မီးပျက်သွားသော စာတိုက်

အခန်းနံပါတ်ခုနစ်သို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းမှောင်မိုက်သွားသည်။

အပြင်အဆင်မှာ 'တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်' ပုံစံဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းပုံစံကြွေပြားများ၊ ဆိုင်းမီးဆွဲများနှင့် အနည်းငယ်အရောင်မှိန်နေသော ပရိဘောဂများဖြင့် အခန်းတစ်ခုလုံးသည် ညှိုးငယ်သော အလှတရားတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အတော်လေးမသက်မသာဖြစ်စေသည်။

သို့သော် ဒါက အဓိကပြဿနာမဟုတ်ပေ။

အဓိကအချက်မှာ ဒီအခန်း၏ပုံစံသည် ဆီဇာဟိုတယ်ရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောစင်္ကြံအခန်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သူအဲ့ဒီကို နှစ်ခါရောက်ဖူးပြီး အခန်းအများအပြားထဲသို့ ဝင်ခဲ့ဖူးသည်၊ အမှားမရှိပေ၊ ပုံစံနှင့် အလှဆင်ပုံစံတွင် ဆင်တူမှုမှာ ထူးထူးခြားခြားပင်။ အချို့သောပရိဘောဂအပိုင်းအစများ အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်မှ လွဲ၍ ကျန်အရာအားလုံးနီးပါးမှာ အတူတူပင်။

"ဒီနှစ်ခုက တကယ်ပဲဆက်စပ်နေတာပဲ..."

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုယ်သူတွေးလိုက်သည်။

'တစ္ဆေစာတိုက်' နှင့် ထိုထူးဆန်းကြောက်စရာကောင်းသောဟိုတယ်သည် ခေတ်တစ်ခေတ်တည်း၏ ထုတ်ကုန်များပင်။

"အခန်းထဲမှာ ယောက်ျားလေးယောက်ရှိတယ်၊ အားလုံးက အရွယ်ရောက်ပြီးသားတွေချည်းပဲ၊ ပြီးတော့ ကုတင်ကတစ်လုံးတည်း။ ဒီညငါတို့ဘယ်လိုအိပ်ကြမှာလဲ။ ဒီသတင်းသာအပြင်ပေါက်ကြားသွားရင် ငါတို့က ရယ်စရာဖြစ်သွားမှာပဲ။"

စုန့်ရန်က သူ့ရွှေရောင်တုတ်ဖြင့် သစ်သားကုတင်ကို တို့ထိရင်း စိုက်ကြည့်ကာ မပြောဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"တစ်ညလောက်တော့ ဖြစ်သလိုနေလိုက်ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်ဒီနေရာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခံစားချက်မကောင်းဘူး၊ အထူးသဖြင့် မီးပျက်သွားပြီးနောက်မှာပေါ့။"

လီယောင်က ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက် သူက တံခါးဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဟောင်းနွမ်းသောသစ်သားတံခါးသည် အနည်းငယ်ပုံပျက်နေသောကြောင့် ပိတ်ထားလျှင်ပင် မလုံခြုံပေ။ လက်ချောင်းများလောက်ထူသော အပေါက်များရှိနေပြီး ထိုအပေါက်များမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်က မဲမှောင်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နိုင်သည်။ ဒီအမှောင်ထုသည် ကိုယ်ပိုင်အရာဝတ္ထုတစ်ခု ဖြစ်လာသကဲ့သို့ပင်၊ အနည်းငယ်ပင် စိမ့်ဝင်နေသည်။

"မင်းရဲ့အာရုံခံနိုင်စွမ်းက ငါ့ထက်အများကြီးပိုကောင်းတယ်။"

စုန့်ရန်က သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဟာက နည်းနည်းထူးခြားရုံပါပဲ။ ကျွန်တော် အခန်းတွေရှိတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုထဲမှာ ရှိနေသရွေ့ ကျွန်တော့်အာရုံခံနိုင်စွမ်းက တော်တော်လေးထက်မြက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အပြင်ဘက်မှာတော့ ကျွန်တော် ဘာမှမခံစားနိုင်ဘူး။"

