ကလေးတစ်ယောက်လား(အပိုင်း၂)

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ဟင့်အင်း၊ ဘယ်အမျိုးသမီးကိုမှ မတွေ့ပါဘူး။ ငါတို့ ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်းကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးကတည်းက ဒီအထိပြန်လာတဲ့ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ဘာကိုမှ မတွေ့တော့ပါဘူး။”

“ဟမ်၊ ဒါဆိုရင် မဖြစ်နိုင်ဘူး” ချန်ခွန်က သူ့ခေါင်းနောက်ကို ကုတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက “မင်း မှားပြီး မြင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ မင်းက ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်းရဲ့ လက်ထဲကနေ ခုလေးတင် လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ၊ အဲဒီအကောင်က နေရာလွတ်တွေကို ချိတ်ဆက်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် မင်းကို တခြား အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို လွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းက ကော်ကျင်းထောင်နောက်ကနေ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာ၊ မင်းက သူ့ထက် ပိုကြာကြာ ပိတ်မိနေခဲ့တာမို့ နောက်ပိုင်းမှာ အမြင်မှားတာတွေ ဖြစ်တာက ပုံမှန်ပါပဲ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“အမြင်မှားတာလား” ဒီနေရာမှာ ချန်ခွန်က အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ငါ မြင်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းတဲ့ ဆေးနံ့ကိုပါ အနံရမိတယ်လို့ မှတ်မိနေတယ်။”

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းတဲ့ အပြုံးပြုံး ပြလိုက်ရင်း အဆောင်ထဲက လူတိုင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးနဲ့ “ကောင်းပြီ၊ ဒါကောင်းတယ်။ မင်းတို့အားလုံး ရှိနေတယ်၊ မင်းတို့ကို အကူအညီ တစ်ခု တောင်းဖို့လိုတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလဲ” ကျောက်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

“ဓာတ်ခွဲခန်း အဆောက်အအုံကို သွားရမှာဆိုရင် ငါ့ကို ထည့်မတွက်နဲ့” ဟွာဟွာက ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့ရဲ့ လက်သန်းကို ကွေးလိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ကာ အဲဒီ ဖြစ်နိုင်ခြေကို ကြိုတင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“ငါလည်း မသွားဘူး” ဟယ်ပီရှိုက ခေါင်းကို အမြန်ခါပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

“မင်းတို့ သွားဖို့ မလိုပါဘူး၊ ငါ့ဘာသာပဲ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းလိုက်မယ်” ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးလိုက်ပြီး “အခု ဒီဘက်မှာ အပျိုစင် ဆီးတချို့ လိုအပ်နေတယ်။ အဲဒါကို အဲဒီနေရာမှာ နည်းနည်း ဖြန်းလိုက်တာနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပုံနေတဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်း အဆောက်အအုံထဲက ယင်စွမ်းအင်နဲ့ မှိုအနံ့တွေကို ဖယ်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ငါ မေးချင်တာက ဒီနေရာမှာ ရှိတဲ့သူတွေထဲက ဘယ်သူက ငါ့ကို ပေးနိုင်မလဲ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားတဲ့အခါ အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။

“အင်း... ငါ အိပ်တော့မယ်” ကော်ကျင်းထောင်က ပထမဆုံး စပြောလိုက်သည်။

သူ့ကို ချက်ချင်းဆိုသလို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ချန်ခွန်လည်း မလုံမလဲ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဆောရီး၊ ငါ အကယ်ဒမီမှာ ရည်းစား ရှိတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

သူ့ကိုလည်း စာရင်းကနေ ဖယ်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျောက်ကျန့်၊ ဟယ်ပီရှိုနဲ့ ဟွာဟွာတို့ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ကျန့်ကလည်း သူ့ဘေးနားက အခန်းဖော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလွန် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားတဲ့ အပြုံးကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ “ငါ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ဘတ်စကတ်ဘောအသင်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ တစ်ချိန်တုန်းက လူ ခုနစ်ယောက်က ငါ့ကို လိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။”

“ပုဏ္ဏား ခုနစ်ဖော်လား” ဟယ်ပီရှိုက နောက်လိုက်သည်။ “အဘိုးကြီးပဲ လိုတော့တာ။”

“သွား‌သေလိုက်” ကျောက်ကျန့်က ရယ်မောပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

ဒီကောင်က အရွယ်ရောက်တာ ပိုစောပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ကိုလည်း စာရင်းကနေ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့အကြည့်ကို ဟယ်ပီရှိုဆီကို လှည့်လိုက်သည်။

ဟယ်ပီရှိုက သူ့ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး သူ့ဖိနပ်ဖျားတွေကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

