“ငါတို့ ပြိုင်ပွဲဝင် နံပါတ်နှစ်ကို လွှတ်သင့်တယ်ထင်တယ်...”
Vol. 10 Ch. 140
လုချန်း,သည် ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်ကို လိုက်ဖမ်းခြင်းအားရပ်တန့်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ခွန်လွန် တောင်တန်းသို့ လိုက်ခဲ့သည်။
ချီလင် တောင်တန်းကို ပြားပြားဝပ်စေမည်ဟု ယခင်က ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သော ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်သည် လုချန်း,၏ လက်ထဲတွင် မောက်မာမှု မရှိတော့ပေ။
“နှင်းဝံပုလွေဘုရင်၊ မင်းက ငါ့ထက် သန်မာတယ်ဆိုတာ ငါဝန်ခံတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သန်မာသူတွေ ရှိတယ်၊ မင်း အမြဲတမ်း ပြိုင်ဘက်ကင်းမနေဘူး”
“ဒီနေ့ ငါတို့လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးရအောင် ဘယ်လိုလုပ်မကြိုးစားကြတာလဲ၊ မင်းနဲ့ငါက အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်၊ ငါတို့ ကမ္ဘာကြီးကို အတူတူ အုပ်စိုးကြမလား”
ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်က လုချန်း,ကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“ကမ္ဘာကို အတူတူ အုပ်စိုးမယ်? မင်းနဲ့ထိုက်တန်လို့လား”
လုချန်း,က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်အတွက် တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှုမှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော လျှပ်စီးကြောင်းများဖြစ်သည်။
ပြင်းထန်သော ငွေလျှပ်စီးနဂါးများသည် ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ ပြိုင်ဘက်၏ သန်မာသောခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် မီးလောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။
လုချန်း,သည် ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်အား ကရုဏာသက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။
သူသာ မသန်မာဘူးဆိုလျှင် လက်ရှိ ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်က သက်ညှာမည်မဟုတ်ဘဲ ချီလင် တောင်တန်းကို သိမ်းပိုက်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
ထိုကဲ့သို့ တန်ခိုးကြီးသော သားရဲဘုရင်ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး သတ်ဖြတ်ခြင်းက အန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားခြင်းဟု ယူဆနိုင်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လုချန်း,သည် တမ်,၏ စိတ်ဝိညာဉ်သတင်းကို လက်ခံရရှိပြီး သူ၏လေသံမှာ အလွန်စိုးရိမ်နေပုံပေါ်သည်။
“သခင်၊ ခွန်လွန် တောင်တန်းက ဒီကောင်တွေ တကယ်ကို ရက်စက်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘူး!”
ခွန်လွန် တောင်တန်းမှ သားရဲများ၏ အလုံးစုံအင်အားသည် လက်ရှိ ချီလင် တောင်တန်းထက် အားကောင်းသည်။
ယခင်တုန်းကတော့ ထိန်းထားရန် ရုန်းကန်၍ရသေးသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ၊ ခွန်လွန် တောင်တန်းမှ သားရဲများနှင့် ယှဉ်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
သူ့ညီငယ်များ၏ လုံခြုံရေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင်း လုချန်း,သည် ထိုအချိန်တွင် အရူးအမူးထွက်ပြေးနေသော ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်ကို လွှတ်ပေးရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ယနေ့ပြိုင်ဘက်ကိုအနိုင်ရရှိပြီးနောက်၊ လုချန်း,သည် ဤပင်းတီယန် နတ်ဆိုးဘုရင်က အနာဂတ်တွင်သူ့၏ပြိုင်ဘက်ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ကြောင်းယုံကြည်သည်။
ထို့နောက် လုချန်း,သည် ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်ကို မိုးကြိုးအနည်းငယ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ပြီး နောက်လှည့်ကာ ချီလင်တောင်တန်းဆီသို့ ပြေးသွားရင်း ကျူးကျော်လာသော သားရဲများကို အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“သတင်းအရ၊ နှင်းဝံပုလွေဘုရင် ခွန်လွန် တောင်ကနေ ထွက်လာပြီ၊ ဒါပေမယ့် ခွန်လွန် တောင်မှာ ဘာဖြစ်သွားလဲတော့ မသိရဘူး၊ ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်ကို သတ်လိုက်ပြီလား မသတ်ရသေးဘူးလားဆိုတာတော့ ကျွန်တော်တို့ မသိဘူး”
မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် ခွန်လွန် တောင်တန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြည့်လေ့လာရန် တာဝန်ရှိသော လူသားအထူးစွမ်းရည်တပ်များထံမှ နောက်ဆုံးအခြေအနေအား အစီရင်ခံတင်ပြခဲ့သည်။
ဤအခြေအနေကို သိပြီးနောက် ဂျီကျဲန်ရှန်း နှင့် ရန်နိုင်ငံ၏ အခြားအဆင့်မြင့်အရာရှိများက သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။
သူတို့၏အမြင်အရ၊ အမြဲတမ်းတည်ငြိမ်သော နှင်းဝံပုလွေဘုရင်သည် လူသားနိုင်ငံကိုကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်ကိုသတ်နိုင်မည်ဟု သူတို့မျှော်လင့်ထားဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော်၊ အကောင်းဆုံးအခြေအနေမှာ သူတို့ နှစ်ဖက်စလုံးသည် ဆုံးရှုံးမှုများကြုံတွေ့နေရသောကြောင့် လူသားများက အန္တရာယ်ကို လျှော့ချနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
“အရင်က သားရဲဘုရင်စာရင်းမှာရှိခဲ့တဲ့ ဝက်ဝံနက်ဘုရင်ကို နှင်းဝံပုလွေဘုရင်က လိုက်ဖမ်းခဲ့တယ်၊ ဝက်ဝံနက်ဘုရင်က သူ့ဦးနှောက်ကို အသုံးချပြီး ကူညီပေးသူ အမျိုးမျိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ သေခြင်းကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ဘူး”
“ကျွန်မ အမြင်အရ ဒီတခေါက် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်က ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရာမှာ ပြဿနာမရှိသင့်ဘူး...”