လီယောင်က ရှင်းပြသည်။

စုန့်ရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"ဒီအကြောင်းကို သုတေသနလုပ်ဖူးပြီး စာတမ်းတစ်စောင်တောင် ရေးခဲ့ဖူးတယ်။ ငါ ယုံကြည်တာက တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ရဲ့တစ္ဆေကြမ်းတွေအပေါ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းက တကယ်တော့ တစ္ဆေရဲ့သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အလေ့အထတွေကို လှုံ့ဆော်လိုက်တာပဲ၊ ပြီးတော့ ငါတို့တစ္ဆေဆရာတွေက ဒီသတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေကို ငါတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဖိနှိပ်ထားတဲ့အတွက် ဖော်ပြမရနိုင်တဲ့ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတာ။"

"ဒါက လမ်းလျှောက်သွားရင်း လှပတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ပုံစံမဟုတ်ရင်တောင် ယောက်ျားတစ်ယောက် အနေနဲ့ မင်းမကြည့်ဘဲမနေနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်မင်းချုပ်တည်းပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်တယ်။"

"ဒါက ပင်ကိုစိတ်နဲ့ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုကြားက ပဋိပက္ခပဲ၊ မင်းမထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အပြုအမူကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။"

"တစ္ဆေကြမ်းတွေက ပင်ကိုစိတ်၊ တစ္ဆေဆရာတွေက ချုပ်တည်းမှု၊ ပြီးတော့ နှစ်ခုကြားကတိုက်ပွဲမှာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းပေါ်ပေါက်လာတာပဲ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ စာတမ်းကို ဌာနချုပ်က လက်မခံခဲ့ဘူး၊ သူတို့က ငါ့မှာလိုအပ်တဲ့သက်သေအထောက်အထားမရှိဘူး၊ အားလုံးက ခန့်မှန်းချက်တွေနဲ့ ယူဆချက်တွေပဲလို့ ထင်တယ်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် သူတို့က ငါမဟုတ်တာတွေပြောနေတယ်လို့ အခြေခံအားဖြင့်ထင်ပြီး ထုတ်ဝေဖို့မသင့်တော်ဘူးလို့ တွေ့ရှိခဲ့တယ်။"

သူက နက်ရှိုင်းသောနောင်တဖြင့် သက်ပြင်းချရင်း ထပ်ပြောသည်။

"မင်းက ဒီလောက်ယဉ်ကျေးမှုရှိတဲ့လူတစ်ယောက်လို့ ငါတစ်ခါမှမထင်ခဲ့ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ချဉ်းကပ်လာပြီး အနည်းငယ်အံ့ဩစွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

စုန့်ရန်က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

"ငါက 'မဟာဟန်ရဲ့တာဝန်ခံ' ဆိုတဲ့စာအုပ်တစ်အုပ်ရေးဖို့တောင် စီစဉ်နေခဲ့တာ၊ ပုံနှိပ်တိုက်တစ်ခုနဲ့လည်း ဆက်သွယ်ပြီးပြီ။ ကနဦးပုံနှိပ်စောင်ရေ သန်းအနည်းငယ်လောက် စီစဉ်ထားတယ်၊ အရောင်းရဆုံး စာအုပ်ဖြစ်မှာသေချာတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ငါ ရေးမပြီးသေးဘူး။ ယန်ကျန့်၊ မင်း မမှန်းနိုင်လောက်ဘူး၊ ငါက ကောလိပ်ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ပါ။ အရင်က ပုံနှိပ်တိုက်တွေကို မကြာခဏစာမူတွေ တင်ခဲ့ဖူးတယ်။ တစ်နေ့မှာ ငါ မင်းအတွက် ကိုယ်တိုင်ရေး အတ္ထုပ္ပတ္တိတစ်အုပ်ရေးပေးရမလား။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းမှာကို အာမခံတယ်။"

