မြေအောက် ကားပါကင်ရှိ အခေါင်း

အာဘို၏ အသံသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။ ကျန်းရီသည် သူ၏ အသံပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိသောကြောင့် ချက်ချင်းပဲ မေးလိုက်သည်။

"မင်း စင်္ကြံလမ်းထဲကို သွားခဲ့တာလား။"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက တံခါးကို ဖွင့်လို့မရဘူး၊ ပြီးတော့ ဓာတ်လှေကားထဲက အအေးဓာတ်ကိုလည်း သတိရမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လူတစ်ယောက်က ချောင်းဆိုးပြီး ထပ်ပြီး သတိပေးတော့ ငါသွားကြည့်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး"

"စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ ဘယ်လိုနေလဲ။"

"စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ မီးမရှိဘူး၊ အသံနဲ့ဖွင့်တဲ့ မီးလုံးတောင်ပါမှ ရှိမနေဘူး။

အမှောင်ထုချည်းပဲ။

ငါက လှေကားရဲ့ လက်ရန်းကို ကိုင်ပြီး အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ဘူး။

သူက နောက်ထပ် အသံလည်း မလုပ်တော့ဘူး၊ ငါက စင်္ကြံလမ်းထဲကို အော်ပြီး ခေါ်လိုက်တယ်။

အကြိမ်ကြိမ်ပဲ။

ငါက 'အဲဒီမှာ ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်သူလဲ' လို့ အော်ခေါ်လိုက်တယ်။

"ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို ပြန်မဖြေဘူး။ စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ ဗလာဖြစ်နေပြီး တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ငါ့အသံပဲ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ငါ့ရဲ့ပဲ့တင်သံ ပျောက်သွားတဲ့အခါ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသလို ခံစားရပြီး ငါ့စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတစ်ခုကို အကြိမ်ကြိမ် တွေးမိနေတယ်"

"သူ့ချောင်းဆိုးသံက ငါ့ကို အချက်ပြနေတာ ဒါမှမဟုတ် သတိပေးနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ငါ့အိမ်ကို ပြန်လို့မရတော့ဘူး၊ ဒီထပ်က ဓာတ်လှေကားကိုလည်း မစီးရဲတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် လှေကားကိုပဲ သုံးရတော့မယ်။

ဒါပေမယ့် သူက လှေကားပေါ်မှာ နေပြီး သတိပေးနေတာ၊ သူက ငါ့ကို ဘာကို သတိပေးနေတာလဲ။ ဒီအဆောက်အဦးထဲမှာ မနေဖို့ သတိပေးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လှေကားကို မသုံးဖို့ သတိပေးနေတာလား?"

"အဲဒီအချိန်မှာ ငါ ပိုပြီးတွေးမိလေ ပိုပြီးကြောက်လာလေပဲ၊ တွေးလေလေ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကြက်သီး မွှေးညှင်းတွေ တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မင်းတို့တွေ ငါအဲဒီအချိန်က ခံစားနေရတဲ့အရာကို နားလည်မလားမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါအဲဒီအချိန်က နည်းနည်းတော့ ကြောက်နေခဲ့တယ်"

"ဒါဆို နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လဲ? လှေကားကို သုံးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဓာတ်လှေကားကို သုံးမလား?"

ကျန်းရီက မေးတော့ အာဘိုက ဖြေလိုက်တယ် "နောက်ဆုံးတော့ ငါ ဓာတ်လှေကားနဲ့ ဆင်းလိုက်တယ်"

"မင်း တကယ်ပဲ ဓာတ်လှေကားကို သုံးခဲ့တာလား?"

"ဟုတ်တယ်၊ စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ အရမ်း မှောင်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါ့ရှေ့မှာ ရွေးစရာနှစ်ခုပဲရှိတယ်၊ သူက ငါ့ကို မြန်မြန်ဆင်းဖို့ သတိပေးနေတာ ဒါမှမဟုတ် လှေကားကို မသုံးဖို့ ပြောနေတာ။ ဘာဖြစ်နေမှန်းလည်း ငါမသိဘူး၊ ငါ့ဦးနှောက်က အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ချောင်းဆိုးသံတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နေတယ်"

"ငါက ဓာတ်လှေကားဝမှာ ရပ်ပြီး ဓာတ်လှေကားခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဓာတ်လှေကားက ၈ ထပ်နဲ့ ၄ ထပ်ဆိုပြီး ပြသနေတယ်။

ငါခလုတ်နှိပ်လိုက်တဲ့အခါ ၈ ထပ်က ရွေ့လာတယ်။

ဒါပေမယ့် ခဏအတွင်းမှာပဲ ဓာတ်လှေကားတံခါးက ပွင့်သွားတယ်။

တံခါးပွင့်တာနဲ့ ပန်ကာက လေအေးက ငါ့မျက်နှာကို တိုက်ရိုက်ရိုက်ခတ်လာတယ်။

တကယ်တော့ ငါအထဲဝင်ဖို့ အရမ်းကြောက်နေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ တံခါးနားမှာ ရပ်ပြီး စဉ်းစားနေမိတယ်။

