လိပ်စာ

"ဒီစာက အရမ်း ထူးခြားတယ်။"

လက်ထဲက စာအနီက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတဲ့ ခံစားချက် တစ်ခုကို ပေးနေပြီး ယန်ကျန့်က ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးဆန်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရှိနအဝါကို ခံစားလို့ ရသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက ငါတို့ ဒီစာကို မပို့သင့်ဘူး၊ ဒါက ထောင်ချောက် တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ စုတ်ဖြဲ ပစ်လိုက်ရအောင်။ သူတို့ ငါတို့ကို မနေ့ညက မနိုင်ခဲ့ဘူး၊ စာစုတ်ဖြဲရုံနဲ့ ငါတို့ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ သူတို့ ထင်နေတာလား။"

စုန့်ရန်က လာပြီး သူ့တုတ်ကို အားပြုရင်း အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက စုတ်ဖြဲ ပစ်တာက ထောင်ချောက် ဖြစ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား။"

ယန်ကျန့်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမ်... ဒါလည်း ကျိုးကြောင်း ဆီလျော်သားပဲ။"

စုန့်ရန်က တုံ့ဆိုင်း သွားသည်။

"ခေါင်းဆောင်၊ ဒါဆို ငါတို့ ပို့ရမှာလား မပို့ရဘူးလား။"

လီယောင်က မေးလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ရှင်းနှင့် ချန်ရုန်တို့က သူတို့ စကားစမြည် ပြောဆိုမှုကို နားထောင်ရင်း ချွေးများ ပြန်လာသည်— စာစုတ်ဖြဲပြီး ဒီစာအနီကို ပို့ဆောင်ဖို့ ငြင်းဆန်တဲ့ အတွေး။

ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့က ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ နေနိုင်ပေမဲ့ တခြားသူတွေက သေသွားနိုင်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီချောပို့ တာဝန်က ပထမထပ်က ချောပို့သမားတွေအတွက် စုပေါင်းတာဝန် တစ်ခု ဖြစ်လို့ပဲ။

သို့သော် ယန်ကျန့်နှင့် ကျန်လူများ ရှိနေတော့ စာအနီကို ပို့သင့် မပို့သင့် ဆုံးဖြတ်ရာမှာ သူတို့မှာ ပြောခွင့် သိပ်မရှိဘူး။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်ကလည်း စဉ်းစား တွေးတောပြီး တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

အကဲဖြတ်မှုရဲ့ သော့ချက်က ရိုးရှင်းသည်- စာစုတ်ဖြဲခြင်းရဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို သူ ခံနိုင်ရည် ရှိမရှိပဲ။

သူသာ ခံနိုင်ရည် ရှိရင်...

စာအနီကို စုတ်ဖြဲ ပစ်တာက သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ။

ဒါပေမဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်း ကြီးမားနေရင် စာပို့တာကလည်း ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် စာတစ်စောင် ပို့တာက လွယ်ကူတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူတို့ အောင်မြင်နိုင်ခြေက သာမန်လူတွေထက် အများကြီး ပိုမြင့်တယ်။

"စာစုတ်ဖြဲပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို လှုံ့ဆော်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါကို ပို့ဆောင်ရ ခက်ခဲမှုက အဲ့ဒီလောက် မကြီးမားဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့အတွက်ပေါ့။"

ယန်ကျန့်က မျက်လုံး တုန်ခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မစ်ရှင် အတွင်းမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့ရင် ငါတို့ ဆက်လုပ်သင့် မသင့် ဆုံးဖြတ်ဖို့ အဲ့ဒါ ပေးနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် အဆင့်ကို အရင်ဆုံး ဆုံးဖြတ်သင့်တယ်။ ငါတို့ ဘေးကင်းရေးကို ဦးစားပေးသင့်တယ်။"

"ငါတို့ သုံးယောက် အတူတူ အရမ်း အားကောင်းပေမဲ့ မဆင်မခြင် လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး။"

"ဒါဆို ငါတို့ စာပို့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့။"