ခဏလောက် စောင့်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက “ကဲ၊ မင်း တည့်တိုး ဖြေတော့မလား မဖြေတော့ဘူးလား” လို့ မပြောဘဲ မနေနိုင်အောင် မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါ သေချာ သိချင်တယ်” ဟွာဟွာက ဘေးကနေ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ ပြောစကားက မူယာမာယာတွေ ပါဝင်နေပုံရပြီး ကော်ကျင်းထောင်၊ ချန်ခွန်နဲ့ ကျောက်ကျန့်တို့အားလုံး သူ့ကို ကြည့်မိစေသည်။ ဟွာဟွာက ဂရုမစိုက်ဘဲ တစ်ခုခု မှားယွင်းစွာ လုပ်ထားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတဲ့ ဟယ်ပီရှိုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“အတည်ပြုပါတယ်၊ ဒီဖက်တီးက စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ခဲ့တာ သေချာတယ်၊ ငါ သေချာတယ်” ဟွာဟွာက သူ့ရဲ့ အသံကို တစ်ဆင့်မြှင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စူးရှလာသည်။

“တိုးတိုးနေ” ဟယ်ပီရှိုက လန့်ပြီး အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“သေစမ်း၊ ဖက်တီး၊ မင်းမှာ ရည်းစားမရှိဘူးလို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား” ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“တက္ကသိုလ်ကို ရောက်လာတုန်းက ငါ လမ်းခွဲခဲ့တာပါ” ဟယ်ပီရှိုက ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ လမ်းခွဲတာလဲ” ဟွာဟွာက သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်။

ဟယ်ပီရှိုလိုမျိုး အိမ်မှာပဲ ကပ်နေတတ်တဲ့ ဖက်တီးတစ်ယောက်အတွက် ဒီလို ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်မှာ ချစ်သူထားဖို့ စတာက ရှားပါးပြီး သူ့မှာ ရည်းစား ရှိရုံသာမကဘဲ အဲဒါကိုပါ ကြွားဝံ့နေသည်။

ဟယ်ပီရှိုက အချိန်အကြာကြီး တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာ “သူက ငါ့ထက် ပိုစားတယ်လို့ အမြဲ အတင်းအကျပ် ပြောနေတယ်။ တစ်နေ့တော့ ငါတို့ လောင်းလိုက်ကြတယ်၊ သူက အမဲသား ခေါက်ဆွဲခြောက်ပွဲကို တစ်ထိုင်တည်း စားတယ်၊ ငါက ရှစ်ပွဲ စားလိုက်တယ်။ သူက အဲဒါကြောင့် စိတ်ဆိုးသွားတာ၊ ချော့မလို့တောင် မရတဲ့ အထိကို စိတ်ဆိုးတာ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျန်တဲ့သူတွေက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဟွာဟွာက “ပြီးတော့... မင်းတို့ အဲလိုပဲ လမ်းခွဲလိုက်တာလား” လို့ မေးလိုက်သည်။

“အင်း” ဟယ်ပီရှိုက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ပြီးသွားပြီဆိုတော့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အဓိကက အဲဒီကောင်မလေးက စိတ်ဆိုးပြီး ထွက်ပြေးသွားတာ၊ အဲဒီ ခေါက်ဆွဲ ဆယ့်လေးပွဲလုံးအတွက် ငါ ပေးလိုက်ရတယ်။ အမဲသား ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲက တစ်ဆယ့်နှစ်ယွမ်၊ ဆယ့်လေးပွဲဆို တစ်ရာခြောက်ဆယ့်ရှစ်၊ ဒါပေမဲ့ အဓိကက အဲဒီကောင်မလေးက အသားနဲ့ ဥကိုပါ အပိုထည့်စားခဲ့တယ်။ အသားအပိုက တစ်ပွဲကို ငါးယွမ်၊ ဥအပိုက...”

“မင်း တော်လောက်ပြီ” ကျောက်ကျန့်က မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဟောက်လိုက်သည်။

“အိုကေ၊ တော်ပြီ” ယန်ကျွင်းဇဲလည်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ခေါင်းလှည့်ပြီး ဟွာဟွာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဟွာဟွာ လန့်သွားပြီး မလုံမလဲပုံစံနဲ့ သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက တစ်ခုခု ပြောချင်နေသလိုမျိုး ဒါပေမဲ့ လုံ့လစိုက်ထုတ်ပြီး ထိန်းထားပုံ ပေါ်နေသည်။