"ငါတို့အဲ့ဒါကို 'အဲ့ဒီလူက လာခဲ့တယ်.....'" လို့ခေါ်လို့ရတယ်။

စုန့်ရန်စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယန်ကျန့်က သူ့ကိုဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ နောက်တစ်ခါမှသိမ်းထားလိုက်။ ဒီနေ့က ဖြစ်ရပ်တွေ အလုံအလောက်ဖြစ်ပြီးပြီ၊ အခုလောလောဆယ်မှာ ငါတို့က 'တစ္ဆေစာတိုက်' ထဲမှာရောက်နေတယ်။ ဒါ့အပြင် ငါတို့က ဒီကိုတိုက်ရိုက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့တာ။ ဒါက ဘယ်လိုဆိုးကျိုးတွေယူဆောင်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသေချာနိုင်ဘူး။"

"ဒီညငါကင်းစောင့်မယ်။ မင်းတို့အားလုံး နားစရာနေရာရှာလိုက်ကြ။ မနက်ဖြန် ငါပဉ္စမထပ်ကို သွားချင်တယ်။ မင်းနာမည် ဝမ်ရှန်း ဟုတ်တယ်မလား။ မင်းက ပဉ္စမထပ်ကိုသွားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်လို့ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကို မဝေမျှသေးဘူးလား။ မင်းရဲ့နည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်၊ လက်တွေ့မကျတဲ့ စကားသက်သက်တော့မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ငါက အလွယ်တကူလှည့်စားလို့ရတဲ့သူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး။"

သူကပြောရင်း သူ့အာရုံစိုက်မှုက အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိပုံရသော လူငယ်ထံသို့ ရွှေ့သွားသည်။

ဝမ်ရှန်းက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဝမ်ရှင်းမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်ဖြစ်နိုင်တဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုရှိပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားတို့ကိုကူညီဖို့ သဘောတူရခြင်းအကြောင်းရင်းက ကျွန်တော်လည်း ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားချင်လို့ပါပဲ၊ ကျွန်တော့်မှာ တခြားမကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေမရှိပါဘူး။"

"အပေါ်ထပ်ကချောပို့သမား တချို့ကပြောကြတယ်၊ မှန်မမှန်တော့ ကျွန်တော်မသေချာဘူး၊ ဒီစာတိုက်ရဲ့ပဉ္စမထပ်မှာ အပြင်ဘက်ကိုဦးတည်တဲ့လှေကားတစ်စင်း ရှိတယ်တဲ့။ အဲ့ဒီလှေကားကနေ ထွက်သွားတဲ့ဘယ်သူမဆို သူတို့ရဲ့ချောပို့သမားအဖြစ်ကို စွန့်လွှတ်နိုင်တယ်၊ စာပို့စရာမလိုတော့ဘူး၊ ဒီကျိန်စာကနေလွတ်မြောက်ပြီး လွတ်လပ်မှုကိုရရှိနိုင်တယ်တဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ လောင်းကြေး ထပ်ရုံကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘူးလို့ထင်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စွမ်းရည်တွေက ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်၊ စာပို့ပြီး အပေါ်ထပ်တွေကို ရောက်ဖို့ကြိုးစားရင် ကျွန်တော်သေမှာ သေချာတယ်၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့သုံးယောက်ကို ကျွန်တော် ကူညီနေတုန်းမှာ အချိန်ကျရင် ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကိုလက်တစ်ဖက်ကူညီပေးလိမ့်မယ်လို့လည်း မျှော်လင့်နေတယ်။"

သူက ယန်ကျန့်နှင့်အခြားသူများ၏သံသယများကို ပြေလျော့စေရန်မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အားလုံးကိုရိုးသားစွာ တင်ပြလိုက်သည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝမ်ရှန်းက ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေပေးနိုင်တဲ့အန္တရာယ်ကို ကောင်းကောင်း သိသည်— အမှားတစ်ချက်လုပ်လိုက်ရုံနဲ့ သူတို့က သူ့ကိုအလွယ်တကူရှင်းပစ်နိုင်တယ်၊ ဒါက နောက်စရာမဟုတ်ဘူး။

"ဒီလိုလား။ ပဉ္စမထပ်မှာ ဒီကနေထွက်သွားနိုင်တဲ့ လှေကားတစ်စင်းရှိတယ်လား။"