စုန့်ရန်က ပြောသည်။

"ဒါပေါ့။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စာပို့တာက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို တကယ်ပဲ လှုံ့ဆော်မလား ဆိုတာကို ငါ အတည်ပြုချင်တယ်၊ ဒါမှ ချောပို့သမားတွေရဲ့ အလုပ်က မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေကို ကူညီတာလား ဒါမှမဟုတ် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖိနှိပ်တာလား ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်နိုင်မှာ... နောက်ဆုံး တစ်ခုဆိုရင်တော့ အားလုံး အဆင်ပြေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရင် တစ်ခုသာ ဆိုရင် ဒီစာတိုက်မှာ ချောပို့သမားတွေ တည်ရှိနေဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ငါက လူတွေ တစ္ဆေတွေရဲ့ အလိုကို လိုက်ပြီး အသက်ရှင်နေရတဲ့ ဒီလောကကြီးကို ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"မင်း ပြောတာ အများကြီး ကျိုးကြောင်း ဆီလျော်တယ်၊ မင်းက ငါ့ထက် ပိုပြီး ဒါကို စဉ်းစားပြီးပြီ။ ဒီလို ဖြစ်မှတော့ ငါ ခေါင်းဆောင်ယန်နဲ့အတူ ဒီစာကို ပို့ဆောင်ပါ့မယ်။"

စုန့်ရန်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

'တစ္ဆေစာတိုက်' ရဲ့ သဘောသဘာဝကို ဆုံးဖြတ်ဖို့က တကယ်ပဲ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်...

ဒါက သူတို့ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ လှုပ်ရှားမှုတွေရဲ့ လမ်းကြောင်းကို လွှမ်းမိုးမှာ ဖြစ်ပြီး အပေါ်ထပ် တက်တာကလည်း လုပ်ကို လုပ်ရမယ့် အရာတစ်ခု ဖြစ်လို့ပဲ။

"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဆက်သွယ်မှုလိုင်း မရှိဘူး၊ ဒီလိပ်စာ ဘယ်မှာ ရှိလဲဆိုတာ ငါ မစစ်ဆေးနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒါကို အတည်ပြုဖို့ ငါတို့ အပြင်ထွက်ဖို့ လိုတယ်။"

စုန့်ရန်က ကောင်တာပေါ်က ဖုန်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ လိမ်ကောက်နေတဲ့ စာလုံးတွေကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဖူရှို့ဥယျာဉ်လား။

ဒါက ဘယ်လို နေရာမျိုးလဲ။ ကျန်းနန်က ဥယျာဉ်တစ်ခုလိုပဲ။

ဒါက ရှုခင်းသာ နေရာတစ်ခုရဲ့ နာမည်နဲ့လည်း တူတယ်။

"ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးမှတော့ အချိန်မဖြုန်းကြနဲ့တော့။ ထွက်ခွာပြီး ဒီစာကို တစ်ရက်အတွင်း ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားကြစို့။ စာတိုက် ကိစ္စတွေကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ပို့ဆောင်မှု ပြီးသွားရင် ဒုတိယထပ်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ ဒီနေရာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ပိုကောင်းတဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေမှာပါ။"

ယန်ကျန့်က ချက်ချင်း အရေးယူဆောင်ရွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စုန့်ရန်နှင့် လီယောင်က ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

စာကို ကိုင်ဆောင်ပြီး သူတို့ သုံးယောက် ချက်ချင်း စာတိုက်၏ ပင်မတံခါးများဆီသို့ လျှောက်သွားကြပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

ဝမ်ရှန်း၊ ဝမ်ရှင်းနှင့် ချန်ရုန် အမည်ရှိ အမျိုးသမီးတို့က ထိုအချိန်တွင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ရင်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့ လိုက်သင့်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် မပါဝင်ဘဲ နေသင့်သလား။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်နဲ့လည်း သက်ဆိုင်တယ်၊ ကျွန်တော် သွားရမယ်။"

ဝမ်ရှန်းက သွားကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်ကာ လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဝမ်ရှင်း၊ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

