စာအနီ

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချက်ချင်းဖြစ်ပေါ်နေသော အကျပ်အတည်းကာလသည် ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။

စာတိုက်အတွင်း လှည့်လည်သွားလာနေသော တစ္ဆေများသည် သူတို့၏မအောင်မြင်သော တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် ထပ်မံပေါ်ထွက်လာခြင်းမရှိတော့— ဒါက အားတက်စရာလက္ခဏာတစ်ခုပင်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က အဆက်မပြတ်စောင့်ကြည့်မနေကြပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက ပေးဆပ်ရမည့်တန်ဖိုးသည် တစ်ကြိမ်တည်းသောကြိုးပမ်းမှုထက် များစွာပိုများနေပေလိမ့်မည်။

အခန်းနံပါတ် ၇ ရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် လူသုံးယောက်ထိုင်နေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ အတွေးနက်နေကြသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော ဝမ်ရှန်းသည် ဒီလိုအကြောင်းအရာမျိုးတွင် ဝင်မပါဝံ့ဘဲ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာနေနေသည်။

"ဒီတစ္ဆေကို အကျဉ်းချဖို့က အရမ်းခက်တယ်။ ပထမဦးစွာ ငါတို့ညနေခြောက်နာရီနောက်ပိုင်းမှာ အပြင်ထွက်လို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါက မီးငြိမ်းခြင်းရဲ့သေစေနိုင်တဲ့စည်းမျဉ်းကို လှုံ့ဆော်မလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသေချာနိုင်ဘူး၊ ငါတို့အပြင်ဘက်ကို ခြေလှမ်းလိုက်တာနဲ့ သေသွားနိုင်ခြေ တော်တော်များတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့အဲ့ဒီအန္တရာယ်ကို မစွန့်စားနိုင်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က စုန့်ရန်၏အရင်မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါတို့ညဘက်အပြင်မထွက်နိုင်ရင် ငါတို့က စာတိုက်အတွင်းကမီးတွေလင်းနေတဲ့ နေ့ဘက်မှာပဲ လှုပ်ရှားနိုင်တယ်၊ ဒီစည်းမျဉ်းကိုသုံးပြီး မီးငြိမ်းသွားခြင်းကြောင့်သေဆုံးခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက တစ္ဆေတွေက နေ့ဘက်မှာပေါ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆိုရင် ကြည့်ရတာ ငါတို့က နေ့ခင်းဘက်မှာပဲ တစ္ဆေကိုရှာပြီး ချုပ်နှောင်နိုင်တော့မယ်ထင်တယ်။ ညဘက်မှာတော့ တစ္ဆေကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

လီယောင်က ချက်ချင်းထပ်ပြောသည်။

"တစ္ဆေက ပထမထပ်မှာမရှိဘူး။ ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယထပ်မှာဖြစ်နိုင်တယ်၊ ပဉ္စမထပ်လောက် အမြင့်မှာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဒီစာတိုက်ထဲက တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းအောင်းနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင်ခန့်မှန်းရရင် ပဉ္စမထပ်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးပဲ။"

'တံခါးခေါက်တစ္ဆေ' ဟုလူသိများသော အဘိုးအိုသည် အရင်က ပဉ္စမထပ်မှ ပြုတ်ကျသေဆုံးခဲ့သည်။

ဒါက သဲလွန်စတစ်ခုပဲ။

ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်သည် စာတိုက်၏ပဉ္စမထပ်အတွင်းတွင် ရှိနေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

တစ္ဆေသည် ပဉ္စမထပ်မှ လှည့်လည်ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်နိုင်သည်၊ ပထမထပ်တွင် သူတို့ ကံဆိုးခြင်းသာ ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ် စာတိုက်အတွက်တော့ သူတို့သည် ကျူးကျော်သူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသောကြောင့် တစ္ဆေက သူတို့ကိုပစ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

"အမှန်စင်စစ် ဒီတစ္ဆေကိုချုပ်နှောင်ဖို့ ငါတို့က နေ့ခင်းဘက်မှာ သူ့ကိုနေရာရှာဖို့လိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ စာတိုက်ကကြီးတယ်၊ အခန်းသုံးဆယ့်ငါးခန်းရှိတယ်၊ အထပ်တစ်ထပ်စီက တခြားအထပ်တွေနဲ့ သီးခြားခွဲထားတယ်။ ဒါက ငါတို့လွယ်လွယ်ကူကူလုပ်နိုင်တဲ့အရာမဟုတ်ဘူး၊ အတက်အဆင်း လုပ်ရတာ၊ အကျဉ်းချရခက်ခဲမှုက ကြီးမားတယ်။"

