မီးပျက်သွားသော စာတိုက်

ဝမ်ရှင်းဟုအမည်ရသော ဒီလူ၏နှုတ်မှတစ်ဆင့် ယန်ကျန့်သည် သံတော်ဆင့်တစ်ဦးဖြစ်ခြင်းတွင် ပါဝင်သောအရာများကို အကြမ်းဖျင်းနားလည်သွားသည်၊ ၎င်းသည် သူမျှော်လင့်ထားသည်နှင့် သိပ်မကွာခြားပေ။

ပထမဦးစွာ ဝမ်ရှင်းအပြင် သူ့ဇာတိတွင်ပေါ်လာခဲ့သော လီယွဲ့နှင့်သူ့အဖွဲ့၊ သူအရင်ကစုံစမ်းခဲ့ဖူးသော ကျန်းထောင်ဟုအမည်ရသူတစ်ဦးပင်လျှင် အားလုံးမှာ သံတော်ဆင့်များဖြစ်သည်၊ ဒါကတော့ သေချာသည်။ သို့သော် သူတို့သံတော်ဆင့်များမဖြစ်ခင်က သူတို့အားလုံးသည် သာမန်လူများသာဖြစ်သည်။

သူတို့သံတော်ဆင့်များအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ မတော်တဆ စာတစ်စောင်ကြောင့်ဖြစ်သည်။

လက်မှတ် သို့မဟုတ် တံဆိပ်မပါသော အဝါရောင်စာအိတ်တစ်လုံး။

လူတစ်ဦးချင်းစီသည် ထိုစာကိုဖွင့်ပြီးနောက် သံတော်ဆင့်တစ်ဦးဖြစ်လာပြီးနောက် နားလည်ရခက်သောနည်းလမ်းဖြင့် ဒီစာတိုက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့စာတိုက်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးသည်နှင့် သူတို့၏တာဝန်မှာ စာပို့ခြင်းဖြစ်သည်။

စာတိုက်တွင်ပေါ်လာသောစာများသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော်လည်း ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သံတော်ဆင့်များသည် စာတိုက်သို့ ခေါ်ဆောင်ခံရပြီး သတ်မှတ်ထားသောအချိန်အတွင်း သတ်မှတ်ထားသော နေရာတစ်ခုသို့ စာများကို ပို့ဆောင်ရသည်။

တာဝန်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းသည်။

သာမန်ချောပို့သမား တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်— ပါဆယ်တစ်ခုလက်ခံပြီး ပို့ဆောင်လိုက်ရုံနှင့် တာဝန်ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီရိုးရှင်းပုံရသောတာဝန်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရာများစွာအပြင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတိမပေးထားသော စည်းမျဉ်းအချို့ကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူတို့သည် စာများကို မစုတ်ဖြဲနိုင်ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် တစ္ဆေကြမ်းများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံစားရလိမ့်မည်။

သံတော်ဆင့်များအတွက် တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ကြိမ်ခံရခြင်းသည် သေစေနိုင်သည်။ သို့သော် သူတို့သာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိလျှင် ၎င်းသည် သူတို့ ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ သို့သော် ဒီစာစုတ်ဖြဲခြင်းအပြုအမူကို ထပ်ခါထပ်ခါ မလုပ်နိုင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ပေါ်လာသောတစ္ဆေများသည် အကြိမ်တိုင်းပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလာသောကြောင့်ပင်။

ယန်ကျန့် သူ့ဇာတိတွင်ရှိစဉ်က လီယွဲ့နှင့်သူ့အဖွဲ့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူက စာတစ်စောင်ကို တစ်ကြိမ်စုတ်ဖြဲခဲ့ရာ ၎င်းသည် သူတို့အတွက် ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်တစ်ခုကို သွယ်ဝိုက်သောအားဖြင့် ပြီးမြောက်စေခဲ့သော်လည်း သူတို့ထဲမှ တစ်ဦး၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဝင်ရောက်ကျူးကျော်သွားစေခဲ့သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ စာများပို့ဆောင်ရန် အချိန်ကန့်သတ်ချက်ရှိသည်။ သတ်မှတ်ထားသောအချိန်အတွင်း စာများ မပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့လျှင် ထိုအထပ်ရှိသံတော်ဆင့်အားလုံး သေဆုံးလိမ့်မည်။

ခြွင်းချက်မရှိ။

တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရလျှင် သင်ပို့ဆောင်ရေး တာဝန်ကို မပြီးမြောက်နိုင်ခဲ့လျှင် သင့်အတွက် တစ်ခုတည်းသောရွေးချယ်မှုမှာ စာကိုစုတ်ဖြဲရန်သာ ဖြစ်သည်။

"မင်းစာဘယ်နှစ်ခါပို့ပြီးပြီလဲ။"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာမေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှင်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို စုန့်ရန်ကိုင်ထားသော ရွှေရောင်တုတ်တစ်ချောင်းက ဖိထားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ကသွေးများကို သုတ်ရင်း သူကပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နှစ်ခါပို့ပြီးပြီ၊ တတိယအကြိမ် လုပ်တော့မလို့။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်စာပေါ်လာတာကို စောင့်ဖို့ ဒီစာတိုက်ကိုလာခဲ့တာ။ အဲ့ဒီမိန်းမ၊ ချန်ရုန်က အစပိုင်းမှာ ကျွန်တော်နဲ့အတူ စာတိုက်ထဲမှာ ပေါ်လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်သုတ်တည်းဖြစ်တဲ့လူအများစုက သေကုန်ကြပြီ။ ဒီအခန်းခုနစ်ခန်းက မပြည့်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် တစ်ယောက်ကျန်သေးတယ်။"