ယန်ကျန့်၏အကြည့်များ တုန်ခါသွားသော်လည်း သူဒီစကားများကို အပြည့်အဝမယုံကြည်ပေ။

"အဲ့ဒါကို နောက်မှပြောကြတာပေါ့။ ဒါဆို မင်းပြောနေတဲ့အထပ်တက်ဖို့ အမြန်နည်းလမ်းက ဘာလဲ။"

"ကျေးဇူးပြုပြီးထိုင်ပါ၊ ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြပါ့မယ်။ လောလောဆယ်မှာ ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီးရှိပါတယ်၊ အလျင်လိုစရာ မလိုဘူးမလား။"

ဝမ်ရှန်းက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီည ငါတို့စကားပြောဖို့ အချိန်အများကြီးရှိတယ်။"

ဝမ်ရှန်းက တစ်ခဏမျှသူ့အတွေးများကို စုစည်းနေပုံရပြီးနောက် သူစတင်လိုက်သည်။

"သံတော်ဆင့်တစ်ဦးရဲ့တာဝန်က စာပို့ရုံသက်သက်လို့ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ရှင်းမပြထားတဲ့ မပြောဘဲ သိရတဲ့စည်းမျဉ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဒီမပြောဘဲ သိရတဲ့စည်းမျဉ်းတွေက လျှို့ဝှက် အပေါက်တွေလိုပဲ၊ သံတော်ဆင့် တစ်ယောက်ချင်းစီက ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး စမ်းသပ်ဖို့စောင့်နေတယ်။ ဒီလိုစမ်းသပ်မှုတွေက သတ္တိရှိဖို့နဲ့ ကြီးမားတဲ့အန္တရာယ်ကို စွန့်စားဖို့ လိုအပ်တယ်။"

"ဥပမာအားဖြင့် စာစုတ်ဖြဲတာပေါ့။ စာတိုက်က စာစုတ်ဖြဲလို့ရတယ်လို့ အတိအလင်းမဖော်ပြထားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေက လုပ်ခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတယ်။ အကျိုးဆက်အနေနဲ့ ဒီလိုမပြောဘဲသိရတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုက သံတော်ဆင့်တွေကြားမှာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဒါက မပြောဘဲသိရတဲ့စည်းမျဉ်းတွေထဲက တစ်ခုသက်သက်ပဲ။"

"ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်၊ ဆက်ပြော။"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သံတော်ဆင့်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် ဂရုတစိုက် ကျိုးကြောင်း ဆင်ခြင်ပြီး လေ့လာခဲ့တယ်၊ အထပ်တက်ရာမှာ ဟာကွက် တစ်ခုကို ကျွန်တော်တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ကောင်းပြီ၊ ဒါက အတိအကျ ဟာကွက် တစ်ခုတော့မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက တော်တော်လေး ထူးခြားတဲ့ တက်ရောက်နည်းတစ်ခုပဲ။ သာမန်လူတွေက မလုပ်နိုင်ဘူး— သူတို့ဆိုးဆိုးရွားရွားသေသွားလိမ့်မယ်။ အထူးဖြစ်တဲ့သူတွေသာ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်။"

ဝမ်ရှန်းက အလွန်တည်ငြိမ်သည်၊ ဒီရင့်ကျက်တဲ့တည်ငြိမ်မှုက သူ့ငယ်ရွယ်တဲ့အသက်နဲ့ လုံးဝမကိုက်ညီပေ။

"သံတော်ဆင့်အားလုံး သိကြတာက သူတို့ရဲ့တတိယမြောက်စာကိုပို့ပြီးရင် လူတိုင်းတစ်ထပ် တက်ရတယ်ဆိုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အထပ်တစ်ထပ်စီမှာ လူသစ်တွေ ဝင်လာတယ်၊ ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးတယ်။ တချို့က စာနှစ်စောင်ပို့ပြီးပြီ၊ တချို့ကတော့ တစ်စောင်မှ မပို့ရသေးဘူး။ ဒီကွာခြားချက်က လူသစ်တွေနဲ့ဝါရင့်တွေ တစ်ထပ်တည်းမှာ နေထိုင်တဲ့ဖြစ်စဉ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။"

"အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော်က ဝါရင့်တွေက လူသစ်တွေကိုလမ်းညွှန်ပေးပြီး သူတို့ရဲ့ရှင်သန်နိုင်ခြေကို တိုးမြှင့်ပေးကာ လမ်းလွဲမှုတွေကို ရှောင်ရှားဖို့လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော် စိတ်ပြောင်းသွားတယ်။"

"စာတိုက်က လူသစ်တစ်ယောက်ရဲ့ကံကြမ္မာကို ဂရုစိုက်လောက်အောင် လူသားဆန်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ယုံကြည်တာက ဒီအခြေအနေက လူသစ်တွေပိုမြန်မြန်တက်နိုင်အောင် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာပဲ။"

"ဒါကြောင့် အပေါ်တက်တာက ပို့ခဲ့တဲ့စာအရေအတွက်နဲ့မဆိုင်ဘူး၊ အထပ်တက်ဖို့ သော့ချက်ကျတဲ့စာနဲ့ ဆိုင်တယ်။"

ဝမ်ရှန်းက လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်-

"လူတိုင်းလက်ထဲက တတိယမြောက်စာက အထပ်တက်ဖို့စာပဲ။ မင်းအဲ့ဒါကိုလုယူပြီး ကိုယ်တိုင် ပို့ဆောင်နိုင်ရင်၊ အောင်မြင်ခဲ့ရင် မူလသံတော်ဆင့်ကို အစားထိုးပြီး အောင်မြင်စွာ အပေါ်တက်နိုင်ခြေများတယ်။"

"အကျိုးဆက်အနေနဲ့ မူလသံတော်ဆင့်က သူ့ပို့ဆောင်မှုအရေအတွက် သုညအဖြစ် ပြန်လည် သတ်မှတ်ခံရပြီး နောက်ထပ် စာသုံးစောင်ပို့ဖို့ အစကနေပြန်စရနိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး အသံနက်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုပဲ။ မင်းမှာသက်သေအထောက်အထား တစ်ခုခုရှိလား။"

"မရှိပါဘူး။"

ဝမ်ရှန်းက ပြုံးပြီးခေါင်းခါသည်-

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်အဲ့ဒီအပေါ်မှာ လောင်းကြေးထပ်ချင်တယ်၊ ခင်ဗျားတို့အပေါ်တက်နိုင်မယ်ဆိုတာကို လောင်းကြေးထပ်ချင်တယ်။ မကြာခင်မှာ ကျွန်တော့်ကို တတိယမြောက်စာပို့ခိုင်းတော့မယ်၊ အဲ့ဒါကို ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ပေးလို့ရတယ်။ ဝမ်ရှင်းမှာလည်း သူ့ရဲ့တတိယမြောက်စာရှိတယ်၊ အဲ့ဒါကို ခင်ဗျားတို့ လုယူနိုင်တယ်။ ချန်ရုန်ဆိုတဲ့အမျိုးသမီးကတော့ စာတစ်စောင်ပဲပို့ရသေးပြီး သင့်တော်တဲ့ ပစ်မှတ်မဟုတ်ဘူး။"

"မင်းပြောချင်တာက ငါတို့သုံးယောက်ထဲက နှစ်ယောက်က အဲ့ဒီအထပ်တက်စာကိုရယူပြီး အပေါ်ထပ်ကိုရွှေ့ပြောင်းနိုင်တယ်ပေါ့။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်။"

ဝမ်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"မင်းက မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင် အထပ်တက်စာကို စွန့်လွှတ်ရတာနဲ့ ကျေနပ်နေတာလား။"

ယန်ကျန့်က ဆက်မေးသည်။

ဝမ်ရှန်းက ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ။ ကျွန်တော်ဒုတိယထပ်ကို ရောက်သွားရင်တောင် ဘာဖြစ်မှာလဲ။ ကျွန်တော် စာဆက်ပို့နေရမှာပဲလေ။ ဒီလိုဆက်သွားနေရင် သေချာပေါက်ဆိုးဆိုးရွားရွားသေမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်လောင်းကြေးအားလုံးကို ခင်ဗျားတို့အပေါ်မှာ ထားရမယ်၊ ခင်ဗျားတို့ထွက်သွားတဲ့အခါ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကိုပါ ခေါ်သွားနိုင်တဲ့နည်းလမ်း တစ်ခုရှိနိုင်မယ်လို့ လောင်းကြေးထပ်ရမယ်။"