စုန့်ရန်က စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သည်။

"ညဘက်မှာငါတို့က အားနည်းတဲ့ဘက်မှာရှိနေတယ်၊ တစ္ဆေရဲ့သတ်ဖြတ်နည်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်နေရသလိုပဲ။ ငါတို့ အရမ်းနစ်နာလိမ့်မယ်၊ အဖွဲ့လိုက်မျိုးတုံးသွားစေနိုင်တယ်။"

"အပေါ်ထပ်တက်တာက အဓိကပဲ။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"လောလောဆယ်တော့ တစ္ဆေကို လျစ်လျူရှုထားလို့ရတယ်၊ သူက ငါတို့သုံးယောက်လုံးကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ အပေါ်ထပ်တက်ဖို့က စာပို့ဖို့လိုတယ်။ စာသုံးစောင်တည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ တခြားအခန်းက ဝမ်ရှန်းနဲ့ဝမ်ရှင်းမှာပဲ စာနှစ်စောင်ရှိတယ်၊ ဒါက ငါတို့ဒုတိယထပ်ကိုရောက်တာနဲ့ အတင်းအကျပ် ခွဲခွာရတော့မယ်ဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတယ်။"

စုန့်ရန်က ထပ်ပြောသည်။

"ဝမ်ရှန်း၊ ဒီနည်းလမ်းကလွဲလို့ အပေါ်ထပ်တက်ဖို့ တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူးလား။"

ယန်ကျန့်က ထို့နောက်အခန်းပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းထဲကဝမ်ရှန်းက အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေသည်။

"ရှိနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်သိတဲ့ ပိုပြီးကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး မြန်ဆန်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက စာခိုးတာပဲ။ အပေါ်ထပ်ကသံတော်ဆင့်တွေက ကျွန်တော့်ထက်ပိုသိသင့်တယ်— သူတို့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနိုင်တယ်။"

စာပို့ခြင်းတာဝန်သည် ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း အမျိုးမျိုးသော ထူးဆန်းကြောက်စရာ ကောင်းသောပြောင်းလဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒီလျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်ရန်မှာ သံတော်ဆင့်များကိုယ်တိုင်အပေါ် မူတည်သည်။

အတွေ့အကြုံမှတစ်ဆင့် ရရှိသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုအချို့ကို သံတော်ဆင့်များကြားတွင် နှုတ်ဖြင့်လက်ဆင့်ကမ်းကြပြီး အချို့မှာမူ မတွေ့ရှိရသေးဘဲ ကျန်ရှိနေသည်။

"ပထမထပ်ကသံတော်ဆင့်တွေက စာအရမ်းနည်းနည်းပဲပို့ရသေးတယ်၊ အများစုက လူသစ်တွေဖြစ်ပြီး သေဆုံးနှုန်း မြင့်မားတဲ့အတွက် သူတို့ရတဲ့ သတင်းအချက်အလက်က တကယ်ပဲကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်။ သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုခုရှိရင်တောင် အပေါ်ထပ်ကို အမြန်ယူသွားပြီး ကျန်ရှိနေနိုင်ခြေမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် အသက်ပိုရှည်ကြာရှင်သန်ခဲ့တဲ့ အဟောင်းသံတော်ဆင့်တွေက အများကြီးပိုသိတယ်။ တကယ်နားလည်ပြီး ဖြတ်လမ်းတွေရှာဖို့ ငါတို့အပေါ်ထပ်တက်ရမယ်။"

ယန်ကျန့်က ခန့်မှန်းရင်း ခေါင်းကိုအနည်းငယ်ခါလိုက်သည်။

သူက ပထမထပ်မှာနေပြီး အချိန်ဖြုန်းလို့မဖြစ်ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်၊ သူအနည်းဆုံးတော့ ဒုတိယထပ်က ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ မြင်ရမှဖြစ်မည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒုတိယထပ်ကို လူသစ်အမျိုးအစားကိုကျော်လွန်ပြီး အနည်းဆုံးစာသုံးစောင် အောင်မြင်စွာပို့ဆောင်ခဲ့သူများက နေရာယူထားသည်။