"ကျွန်တော်သူ့နာမည်မသိဘူး၊ သူက အခန်းနံပါတ်ခုနစ်မှာ နေတယ်ဆိုတာပဲသိတယ်။"

"ဒီအထပ်မှာ မင်းတို့သုံးယောက်တည်းလား။"

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။

"တခြားသူတွေက နောက်ဆုံးပို့ဆောင်ရေးတုန်းက သေသွားကြတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အခုလူသစ်တွေဝင်လာသင့်ပြီ... သေဆုံးသွားတဲ့သံတော်ဆင့်တွေကို အစားထိုးဖို့ပေါ့။"

ဝမ်ရှင်းက ရှင်းပြသည်။

စုန့်ရန်က ထိုအချိန်တွင် ပြောလိုက်သည်။

"အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးမှာ မင်းတို့သုံးယောက်တည်းလား။ ငါမယုံဘူး။ အပေါ်ထပ်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"

"အပေါ်ထပ်မှာလည်း သံတော်ဆင့်တွေရှိတယ်။ စာသုံးခါပို့ပြီးရင် မင်းဒုတိယထပ်မှာပေါ်လာပြီး ဒုတိယထပ် သံတော်ဆင့်တစ်ယောက်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အလားတူပဲ ဒုတိယထပ်က သံတော်ဆင့်တွေက ပို့ဆောင်မှုသုံးကြိမ်အပြီးမှာ တတိယထပ်ကိုသွားတယ်၊ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားတာပဲ။"

ဝမ်ရှင်းက ပြောသည်။

သူ့အကြည့်များ ရွေ့လျားသွားသည်။

"ဒါကိုလည်း ကျွန်တော် တခြားသူတွေဆီက ကြားခဲ့တာပဲ၊ မှန်မမှန်တော့ ကျွန်တော် အတိအကျမပြောနိုင်ဘူး။"

သူတို့က သူလိမ်ညာနေတယ်လို့ထင်ပြီး ရှုပ်ထွေးမှုထဲမှာ အသတ်ခံရမှာစိုးလို့ သူက သိပ်အတိအကျ မပြောဝံ့ပေ။

"သုံးခါပို့ပြီးရင် တစ်ထပ်တက်ရတယ်၊ စုစုပေါင်းငါးထပ်ရှိတယ်၊ တစ်ထပ်မှာ လူခုနစ်ယောက်ရှိတယ်၊ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လိုပဲ။"

ယန်ကျန့်က စဉ်းစားတွေးတောသောအကြည့်ဖြင့် စိတ်ထဲကနေရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရွေးချယ်ရေး ယန္တရားတစ်ခုလိုမျိုးလား။ အသုံးမကျတဲ့သံတော်ဆင့်တွေကို ဖယ်ရှားပြီး ထိပ်တန်းတွေကို ထိန်းသိမ်းတယ်၊ အလွှာတစ်ခုချင်းစီကနေ ရွေးချယ်တယ်၊ ပဉ္စမထပ်ကို ရောက်သွားတဲ့သံတော်ဆင့်တွေက ထိပ်တန်းစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာထက်မြက်မှုနဲ့ ဉာဏ်ရည်ရှိတဲ့သူတွေ ဖြစ်ရမယ်။"

"ခိုင်မာတဲ့အရည်အချင်းတွေ မရှိဘဲနဲ့ သူတို့က ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ဘယ်လိုမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် စုန့်ရန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"အပေါ်ထပ်တက်ရတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးက ဘာလဲ။"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်မသိဘူး။ ကျွန်တော်သိတာက တစ်ထပ်စီမှာ ပို့ဆောင်ချိန်မတူဘူးဆိုတာပဲ။ သံတော်ဆင့်ရောက်နေတဲ့ အထပ်ပိုမြင့်လေ၊ ပို့ဆောင်ချိန်ပိုကြာပြီး တာဝန်တွေကြားက ကြားကာလလည်း ပိုကြာတယ်လို့ ကျွန်တော်ကြားဖူးတယ်၊ ဒါက တစ်နည်းအားဖြင့် ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေး ပိုကြီးမားပြီး လုံခြုံတဲ့ကာလပိုကြာတယ်လို့ဆိုလိုတယ်။"

ဝမ်ရှင်းက ဆက်ပြောသည်။

"ဥပမာအားဖြင့် ကျွန်တော်က ယေဘုယျအားဖြင့် တစ်ပတ်တစ်ခါလောက် ပို့ဆောင်ရေး တာဝန်တစ်ခုရှိတယ်။"

သူက ထပ်ပြောသည်။

"ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့လူ အရေအတွက်က သေဆုံးမှုအကြိမ်ရေနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။"