"ဒါက မညီမျှတဲ့အရောင်းအဝယ်တစ်ခုပဲ။ ငါယုံကြည်နိုင်တာက မင်းရဲ့စကားပဲ။ မင်းငါ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရင် ငါအဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။"

သူ့စကားများက အတော်လေးသနားစရာကောင်းနေသည်။

ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားက သူကသာမန်လူ တစ်ယောက်သက်သက်ပဲ။ ဂရုတစိုက်တွက်ချက်ပြီးနောက် သူက ပဉ္စမထပ်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ခြေက အရမ်းနည်းလွန်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ယန်ကျန့်၊ စုန့်ရန်နှင့် လီယောင်တို့ပေါ်ပေါက်လာခြင်းက အရေးပါတဲ့အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ်။

မသေချာမရေရာသော အချက်များက အမြဲတမ်းမသေချာမရေရာသောပြောင်းလဲမှုများကို ယူဆောင်လာနိုင်သည်။

ဝမ်ရှန်းက ဒီလိုမသေချာမရေရာမှုမျိုးအပေါ်မှာ လောင်းကြေးထပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်းက စမတ်ကျတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ၊ တခြားလူအများကြီးထက်ပိုစမတ်ကျတယ်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မင်းလက်တွေ့ဘဝကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းကို ငါတန်ဖိုးထားတယ်၊ ငါလူအများကြီးနဲ့ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူတို့အများစုက မင်းလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမရှိကြဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါမင်းကိုကတိပေးတယ်၊ အခွင့်အရေးရှိခဲ့ရင် ငါမင်းကို ငါနဲ့အတူခေါ်ထုတ်သွားမယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ခေါင်းဆောင်ယန်။"

ဝမ်ရှန်းက ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့စကားစကို ခဏရပ်ရအောင်၊ ငါတစ်ခုခုပြောချင်လို့။ ဒီအခန်းက အမြဲတမ်းဒီလိုပဲလား။"

ရုတ်တရက် စုန့်ရန်က တံခါးဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်က အမှောင်ထုသည် စိမ့်ဝင်လာပြီး ဧည့်ခန်း၏တစ်ဝက်နီးပါးကို အရိပ်တစ်လွှာဖြင့်ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ သက်ရောက်မှုရှိနေသည်။ ဒါ့အပြင် အမှောင်ထုက ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး အနီးအနားကမီးများက မှိန်ဖျော့နေဆဲပင်။

အပြင်ဘက်မှာ တစ်ခုခုက ဒါတွေအားလုံးကို လွှမ်းမိုးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အရင်ကဒီလိုဖြစ်စဉ်မျိုး ဘယ်တော့မှမရှိခဲ့ဘူး။"

ဝမ်ရှန်း၏မျက်နှာ သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒီနေ့က တကယ်ပဲမမှန်တော့ဘူး။ အခန်းတစ်ခန်းက လူတစ်ယောက်ပဲနေနိုင်တာမှန်တယ်၊ လူအရမ်းများရင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ပ ုံမှန်မဟုတ်တာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာစေတယ်။"

"တိတ်တိတ်နေ။"

ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက် တင်းတင်းမာမာတိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဝမ်ရှန်းက စကားပြောတာရပ်လိုက်ပြီး ထပ်မပြောတော့ပေ။

စုန့်ရန်နှင့် လီယောင်တို့လည်း သစ်သားတံခါးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

စကားစမြည်မပြောဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်က ရုတ်တရက်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆူညံသံတစ်စက်မှမရှိတော့ပေ။

"ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း။"

ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်၊ မြေညီထပ်စာတိုက်ဧည့်ခန်းမတွင် ခြေသံများ၊ သဲ့သဲ့သာ ကြားရသော်လည်း ခွဲခြားနိုင်လောက်အောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒီလေးလံသောခြေလှမ်းများက အပြင်ဘက် အမှောင်ထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်းပိုမိုနီးကပ်လာကာ အကွာအဝေး ကျုံ့သွားသည်နှင့်အမျှ အသံကပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသောခြေသံတစ်စုံလား။

လူတိုင်း၏နှလုံးသား တင်းကျပ်သွားသည်။

"ဒါက တစ္ဆေပဲ။"

ယန်ကျန့်က အေးဆေးတည်ငြိမ်သောမျက်နှာနှင့် ဖိနှိပ်ထားသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက တကယ်ပဲကျိန်စာသင့်နေတာပဲ။"

စုန့်ရန်က သူ့အသက်ရှုသံအောက်တွင် တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့အခုဘာလုပ်သင့်လဲ။"

လီယောင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

"မထိတ်လန့်နဲ့၊ ဒါက ငါတို့ဆီဦးတည်နေတာ မဟုတ်လောက်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က လက်ဟန်ပြပြီး နောက်ဆုတ်မည့်အစား တံခါးဆီသို့ချဉ်းကပ်သွားသည်။

ဘေးကဝမ်ရှန်းကတော့ ချွေးများအလွန်အကျွံထွက်နေသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် သူက တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ပစ်မှတ်ထားခြင်းခံရသည်နှင့် သေခြင်းတရားက သေချာကြောင်း ကောင်းကောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက မဆင်မခြင်လှုပ်ရှားမဝံ့ဘဲ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားကာ တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ်ကြိုးစားနေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီမှာတာဝန်ခံသုံးယောက်ရှိနေတာပဲ။

အပြင်ဘက်ကခြေသံများ ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။

အသံအရဆိုလျှင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက တံခါးအပြင်ဘက်က စင်္ကြံမှာရှိနေတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်။ စင်္ကြံက သိပ်မကြီးဘူး၊ စိတ်ထဲမှာနည်းနည်းတွက်ချက်လိုက်ရုံနဲ့ ခြေသံတွေက အခန်းတစ်နဲ့နှစ်ဧရိယာ တဝိုက်မှာ ရှိသင့်တယ်ဆိုတာ တွက်ဆနိုင်တယ်။

သို့သော် ခြေသံများက ရပ်တန့်မည့်လက္ခဏာမပြပေ။

အခုဒါက အခန်းသုံး၊ အခန်းလေးမှာရှိသင့်တယ်။

"ဒါက အခန်းငါးကို ရောက်နေပြီ။"

ယန်ကျန့်က မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး ခြေသံများလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

လေးလံသောခြေသံများက ရပ်တန့်မည့်လက္ခဏာမပြသေးပေ။

အခန်းခြောက်။

အရမ်းနီးတယ်၊ အခုအရမ်းနီးကပ်နေပြီ။

ဒါက ဘေးအခန်းမှာပဲ、ဒါပေမဲ့ ဘေးအခန်းက လူမနေသင့်ဘူး။

အခန်းခြောက်က လွတ်နေတယ်၊ ဝမ်ရှင်းနဲ့ချန်ရုန်က အခန်းတစ်နဲ့သုံးမှာနေနေတာ။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ကြည့်ရတာ ဒါက ငါတို့ဆီလာနေတာပဲ။"

စုန့်ရန်က သူ့တုတ်ကိုအားပြုရင်း မျက်လုံးမှေးလိုက်သည်၊ သူ့မျက်နှာအမူအရာ အလွန်လေးနက်နေသည်။

ငါတို့သူ့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်ပါ့မလား။

သူ့စိတ်ထဲမှာမသေချာဘူး၊ အပြင်ကတစ္ဆေက လုံးဝအသစ်ဖြစ်ပြီး သူ့အဆင့်နဲ့အန္တရာယ်အဆင့်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့အတွက် ခန့်မှန်းလို့မရဘူး။

ဒါက အားနည်းနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင်ရက်စက်နိုင်တယ်။

"ဒါရပ်သွားပြီ။"

ရုတ်တရက်...