ချန်ရုန် အမည်ရှိ အမျိုးသမီးက သတိဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှင်းက သူ့ပိန်လှီသော ပါးများနှင့် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာနှင့် အခြေအနေကို မကြိုက်သည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း အခြေအနေများက သူ့ထက် အားကောင်းနေသည်။ စာနှစ်စောင် ပို့ဖူးတဲ့ ဝါရင့်တစ်ယောက်က ယန်ကျန့်နှင့် သူ့အဖွဲ့ကို မယှဉ်နိုင်ပေ၊ ဒီလူတွေက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းပြီး သူတို့ ဘယ်က လာမှန်းမသိတာက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသည်။

"ပို့ဆောင်ရေး မစ်ရှင်က ငါတို့နဲ့လည်း သက်ဆိုင်တယ်။ ငါတို့ မသွားဘဲ မစ်ရှင်က အောင်မြင်သွားပြီး ငါတို့ကို မထည့်တွက်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ငါတို့မှာ အသက် တစ်ချောင်းပဲ ရှိတယ်၊ ငါတို့ လောင်းကစား မလုပ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့မှာ လိုက်ဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။"

သူက မသွားချင်ဘဲ ယန်ကျန့်နှင့် အခြားသူများကို တာဝန်ယူစေပြီး သူဒီမှာ သတင်းစောင့်နေဖို့တောင် စဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့...

ဝမ်ရှင်းက သူ ဒီလောက် သိသာတဲ့ ဟာကွက်တစ်ခုကို အသုံးချလို့ မရဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီလုပ်ငန်းစဉ်မှာ သူ့အသက်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး နောင်တရဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရှိခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဒါကြောင့် ဘေးကင်းဖို့အတွက် သူ လိုက်သွားလိုက်သည်။

ချန်ရုန် အမည်ရှိ ဒီအမျိုးသမီးမှာလည်း တခြားလူတိုင်း လုပ်သလို လိုက်ဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

လူခြောက်ယောက် အဖွဲ့သည် 'တစ္ဆေစာတိုက်' မှ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ခြေလှမ်း အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းလိုက်သည်နှင့် 'တစ္ဆေစာတိုက်' သည် သူတို့ နောက်ကွယ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မပြီးသေးသည့် အဆောက်အအုံ တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်၊ ယန်ကျန့်က ဒီမပြီးသေးသည့် ဖွဲ့စည်းပုံ ရှေ့တွင်ရပ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်က မိုးမျှော်တိုက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ယန်ကျန့် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။

သူက တာဟန်မြို့သို့ ပြန်ရောက်နေပြီ။

"တကယ်ပဲ၊ ငါတို့ တံခါးဖွင့်ပြီးနောက်မှာ အဲ့ဒီ တစ္ဆေခြောက်တဲ့ နေရာကနေ ထွက်ပြီး လက်တွေ့လောကကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။"

ယန်ကျန့်က သူ့အခြေအနေကို အတည်ပြုရန် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်း ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်ပဲ၊ လက်တွေ့နဲ့ 'တစ္ဆေနယ်မြေ' ထွေးယှက်နေပြီး တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု သက်ရောက်မှု မရှိတာက တစ်ခု၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေ ဘာမှ မခံစားရဘဲ ချက်ချင်း ခွဲထွက်နိုင်တာက မေးခွန်းတွေ ထုတ်စရာ ဖြစ်နေတယ်။"

စုန့်ရန်က မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။

"အခု ငါစပ်စုတာက ငါတို့ စာကို အောင်မြင်စွာ ပို့ဆောင်ပြီးနောက်မှာ 'တစ္ဆေစာတိုက်' က ငါတို့ကို ဘယ်လို ပြန်ဆွဲသွင်းမလဲ ဆိုတာပဲ။"