စုန့်ရန်က မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။

သူက တာဟန်မြို့ကို စုံစမ်းနေခဲ့ရာ နေ့စဉ်လူကိုးယောက် သို့မဟုတ် ဆယ်ယောက်ခန့် ပျောက်ဆုံးနေပြီး နေ့စဉ်ဖြစ်ပျက်နေသည်။ တစ်ပတ်တစ်ခါ ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်တစ်ခုရှိခဲ့လျှင် အတိုဆုံးအားဖြင့် လူတစ်စုကို သတ်ပစ်ရန် ခုနစ်ရက်ကြာသင့်သည်။ ဒါ့အပြင် အကြိမ်တိုင်းတွင် လုံးဝမျိုးတုံးသွားခြင်း မဖြစ်ဘဲ အချို့လူများ ရှင်သန်ကျန်ရစ်မည်မှာ သေချာသည်။

"လောလောဆယ် ကျွန်တော်သိတာ ဒါပါပဲ။ တခြားသတင်းအချက်အလက်တွေကို ကျွန်တော် မရှင်းလင်းဘူး။ ခင်ဗျားတို့အားလုံး အပေါ်ထပ်သွားရင် အဲ့ဒီကသံတော်ဆင့်တွေက သေချာပေါက် ပိုသိကြမှာပါ။"

ဝမ်ရှင်းက ထပ်ပြောသည်။

စုန့်ရန်က သူ့ရင်ဘတ်ကို လေးလံစွာထုလိုက်ရာ သူ့နံရိုးများကျိုးမတတ်ဖြစ်သွားသည်။

"ဟက်၊ မင်းငါတို့ကို အပေါ်ထပ်တက်အောင် လှည့်စားပြီး မင်းကိုလွှတ်ပေးစေချင်နေတာ ဟုတ်လား။ မင်းမှာတော်တော်လေးဦးနှောက်ရှိတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က မင်းတို့လိုအရှုံးသမားတွေနဲ့မတူဘူး။ မင်းတို့က ကံမကောင်းတဲ့သာမန်လူတွေသက်သက်ပဲ၊ ငါတို့က ဒီတစ္ဆေပစ္စည်းတွေနဲ့ဆက်ဆံတဲ့ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေပဲ။"

"ငါတို့မြင်ရတဲ့အပေါ်ထပ်က ထုံးစံအတိုင်း အပေါ်ထပ်မဟုတ်ဘူး— ဒါက လိမ်ကောက်နေတဲ့'တစ္ဆေနယ်မြေ' တစ်ခုပဲ။"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း အပေါ်ထပ်များကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့'တစ္ဆေမျက်လုံး' က စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။

'တစ္ဆေမျက်လုံး' ၏မြင်ကွင်းအတွင်းတွင် မည်းမှောင်နေပြီး အနက်ရောင်ဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေကာ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထ သို့မဟုတ် ပဉ္စမထပ်မရှိပေ— အဲ့ဒါတွေက အတုအယောင်သက်သက်သာဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ် ထိုအထပ်များသည် မြင်နိုင်သောနေရာတွင်မရှိဘဲ အခြားသဘာဝလွန်နေရာ တစ်ခုတွင်ရှိနေသည်။

ဒါက... 'တစ္ဆေနယ်မြေ' အတွင်းက 'တစ္ဆေနယ်မြေ' တစ်ခုလိုပဲ။

အလွှာတစ်ခုပြီးတစ်ခု ထပ်ဆင့်ပြီး လိမ်ကောက်နေသည်။

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားသည်။ ဒါသာအမှန်ဆိုလျှင် သူက မဆင်မခြင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ဝံ့မည်မဟုတ်၊ အကြောင်းမှာ သူဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယထပ်သို့ ရောက်သွားမလား၊ သို့မဟုတ် 'တစ္ဆေနယ်မြေ' အတွင်းတွင် ပျောက်ဆုံးသွားမလား ဘယ်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် အလုံခြုံဆုံးနည်းလမ်းမှာ ဒုတိယထပ်သို့ ဆွဲသွင်းခံရခြင်းပင်။

"ဒီ'တစ္ဆေစာတိုက်' ကို တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့လူက သေချာပေါက်သာမန်မဟုတ်ဘူး၊ အပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး သံတော်ဆင့်တွေအတွက် ရွေးချယ်ရေးယန္တရားက ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခုအတွက် သေချာတယ်။ မဟုတ်ရင် သံတော်ဆင့်တွေကို တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ်တက်ခိုင်းမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါစပ်စုတာက ပဉ္စမထပ်မှာ တကယ်ပဲ သံတော်ဆင့်တွေရှိရဲ့လား။"

ယန်ကျန့်က အဆောက်အအုံ၏အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ထိုအထပ်ကသံတော်ဆင့်သည် 'တစ္ဆေစာတိုက်' ၏လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် အနီးစပ်ဆုံးသူဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

'တံခါးခေါက်တစ္ဆေ' သည် သူအသက်ရှင်စဉ်က ပဉ္စမထပ်မှ ပြုတ်ကျသေဆုံးခဲ့သည်။

ဒါက 'တံခါးခေါက်တစ္ဆေ' က သူမသေခင်က ပဉ္စမထပ်က သံတော်ဆင့်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။

"ငါဒီအဆောက်အအုံရဲ့ ပဉ္စမထပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှာရမယ်။"

ယန်ကျန့်က သူ့စိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထို့နောက် သူ့သံသယများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူ့'တစ္ဆေမျက်လုံး' ၏စွမ်းအားများက ဒီစာတိုက်၏ပဉ္စမထပ်ကို အတင်းအကျပ်မကျူးကျော်နိုင်ခဲ့လျှင် သူအပေါ်တက်ဖို့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေသုံးနိုင်မလဲ။