လူတိုင်းက လေးလေးနက်နက် တွေးတောနေချိန်တွင် ဂျီယန်ရှိုး,က မနေနိုင်ဘဲ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
ယခင်က တိုင်ရှန်တောင်ထိပ်တွင် အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲပင်ဖြစ်စေ၊ မြောက်ပင်လယ်၏နဂါးဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အရှေ့မြောက်တောင်တန်း ငြိမ်းချမ်းစေခြင်းပင်ဖြစ်ဖြစ်၊ စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သူ ဂျီယန်ရှိုး သည် ၎င်းကို သူမကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
နှင်းဝံပုလွေဘုရင် ကျရှုံးသည်ကို သူမ,မမြင်ဖူးပေ၊ ရန်နိုင်ငံအတွက် ပြင်ပ သားရဲဘုရင်ကို တားဆီးရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားနေသော အနက်ရောင်လိပ်ကြီးကိုပင် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်က ချီလင် တောင်တန်းကနေ ချင်းဟူ ရေကန် အထိ လိုက်ဖမ်းခဲ့သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီသားရဲနှစ်ကောင်ကို ရွေးရမယ်ဆိုရင် ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်ကို သေဖို့ပဲ ရွေးမယ်”
လူသားအများစုဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစားချက်များ ရှိနေဆဲပင်။
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများသည် လူသားများအတွက် အလွန်အန္တရာယ်များသည်။
သို့သော် အစကတည်းက နှင်းဝံပုလွေဘုရင်သည် လူသားများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ရန် ဘယ်သောအခါမှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။
လူသားများက အကျပ်အတည်းများကို ကြုံခဲ့ရသည်မှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာရှိခဲ့ပြီး ၎င်းကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းခဲ့သည်မှာလည်း ဤနှင်းဝံပုလွေဘုရင်သာ ဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်တွင်၊ ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်က လူသားများနှင့် ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားနေပြီဖြစ်ပြီး ရန်နိုင်ငံ၏ နယ်မြေကိုပင် လက်လွှတ်ခဲ့ရသည်။
………..……
“အစ်ကို ပြန်လာပြီလား!” အနောက်ဘက် ချီလင် တောင်တန်း၏အစွန်တွင် ယိုချင်းယန်,သည် လုချန်း,ကိုတွေ့လိုက်ရသောကြောင့် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွန်းလင်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ကြွယ်ဝသောတိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံနှင့်သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးသောအားကောင်းသည့်ရွှေရောင်အလင်းကိုအားကိုး၍ ချည်နှောင်ခြင်းအဆင့်(၁)ရှိ ခွန်လွန် တောင်တန်းမှ သားရဲနှစ်ကောင်ကိုတစ်ကိုယ်တည်း တိုက်ခိုက်နေသည်။
တမ်,နှင့် အခြားသားရဲများသည် ချည်နှောင်ခြင်းအဆင့်(၁)တွင်ရှိသော သားရဲတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အတူတကွလုပ်ဆောင်နေခဲ့ကြသည်။
ခွန်လွန် တောင်တန်းတွင် ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင် စုစည်းထားသောအဖွဲ့သည် လုချန်း လက်အောက်ရှိ သားရဲများထက် ပိုမို အားကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။
သို့ပေမယ့် စစ်သားညံ့က စစ်ဗိုလ်ချုပ်သို့ ဦးတည်သည်ဟူသော စကားအတိုင်း။
ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်သည် ခွန်လွန် တောင်သို့ ပြန်ပြေးသောအခါ၊ ကျန်သားရဲများက မည်မျှပင် ခွန်အားရှိစေကာမူ လုချန်း ပြန်လာပြီးနောက် သေခြင်းမှတပါး အခြား ထွက်လမ်းမရှိပေ။
လုချန်း,သည် ခွန်လွန်တောင်မှ သားရဲများထံသို့ ပြေးဝင်ပြီး မိုးကြိုးဒိုမိန်းကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ကို တိမ်မည်းများဖြင့် ပြည့်စေခဲ့သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လျှပ်စီးကြောင်းများက ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများသည် နေရာတိုင်းတွင် ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက် ပြင်းထန်သော အသေအပျောက်များကို ချက်ချင်းပင် ခံစားခဲ့ရသည်။