တံခါးအပြင်ဘက်ကခြေသံများ ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်က အဲ့ဒီသစ်သားတံခါး နောက်မှာ တစ်ခုခု ရပ်နေတယ်ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ အပြင်ဘက်ကပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် တံခါးအပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်ဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် အဲ့ဒီအရာကဘာလဲဆိုတာ မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ယန်ကျန့်က သူ့'တစ္ဆေမျက်လုံး' ကို ဖွင့်ပြီးသားပဲ။

ဒီ'တစ္ဆေစာတိုက်' အတွင်းမှာ သူ့'တစ္ဆေမျက်လုံး' က ဖိနှိပ်ခံထားရတယ်၊ သူ'တစ္ဆေနယ်မြေ' ရဲ့ပဉ္စမအဆင့်ကို မဖွင့်မချင်းပေါ့။

ဒါပေမဲ့ သူအဲ့ဒီလိုမလုပ်ခဲ့ဘူး။

" 'တစ္ဆေမျက်လုံး' ရဲ့အမြင်အာရုံက အတားအဆီးဖြစ်နေတယ်၊ အဲ့ဒီတံခါးကို မထိုးဖောက်နိုင်ဘူး။ တကယ်ပဲ ဒီနေရာက ဆီဇာဟိုတယ်နဲ့အတူတူပဲ၊ အဆောက်အအုံအားလုံးက အထူးဖြစ်ပြီး 'တစ္ဆေမျက်လုံး' က သူတို့ကိုမထိုးဖောက်နိုင်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုယ်သူတွေးလိုက်သည်။ သူက ထို့နောက်လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအရာက ငါတို့ကိုတိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့တည့်တည့် ရင်ဆိုင်မယ်။ နောက်ဆုံးတော့ တစ္ဆေတစ်ကောင်က ငါတို့ကိုပစ်မှတ်ထားပြီးရင် လွတ်မြောက်ဖို့အရမ်းခက်ခဲတယ်။"

ဒါပေမဲ့ သူစကားမဆုံးခင်မှာပင်...

မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုက ယန်ကျန့်၏ဆံပင်များ တစ်ခဏအတွင်းထောင်သွားစေပြီး သူ့နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု လှိုက်တက်လာသည်။

"ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်။"

လေးလံပြီး အစ်နေသော တံခါးခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒီအသံက ရင်းနှီးနေသည်။

သံသယ ဖြစ်ဖွယ်မရှိ...

ဒါက 'တံခါးခေါက်တစ္ဆေ' ရဲ့သတ်ဖြတ်နည်းပဲ။

တံခါးခေါက်ပြီးသတ်ခြင်း။

"ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ယန်ကျန့်၏စိတ်ထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

'တံခါးခေါက်တစ္ဆေ' ကို သူကိုယ်တိုင်ချုပ်နှောင်ခဲ့ပြီး လောလောဆယ် တာချန်းမြို့မှာ ထိန်းသိမ်းထားတာ ရှင်းလင်းနေသည်။ 'တံခါးခေါက်တစ္ဆေ' က ဘယ်လိုလုပ်ဒီမှာပေါ်လာနိုင်မှာလဲ။

ဒီလောကကြီးမှာတစ္ဆေတွေပေါ်လာကတည်းက တစ်မျိုးတည်း ဖြစ်တဲ့နှစ်ကောင်မရှိခဲ့ဘူး။

"နေပါဦး၊ ဒါက လူသတ်တဲ့ တံခါးခေါက်သံမဟုတ်ဘူး။ အခန်းထဲကဘယ်သူမှ တံခါးခေါက်သံကြောင့် တိုက်ခိုက်မခံရဘူး..."

ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဝမ်ရှန်းတောင်မှ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။

ဒါက ဒီသေစေနိုင်တဲ့တံခါးခေါက်သံက သူရင်းနှီးနေတဲ့အမျိုးအစားမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်တယ်။

ဒါဆိုရင် 'တံခါးခေါက်တစ္ဆေ' ရဲ့တံခါးခေါက်သံနဲ့တစ်ထပ်တည်းတူတဲ့ ဒီတံခါးခေါက်သံက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။