စာပို့ခြင်းလား။

နောက်မနေနဲ့။

ခုနစ်ရက်တစ်ကြိမ် စာတစ်စောင်ပို့ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ။

ယန်ကျန့်က လခစားဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်စိတ်မရှိ၊ တစ်နှစ်ခွဲ သို့မဟုတ် တစ်နှစ်လုံး အလုပ်ကြိုးစားပြီး စာတစ်ဒါဇင်လောက်ကို သစ္စာရှိစွာပို့ဆောင်ကာ တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ဖြည်းဖြည်းချင်းတက်သွားဖို့။

ထိုအချိန်တွင် လီယောင်က လာပြီး သူ့မျက်နှာအလွန်လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ဒီအဆောက်အအုံမှာ ရိုးရှင်းတာ တစ်ခုခုတော့မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ကျွန်တော် အာရုံခံမိတယ်။"

"ဟမ်။"

ယန်ကျန့် ချက်ချင်းသတိထားလိုက်သည်။

"မင်းသေချာလား။"

"အမှားမရှိပါဘူး၊ တံခါးတွေနောက်ကွယ်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော်အာရုံခံနိုင်တယ်။ ဒီနေရာက ထူးဆန်းပြီး ကျွန်တော့်ကို သက်ရောက်မှုရှိနေလို့ တိကျတဲ့နေရာကို ကျွန်တော်မခွဲခြားနိုင်ရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ အပေါ်ထပ်က အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ရှိရမယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် သေချာတယ်၊ သာမန်သက်ရှိ သံတော်ဆင့်တစ်ယောက်သက်သက်တော့ သေချာပေါက်မဟုတ်ဘူး။"

လီယောင်က ပြောသည်။

စုန့်ရန်က မျက်လုံးမှေးလိုက်သည်-

"ဒါဆို မင်းဆိုလိုတာက သုံးဆယ့်ငါးခန်းထဲမှာ တစ္ဆေတွေက ဝင်ရောက်ပြီးနေပြီပေါ့။ အခုတော့ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသွားပြီ၊ သံတော်ဆင့်တွေနဲ့တစ္ဆေတွေ အတူတူစာပို့ကြမယ်ဆိုရင် ဒီကစားပွဲကို ဘယ်လိုကစားရမှာလဲ။ ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ဘယ်လိုထင်လဲ။"

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ရုတ်တရက် ဝမ်ရှင်းက စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်-

"ဒီအခန်းတွေက သံတော်ဆင့်တွေနေဖို့ပဲ။ လူတစ်ယောက် သေသွားရင် အခန်းကိုရှင်းလင်းပြီး မူလအခြေအနေ အတိုင်း ပြန်ထားလိမ့်မယ်။ တစ္ဆေတွေခိုးဝင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တစ္ဆေတွေရှိခဲ့ရင်တောင် အခန်းရှင်းလင်းတာနဲ့အတူ သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ဒါက အလုံခြုံဆုံးနေရာပဲ။"

"ဪ၊ ဒါဆို မင်းက ပထမထပ်သံတော်ဆင့်တစ်ယောက်က ဒါကို ဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေတာပေါ့။"

စုန့်ရန်က တစ်ချက်ကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်-

"ပြီးတော့ မင်းဘာမှမဖုံးကွယ်ထားဘူးလို့ ပြောသေးတယ်။"

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ အထင်မလွဲပါနဲ့၊ ကျွန်တော်ဘာမှဖုံးကွယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါက အပေါ်ကသံတော်ဆင့်တွေဆီက လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့သတင်းအချက်အလက်ပါ၊ လူတိုင်းက ဒါကိုသေချာတယ်၊ ဒါက သံမဏိစည်းမျဉ်းပဲ၊ အမှားမရှိနိုင်ဘူး။"

ဝမ်ရှင်းက ပြောသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက မင်းမမှားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက စာတိုက်ရဲ့ပုံမှန်လည်ပတ်မှုအပေါ်မှာ အခြေခံတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားပြီဆိုရင်ရော။ တချို့နေရာတွေမှာ အပေါက်တွေဖြစ်ပေါ်လာရင်ရော၊ ဒါဆိုရင် တစ္ဆေတွေ ရောနှောဝင်လာတာက မဖြစ်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် သဘာဝလွန်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးမှ ဒီလောက်ရိုးအနေသေးတာ၊ ဒီနေရာကို ဒီလောက်ယုံကြည်နေတာ... "

ယန်ကျန့်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"'တစ္ဆေစာတိုက်' ရဲ့ ပင်ကိုအားဖြင့် ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်တဲ့စည်းမျဉ်းတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှည့်စားတဲ့လှည့်ကွက်တွေသက်သက်ပဲ။"

"ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်၊ ဒီကိုသံတော်ဆင့်အဖြစ်ဝင်ဖို့ စာအိတ်တစ်လုံးကို စုတ်ဖြဲရမယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ရှိနေမှု ကိုယ်တိုင်က အဲ့ဒီစည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်ပြီးသားပဲ။"