ပြီးတော့ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို ဆွဲခေါ်သွားတယ်"

"တကယ်ပါ၊ ငါ့ကို ဆွဲသွင်းလိုက်သလို ခံစားရတယ်။

အထဲကို ဝင်ပြီးတဲ့နောက် ငါ ဓာတ်လှေကားကို အမြန်ပြန်ဖွင့်လိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် ဓာတ်လှေကားက ပြန်မပွင့်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါက ဘယ်ခလုတ်မှ ထပ်မနှိပ်ဘဲ ဆင်းသွားလိုက်တယ်။

ငါ သတိပြန်ရတဲ့အခါ ဓာတ်လှေကားက မြေအောက်ကားပါကင်ထဲမှာ ရပ်သွားတယ်၊ အဲဒါက ပထမထပ်ပါ"

"ဓာတ်လှေကား တံခါးက အလိုအလျောက် ပွင့်သွားတယ်၊ မြေအောက်ကားပါကင်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။

ငါ ဓာတ်လှေကားခလုတ်ကို နှိပ်ပြီး အပေါ်တက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တဲ့အခါ အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူး။

ဒါကြောင့် ငါ ဓာတ်လှေကားကနေ ထွက်လိုက်ရတယ်၊ အဲဒီမှာ ကားတွေ အများကြီး ရပ်ထားတယ်။

ဒါပေမယ့် ကားတိုင်းမှာ ဖုန်တွေ အများကြီးကပ်နေတယ်၊ ငါဝင်သွားတဲ့အခါ လမ်းပျောက်နေသလိုတောင် ခံစားရတယ်။

လူတစ်ယောက်ကိုမှ မတွေ့ရဘူး၊ ကားတစ်စီးမှလည်း ဝင်မလာဘူး"

"ငါ ဖုန်းကို အမြန်ကိုင်ပြီး ငါ့မိန်းမကို ထပ်ခေါ်ချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဖုန်းလိုင်းက မမိတော့ဘူး၊ ရဲကိုတောင် ခေါ်လို့ မရတော့ဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာ ငါ စ​ပြီး ထိတ်လန့်လာခဲ့တယ်။

ငါ ထွက်ပေါက်ရှာဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားတယ်။

ငါ့အသက်ရှူသံတွေ မြန်လာနေတာတောင် ခံစားလိုက်ရတယ်၊

ဒါပေမယ့် မြေအောက်ကားပါကင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ပြေးနေပါစေ ထွက်လို့ မရခဲ့ဘူး။

ငါ ဓာတ်လှေကား ရှိတဲ့နေရာကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။

ပြန်သွားတဲ့အခါ ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်တာက

ဓာတ်လှေကားဝနားမှာ တစ်ခုခုက ရှိနေတယ်"

"အဲဒါက အနီရောင် အခေါင်းတစ်လုံးပဲ။

ငါဆင်းလာတဲ့အချိန်မှာ ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်နေမိတယ်၊ ဘေးဘက်မှာ တစ်ခုခုရှိနေမှန်းကို မသိခဲ့ဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာ သတိထားမိတော့ အခေါင်းတစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ငါ အရမ်းကြောက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ် ထိုင်ကျသွားတယ်။

ဒါပေမယ့် အခေါင်းမှာ အက်ကြောင်းလေး တစ်ခုရှိနေတယ်၊ အဖုံးကို တစ်စုံတစ်ခုက မြှောက်ထားသလိုပဲ။

ကြည့်ချင်စိတ်​တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်"

"အဲဒီအချိန်မှာ ငါ့အသိစိတ်က ငါ့ကို ရူးသွားပြီလို့ ပြောနေတယ်။

ငါ ဘာလို့ အဲဒီ အခေါင်းကို ကြည့်ချင်နေရတာလဲ။ မြေအောက် ကားပါကင်ထဲမှာ အခေါင်းက ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ။ ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းလို့ မတော့ဘူး၊ အဲဒီ အခေါင်းဆီကို ဆက်ပြီး လျှောက်သွားနေခဲ့တယ်။

အခေါင်းဘေးမှာ ရပ်ပြီး အဖုံးကို ကိုင်လိုက်တယ်။

အရမ်းလေးတယ်၊ ငါ အားစိုက်ပြီး မြှောက်ပြီး ဘေးဘက်ကို ပစ်လိုက်တယ်"