"ဒီနေ့အတွက် ဒီမှာပဲထားလိုက်ရအောင်။ မနက်ဖြန်အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့၊ ဒီညငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မအိပ်သင့်ဘူး။ စာတိုက်ပတ်လည်မှာ လှည့်လည်နေတဲ့တစ္ဆေတွေ ပြန်ပေါ်လာမလား ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။"

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒါလည်းမှန်တာပဲ။ စာတိုက်က နေ့ဘက်မှာတော့ နည်းနည်းပိုလုံခြုံတယ်။ ညဘက်က အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်၊ ငါတို့အခန်းထဲမှာ နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး။"

စုန့်ရန်က သက်ပြင်းချပြီးပြောလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်က မဲမှောင်နေပြီး တစ္ဆေတွေလှည့်လည်သွားလာနေတော့ ဘယ်သူကအပြင်ထွက်ရဲမှာလဲ။

နောက်ဆက်တွဲကာလတွင် သူတို့သုံးယောက်သည် အခန်းနံပါတ်ခုနစ်တွင် အလုပ်မရှိထိုင်နေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ အနားယူမဝံ့ဘဲ တံခါးအပြင်ဘက်က မည်သည့်အသံကိုမဆို နားစွင့်နေရန်လိုအပ်သည်။

ခုနကသူ့တိုက်ခိုက်မှုမအောင်မြင်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသောတစ္ဆေက ဒုတိယအကြိမ်တိုက်ခိုက်မလားဆိုတာ ဘယ်သူမှမသေချာနိုင်ဘူး။

သို့သော် သူ့အားလပ်ချိန်အတွင်း ယန်ကျန့်က သဲလွန်စများ သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသောအရာ တစ်ခုခု ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မလား ဆိုပြီး အခန်းကို နည်းနည်းစူးစမ်းဖို့ အခွင့်အရေးယူလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ဒီအခန်းက အရမ်းပုံမှန်ပဲ၊ ပုံမှန်လွန်းလို့ မယုံနိုင်စရာနီးပါးပဲ။ ထူးဆန်းတာ ဘာမှမရှိဘူး၊ ဒါကိုယ်တိုင်က အထူးဆန်းဆုံးအရာပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် အရင်သံတော်ဆင့် ဒီမှာနေပြီးနောက်မှာ သူတို့တစ်ခုခုတော့ ချန်ထားခဲ့မှာပဲ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ စုပုံလာရင် ဘာသဲလွန်စ မရှိတာက မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ဝမ်ရှန်းကလည်း မအိပ်သေးဘဲ ယန်ကျန့်အခန်းထဲမှာ လျှောက်သွားနေတာကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ဒီကို ပထမဆုံးရောက်တုန်းက ခေါင်းဆောင်ယန်လိုပဲ အတွေးတူတူရှိခဲ့တယ်၊ သဲလွန်စ တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မလား ဆိုပြီးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ။"

"သဲလွန်စမရှိဘူး၊ အခန်းက အရမ်းသန့်ရှင်းတယ်၊ လူသားသဲလွန်စ တစ်ခုမှ မချန်ထားခဲ့သလိုပဲ။"

"နားလည်လို့ မရဘူး ဟုတ်လား။"

ယန်ကျန့်က ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။

"မင်းပြောမှပဲ ဒီအခန်းရဲ့ လက္ခဏာတွေကို ငါတော်တော်လေးနားလည်သွားပြီ။"

"ဒါက ပြန်လည်စတင်ခြင်း ယန္တရားတစ်မျိုးပဲ၊ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်တစ်ခုမှာ ဒါမှမဟုတ် အခန်းထဲမှာနေတဲ့လူ သေသွားတဲ့အခါ အခန်းက အတိတ်ကအချိန် တစ်ခုကို ပြန်လည် သတ်မှတ်လိမ့်မယ်၊ တခြားလူတွေထားခဲ့တဲ့ သဲလွန်စအားလုံးလည်း လုံးဝ ဖျက်ပစ်ခံရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့အရင်ကလူတွေ ဘာပဲထားခဲ့ပါစေ အခန်းက အဲ့ဒါကိုသိမ်းထားမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဒီလိုကိုး။"