စုန့်ရန်က ပြောရင်း ခေါင်းညိတ်သည်-

"ဒီတစ္ဆေနေရာမှာ ဘာမှယုံကြည်ထိုက်တာမရှိဘူး၊ ပိုယုံကြည်လေ၊ ပိုမြန်မြန်သေလေပဲ။"

ယန်ကျန့်က သူ့အမြင်ကို သဘောတူလိုက်သည်။

သဘာဝလွန်နေရာတစ်ခုရဲ့စည်းမျဉ်းတွေကို ယုံကြည်မလား။

ဒါက သူ့ကို 'လူ့အရေပြားကျမ်း' နဲ့ 'တစ္ဆေဗီရို' ကို သတိရစေသည်။

သူတို့မှာလည်း အလားတူစည်းမျဉ်းတွေရှိခဲ့သည်၊ စာလိပ်က အမှန်တရားကိုပြောပြပေမဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ထောင်ချောက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး 'တစ္ဆေဗီရို' နဲ့ အရောင်းအဝယ်လုပ်ခြင်းက အရောင်းအဝယ်လုပ်သူကို သူတို့မလွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ကျိန်စာတစ်ခုနဲ့ ချည်နှောင်ထားသည်။

သဘာဝလွန်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဘယ်အရာမဆို သန့်စင်ပြီးအန္တရာယ်ကင်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

"ဒါပေမဲ့ ဒီတစ္ဆေနေရာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ငါတို့သုံးယောက်တည်းနဲ့ လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဖောက်ခွဲပစ်မလား။ အဆောက်အအုံထဲမှာတစ္ဆေတွေရှိနေရင် သူတို့လွတ်မြောက်သွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းထားလိုက်ရင် ဒီနေရာက ဆက်ပြီးထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်သွားမှာသေချာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါတာဝန်ယူရတော့မယ်ထင်တယ်၊ ဒါက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ့် နောက်ထပ် ခေါင်းကိုက်စရာတစ်ခုပဲ။"

သူကစဉ်းစားလိုက်သည်။

တုတ်ကိုင်ရင်း စုန့်ရန်က ရှေ့သို့ထော့နဲ့ထော့နဲ့လျှောက်လာသည်။

"ဒါ့အပြင် ဒီ'တစ္ဆေစာတိုက်' က 'တစ္ဆေနယ်မြေ' နဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဖောက်ခွဲပစ်ရင်တောင် သေချာပေါက်အလုပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ခေါင်းဆောင်ယန်၊ မင်းက ဒီစုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို တာဝန်ယူထားတာ၊ ဒါကြောင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပါ။"

သူကပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏အကြည့်တွင် စဉ်းစားတွေးတောမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

အမှန်စင်စစ် ဒီ'တစ္ဆေစာတိုက်' က အလွန်ထူးခြားပြီး ဒါကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့က လက်တွေ့မကျသလောက်ပင်။

"ငါပဉ္စမထပ်ကို သွားပြီးတစ်ချက်ကြည့်ချင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပဉ္စမထပ်ကိုသွားမလို့လား။ ဒါက စာပို့ရမယ်ဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့ပြီးမှာလဲ။ ငါ ဒါကိုမလုပ်နိုင်ဘူး၊ ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ငါသေရမှာကြောက်လို့မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက အရမ်း ဒုက္ခများလွန်းလို့ပဲ။"

စုန့်ရန်က ခဏရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့သတင်းအချက်အလက်တွေက အပေါ်ထပ်မှာပုန်းအောင်းနေတယ်။ ပထမထပ်မှာ ဒီလူသစ်တွေကိုမေးလို့ ဘာမှထွက်လာမှာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

သူက ဝမ်ရှင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

စာနှစ်ခါပဲပို့ဖူးပြီး ပထမထပ်သံတော်ဆင့်ဖြစ်နေဆဲဆိုတော့ သူက လူသစ်တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ရမှာပဲ။

ဝမ်ရှင်း၏မျက်နှာသွင်ပြင် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူပြန်မဖြေဝံ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူက ဒီသုံးယောက်က 'တစ္ဆေစာတိုက်' ကခေါ်ဆောင်လာတဲ့ လူသစ်တွေမဟုတ်ဘဲ စာတိုက်ကိုစုံစမ်းဖို့ တမင်တကာ ပစ်မှတ်ထားနေတယ်ဆိုတာကို အနည်းငယ်မြင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

သူတို့က ဒီပြဿနာကို အထူးကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေကြတာ။

"ခင်ဗျားတို့က တကယ်ပဲဘယ်သူတွေလဲ။"

ဝမ်ရှင်းက မမေးဘဲမနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"ဟေး၊ အခုတော့ မမောက်မာတော့ဘူး ဟုတ်လား။"

စုန့်ရန်က စနောက်သလိုပြုံးလိုက်သည်။

"ငါက တာဟန်မြို့ရဲ့အကြီးအကဲ စုန့်ရန်၊ ပြီးတော့ ဒါက တာချန်းမြို့ရဲ့အကြီးအကဲ၊ ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ယန်ကျန့်၊ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို အထူးတာဝန်ယူထားတယ်။ မင်းက ငါတို့ကို သာမန်လူတွေလို့ အနိုင်ကျင့်လို့ရမယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား။ သေနတ်တောင် သုံးရဲသေးတယ်၊ မင်းဒီလိုအပြင်မှာလုပ်ရင် ဆယ်ခါသေပြီးလောက်ပြီ၊ ခေါင်းဆောင်ယန်ပြောသလိုပဲ။"

