရီ ကျော်​နေပြီ။

ဓာတ်လှေကားထဲဝင်တဲ့အခါ ဓာတ်လှေကားရဲ့ အပူချိန်က ယခင်ကထက် ပိုအေးနေတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် အံ့သြသွားခဲ့တယ်။

ဘာဖြစ်နေတာလဲလို့ တွေးမိလိုက်တယ်၊ ရာသီဥတုက အေးတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဓာတ်လှေကားထဲမှာ လေအေးပေးစက်လည်း မရှိဘူး။

ကျွန်တော်ဝင်လိုက်တာနဲ့ ရေခဲဂူထဲ ဝင်သွားလိုက်သလိုပဲ"

"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က အိမ်ကို အမြန်ပြန်ပြီး ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ ကလေးကို တွေ့ချင်တာကြောင့် အဲဒါကို အလေးမထားမိဘူး။

ခေါင်းပေါ်က ပန်ကာက တဝီးဝီးနဲ့ မြည်နေတယ်၊ ဓာတ်လှေကား ရွေ့လျားတဲ့အခါ အသံက ပိုကျယ်လာတယ်။

ဒါပေမယ့် ဟောင်းနေတဲ့အရာက တဂျွတ်ဂျွတ် မြည်နေတဲ့ အသံမျိုးမဟုတ်ဘူး။

အသံက တစ်ယောက်ယောက် ငိုနေသလိုမျိုး၊ ဝူး...ဝူး...ဝူး။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်၊ လေတစ်လှိုင်းက မျက်နှာကိုရိုက်ခတ်လာခဲ့တယ်"

"လေက အနံ့နည်းနည်းဆိုးတယ်၊ ဒါပေမယ့် သိပ်မပြင်းဘူး။ ကျွန်တော်ဒါကို အရမ်းဂရုမစိုက်ဘဲ ဓာတ်လှေကားစီးနေတုန်းပဲ။ ဓာတ်လှေကားက ၁၄ ထပ်မှာ ရပ်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ထွက်လာတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ ကျောဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်တော့ ဓာတ်လှေကားက ပိတ်သွားပြီ!"

"ဓာတ်လှေကားဖွင့်ပိတ်ဖို့ အချိန်လိုတယ်၊ ဓာတ်လှေကားပိတ်တဲ့အခါ အသံတစ်ခု ထွက်လေ့ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အဲဒီအသံကို ကျွန်တော်မကြားရဘူး။ ကျွန်တော် စပ်စုမလို့လုပ်တုန်း ရုတ်တရက် ဓာတ်လှေကားဘေးက စင်္ကြံလမ်းထဲက တစ်ယောက်ယောက် ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အကြိမ် အနည်းငယ်ပဲ ဆိုးခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အိမ်ကို လာခဲ့လိုက်တယ်"

ကျန်းရီက အဲ့ဒီအချိန်မှာ မေးလိုက်တယ်- "မင်းက ၁၄ ထပ်မှာရှိနေတုန်း ၁၄ ထပ်က လှေကားထစ်မှာ ချောင်းဆိုးနေတာလား? မင်းနေတဲ့ အထပ်မှာ အိမ်ဝယ်ထားတဲ့ သူတွေရှိတာလား?"

"မသိဘူး။

ကျွန်တော်က အိမ်ရဲ့တံခါးနားမှာ ရောက်နေပြီ။

ကျွန်တော်အရမ်းမတွေးဘဲ

ကျွန်တော်အိမ်ရဲ့ တံခါးနားမှာရပ်ပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်တယ်။

အိုး၊ ဒါနဲ့…

ကျွန်တော့် အိမ်မှာ ခွေးတစ်ကောင်လည်း ရှိတယ်။

တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးကို ခေါက်တဲ့အခါတိုင်း ခွေးက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ဟောင်တတ်တယ်။

ကျွန်တော် တံခါးကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါက်တာကို ဘယ်သူမှမဖြေခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ဖုန်းကိုအမြန်ထုတ်ပြီး ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။

ဖုန်းခေါ်ပြီး ကျွန်တော်က မိန်းမကို မင်းဘယ်မှာလဲလို့မေးတော့ သူမက အိမ်မှာလို့ပြောတယ်။

အိမ်မှာဆိုရင် ဘာလို့တံခါး မဖွင့်တာလဲ! ငါတံခါးခေါက်နေတာ အကြာကြီးပဲလို့ ပြောလိုက်တယ်!"

"ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမ တံခါးခေါက်သံ မကြားရဘူးလို့ပြောတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမက မီးဖွားပြုစုတဲ့ အကူကို တံခါးဖွင့်ခိုင်းလိုက်တယ်။

ကျွန်တော်က တံခါးအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေတယ်။

ဒါပေမယ့် အခန်းထဲကနေ ဒါမှမဟုတ် ဧည့်ခန်းကနေ လာပြီး တံခါးဖွင့်ဖို့ စက္ကန့်အနည်းငယ်ပဲကြာတယ်။

ဒါပေမယ့် တံခါးမဖွင့်လာသေးဘူး။

ကျွန်တော်ဖုန်းထပ်ခေါ်ဖို့လုပ်တုန်း သူမက ကျွန်တော့်ကို အရင်ဆုံးဖုန်းခေါ်လာတယ်၊ ငါ့ကိုမေးတယ် မင်းဘယ်မှာလဲတဲ့။

ကျွန်တော်က တံခါးနားမှာလို့ပြောတယ်၊ သူမက ကျွန်တော့်ကိုဆူလိုက်တယ်။

ညသန်းခေါင်မှာ လူတွေကို ခြောက်ဖို့အထိ ပျင်းေနတာလားလို့ ပြောတယ်။

မီးဖွားပြုစုတဲ့ အကူက တံခါးဖွင့်ပေမယ့် တံခါးနားမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က တံခါးနားမှာရပ်နေတုန်း တံခါးဖွင့်တာကို မမြင်ရဘူးလေ"

"နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော့်ဇနီးကိုယ်တိုင် တံခါးဖွင့်လာတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမက ကျွန်တော့်ကိုမမြင်ဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း တံခါးဖွင့်တာကို မမြင်ဘူး။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်နောက်ဆုံး သိလိုက်ရတာက တစ်ခုခုက မှားနေတယ်ဆိုတာပါပဲ။

ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာကြည့်လိုက်တယ်၊ အနားမှာ လူတွေနေထိုင်နေတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က စင်္ကြံလမ်းက ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရပ်ပြီး အောက်ကိုကြည့်လိုက်တယ်။

ဒါက ကျွန်တော်နေတဲ့လူနေရပ်ကွက်ပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ကျွန်တော့်အိမ်ထဲက လူတွေက ကျွန်တော့်ကိုမမြင်ရတာလဲ?ပြီးတော့ ကျွန်တော်လည်း တံခါးဖွင့်တာကို ဘယ်တော့မှ မမြင်ခဲ့ဘူး"

" ဒါနဲ့ ကျွန်တော် တံခါးကို ထပ်ခေါက်ဖို့ လုပ်တုန်း၊ လှေကားထစ်ထဲက ချောင်းဆိုးသံကို ထပ်ကြားလိုက်ရတယ်"

"အဟွတ်...အဟွတ်၊ အဲဒါက ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ချောင်းဆိုးသံပါ။ ဒီချောင်းဆိုးသံက နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ ချောင်းဆိုးသံမျိုးမဟုတ်ဘူး။ လူတစ်ချို့ အတူရှိနေပြီး တစ်ယောက်ယောက်က မှားပြောမိတဲ့အခါ ဘေးကလူက ချက်ချင်းသတိပေးနေသလိုမျိုးပါ။ သတိပေးတာ၊ ဟုတ်တယ်... သူက ကျွန်တော့်ကို သတိပေးနေသလိုပဲ!"