ဝမ်ရှန်းက စဉ်းစားတွေးတောပြီး ဒီရှင်းပြချက်က အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကြည့်ရတာ ငါအချိန် ထပ်မဖြုန်းသင့်တော့ဘူး၊ နေ့အလင်းရောင်ကို ငြိမ်းချမ်းစွာစောင့်ဆိုင်းနေရုံပဲ။ မင်းရဲ့တတိယမြောက်စာက ဘယ်တော့လောက်ထွက်လာနိုင်မလဲ။"

ယန်ကျန့်က ထို့နောက်ပြောလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက မနက်ဖြန်၊ ဖြစ်နိုင်တာက သဘက်ခါ၊ ဒီနှစ်ရက် အတွင်းမှာပဲ။ စာက မကြာခင် လာတော့မှာမို့လို့ ကျွန်တော်ဒီစာတိုက်ကို အချိန်မီကြိုရောက်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အပေါ်ထပ်က သံတော်ဆင့်တွေက စာတိုက်ကို အချိန်မရွေးနေရာမရွေး ပြန်လာနိုင်တယ်လို့ပြောကြတယ်၊ ငါတို့လိုအတင်းအကျပ် ဒီမှာပေါ်လာရတာနဲ့မတူဘူး။"

ဝမ်ရှန်းက ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မနက်ဖြန် မင်းရဲ့စာကို တွေ့ရဖို့မျှော်လင့်တယ်။"

ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူက သူ့ရှာဖွေမှုကိုမဆက်တော့ဘဲ ဧည့်ခန်းကဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူရန်စတင်လိုက်သည်။

လီယောင်ကတော့ အလွန်သတ္တိရှိသည်၊ သူက သစ်သားတံခါးကို တိုက်ရိုက်မှီနေပြီး တစ္ဆေများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကို အမြဲသတိထားနေသည်။

စုန့်ရန်က စကားမပြောဘဲ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကိုင်ကာ အမည်မသိတစ်ခုခုကို မှတ်တမ်းတင်နေသည်၊ ဖြစ်နိုင်တာက ဖိုင်တစ်ခုတည်ထောင်နေတာ ဒါမှမဟုတ် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို သုံးသပ်နေတာ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူကလည်း အလကားမနေဘူး။

အချိန်က တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်လွန်သွားသည်။

စာတိုက်က ဆူညံသံတစ်စက်မှမရှိဘဲ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူတို့သုံးယောက်က နေရာအသီးသီးမှာ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ထိုင်နေကြသည်။

ညက ရှည်လျားပြီးပင်ပန်းခက်ခဲသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကုန်လွန်သွားမည်သာ။

တစ်ဆယ့်နှစ်နာရီ ကုန်လွန်သွားသည်။

နံနက်ခြောက်နာရီတွင်...

စာတိုက်ထဲကအမှောင်ထု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တံခါးအပြင်ဘက်မှ အလင်းရောင်စိမ့်ဝင်လာသည်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခန်း၏မီးများက အလွန်အချိန်မှန်စွာ ငြိမ်းသွားသည်။

မီးငြိမ်းသွားသည်နှင့် အခန်းထဲကလူတိုင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး မမျှော်လင့်ထားသောမတော်တဆမှုတစ်ခုခုဖြစ်ပွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

သို့သော် ထို့နောက် သူတို့က အရုဏ်တက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး အခန်းအတွင်းက အလိုအလျောက် မီးငြိမ်းသွားရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ စာတိုက်အတွင်းက ပုံမှန်ပြောင်းလဲမှုများ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်မရှိပေ။

"အချိန်စေ့ပြီ။"

ဆိုဖာပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ထိုင်နေခဲ့သော ယန်ကျန့်က ယခုအခါပြောလိုက်သည်။

သူမအိပ်ခဲ့ဘဲ စွမ်းအင်ကို တတ်နိုင်သလောက်ချွေတာပြီး တတ်နိုင်သလောက် သတိထားနေရန်သာ ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူက ရက်ပေါင်းများစွာ အစားမစား၊ ရေမသောက်၊ မအိပ်ဘဲနေနိုင်သော်လည်း ဒီလိုအထူးပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ သူက ချွေတာပြီးစေ့စပ်သေချာရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

"လီယောင်၊ တံခါးဖွင့်၊ ငါတို့အပြင်ထွက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရအောင်။"