"ငါတို့ အောင်မြင်ပြီးမှ အဲ့ဒါကို ပြောကြတာပေါ့။ ဖူရှို့ဥယျာဉ်ရဲ့ လိပ်စာနဲ့ အမှတ် ၇၈ လို့ခေါ်တဲ့ ပိုင်ရှင်ကို စစ်ဆေးလိုက်။ စာကို အဲ့ဒီလူရဲ့ လက်ထဲကို ပို့ပေးရမယ်၊ ဒါက နည်းနည်း မယုံနိုင်စရာကောင်းသလိုပဲ။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် စုံစမ်းလိုက်မယ်။"

စုန့်ရန်က ချက်ချင်း သူ့လက်ထောက်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

တာဝန်ခံ တစ်ဦးအနေနဲ့ သူက ဌာနချုပ်က ထောက်လှမ်းရေး သတင်းအချက်အလက်တွေကို ရယူနိုင်ပြီး အရာတော်တော်များများကို စုံစမ်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

မကြာမီပင် သူ သတင်းအချက်အလက် ရရှိသွားသည်။

"ရလဒ် တစ်ခုတော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီး အလားအလာ မကောင်းဘူးထင်တယ်။"

စုန့်ရန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဖူရှို့ဥယျာဉ်က သင်္ချိုင်းတစ်ခုရဲ့ နာမည်၊ အမှတ် ၇၈ လို့ခေါ်တာက ၇၈ ခုမြောက် သင်္ချိုင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ များတယ်။"

"သင်္ချိုင်းလား။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါဆို စာက သက်ရှိတွေအတွက် မဟုတ်ဘူးလား။"

သူက မုန်တိုင်းများစွာကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ပြီးဖြစ်လို့ သိပ်ပြီးတော့ အံ့ဩမနေဘူး။

"ဖြစ်နိုင်ခြေများပါတယ်။"

စုန့်ရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဖူရှို့ဥယျာဉ်ရဲ့ တည်နေရာက ဒုက္ခများနိုင်တယ်။"

"ဒါက အတိအကျ ဘယ်မှာလဲ။"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

စုန့်ရန်က တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"တာဟိုင်မြို့မှာ... အသိုင်းအဝိုင်းထဲက လူတွေ သိကြတယ်၊ တာဟိုင်မြို့က ဝိညာဉ်ဖိုရမ်က ရဲကျန့်ရဲ့ နယ်မြေ၊ သူက ဌာနချုပ်က လူတွေ အဲ့ဒီမှာ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားတာကို မကြိုက်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ဌာနချုပ်က ရဲကျန့်အပေါ်မှာ ထိန်းချုပ်မှု သိပ်မရှိဘူး။ ငါတို့ အဲ့ဒီကို သွားရင် အရာတော်တော်များများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခံရနိုင်တယ်။"

"လူတိုင်း သိကြတာက ရဲကျန့်က နည်းနည်း စိတ်မမှန်ဘူး၊ ပဋိပက္ခ တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ရင် အခြေအနေတွေက အန္တရာယ်များသွားနိုင်တယ်။"

ရဲကျန့်လား။

ယန်ကျန့်က ဒီလူအကြောင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားဖူးပြီး ဖုန်းနဲ့တောင် ဆက်သွယ်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်တော့ ဘယ်တော့မှ မတွေ့ဖူးဘူး။

"ငါ့လက်ထဲမှာ စာရပြီးနေပြီ၊ ငါတို့ ခရီးမထွက်ဘဲ ဘယ်လို နေလို့ရမှာလဲ။ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ သူနဲ့ ရန်ငြိုးရန်စ မရှိဘူး၊ ဒီစာပို့တာက အဲ့ဒီမှာ သင်္ချိုင်းတစ်ခုကို သွားလည်ရုံသက်သက်ပဲ၊ အလွန်သေးငယ်တဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုပဲ။ ရဲကျန့်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းခံရနိုင်ခြေက သိပ်မမြင့်မားဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒါက သူ့နယ်မြေ ဖြစ်တာမှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖြတ်သန်းခွင့်မပြုဘူးလို့တော့ မဆိုလိုဘူးမလား။"

"ဒါလည်း ကျိုးကြောင်း ဆီလျော်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သတိထားသင့်သေးတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ သူက ဌာနချုပ်က မဟုတ်ဘူး။"