ဟွာဟွာအပေါ် အားလုံးရဲ့ အကြည့်က အံ့သြမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့အားလုံး မျက်လုံးတွေ ပြူးကုန်ကြပြီး အခုလေးတင် ရှက်နေတဲ့ ဟယ်ပီရှိုတောင် သူ့ရဲ့ စွဲထင်နေတဲ့ အချစ်ရေးဆိုင်ရာ အရှက်ရမှုတွေကို မေ့လျော့သွားပြီး သူ့အာရုံကို ဟွာဟွာဆီကို လှည့်လိုက်သည်။

ဟွာဟွာက မရှက်ပေ၊ သူ့ရဲ့ အတွေးတွေကို ဘယ်လို ပြောရမလဲဆိုတာကိုပဲ မသိတာ ဖြစ်သည်။

ခဏတာ မလုံမလဲ ဖြစ်နေပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲရမယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက သူ့လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး “မင်းကို တစ်ခုပဲ မေးချင်တယ်၊ အဲဒီလူက... ယောကျ်ားလား မိန်းမလား” လို့ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက ငါ ပြောချင်တဲ့ အချက်ပဲ” ကျောက်ကျန့်က လိုလားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကော်ကျင်းထောင်က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ လင်းလက်နေသည်။ “ညီလေး၊ မင်းက ငါ့စိတ်ထဲမှာ ရှိတာကို မေးလိုက်တာပဲ။”

“သေစမ်း၊ အဲဒါကြောင့် ငါ သေတော့မလို့” ချန်ခွန်က သဘောတူတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဟွာဟွာရဲ့ မျက်နှာက ဒီ “တိရစ္ဆာန်” အုပ်စုကို ကြည့်ရင်း တောင့်တင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူ့ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တဲ့ ဟယ်ပီရှိုဘက်ကို ရွေ့သွားသည်။ အရေးပါတဲ့အချိန်မှာ အနည်းဆုံးတော့ ဒီ ဖက်တီးက သူ့ကို ဘက်လိုက်တဲ့ စီရင်ချက်နဲ့ မဆုံးဖြတ်မယ့် သူငယ်ချင်း ဖြစ်တယ်လို့ သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

“ငါ့အထင် ယောကျ်ားလေးလို့ ထင်တယ်” ဟယ်ပီရှိုက ဟွာဟွာက သူ့မှာ ရှိတဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ထင်မြင်ချက်အားလုံးကို ဖြိုခွဲပစ်လိုက်သည်။

သူမက လူတိုင်းကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခြေကို ဆောင့်နင်းလိုက်ကာ “မင်းတို့ ယောကျ်ားတွေ အနံ့ဆိုးတယ်” လို့ မဆဲခင်မှာ “ဟွန့်” ကနဲ အသံ မြည်လိုက်သည်။

လူတိုင်းက သူမရဲ့ စကားကို ကြားတဲ့အခါ ကျောချမ်းသွားပြီး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သူမ ပြောပြီးတာနဲ့ ဟွာဟွာရဲ့ မျက်နှာက ရေခဲလို အေးစက်သွားသည်။ သူမက သူ့ကုတင်ပေါ်ကို တက်ပြီး သူ့ဖင်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်ထားလိုက်ကာ သူ့မျက်နှာကို ခေါင်းအုံးထဲ ဖွက်ထားလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ် မပြောတော့ပေ။

လေထုက အနည်းငယ် မလုံမလဲ ဖြစ်သွားသည်။

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်သိမ့်မှု ပေးရမလား ဒါမှမဟုတ် တောင်းပန်စကား ပြောရမလားဆိုတာကို မသိတော့ပေ၊ ဒါက ထူးဆန်းစွာနဲ့ မကိုက်ညီဘူးလို့ ခံစားရသည်။

အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကျောက်ကျန့်က နောက်ဆုံးမှာ “ဟွာဟွာ၊ ငါ မင်းကို ထောက်ခံတယ်၊ ငါ အဲဒါ မိန်းကလေးလို့ ယုံတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဟွာဟွာက သူ့ရဲ့ မြှောက်ထားတဲ့ ဖင်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ကာ လူတိုင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူ့ရဲ့ အကြည့်က ယန်ကျွင်းဇဲအပေါ် ကျရောက်သွားပြီး “ဘာလို့ မင်းက ငါတို့ကို မေးနေတာလဲ။ မင်းဘာသာ မင်း ဆီးသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းလည်း လူပျို မဟုတ်တော့ဘူးလား” လို့ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အောင့်သက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး “ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါ တကယ် မသိဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဟွာဟွာရဲ့ မျက်လုံးတွေက လင်းလက်လာပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်အနည်းငယ်က မနှစ်မြို့စရာတွေက လေထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားသလိုပဲ ဖြစ်နေသည်။ သူမက စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ “မင်းကို ဆေးခပ်လိုက်တာလား။ မင်းရဲ့ အချိုရည်ထဲမှာ တစ်ခုခု ပါသွားတာလား။ ဒီကောင်မလေးက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူး၊ မင်းတို့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင် ဆေးခပ်ပြီး ဝက်ဝက်ကွဲအောင် ရှုံးစေတာက မင်းတို့ ယောကျ်ားယုတ်တွေအတွက် တော်တော် ကောင်းတာပဲ” လို့ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အောင့်သက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