စုန့်ရန်က ဖြည်းညင်းစွာမတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်လက်ဖဝါးတစ်ခုပေါ်တွင် သူ့ကိုယ်သူထောက်ကာ ရှေ့သို့လျှောက်သွားသည်။

"ကျွန်တော်တံခါးကို တစ်ညလုံးမှီနေခဲ့ပြီး ဘာအန္တရာယ်မှမခံစားမိဘူး၊ တစ္ဆေက ပထမထပ်မှာ ထပ်ပေါ်လာမှာမဟုတ်တော့ဘူး။"

လီယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး တံခါးဖွင့်ရန် အစပြုလိုက်သည်။

နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်သော်လည်း စာတိုက်အတွင်းပိုင်းက ညနှင့်သိပ်မကွာခြားပေ။ မှိန်ဖျော့စွာ လင်းနေဆဲပင်၊ တစ်ခုတည်းသော ခြားနားချက်မှာ နေ့ဘက်တွင်မီးများလင်းနေသောကြောင့် အနည်းငယ်ဖိစီးမှုနှင့် မှောင်မိုက်မှုနည်းပုံရသည်။

သူတို့အားလုံး ထွက်လာကြသည်။

ဘာမှမပြောင်းလဲခဲ့ပေ၊ စာတိုက်သည် သူတို့မနေ့ကရောက်ရှိလာစဉ်ကနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။

ယန်ကျန့်က သစ်သားတံခါးကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးလက်ကိုင်ဖုပေါ်တွင် ခြစ်ရာသေးသေးလေးအနည်းငယ်ရှိနေသည်၊ မပျောက်ကွယ်သေးသော လက်သည်းများ ချန်ထားခဲ့သည့်အမှတ်အသားများပင်။

ဒါတွေက မနေ့ညကတစ္ဆေက သူ့လက်ကိုအလျင်အမြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်ရသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

တစ္ဆေက သစ်သားတံခါးကို အနည်းငယ်ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။

သတိပြုရမည်မှာ တံခါးသည် မနေ့ညကပုံပျက်သွားသော်လည်း မကြေမွခဲ့ပေ။ ဒီနေရာကအရာများက သဘာဝလွန်ကြောင့် တည်ရှိနေပြီး လွယ်လွယ်ကူကူဖျက်ဆီးမရပေ။

"ကျွီ။"

တံခါးဖွင့်သံများထွက်ပေါ်လာပြီး ကပ်လျက် အခန်းနှစ်ခန်း၏ တံခါးများလည်း ပွင့်လာသည်။

ပိန်လှီသောဝမ်ရှင်းအမည်ရှိ အမျိုးသားက သူ့ညိုမည်းနေသောမျက်နှာကို တို့ထိလိုက်သည်၊ သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်က ချဉ်စုတ်စုတ်ဖြစ်နေပြီး ထွက်လာသည်။ သူက ယန်ကျန့်နှင့်ကျန်လူများကို မြင်သောအခါ ခဏရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် သူ့အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်သည်။

ပထမတံခါးဝင်ပေါက်တွင် ချန်ရုန်အမည်ရှိအမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ တံခါးဝတွင်ရပ်နေသည်။ သူမသည် အထီးကျန်ပြီးအားကိုးရာမဲ့နေကာ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ထားပုံရသည်။

ဒါက သူမက ဝမ်ရှင်းအပေါ်အနည်းငယ်မှီခိုခဲ့ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ချိန်းတွေ့ကာ အချင်းချင်း ကူညီခဲ့သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ယန်ကျန့်ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ဝမ်ရှင်းက အားကိုးမရဖြစ်သွားပြီး ဒီလူအနည်းငယ်က ပို၍ပင်အန္တရာယ်များသည်၊ သူမ မချဉ်းကပ်ဝံ့ဘဲ အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးသွားမှာကို ကြောက်နေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ စာတစ်စောင်တစ်လေရသေးလား။"

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရှန်းက နောက်ဆုံးတွင်သူ့အခန်းထဲမှထွက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ စာမရှိဘူး။"

ဝမ်ရှင်းက မလိုလားစွာပြန်ဖြေပြီး ယန်ကျန့်၏အကြည့်အောက်တွင် အလျင်အမြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း ဘာမှမရသေးဘူး။"