သူစကားဆုံးတော့ သူ့တုတ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမြှောက်ပြီး ဝမ်ရှင်း၏ပိန်လှီသောပါးကို တို့ထိလိုက်သည်။

"ငါတို့နဲ့ရိုးရိုးသားသား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရင် မင်းရှင်သန်ဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုရှိနိုင်တယ်။ စာမပို့နဲ့၊ မင်းမသေနိုင်ပေမဲ့ ငါတို့ကိုစော်ကားရင် သေခြင်းတရားက သေချာတယ်။"

"အကြီးအကဲနှစ်ယောက် စာတိုက်ကို လာလည်တယ်ဆိုတော့ ကြည့်ရတာ ဒီနေရာက နောက်ဆုံးတော့ အပြင်လောကရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရပြီထင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ပဉ္စမထပ်ကိုသွားချင်တယ်လား။ ကျွန်တော့်မှာ စာတိုက်ရဲ့စည်းမျဉ်းတွေကို မလိုက်နာဘဲ ငါတို့ကို ပဉ္စမထပ်ကို အမြန်ရောက်စေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါမှာ သိသာထင်ရှားတဲ့အန္တရာယ်တွေရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ စွန့်စားရဲမလားတော့ ကျွန်တော်မသိဘူး။"

ဝမ်ရှင်းက ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် နောက်ထပ်အသံတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

သတိမထားမိခင်မှာပင် အခန်း ၁၇ ၏တံခါးပွင့်လာပြီး အသက်နှစ်ဆယ်မပြည့်သေးဟုထင်ရသော၊ ယန်ကျန့်ထက်ပင် တစ်နှစ်နှစ်နှစ်ငယ်သော လူငယ်တစ်ဦး တံခါးမှာရပ်ရင်း သူတို့ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်။

"မင်းက ဝမ်ရှင်းပြောတဲ့ အခန်းနံပါတ်ခုနစ်ကသံတော်ဆင့်လား။ မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ ကြည့်ရတာ မင်းက သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းအကြောင်း နည်းနည်းသိပုံပဲ။"

ယန်ကျန့်က ချက်ချင်းလှည့်ပြီး သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည် ဝမ်ရှန်းပါ။ ဒီကိုမလာခင်က ကျွန်တော်က ကျောင်းသားတစ်ယောက်၊ အထက်တန်းကျောင်းတက်နေတုန်းပဲ။ လူတချို့ကြောင့် ကျွန်တော် သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အနည်းငယ်လေ့လာခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်မများပါဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ ကံမကောင်းစွာနဲ့ စာတစ်စောင်ကြောင့် ဒီကျိန်စာသင့်တဲ့နေရာကို ခေါ်ဆောင်ခံရပြီး သံတော်ဆင့် တစ်ယောက်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်သူ့ထက်နည်းနည်းစောရောက်ပြီး အခုထိစာနှစ်စောင်ပဲ ပို့ရသေးတယ်၊ နောက်တစ်စောင်ဆိုရင် ဒုတိယထပ်ကို သွားနိုင်ပြီ။"

လူငယ်က ပြောသည်။

"ကျွန်တော်ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို မသိနိုင်ပေမဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ရဲ့အဆင့်အတန်းနဲ့ နေရာကိုတော့ ကျွန်တော်သတိပြုမိပါတယ်။"

"အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်၊ ဒီကျိန်စာသင့်တဲ့နေရာကိုရောက်လာပြီး ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေသေးတယ်၊ စာနှစ်စောင်ကို အောင်မြင်စွာပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်၊ မင်းက လူအများကြီးထက် ပိုသန်မာတယ်။"

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူရဲ့စိတ်အခြေအနေက အရမ်းကောင်းတယ်။

ဝမ်ရှင်း၏မျက်နှာက ပိန်လှီပြီး သူ့ရဲ့မနှစ်မြို့ဖွယ်နဲ့ရက်စက်တဲ့သဘာဝက ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကြောင့်ဖြစ်တာ ရှင်းလင်းနေတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ လူတိုင်းက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေရဲ့ သက်ရောက်မှုကို လျစ်လျူရှုနိုင်လောက်အောင် နှလုံးသားကြီးမားကြတာမဟုတ်ဘူး။

"ကံကောင်းရုံသက်သက်ပါ၊ ခင်ဗျားတို့အကြီးအကဲတွေနဲ့ယှဉ်ရင် ကျွန်တော်က တကယ်ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

ဝမ်ရှန်းက ပြုံးပြီး အလွန်နှိမ့်ချစွာဖြစ်သွားသည်။

"အချိန်မဖြုန်းကြနဲ့တော့၊ မင်းရဲ့နည်းလမ်းကို ငါတို့ကိုပြောပြ။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"အခုက စကားပြောရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး၊ ညနေခြောက်နာရီနီးနေပြီ။ ညနေခြောက်နာရီ နောက်ပိုင်းမှာ စာတိုက်က မီးပိတ်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူမဆို သူ့အခန်းကိုမပြန်ဘဲ စာတိုက်ထဲမှာဝဲနေရင် အတွင်းမှာလှည့်လည်နေတဲ့တစ္ဆေတွေက သတ်ပစ်လိမ့်မယ်။"

