ကလေးမျက်လုံး

"ယောကျာ်း၊ ကျွန်မကို မြင်ပြီလား?"

"ကျွန်တော့်ဇနီးက ဖုန်းကနေ အလွန်နက်ရှိုင်းတဲ့ အသံနဲ့ မေးလာတယ်။ ကျွန်တော်ဖုန်းကိုကြည့်၊ ပြီးတော့ အခေါင်းကို ကြည့်မိတယ်။ မြေအောက် ကားပါကင်ထဲမှာ အရမ်းအေးနေတယ်။ အေးလိုက်တာလည်း ကိုယ်တစ်ခုလုံးကို တုန်နေခဲ့တယ်။ သူ့ဖုန်းကို ဖြေဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့ဘူး။ သူ့ကို ပြန်မဖြေဘဲ သူဆက်ခေါ်နေအောင် ထားလိုက်တယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ဖုန်းကို ချလိုက်တယ်!"

ဒီစကားတွေပြောပြီးတဲ့နောက် အာဘိုဟာ အသက်ရှူသံတွေ မြန်နေခဲ့တယ်။

"သင့်ဇနီးကော? နောက်ဆုံး ဘာဖြစ်သွားလဲ?"

ကျန်းရီက အာဘိုကိုမေးတော့ သူက "ကျွန်တော်အဲဒီမြေအောက်ကားပါကင်ထဲမှာ တစ်ညလုံးနေခဲ့တယ်။ ဘာတွေ တွေးနေမိလဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင်လည်း မသိခဲ့ဘူး။ ဘာကိုမှ မယုံဖို့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောနေမိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ အဲဒီမှာပဲ ထိုင်နေပြီး အချိန်တွေကုန်သွားအောင် စောင့်နေမိတယ်။ နောက်တော့ ဖုန်းဘက်ထရီကုန်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်စောင့်နေတယ်... ဆက်ပြီး စောင့်နေမိတယ်!"

"နောက်ဆုံး မိုးလင်းလာတဲ့အခါ ကျွန်တော်က မြေအောက် ကားပါကင် ထဲမှာပဲရှိနေသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အာရုံပြောင်းသွားတဲ့အခိုက် အခေါင်းက ပျောက်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် မြေအောက် ကားပါကင်ထဲကနေ အပြင်က နေရောင်ကို မြင်ရမှာမဟုတ်ဘူး။ တိတိကျကျပြောရရင် မိုးလင်းပြီလားတောင် ကျွန်တော်မသိဘူး? နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ဇနီးက ရဲတွေနဲ့အတူ မြေအောက် ကားပါကင်ထဲကိုရောက်လာတယ်!"

"ဒါဟာ ကျွန်တော်ကြုံတွေ့ဖူးသမျှထဲ လုံးဝ ရှင်းပြလို့မရတဲ့အရာတစ်ခုပါ။ ကျွန်တော် ဖြစ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ရဲတွေကို ပြောပြခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက မင်းလိုမျိုး စတွင်မာ မရှိသေးဘူး။ ရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော့်အတွေ့အကြုံကို ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလို့ လူတွေသတ်မှတ်ကြမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ရဲတွေက ကျွန်တော့်ကိုပြုံးပြပြီး အနားယူဖို့ ပြောခဲ့ကြတယ်၊ အခြားဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး"

"အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော့်ဇနီးက ညက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲမေးတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်က သူ့ကို ညာဖို့ကြိုးစားခဲ့ရင် ဒါက အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်က သရဲနဲ့ တွေ့မိတာလို့ ပြောလိုက်တယ်။ ဒါကိုကြားတော့ ကျွန်တော့်ဇနီးက နေ့တိုင်း ဘုရားကို ပူဇော်ဖို့ပြောတယ်။ နောက်ထပ် ပြဿနာတွေ မဖြစ်တော့ဘူး"

"ဒါပေမယ့် မြေအောက် ကားပါကင်ထဲက ကားအားလုံးပျောက်သွားတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်ကားနံပါတ်တွေ၊ ကားအမျိုးအစားတွေအများကြီးကို အလွတ်မှတ်ထားတယ်။ အခွင့်သာတဲ့အခါ ဒီကားတွေကိုစစ်ကြည့်တယ်၊ ဒါပေမယ့် စစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီကားအားလုံးဟာ ဖျက်သိမ်းပြီးသားကားတွေဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့အားလုံးက မတော်တဆမှု ဖြစ်ပြီးနောက် ဖျက်စီးခံလိုက်ရတဲ့ ကားတွေပါ!"