ချန်ရုန်ကလည်း ပြန်ဖြေသည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေပြီ။ ပုံမှန်အားဖြင့် မနက်ပိုင်းမှာ စာတွေရှိသင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်မှ ဒီနေ့စာတစ်စောင်မှမရသေးဘူး။"

ဝမ်ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။

"ဒါက အရင်ကနဲ့မတူဘူး။"

"စာတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် ဘယ်မှာပေါ်လာတတ်လဲ။"

ယန်ကျန့်က စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

"ပုံမှန်အားဖြင့် နေရာသုံးနေရာမှာ တွေ့နိုင်ပါတယ်- စာတိုက်အခန်းတွေထဲက ညအိပ်စားပွဲပေါ်မှာ၊ ငါတို့နေတဲ့အခန်းတွေရဲ့ တံခါးတွေမှာကပ်ထားတာ၊ ပြီးတော့ နောက်ထပ်နေရာ တစ်ခုရှိသေးတယ်... ကောင်တာ။"

ဝမ်ရှန်းက ရှင်းပြသည်။

"နေရာအမျိုးမျိုးက စာပို့နည်းအမျိုးမျိုးကို ညွှန်ပြနေတယ်။ ညအိပ်စားပွဲပေါ်ကစာတွေက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာတာဝန်တွေ၊ တံခါးပေါ်ကစာတွေက အဲ့ဒီအခန်းက သံတော်ဆင့်အားလုံးအတွက် တာဝန်တွေ၊ ကောင်တာပေါ်က စာတွေကတော့ ကျွန်တော်မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအထပ်က သံတော်ဆင့်အားလုံး အတွက်တာဝန်တွေလို့ ယူဆရတယ်။"

"ဒီအတိုင်းပဲ စာပို့နည်းသုံးမျိုးက အန္တရာယ်လည်း အလိုက်သင့်တိုးလာတယ်။ ဒါက ကျွန်တော်အပေါ်ထပ်က သံတော်ဆင့်တွေနဲ့ ဆက်ဆံရာကနေ စုဆောင်းထားတာတစ်ခုပါ။"

"ကောင်တာက ဟိုမှာ။"

စုန့်ရန်၏အကြည့်များ ရွေ့လျားသွားပြီး ဧည့်ခန်းမထဲက ဟောင်းနွမ်းနေသောကောင်တာတစ်ခုဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်တာက ရှေးဟောင်းပုံစံဖြစ်ပြီး ဖုန်များဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေကာ အချိန်အတော်ကြာ မသုတ်သင်ရသေးသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ဖွင့်မထားသော စာအိတ်တစ်လုံး၊ သပ်သပ်ရပ်ရပ်စီထားကာ ဘယ်အချိန်ကမှန်းမသိ ၎င်းပေါ်သို့ရောက်ရှိနေသည်။

သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ခြားနားသည်မှာ စာအိတ်သည် ယန်ကျန့်အရင်ကကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အဝါရောင် အမျိုးအစားမဟုတ်ဘဲ သွေးနီရောင်တစ်လုံးဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဒါက စာအနီတစ်စောင်ပဲ။

ယန်ကျန့်ကလည်း ကောင်တာပေါ်က သိသိသာသာကွဲပြားနေသော စာအနီကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"စာအနီလား။"

ဝမ်ရှန်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမှမကြုံဖူးခဲ့ပေ။ ယခင်ပို့ဆောင်မှုနှစ်ကြိမ်နှင့် သူတခြားသူများထံမှ သင်ယူခဲ့ရာတွင် စာအနီများအကြောင်း ဘယ်တော့မှမပါဝင်ခဲ့ပေ။

သူက ပထမဆုံးအကြိမ်မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံရသော်လည်း စာက ကောင်တာပေါ်တွင် ထားရှိသောကြောင့် ၎င်းသည် အထပ်ပေါ်ကသံတော်ဆင့်အားလုံး အတူတကွလုပ်ဆောင်ရန် တာဝန်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ပြီးတော့ စာအနီက ပုံမှန်မဟုတ်တာတစ်ခုခုကို ထင်ရှားစွာအရိပ်အမြွက်ပြနေသည်။

"စာပို့ရခက်ခဲမှု တိုးလာပြီ။"

