စာတစ်စောင်

နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖုန်းယွီထံသို့ ကျရောက်နေသည်။ ဖုန်းယွီသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် မဟုတ်တပ်ရပ်လျက် ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်များ၊ လမ်းများပေါ်ရှိ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုများကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်…

“ဝင်ခဲ့”

ရဲလ်ဖ်က အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး နဖူးက ချွေးတွေကို သုတ်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။

“ဘော့စ်၊ ဒါ ခင်ဗျားရဲ့ စာပါ။ ကျွန်တော် ယူလာခဲ့တာ”

ဖုန်းယွီသည် စာအိတ်ပေါ်မှ ရင်းနှီးသော လက်ရေးကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ “အင်း။ စာကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်။ ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တာပဲ”

လက်အောက်ငယ်သားများက မိမိအတွက် တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ပေးသည့်အခါ ချီးမွမ်းပြောဆိုရန် အရေးကြီးသည်။

“ဒါ ကျွန်တော့် တာဝန်ပါ။ ဘော့စ်၊ ကျွန်တော် အလုပ်ပြန်လုပ်ပါဦးမယ်” ရဲလ်ဖ်သည် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပြီး ဖုန်းယွီ၏ စားပွဲပေါ် တင်ပေးကာ ထွက်သွားသည်။

ဖုန်းယွီသည် စာအိတ်ကို ဆွဲဖြဲပြီး စာကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စာရွက်တွင် သင်းပျံ့သော ပန်းရနံ့လေး ပါရှိသည်။

လက်ရေးက ဖုန်းယွီအတွက် အရမ်းရင်းနှီးသည်။ သူ လက်ဖက်ရည်ပူပူတစ်ငုံ သောက်ရင်း ရှန်ဟိုင်းက ရောက်လာတဲ့ စာကို ဖတ်လိုက်သည်။

ဒီစာက ဆီးယက်တဲလ်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရောက်လာတာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းယွီက နယူးယောက်မှာ ရှိနေခဲ့၏။ အမှတ်မထင် ရဲလ်ဖ်လည်း နယူးယောက်ကို လာဖို့ ရှိတာကြောင့် ဖုန်းယွီက သူ့ကို အိမ်ကနေ ဒီစာကို ယူလာပေးဖို့ ခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အမေရိကမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား။ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလား။ အဲဒီမှာ ကမ္ဘာကျော် ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ လုပ်နေတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်ဆိုတော့ နားဖို့တောင် အချိန်ရမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ကျွန်မ ကျောင်းမှာ ကျောင်းသား လက်မှုပညာအဖွဲ့ထဲ ဝင်ထားတယ်။ ဒီစာကို ရှင် ဖတ်တဲ့အချိန်လောက်ဆို ကျွန်မ လက်ရာကောင်းတစ်ခုတောင် ဖန်တီးပြီးသွားပြီ ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေမှာပဲ...”

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် သူမ၏ နေ့စဉ်ဘဝနှင့် သာမန်ကိစ္စလေးများကိုသာ စာထဲတွင် ရေးသားထားသည်။

ဖုန်းယွီနှင့် ကျိုးခယ့်ရှင်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် သာမန် စာအဆက်အသွယ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထက် မပိုတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခံစားချက်များကို မည်သည့်အရာမျှ ဖော်ပြခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ဖုန်းယွီသည် သူမ၏ စာရေးသားပုံမှ အပြောင်းအလဲများကို ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။

ဒီလိုဖြစ်တာ ကောင်းလား၊ မကောင်းဘူးလားဆိုတာကို ဖုန်းယွီ မသိပါဘူး။ ဒီဘဝမှာ သူ လီနာနဲ့အတူ ရှိနေတဲ့အတွက် ကျိုးခယ့်ရှင်းလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာသင့်တယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးခယ့်ရှင်းကို တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မြင်ယောင်လိုက်တဲ့အခါ ဖုန်းယွီ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားတယ်။

ဖုန်းယွီကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေမဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး မရှိပေ။ ပိုက်ဆံက အရာရာမဟုတ်ဘူးလို့ လူအများအပြားက ပြောကြပေမဲ့ ပိုက်ဆံအများကြီးရှိရင် အရာများစွာကို လုပ်ဆောင်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ တခြားသူတွေ စိတ်ရှုပ်ထွေးနိုင်တဲ့ ပြဿနာတွေဟာ ဖုန်းယွီကို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်။ ဖုန်းယွီဟာ သူ့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို ငွေနဲ့ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဆက်ဆံရေး ကိစ္စတွေမှာတော့ ပိုက်ဆံက ဘာမှ လုပ်မပေးနိုင်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဖုန်းယွီက ဒီကိစ္စကို ငွေနဲ့ မဖြေရှင်းချင်ပေ။