ဝမ်ရှန်းက သူတို့ကိုသတိပေးလိုက်သည်။

"စာတိုက်အတွင်းမှာ လှည့်လည်နေတဲ့တစ္ဆေတွေလား။ သူက တစ္ဆေမရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။"

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုံ့ပြီး ဝမ်ရှင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်သူတို့ရှိတယ်လို့ သံသယဝင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရင်ကအဲ့ဒီအကို ပြောသလိုတော့မဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ္ဆေက စာတိုက်ထဲမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တာ၊ ဘယ်အခန်းထဲမှာမှ ပုန်းမနေဘူး၊ မီးပိတ်ပြီးမှပဲ လှုပ်ရှားပြီး နောက်နေ့မနက်ခြောက်နာရီအထိ ဆက်သွားနေတယ်။"

ဝမ်ရှန်းက ပြောသည်။

"တစ်ခုတည်းသောလုံခြုံတဲ့နေရာက မင်းရဲ့အခန်းပဲ။"

"မင်းဒါတွေအားလုံးကို ဒီလောက်ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိနေတာလား။"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အပေါ်ထပ်က သံတော်ဆင့်တွေနဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဒါကိုသိတာ။ ဆယ်မိနစ်ပဲကျန်တော့တယ်။ တချို့အရာတွေကို မနက်ဖြန်မှဆွေးနွေးတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်?"

ဝမ်ရှန်းက ပြောသည်။

သူ့စကားကို အတည်ပြုသလို အလင်းရောင်ဝါကျင့်ကျင့်ဖြစ်နေပြီးဖြစ်သော ရှေးဟောင်းစာတိုက် အတွင်းတွင် မီးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်လာပြီး ပို၍ပင်မှိန်ဖျော့သွားကာ ငြိမ်းတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ဒါ့အပြင် အများအားဖြင့် မော့ကြည့်လျှင် ပဉ္စမထပ်၏ဝရန်တာကို မြင်နိုင်သောနေရာတွင် ယခုအခါ လုံးဝအမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မမြင်နိုင်တော့ပေ။

အမှောင်ထုသည် အပေါ်ထပ်များမှ အောက်သို့ပျံ့နှံ့လာပြီး စတုတ္ထထပ်ကိုဖုံးလွှမ်းသွားကာ တတိယထပ်သို့ လျင်မြန်စွာချဉ်းကပ်လာနေသည်။

ဒီနှုန်းနဲ့ဆိုရင် ဒီနေရာက လုံးဝထူးဆန်းကြောက်စရာကောင်းတဲ့အမှောင်ထုထဲကို ကျရောက်တော့မယ်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ လောလောဆယ် ဒီကနေထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်။ ဒီနေရာမှာ ရှင်းပြမရနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေအများကြီးရှိတယ်၊ ငါတို့က သံတော်ဆင့်တွေမဟုတ်တော့ မလိုအပ်တဲ့အန္တရာယ်တွေကို စွန့်စားပြီးနေနေစရာမလိုဘူး။"

စုန့်ရန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဘေးကင်းရေးကို အရင်ဦးစားပေးတာက မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါဒီကိုလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုရှိတယ်။ အဖြေမရှာဘဲနဲ့ ငါမထွက်သွားချင်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့သုံးယောက်ပေါင်းလိုက်ရင် တစ္ဆေတစ်ကောင်က တကယ်တိုက်ခိုက်လာရင် ငါတို့သေမှာ သေချာတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ မင်းက အရမ်း ကြောက်တတ်တာပဲ။ ငါတို့ဒီညဒီမှာနေပြီး မနက်ဖြန်ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်မယ်။"

ယန်ကျန့်က နေရန်ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူက အပြည့်အဝပြင်ဆင်ထားပြီး ယုံကြည်မှုအတိုင်းအတာတစ်ခုရှိသည်။

ဒါ့အပြင် သူက ဒီနေရာက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပေမဲ့ အန္တရာယ်အဆင့်က သေချာပေါက် ကန့်သတ်ထားတယ်လို့ ယုံကြည်တယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ သာမန်လူတွေတောင် ဒီမှာ ရှင်သန်နိုင်သေးတာပဲ။

ဒါ့အပြင် စာတိုက်ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က အဓိပ္ပာယ်မဲ့ လူသတ်မှုသက်သက်တော့ သေချာပေါက်မဟုတ်ဘူး။

သူတို့တကယ်သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် စာပို့ဖို့သံတော်ဆင့်တစ်ယောက်ကို ဘာလို့ဖန်တီးနေမှာလဲ။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းကခေါင်းဆောင်ပဲ၊ မင်းဆုံးဖြတ်ချက်ချ။"

စုန့်ရန်က ပြောရင်း ပခုံးတွန့်လိုက်သည်၊ ယန်ကျန့်နှင့်မငြင်းခုံပေ။

ငြင်းခုံမနေတာက ပိုကောင်းတယ်၊ ငြင်းခုံရင်း ရန်ဖြစ်၊ ရန်ဖြစ်ရင်း သေသွားမှာစိုးလို့။