ဝမ်ရှန်းက ချက်ချင်းတွေးလိုက်သည်။

"ဒါ့အပေါ်မှာ ဘာမှရေးမထားဘူး၊ လိပ်စာတောင်မရှိဘူး။ ငါတို့ ဘယ်လိုပို့ရမှာလဲ။"

ယန်ကျန့်က လျှောက်သွားရင်း သူ့ရှေ့ကစာအနီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားစာကို ကောက်ကိုင်လိုက်တာနဲ့ လိပ်စာပေါ်လာသင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပေါ်လာပုံက နည်းနည်းထူးခြားတယ်။"

ဝမ်ရှန်းက အလျင်အမြန်လျှောက်လာပြီး သတိပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ယူရန်လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း စုန့်ရန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျိန်စာတစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ်၊ မထိတာပိုကောင်းတယ်။ ငါတို့ဒါကို ဒီမှာပဲထားခဲ့ပြီး လျစ်လျူရှု လိုက်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။"

"ကျေးဇူးပြုပြီး အဲ့ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့။ ငါတို့ဒီနေ့စာအိတ်ကိုမယူရင် ဒီညရောက်ရင် ပထမထပ်က လူတိုင်းသေသွားနိုင်တယ်။"

ဝမ်ရှန်းက ချက်ချင်းသတိပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်စာပို့ဖို့ ငြင်းဆန်တဲ့လူသစ်တွေကို မြင်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်နေ့မှာ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က သူ့ကုတင်ပေါ်မှာ စာကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပုံပျက်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ သေဆုံးနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်... စာပို့ဖို့ငြင်းဆန်တဲ့ တန်ဖိုးက စာစုတ်ဖြဲတာထက်တောင် ပိုကြီးမားတယ်။ ခင်ဗျားတို့မသေချာရင် စာအိတ်ကိုစုတ်ဖြဲလို့ရပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ဒီစာအနီကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး၊ စုတ်ဖြဲလိုက်ရင် ဘယ်လိုတန်ဖိုးပေးဆပ်ရမလဲ ဆိုတာလည်း မသိဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက ဒါက ပထမထပ်က လူတိုင်းကို တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တယ်။"

စုန့်ရန်က သူ့မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဒုက္ခများပုံပဲ။"

"စိတ်မပူနဲ့၊ ကျိန်စာတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ငါတစ်ယောက်တည်းခံနိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က မတုန်မလှုပ်ကြေညာရင်း သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကိုဆန့်တန်းပြီး စာအနီကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

စာကိုကောက်ယူလိုက်သည်နှင့် ကောင်တာမှ လေအေးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်များကို မှုတ်ထုတ်ကာ ဝေ့ဝဲနေသောစာလုံးတစ်တန်းကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

ဒါက ထူးဆန်းပြီး နိုင်ငံခြားဆန်သောနေရာတစ်ခုကို ဖော်ပြသည့်လိပ်စာတစ်ခုပင်။

ဖူရှို့ဥယျာဉ် အမှတ် ၇၈ ၏ ပိုင်ရှင်ထံသို့ စာပို့ပါ။

နောက်ဆုံးသတ်မှတ်ရက်- ခုနစ်ရက်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ဒါက သံတော်ဆင့်တစ်ဦး၏တာဝန်ဖြစ်သည်။

သတ်မှတ်ထားသောလက်ခံသူအမည်မပါသော်လည်း၊ ပျက်ကွက်ခြင်း၏အကျိုးဆက်များကို မဖော်ပြထားသလို ဆုလာဘ်လည်းမဖော်ပြထားပေ။

ဒါက ရိုးရှင်းတည့်တိုးဖြစ်သော စာပို့တာဝန်တစ်ခုသာဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုနေရာရှိလူတိုင်း— ဝမ်ရှန်း၊ ဝမ်ရှင်းနှင့် ချန်ရုန်— က စာကိုအောင်မြင်စွာမပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့လျှင် သေခြင်းတရားကို သေချာပေါက်ဦးတည်လိမ့်မည်ဟု သိကြသည်။

ပေးဆပ်ရမည့်တန်ဖိုးက ရိုးရှင်းပြီး အတိအလင်းဖော်ပြရန်ပင်မလိုပေ။

ဆုလာဘ်အတွက်တော့... ထုံးစံမရှိသောကြောင့် ဘာကိုမျှော်လင့်ရမှန်း ဘယ်သူမှမသိပေ။