ကီရီလန်ကို၊ ဖူကွမ်ကျီနဲ့ ကျန်သူတွေရှေ့မှာ ဖုန်းယွီက ဆက်ဆံရေး ကျွမ်းကျင်သူလို ဟန်ဆောင်ပြီး သူတို့ကို အကြံဉာဏ်တွေ ပေးတတ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဆက်ဆံရေး ပြဿနာတွေ ကြုံလာတဲ့အခါ သူကိုယ်တိုင်က ပြက်လုံးတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သူ သဘောပေါက်သွားသည်။

စာထဲမှာ ကျိုးခယ့်ရှင်းက ကျောင်းက သူ့ထက် အသက်ကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်က သူ့ကို ချစ်ရေးဆိုနေပြီး သူလက်ခံသင့်၊ မခံသင့် မဆုံးဖြတ်ရသေးကြောင်း ရေးထားသည်။ ဖုန်းယွီ ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး ကျိုးခယ့်ရှင်းက အဲဒီသူကို လက်ခံသွားမှာကို စိုးရိမ်သွား၏။

ဒါပေမဲ့ ဖုန်းယွီက ကျိုးခယ့်ရှင်းကို ဘာတွေ ပေးနိုင်မလဲလို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားတစ်ဝက် ဒါမှမဟုတ် လူတိုင်း အားကျရတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာကြွယ်ဝတဲ့ ဘဝလား။

ဖုန်းယွီသည် ကျိုးခယ့်ရှင်းကို လက်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒမရှိသလို လီနာကိုလည်း လက်လွှတ်နိုင်စရာ မရှိကြောင်း သိသည်။ ဤအချိန်တွင် ဖုန်းယွီသည် ရှေးခေတ်က အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဇနီးများစွာ ရှိနိုင်သည်ကို အားကျမိသည်။

အခုအချိန်အထိ နိုင်ငံအများအပြားက အိမ်ထောင်ဖက်များစွာယူခြင်းကို လက်ခံနေတုန်းပဲ၊ အာရှမှာလည်း တချို့နိုင်ငံတွေက ဒါကို တရားဝင် ခွင့်ပြုထားသည်။ တရုတ်က ဒီအလေ့အကျင့်ကို ဘာလို့ ဖျက်သိမ်းခဲ့တာလဲ။

ဖုန်းယွီကို ပိုပြီး စိတ်ပျက်စေတာက ဟောင်ကောင်ကလည်း ဒီအလေ့အကျင့်ကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်တာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် ဖုန်းယွီရဲ့ ဟောင်ကောင် ပတ်စ်ပို့က အကျိုးရှိရှိ အသုံးဝင်မှာ ဖြစ်သည်။

နေဦး... ငါ့မှာ ပတ်စ်ပို့ နှစ်ခုရှိတယ်။

ဖုန်းယွီ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ပတ်စ်ပို့နှစ်ခုဆိုသည်မှာ သူ၌ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ နှစ်ခု ရှိသည် ဆိုလိုပြီး ၎င်းသည် နှစ်ကြိမ် လက်ထပ်နိုင်သည် ဆိုလိုပါသလား။

ဖုန်းယွီ လုပ်ရမှာက ကျိုးခယ့်ရှင်းနဲ့ လီနာကို ဆွဲဆောင်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ခက်ခဲလိမ့်မယ်။

ဖုန်းယွီသည် စိတ်ကူးများစွာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင် ရယ်မောမိသည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် သူ့ကိုပင် သဘောကျမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ စိတ်မဝင်စားပါက သူသည် သူမကို လိုက်လံနှောင့်ယှက်မည် မဟုတ်ဘဲ မိတ်ဆွေအဖြစ်သာ ဆက်ဆံမည် ဖြစ်သည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် မေးစေ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ထိုင်နေသည်။ သူမ နောက်ဆုံး ရရှိသော စာမှာ ကျောင်းစဖွင့်သည့်အချိန်က ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကျောင်းပိတ်ရက် နီးလာပြီဖြစ်သော်လည်း သူမသည် မည်သည့် အကြောင်းပြန်စာမျှ မရရှိသေးပေ။

သူ့လိုပဲ ပိုက်ဆံစုပြီး စာအမြန်ပို့လိုက်ရမလား။

“ခယ့်ရှင်း၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ? ရည်းစားအကြောင်း စဉ်းစားနေတာလား” ရွှင်လန်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ကျိုးခယ့်ရှင်းရဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ ပေါ်လာတယ်။

ကျိုးခယ့်ရှင်း လန့်သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်တယ်။ “နင် ငါ့ကို လန့်သွားစေတယ်”

“နေ့တိုင်း စာရေးနေတာက ဖြေရှင်းနည်း မဟုတ်ဘူး။ အီးမေးလ်အကြောင်း သိလား။ သူ့ကို အီးမေးလ်ပို့လိုက်ရုံပဲ။ သူ အွန်လိုင်းရောက်တာနဲ့ ရလိမ့်မယ်။ ပိုမြန်တယ်၊ တံဆိပ်ခေါင်းတွေ ဝယ်စရာလည်း မလိုဘူး”