"JP632, Q4216 ဒါမှမဟုတ် အဲဒီတုန်းက အခြားနံပါတ်တွေဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့အားလုံးက မတော်တဆမှု ဖြစ်ပြီးနောက်က ကားတွေပါ။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်ဒီကားတွေကို ဖျက်သိမ်းထားတဲ့ ကားတွေစုပုံနေတဲ့နေရာမှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒီကားတွေကိုမြင်တဲ့အခါ ကျွန်တော်က ဖျက်စီးထားတဲ့ ကားပစ္စည်း စုဆောင်းတဲ့နေရာမှာ အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေမိတယ်၊ အချိန်တော်တော် ကြာတဲ့အထိ ဘာမှ တွေးလို့မရခဲ့ဘူး။ ဒီကားတွေရဲ့ပိုင်ရှင်တွေဟာ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ အသက်ကြီးသူ၊ ငယ်ရွယ်သူ အထိ အစုံပဲ။ အငယ်ဆုံးကတော့ JP632 နံပါတ်ပါတဲ့ Mercedes-Benz တစ်စီးပါ။ ဒါဟာ အသက်အရွယ်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ကားပါ။ သူ့မိသားစုက အရမ်းချမ်းသာတယ်၊ ဒါပေမယ့် ညအချိန်မှာ ဆင်ခြေဖုံး စက်ရုံဧရိယာလမ်းမှာ ကားမှောက်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တယ်"

"အကြီးဆုံးအမျိုးသမီးကတော့ အသက် ၆၀ အရွယ်အဒေါ်တစ်ယောက်ပါ။ သူမောင်းနေတဲ့ကားဟာ မြစ်ထဲကိုကျပြီး ရေနစ်သေဆုံးသွားတာ။ ကျွန်တော် မှတ်မိတဲ့ကားတိုင်းရဲ့ပိုင်ရှင်တွေဟာ သေဆုံးနေကြပြီ၊ ဒါမှမဟုတ် မီးလောင်ပြီးသေတာ၊ ရေနစ်သေတာ၊ လျှပ်စီးကြောင့်သေတာ အမျိုးမျိုးပါပဲ"

"နောက်တစ်ခါ ဘယ်အချိန်မှာ ဒီလိုအရာတွေထပ်ကြုံခဲ့တာလဲ?" ကျန်းရီက မေးလိုက်တယ်။

အာဘိုဟာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ချိုင့်နေတဲ့မျက်လုံးတွေကို နည်းနည်းပိုဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားနေသလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

"နောက်တစ်​ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့တာက ကျွန်တော့်ကလေးနဲ့ပတ်သက်ပြီးပါ။ သူက လမစေ့သေးတဲ့ကလေးဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်တော်သူ့ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်လို့မရဘူး။ ကျွန်တော့်ဇနီးကလည်း အပြင်ထွက်ဖို့ မသင့်တော်သေးဘူး၊ အိမ်မှာပဲနေတယ်။ ကျွန်တော်ဝယ်ထားတဲ့အိမ်က အိပ်ခန်းသုံးခန်း၊ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်း၊ ရေချိုးခန်းနှစ်ခန်းပါတယ်။ ကလေးကို ရေချိုးတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော်တို့ အိပ်ခန်းနဲ့ကပ်နေတဲ့ ရေချိုးခန်းမှာပဲ ချိုးပေးတယ်။ နှစ်ရက်တစ်ခါလောက် သူ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဆေးပေးတယ်။ ရာသီဥတုကပူနေတာကိုး"

"ကျွန်တော်မှတ်မိတာမှန်ရင် ပထမဆုံး အကြိမ်ပြောင်းလဲမှုက ပြီးခဲ့တဲ့လ ၂၁ ရက်နေ့မှာဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ ကျွန်တော် ရေဖွင့်ထားတယ်၊ ကျွန်တော့်ဇနီးက ကလေးကိုရေချိုးခန်းထဲသယ်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်က ရေချိုးခန်း အပူပေးစက်ကို မဖွင့်ရသေးဘူး။ ရေချိုးခန်းထဲက အလင်းတစ်ခုပဲဖွင့်ထားရသေးတယ်။ ရေချိုးခန်းရဲ့ဖန်တံခါးကိုပိတ်ထားပေမယ့် ကလေးက ဖန်တံခါးကိုကြည့်နေတယ်"

"သူ့ကိုကျွန်တော်ချီပြီးဝင်လိုက်တာနဲ့ ငိုခဲ့တယ်... အရမ်းအကျယ်​ကြီးကို ငိုတာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်အရမ်း မတွေးမိခဲ့ဘူး။ ကလေးငယ်တွေငိုတာ၊ ဂျီကျတာက ပုံမှန်ပဲ။ ကျွန်တော်သူ့ကို ရေဇလားထဲထည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးက နောက်ကနေ ကိုင်ပြီး ကျွန်တော်က ကလေးကို ပွတ်တိုက် ဆေးကြောပေးနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူဝင်လာကတည်းက ငိုနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော့်ဇနီးက ဘယ်လိုပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချော့ပြောပြော သူငြိမ်မသွားဘူး၊ နို့လည်းမစို့ဘူး။ ငိုနေတာကြာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ဇနီးက မေးလာတယ်၊ ကလေးက နေမကောင်းနေတာလား? ကျွန်တော်တွေးမိလိုက်တယ်၊ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်မြန်မြန်လုပ်ပြီး နောက်မှ ဆရာဝန်နဲ့ပြမယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်"