စုန့်ရန်က သတိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ရဲကျန့်က ပြည်တွင်း အသိုင်းအဝိုင်းက ထိပ်တန်း တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေထဲမှာ ပါဝင်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ တည်ရှိနေခဲ့တဲ့ နာမည်တစ်ခုပဲ။ ယန်ကျန့် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူ မဖြစ်ခင်ကတည်းက ရဲကျန့်က အကောင်းဆုံးတွေထဲမှာ အဆင့်သတ်မှတ်ခံခဲ့ရပြီးသားပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက ရဲကျန့်ကို ထိန်းထားနိုင်တဲ့ လူတချို့ ရှိခဲ့ပေမဲ့ တစ်နှစ်ခွဲကျော် အကြာမှာ တချို့သေ၊ တချို့ပျောက်နဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းက သူ့ကို ထိပ်တန်း ရှိနေသူအဖြစ် လက်တွေ့မှာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြတယ်။

ဒါ့အပြင် ဝိညာဉ်ဖိုရမ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုက အတော်လေး ကြီးမားတယ်၊ အရင်က ဒါက မိတ်ဆွေ အသိုင်းအဝိုင်းတွေနဲ့ တန်းတူ ရှိခဲ့တယ်။

"ဒီအသုံးမကျတဲ့ အရာတွေအကြောင်း ဆက်မပြောနဲ့တော့၊ လေယာဉ်လက်မှတ် ကြိုမှာပြီး သွားကြစို့။"

ယန်ကျန့်က လက်ကို မထီမဲ့မြင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

" မလိုပါဘူး၊ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် ဂျက်လေယာဉ် ရှိတယ်။ ငါတို့ တာဟိုင်မြို့ကို တိုက်ရိုက် ပျံသန်းနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဒီလောက် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လုပ်ရင် အဲ့ဒီက လေဆိပ်က သတင်းရမှာ သေချာတယ်၊ ရဲကျန့်လည်း သိသွားမှာပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ အဲ့ဒီမှာ သူ့ဆီက ဘာမှ မဖုံးကွယ်ထားဖို့ ခက်ခဲတယ်။"

စုန့်ရန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"အရေးမကြီးပါဘူး၊ သူက လမ်းမှာ မင်းလေယာဉ်ကို ဗုံးခွဲမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"အဲ့ဒါတော့ သူ ဖြစ်နိုင်တာက မလုပ်လောက်ဘူး။"

စုန့်ရန်က ပြန်ဖြေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယောင်က နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ အရင်က ဝမ်ရှန်းနဲ့ ဝမ်ရှင်းတို့ ဒီမှာ မရှိဘူးထင်တယ်။ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် သူတို့လည်း တံခါးဘက်ကို ဦးတည်နေခဲ့တာ။"

"ဟမ်။ ဒါ ထူးဆန်းတာပဲ။"

ယန်ကျန့်က လှည့်ကြည့်ပြီး အမှန်တကယ်ပဲ သူတို့ သုံးယောက်ကို မတွေ့ဘူး။

တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို စိတ်မပူနဲ့၊ အဲ့ဒီ သုံးယောက်က သာမန်လူတွေသက်သက်ပဲ၊ အရေးမကြီးဘူး။ သူတို့ သွားဖို့ သဘောတူတာက တာဝန် မပြီးမြောက်မှာကို ကြောက်လို့သက်သက်ပဲ။ ပြီးတော့ သူတို့ လိပ်စာကို သိရင် သူတို့ သွားချင်ရင် သွားလိမ့်မယ်။"

ယန်ကျန့်က 'တစ္ဆေစာတိုက်' ရဲ့ တံခါးက လူတစ်ယောက်ကို သူ ဝင်လာခဲ့တဲ့ နေရာကို ပြန်ပို့ပေးသင့်တယ်လို့ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းက တာဟန်မြို့က မဟုတ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ တံခါးဖွင့်တဲ့အခါ သူ အရင်နေရာကို ပြန်ရောက်သွားလောက်တယ်၊ မူလနေရာကို မဟုတ်ဘူး။