ကျိုးခယ့်ရှင်း မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာတယ်။ ဟုတ်သားပဲ။ ဒါကို ဘာလို့ အရင်က မတွေးမိတာလဲ။ ကျောင်းမှာ ကွန်ပျူတာတွေ ရှိတယ်၊ အဲဒီမှာ အီးမေးလ်တွေ ပို့လို့ရတယ်၊ လက်ခံလို့ရတယ်။ ပုံမှန်စာတွေထက် အများကြီး ပိုမြန်လိမ့်မယ်။

သူ့လက်ရေးကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့အကြောင်းပြန်စာကို ဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်စရာမလိုတော့ဘူး။

စာတွေ စောင့်မျှော်ရခြင်းဟာ တစ်ချိန်က ကျိုးခယ့်ရှင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒါက ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် သူမကိုယ်သူမ မေးခွန်းထုတ်ဖူးသည်။ ရိုးရိုးလေး စာအဆက်အသွယ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် အခြားတစ်ဖက်မှ ပြန်စာရရှိရန် ဤမျှ စိတ်အားထက်သန် နေရသနည်း။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝ အကြောင်းကိုသာ စကားပြောဆို နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ အခန်းဖော်များနှင့် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများက သူမ၏ စာအဆက်အသွယ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သည် သူမ၏ ရည်းစားဖြစ်သည် လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြပြီး သူမ ငြင်းဆိုရန် တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့သည်မှာ ထူးဆန်းသည်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်ရှိမှာ မိုက်ခရိုဆော့ဖ်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာ။ ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူက ရည်းစားမရှိဘဲ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

သူ့မှာ တရုတ်မှာ ရည်းစားမရှိရင်တောင် အမေရိကန်မှာ ရည်းစားရှိနိုင်သည်။ အဲဒီက အမျိုးသမီးတွေက ပိုပွင့်လင်းကြသည်။

“ဟဲ့ ခယ့်ရှင်း၊ နင်နဲ့ ငါ စကားပြောနေတာလေ။ ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ”

“အော်၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”

“နင် စနေ၊ တနင်္ဂနွေမှာ ဘာလို့ အဆောင်မှာပဲ နေတာလဲ။ စူပါမားကတ်သွားရအောင်။ ငါတို့ကျောင်းရှေ့က ထိုက်ဟွာ စူပါမားကတ်မှာ ပရိုမိုးရှင်း လုပ်နေတယ်၊ ငါ ၁၀ ယွမ်တန် ဘောက်ချာ ရခဲ့တယ်!”

“အာ၊ တကယ်လား? နင်က ကံကောင်းလိုက်တာ။ ငါ ဆံပင်အရင်စည်းလိုက်ဦးမယ်”

၎င်းတို့ အဆောင်၏ ပထမထပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း အဆောင်ရုံးခန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ စောင့်ဆိုင်းနေသော စာကို မတွေ့ရသောအခါ စိတ်ပျက်သွားသည်။

“ဟဲ့... ရပ်ကြည့်တော့။ အဲဒီ ရုံးပြတင်းပေါက်ကို စိုက်ကြည့်ရတာ မပင်ပန်းဘူးလား။ အထဲက ဝန်ထမ်းတွေက နင့်ကို သိတယ်။ နင့်စာ ရောက်နေပြီဆိုရင် သူတို့ အသိပေးလိမ့်မယ်” ကျိုးခယ့်ရှင်းရဲ့ အခန်းဖော်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

“ငါ ကြည့်ရုံသက်သက်ပါ။ စူပါမားကတ်သွားရအောင်”

“ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားမနေပါနဲ့။ ပရိုမိုးရှင်းက ဆက်လုပ်နေတုန်းပဲ၊ နင်လည်း ပါဝင်လို့ရတယ်။ နင် ၁၀၀ ယွမ်တန် ဘောက်ချာ ရခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ မုန့်တွေ အများကြီး ဝယ်လို့ရပြီ”

ကျိုးခယ့်ရှင်းနှင့် သူမ၏ အခန်းဖော်တို့သည် စူပါမားကတ်မှ ပြန်လာကြရာ တစ်ဦးလျှင် အိတ်ကြီးတစ်လုံးစီ သယ်လာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဈေးပေါသော သရေစာများနှင့် ဆံပင်ကလစ်အချို့ကို ဝယ်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့ အခန်းသို့ ပြန်လာသည့် လမ်းတွင် ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း အဆောင်၏ ရုံးခန်းပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် ကိုင်ထားသော သရေစာအိတ်ကို သူငယ်ချင်းအား တွန်းပေးလိုက်ပြီး ရုံးခန်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

“ဒေါ်ဒေါ်ကျောက်! အဲဒီစာ! အဲဒါ ကျွန်မစာ!”

******