"ကျွန်တော့်ဇနီးက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ကလေးက ငိုနေတုန်းမှာပဲ ရေချိုးလို့ ပြီးသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သူ့အဝတ်တွေ ယူဖို့ထတဲ့အချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကလေးငိုတာရပ်သွားတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ဖန်တံခါးကိုပဲ ကြည့်နေတယ်၊ အဲဒီဖန်တံခါးမှာ ဖန်ချောထပ်စက္ကူကပ်ထားတာကြောင့် နောက်မှာ ဘာရှိမှန်းမမြင်ရဘူး။ ဒါပေမယ့် သူငိုတာရပ်ပြီးတဲ့နောက် မျက်လုံးတွေတောင် မလှုပိဘဲ အဲ့ဒါကို စိုက်ကြည့်နေတယ်"

"ကျွန်တော့်ဇနီးက အဲဒီအချိန်မှာ နောက်ဆုံးတော့ ငိုတာရပ်သွားပြီလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် သူစကားပြောပြီးတာနဲ့ ကလေးက သတိမပေးဘဲ ရယ်လိုက်တယ်။ သူက ဖန်တံခါးကိုကြည့်ပြီး ပြုံးနေတာ။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို မြှူနေသလိုပဲ။ သူတစ်ခါရယ်တယ်၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါထပ်ရယ်တယ်။ အစပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ပျော်သွားတာပေါ့ သူငိုတာက ကျွန်တော်တို့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်လေ။ ဒါပေမယ့် သူ့ကိုထပ်ချီလိုက်တော့ သူထပ်ငိုတယ်"

"သူ့ကိုဖန်တံခါးကို ပြန်ကြည့်ခွင့် ပေးလိုက်တဲ့အခါ သူငိုတာရပ်ပြီး ပြန်ရယ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ဇနီးကို ကြည့်မိလိုက်တယ်၊ သူမျက်နှာက နည်းနည်း ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီကလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲလို့မေးတယ်။ တံခါးမှာ ဘာမှမရှိဘူးလေ... တံခါးမှာ ဘာမှမရှိဘူး"

"ဟုတ်တယ်၊ တံခါးမှာဘာမှမရှိဘူး၊ အလှဆင်ထားတဲ့ ပုံစံတောင်မပါဘူး။ ကလေးက ဘာကိုမြင်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ အရမ်းပျော်နေရတာလဲ? ပြီးတော့ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်တယ်၊ ကျွန်တော့်ကလေးက လမစေ့သေးတဲ့ အရွယ်ဆိုတာကို။ ဒီလိုအရွယ်ကလေးက ဘယ်လိုလုပ် အရမ်းကျယ်ကြီး ရယ်နိုင်မှာလဲ၊ ဒါပေမယ့် သူက ရယ်နေတယ်။ ကလေးရှိဖူးတဲ့ သူတိုင်းသိပါတယ်၊ ၁၀ ရက်၊ ၂၀ ရက်သား ကလေးက အရမ်းအကျယ်ကြီး ငိုတတ်ပေမယ့် ရယ်တာကတော့ အရမ်းရှားတယ်"

"အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်ထူးဆန်းစွာနဲ့ပဲ တစ်ခုခုကိုသတိရမိလိုက်တယ်၊ ကျွန်တော့် အမေနဲ့ အဘွားအိုတချို့ စကားပြောနေတာကို အရင်တုန်းက ကြားဖူးတဲ့အရာပါ။ သူတို့ပြောနေတာက ကလေးတွေက အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်၊ လူကြီးတွေတောင် မမြင်နိုင်တဲ့အရာတွေကိုမြင်နိုင်တယ်တဲ့။ ကျွန်တော်ပိတ်ထားတဲ့ ဖန်တံခါးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်၊ 'ဖန်တံခါးနောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေပြီး ကျွန်တော့်ကလေးကို မြှူနေတာလား?'"

"ဒီအတွေးပေါ်လာတာနဲ့ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး ဖန်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အရင်က ပိတ်ထားတဲ့ပြတင်းပေါက်က အခုချိန်မှာ ဖွင့်ထားပြီးသားဖြစ်နေတယ်။ အပြင်က လေတွေက အရမ်းကို ပြင်းပြင်းနဲ့ တိုးဝင်လာတယ်၊ ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ လက်ဗွေရာတစ်စုံရှိနေတယ်။ ရေငွေ့တွေနဲ့ဖြစ်နေတဲ့ လက်ဗွေရာက ဖန်တံခါးပေါ်မှာ ကျန်ရစ်နေတယ်၊ ဒါဟာ အခုနက ၁၀ ရက်၊ ၂၀ ရက်သားကလေးကို ရယ်မောစေခဲ့တဲ့ အရာပဲလို့ ပြောနေသလိုပဲ!"