အမှန်တရားကတော့ သူ့ရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာမှုကြောင့် မူရင်းကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ ပိုင်ရှင်ကို သူ မှတ်မိခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ မူရင်း ယန်ကျွင်းဇဲက လူပျိုဘဝကို စွန့်လွှတ်ဖူးလားဆိုတာကို သူ တကယ် မသိခဲ့ပေ။

လက်ရှိ ယန်ကျွင်းဇဲက မသေချာတာကြောင့် သူ လောင်းကစား မလုပ်ရဲပေ။

သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေက အလွန် လက်တွေ့မဆန်ခဲ့ရင်၊ သူ့ရဲ့ ရှေ့ကသူက လူပျိုလို့ ယူဆခဲ့ရင်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

အဆောင်ကို ပြန်လာတဲ့ လမ်းမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ ရွှန့်ထျန့် နံပါတ်သုံး အထက်တန်းကျောင်းက အတန်းဖော်တွေက အခြေခံအားဖြင့် သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်ကြပြီး သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတတ်တဲ့ မိန်းကလေး အတန်းဖော်တချို့လည်း ပါဝင်သည်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အပေါ် အထူးသဖြင့် ကြင်နာမှု ရှိမရှိ ဒါမှမဟုတ် အထူးသဖြင့် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိမရှိဆိုတာကိုတော့ သူ ပြောနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အဓိကကတော့ မူရင်း ယန်ကျွင်းဇဲက ရုပ်ရည် သာမန်ပဲ ဖြစ်ပြီး အရမ်းချောတာမျိုးလည်း မဟုတ်သလို အရုပ်ဆိုးတာမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ ဒီလို မျက်နှာက လူအုပ်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် မေ့လျော့သွားလိမ့်မည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒီလူက လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံ တစ်ခါတလေ ရှိခဲ့ဖူးလားဆိုတာကို တကယ် မသေချာနိုင်ခဲ့ပေ။

လုံခြုံစိတ်ချရစေဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ “လူပျို ဆီး” ကို အားမကိုးတာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေအရ သူ ကိုယ့်ဘာသာ ကြိုးစားကြည့်ဖို့ကလွဲလို့ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ဒါ အလုပ်ဖြစ်မလားဆိုတာကို လောင်းကြည့်ဖို့ ထိုက်တန်သည်။ မဟုတ်ရင် ဒီလို ညဉ့်နက်တဲ့ အချိန်မှာ အဆောင်တစ်ခုချင်းစီကို တံခါးခေါက်တာက ဆူညံသံတွေ အကြီးအကျယ် ဖြစ်စေလိမ့်မည်၊ ဒါက သူ့အတွက် မကောင်းပေ။

ခွေးနက်သွေးကို အလျင်စလို ရှာဖို့ မဖြစ်နိုင်သလို ကြောင်နက်ကလည်း ဒီအချိန်မှာ တွေ့ရခဲသည်။

ဟွာဟွာရဲ့ မေးမြန်းမှုတွေကို မသိကျိုးကျွန် ပြုလိုက်ရင်း ယန်ကျွင်းဇဲက ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ရေသန့်ဘူးတစ်ဘူးကို ရှာလိုက်ပြီး စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒါကို သောက်ရေဘူးနဲ့ လဲလိုက်ပြီး အိမ်သာဘက်ကိုထွက်သွားသည်။

သူ့နောက်က အဆောင်ထဲက လူတွေက သောက်ရေ ဘူးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက စားပွဲအောက်မှာ ပစ်ထားခဲ့တဲ့ ရေသန့်ဘူးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဟွာဟွာရဲ့ မျက်လုံးတွေက သိလိုစိတ်နဲ့ တောက်ပနေသည်။

ရေချိုးကန်မှာ ဘူးကို ဆေးကြောပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက အိမ်သာခုံတစ်ခုထဲကို ဝင်သွားသည်။ အဲဒီထဲမှာ ဆီးသွားလိုက်ပြီး အဖုံးကို တင်းတင်း ကျပ်ကျပ် ပိတ်လိုက်ကာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ အဆောင်ကို ပြန်မသွားဘဲ သောက်ရေဘူးကို ကိုင်ပြီး ထင်းရှူးတောဘက်ကို တန်းသွားခဲ့လေသည်။