"အခေါင်းထဲမှာ ထူထဲတဲ့စောင် တစ်ထည်နဲ့ အုပ်ထားတယ်။

စောင်က အနီရောင်အဝတ်နဲ့ အဖြူရောင်အနားကြောင်းပါတဲ့ ခေတ်နောက်ကျတဲ့ စောင်မျိုးပါ။

မင်းတို့ ခြုံဖူးလားတော့မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့ငယ်ငယ်တုန်းက အိမ်မှာ အဲဒီလိုစောင်တွေပဲ ရှိတယ်။

အနီရောင်ပေါ်မှာ ပန်းတွေ ရက်ထားတယ်၊

စောင်ကနေ တစ်ဆင့် လူတစ်ယောက်ကို အုပ်ထားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်၊ ဆံပင်တွေ ထွက်နေတော့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ဆံပင်လို့ ထင်ရတယ်"

"ငါ လက်ကို ဆန့်ပြီး စောင်ပေါ် တင်လိုက်တယ်။

စောင်ကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ စိုနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

စိုရွှဲနေတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ရေညှစ်ထုတ်လို့ရနိုင်သလို ခံစားရတယ်။

ငါ စောင်ထောင့်ကို ကိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲချလိုက်တယ်၊ မကြာခင်မှာပဲ ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေတဲ့ နဖူးကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ငါ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲချလိုက်တော့ ပြူးကျယ်နေတဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံကို မြင်လိုက်ရတယ်! အဲဒီမျက်လုံးတွေက အရမ်းကျယ်နေတယ်၊ ငါ အဲဒီမျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ လုံးဝကို ထိတ်လန့်သွားတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီမျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရတာ ရင်းနှီးနေသလိုခံစားရလို့ပါ။

ငါ့ရင်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှုကို ချုပ်တည်းပြီး စောင်ကို အပြည့်အဝ ဆွဲချလိုက်တယ်"

"အဲဒီမျက်နှာရှည်ရှည်က ငါ့အတွက် အရမ်းကို ရင်းနှီးနေတယ်!"

"ဘယ်သူလဲ?"

"ငါ့မိန်းမပဲ! အခေါင်းထဲမှာ လဲလျောင်းနေတာက ငါ့မိန်းမပဲ!"

"သူမက မျက်လုံးတွေက ဖွင့်ပြီး ပါးစပ်က ဟနေခဲ့တယ်၊

သူမမျက်နှာမှာ သွေးရောင်မရှိဘူး၊ ပါးစပ်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေသလိုပါပဲ။

အစောပိုင်း ကြောက်ရွံ့နေမှုကနေ တဖြည်းဖြည်း လက်မခံနိုင်တော့ဘူး။

ငါ ငါ့ဇနီးနဲ့ မကြာသေးခင်ကပဲ ဖုန်းပြောခဲ့တာ၊ သူမက ဘယ်လိုလုပ်...သူမဘယ်လိုလုပ် အခေါင်းထဲမှာ လဲလျောင်းနေရတာလဲ?"

"ဒါပေမယ့် ငါ သူမရဲ့ ပါးပြင်ကို ထိကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အေးစက်နေပြီး အနွေးဓာတ် မရှိတာကလွဲရင် အရေပြား အစစ်လိုပဲ ခံစားရတယ်။

ငါ သူမကို အကြိမ်ကြိမ်အော်ခေါ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမ မလှုပ်ခဲ့ဘူး။

ငါ အဲဒီကားပါကင်ထဲမှာ ရပ်ပြီး အကူအညီတောင်းလိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။

ငါ့ဇနီးက အခေါင်းထဲမှာ အဲဒီအတိုင်း ရှိနေတယ်"

"ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်းတောင် ငါမသိတော့ဘူး၊ ငါ သူမကို အခေါင်းထဲကနေ ထုတ်ဖို့ လုပ်တော့မယ် ဆိုတဲ့အချိန်မှာ ရုတ်တရက်... ငါ့ဖုန်းမြည်လာတယ်။ ဖုန်းသံက အဲဒီနေရာမှာ အထူး ကျယ်နေခဲ့တယ်။ ငါ ဖြည်းဖြည်းချင်း... ငါ့အိတ်ကပ်ထဲကနေ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်"

"ငါ ဖုန်းပေါ်က ခေါ်ဆိုတဲ့သူရဲ့ နာမည်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒါက ငါမှတ်ထားတဲ့ ငါ့ဇနီးရဲ့ နာမည်ပဲ။ ငါ အခေါင်းထဲကို ကြည့်လိုက်တော့ ငါ့ဇနီးက လဲလျောင်းနေတုန်းပဲ။ ငါ့ဇနီး သေသွားပြီဆိုတာ မယုံနိုင်ဘူး။ သူမ မသေနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ ဖုန်းကို လက်ခံလိုက်တယ်"

"ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ဇနီးက ပထမဆုံးစကားပြောတယ်၊ သူမက ငါ့ကိုမေးတယ် ယောကျာ်း.... ငါ့ကိုမြင်ပြီးပြီလား?"