သူစဉ်းစားကြည့်တော့ ဒါက ဘယ်လောက်တောင်မတရားတဲ့အသေမျိုးဖြစ်လိုက်မလဲ။

"ငါတို့က ဘယ်စာမှလက်ခံမရဘဲ ဒီစာတိုက်ထဲကို အတင်းဝင်လာခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တဲ့ အရေးပေါ်အခြေအနေတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ ငါတို့သုံးယောက်တစ်ခန်းတည်းမှာနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း သူ့အကြည့်များ ရွေ့လျားသွားသည်။

"ဒီည ငါတို့သုံးယောက် မင်းအခန်းထဲမှာနေမယ်။"

သူက ဝမ်ရှန်းကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်း၏မျက်နှာသွင်ပြင် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး သူအလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ၊ ဒါမဖြစ်ဘူး လူကြီးမင်းတို့။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ငြင်းဆန်နေတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခန်းတစ်ခန်းမှာ တစ်ယောက်တည်းနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ လူပိုများနေရင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတချို့ဖြစ်တတ်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော်ဒီကိုပထမဆုံးရောက်တုန်းက အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာ လူနှစ်ယောက်ညအိပ်ရင် နောက်နေ့မှာ သူတို့ထဲကတစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ သေဆုံးသွားတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ အခန်းထဲက မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတစ်ခုက ဒုက္ခပေးနေသလိုပဲ။"

"ဒီအတိုင်းဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။"

ယန်ကျန့်က ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မကောင်းတာတစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ငါတို့ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမယ်၊ မင်းနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး။"

သူက အခိုင်အမာပြောပြီး ငြင်းဆန်ရန်နေရာမချန်ထားပေ။

ဝမ်ရှန်းက ထပ်မပြောတော့ပေ၊ သူက ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ချသူ အနည်းငယ်ရှေ့မှာ သူ့မှာ ပြောခွင့်မရှိကြောင်း သူသိသည်။

ဒီဆွေးနွေးမှုပြုလုပ်နေသည့်အချိန်တွင် ဆယ်မိနစ်နီးပါး ကုန်သွားပြီ။

အမှောင်ထုသည် ဒုတိယထပ်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီးဖြစ်ကာ ပထမထပ်သို့ တရွေ့ရွေ့လာနေသည်။ စာတိုက်အတွင်းကမီးများသည် ငြိမ်းလုနီးပါးမှိန်ဖျော့သွားပြီး သူတို့ပတ်လည်တွင် နံရံပုံကြမ်းများနှင့် ဗိသုကာလက္ခဏာအချို့သာ မြင်နိုင်သည်။ ပိုမှောင်သွားလျှင် တကယ်ပဲမဲမှောင်သွားလိမ့်မည်။

"မီးတွေငြိမ်းတော့မယ်၊ မြန်မြန်လုပ်ကြပါ လူကြီးမင်းတို့၊ စာတိုက်ထဲမှာ လှည့်လည်နေတဲ့တစ္ဆေတွေရဲ့ ပစ်မှတ် မဖြစ်ချင်ဘူး။"

ဝမ်ရှန်းက စိုးရိမ်တကြီးပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ လက်ဟန်ပြလိုက်ရုံသာ။

သူတို့သုံးယောက် ချက်ချင်းအခန်း ၇ သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

သွေးများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသော ဝမ်ရှင်းနှင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဘေးတွင်ရပ်နေသော ချန်ရုန် အမည်ရှိမိန်းကလေးတို့မှာမူ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သဘောပေါက်သည်နှင့် သူတို့သက်ဆိုင်ရာ အခန်းများသို့ အလျင်အမြန်သွားကြသည်။

"ဒုန်း။"

တံခါးပိတ်သံနှင့်အတူ စာတိုက်ထဲကမီးများ လုံးဝငြိမ်းသွားရန် တစ်မိနစ်ပင်မကြာလိုက်ပေ။

အမှောင်ထုသည် စာတိုက်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အထပ်ငါးထပ်စလုံး သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ဝင်ပေါက်ဘေးက နီယွန်ဆိုင်းဘုတ်ပင် မှောင်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းစွာတိတ်ဆိတ်နေသော စာတိုက်တစ်ခုသည် ခြေသံဒုန်းဒုန်းမြည်သံများဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဒါက အလောင်းကောင်တစ်လောင်း သစ်သားပျဉ်ပြားများပေါ်တွင် ခြေလှမ်းနေသံဖြစ်ပြီး တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက်၊ ကျွီကျွီမြည်ကာ လွင့်မျောလာသည်၊ သဲ့သဲ့သာကြားရသော်လည်း ထင်ရှားပြီး အသံက ထူးဆန်းသည်။ စတုတ္ထထပ်တွင်ရှိနေစဉ် ထိုနေရာတွင်သာ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အောက်ဘက်တွင် လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မကြားရပေ။

သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ခြေသံများသည် ဒုတိယထပ်တွင် ပေါ်လာပြီး အထပ်တစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက်ကျော်သွားကာ လေထဲမှပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။

အဆုံးတွင် ထိုခြေသံများသည် ပထမထပ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖမ်းဆုပ်မရနိုင်ပြီး နားလည်ရခက်လှသည်...

ဝမ်ရှန်းပြောခဲ့သလိုပင်၊ စာတိုက်ထဲတွင် အမှောင်ထဲတွင်လှည့်လည်သွားလာပြီး ညနေခြောက်နာရီ မီးပိတ်ပြီးမှသာ ပေါ်လာသော မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်ခု တည်ရှိနေပုံရသည်။