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲအများစုသည် ချည်နှောင်ခြင်းအဆင့်တွင်ရှိနေသော်လည်း လုချန်း နှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။
လုချန်း ပြန်လာသောအခါ၊ ၎င်းတို့အားလုံးကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းသတ်ပစ်လိုက်သည်။
၎င်းတို့အနက်မှ ချည်နှောင်ခြင်းအဆင့်(၁)ရှိ ဧရာမ ယင်ကောင်သည် အရှုံးကို ဝန်ခံကာ အရှုံးပေးချင်သော်လည်း လုချန်း,ထံမှ လျှပ်စီးကြောင်းများကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။
လုချန်း,သည် ခွန်လွန်တောင်တန်းမှ ရောက်လာသော ဤသားရဲများကို သနားညှာတာမှု အနည်းငယ်မျှ ပြသမည်မဟုတ်ပေ။
တိုက်ပွဲအပြီးတွင်၊ လုချန်း နှင့် သူ့၏ညီငယ်များသည် သွေးအစာ အမြောက်အမြားကို ဝါးမျိုခဲ့ပြီး သူတို့၏ ခွန်အားက များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ဝမ်ယော်နိုင်ငံနှင့် ပတ်သက်၍ မူလအင်အားကြီးအဖွဲ့သည် ဤတိုက်ပွဲတွင် လုံးဝချေမှုန်းခံခဲ့ရသည်။
ပင်းတီယန်နတ်ဆိုးဘုရင်သည် သူ့နယ်မြေသို့ ပြန်သွားလျှင်ပင် သူသည် အထီးကျန်ပြီး အကူအညီမဲ့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
…………
တောင်ပိုင်း တိမ်တိုက်ဒေသ။
ပြင်ပ ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်နှင့် ရွှမ်ဝူတို့ကြား တိုက်ပွဲက အချိန်အတော်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ယခုထိ မပြီးဆုံးသေးပေ။
ဤပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်သည် ရွှမ်ဝူ,ထက် အဆင့်မြင့်မားသော်လည်း ရွှမ်ဝူ,တွင် အမြင့်ဆုံးသောခုခံနိုင်စွမ်းရှိသည်။
ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်က မည်မျှပင် ကြိုးစားအားထုတ်စေကာမူ မာကျောသောလိပ်ခွံကို မထိုးဖောက်နိုင်ပေ။
သို့သော် သူတို့၏ အဆင့်က ကွာဟချက်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ရွှမ်ဝူ,သည် သူ့၏ ခုခံအားကို အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်ခဲ့သော်လည်း သူ့၏ ရေအမြောက်က ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်ကို အနိုင်ယူရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။
နှစ်ဘက်စလုံးက တူညီသောအခြေအနေတွင်ရှိနေကြပြီး ရှေ့မတိုးနောက်မဆုတ် ဖြစ်နေသည်။
သို့သော်လည်း ရွှမ်ဝူ,က အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏မူလရည်မှန်းချက်မှာ ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်က တိမ်တိုက်ဒေသကို မဖျက်ဆီးစေရန်ဖြစ်သည်။ အခုတွင် သူ့ပန်းတိုင်ကို ပြီးမြောက်ရန်အတွက် ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်ကို အချိန်ဆွဲထားရန်သာ လိုအပ်သည်။
“ဟင့်အင်း! ငါမင်းကို မတိုက်တော့ဘူး၊ မင်းရဲ့ အခွံက အရမ်းမာတယ်!”
နှိုင်းယှဥ်ကြည့်လျှင် ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်သည် ထိုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော စိတ်အခြေအနေတွင်မရှိပေ။ သူသည် လိပ်နက်ကြီးကို မည်သို့မျှ အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ပေ၊ တိုက်ပွဲကိုရပ်ပြီး အနားယူချင်ခဲ့သည်။
“ဟမ့်! အမှိုက်”
“ပုရွက်ဆိတ်က ပုရွက်ဆိတ်ပဲ၊ ဘာမှ ပိုမလာဘူး!”
ဝေးကွာသော လွတ်လပ်အင်ပါယာတွင်။
လွတ်လပ်အင်ပါယာ မှနိုင်ငံခြားသားတစ်စုသည် တိမ်တိုက်ဒေသရှိ တိုက်ပွဲအခြေအနေကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ဧရာမသားရဲကြီးနှစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အားလုံးက ဒေါသထွက်သွားကြသည်။
“ငါတို့ ပြိုင်ပွဲဝင် နံပါတ်နှစ်ကို လွှတ်သင့်တယ်ထင်တယ်...”