ဝိညာဉ်ထိန်းသိမ်းမှု (အပိုင်း ၁)

အခု၊ ဦးထုတ်ဆောင်းထားတဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါးအမျိုးသားက ချန်ကျင်းထင်ကို သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ကို ဘယ်လိုကျင့်ကြံရမယ်ဆိုတာ သင်ပေးခဲ့တဲ့ ဆရာဖြစ်ပုံရသည်။

ဒါကလည်း သူ ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဘာကြောင့် ရှာတွေ့နိုင်လဲဆိုတာကို ရှင်းပြနေသည်။

ထို့အပြင် အကယ်၍ ပိန်ပိန်ပါးပါးအမျိုးသားက ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ဝိညာဉ်ကို ရှာတွေ့ပြီး ဒီကောင်ကို အလောင်းပိုင်ဆိုင်ပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်ခွင့်ပြုလိုက်ရင် အနာဂတ်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် သေချာပေါက် အဆင်မပြေနိုင်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကိစ္စတွေက ဒီအတိုင်းဆက်ပြီး တိုးတက်လာဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ လှိုင်းတွန့်ဖြစ်စဉ် ၇၆၈ ခုကို ဆက်ပြီးပြသဖို့ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှု တည်ငြိမ်ခြင်းအတွက် အမိန့် ပေးလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ရှေ့က မြင်ကွင်းက လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါးအမျိုးသားရဲ့နောက်က မကောင်းဆိုးရွားဝိညာဉ်ရဲ့အရိပ်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကျောက်စရစ်ခဲကို ဆွဲယူနေတဲ့အချိန်ကို ပြန်ရောက်သွားပြီး မြင်ကွင်းက ရပ်တန့်သွားသည်။

ပြီးတော့ ပြန်ပြီးလှုပ်ရှားလာသည်။

မကောင်းဆိုးရွားဝိညာဉ်က ကွန်ပြူတာစားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ သာမန်ကျောက်စရစ်ခဲကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ညှစ်လိုက်တာနဲ့ ကြိတ်ချေလိုက်သည်။

သို့သော် ဒီတစ်ခါမှာတော့ ကျောက်စရစ်ခဲ ကြေမွသွားတဲ့အချိန်မှာ ချန်ကျင်းထင်ရဲ့အရိပ်ဝိညာဉ်က အလွန်လျင်မြန်တဲ့အရှိန်နဲ့ အပြင်ဘက်ကို တဟုန်ထိုး ထွက်သွားသည်။

အရိပ်က ခေါင်းပြတ်နေတဲ့ ယင်ကောင်တစ်ကောင်လို အခန်းထဲမှာ အဆမတန် ပြေးလွှားသွားနေပြီး ပျံသန်းတဲ့လမ်းကြောင်းက လုံးဝကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဘယ်အချိန်မဆို နံရံထဲကို ဝင်တိုက်နိုင်သလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

မကောင်းဆိုးရွားဝိညာဉ်က သူ့ကို ပြန်ဖမ်းဖို့ လက်မဆန့်ထုတ်တော့ပေ။

ပိန်ပိန်အမျိုးသားက သူ့ကိုယ်သူ စတင်ရေရွတ်နေသည်။ “ဒီကောင် အခုလေးတင် ဘာနဲ့တွေ့ခဲ့တာလဲ။ သူက ကြောက်လန့်ပြီး သတိလစ်သွားပုံရတယ်” လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ဝိညာဉ်က ခဏတာ အခန်းထဲမှာ ရမ်းသမ်းသွားလာနေပြီး ပိန်ပိန်အမျိုးသားကို “ယန်လုံ၊ ဒါဆို မင်းလည်း ငါ့ကို ဒုက္ခပေးချင်နေတာလား” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ပိန်ပိန်အမျိုးသားက ဒေါသထွက်သွားပြီး အသံကိုနှိမ့်ချပြီး ကျိန်ဆဲသည်။ “မင်း လူယုတ်မာလေး၊ မင်းရဲ့ဆရာကို နာမည်တိုက်ရိုက်ခေါ်ဖို့တောင် သတ္တိရှိသေးတယ်။ ငါ မင်းကို အလောင်းပိုင်ဆိုင်ပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်ဖို့ ကူညီမယ်လို့တောင် မတွေးလိုက်နဲ့” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား” ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ဝိညာဉ်က ရယ်လိုက်ပြီး ကြည့်ရတာ အဲဒီအချိန်မှာ သူက တော်တော်လေးကို အခြေအနေဆိုးနေပုံရသည်။

ပိန်ပိန်အမျိုးသား ယန်လုံ ပြောသလိုပဲ ချန်ကျင်းထင်က သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ကို ကြောက်လန့်သွားခဲ့ပုံရသည်။ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်က အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် ယန်လုံက ဒီလိုပြောနေပေမဲ့ သူက သူ့ရဲ့တပည့်ကို ကူညီချင်သေးသည်။ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ရှည်လျားတဲ့ မကောင်းဆိုးရွားဝိညာဉ်အရိပ်က ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ဝိညာဉ်ကို ပြန်ဖမ်းဖို့အတွက် ထပ်ပြီး လက်ဆန့်လိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ဝိညာဉ်က ပြတင်းပေါက်ဆီ ပျံသန်းသွားပြီး တဟုန်ထိုးနဲ့ ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ဖြတ်သွားပြီး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကများ တွေးထားမိမှာလဲ။

ယန်လုံက အံ့အားသင့်သွားပြီး ပခုံးတွန့်လိုက်ပြန်သည်။ ပြီးတော့ သူက သူ့ကိုယ်သူ “ထွက်သွား၊ မင်းလူယုတ်မာလေး၊ မင်း ဒီလောက်ထွက်ချင်နေရင် အထီးကျန်ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ပဲ လုပ်နေလိုက်တော့” လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

သူ ပခုံးတွန့်လိုက်တာနဲ့ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ မကောင်းဆိုးရွားဝိညာဉ်က တဖြည်းဖြည်း သေးသွားပြီး သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဝင်သွားသည်။

[တတိယမြောက် လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှုကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်လိုက်ပါပြီ။]

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေရှေ့က မြင်ကွင်းက ပြန်ပြီးပြောင်းလဲလာသည်။ ဒါက “အကြီးစားအချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း” ရဲ့ စတုတ္ထမြောက်နဲ့ နောက်ဆုံး လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှုပဲဆိုတာကို သူ သိလိုက်သည်။

အရင်က အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံကနေ ရရှိတဲ့အရိပ်အမြွက်အရ ဒီစတုတ္ထမြောက် လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှုကို တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်ဆောင်ဘူးဆိုရင် အဲဒါက ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် သေစေနိုင်တဲ့ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် မြင်ကွင်းပြောင်းလဲသွားတဲ့အချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

မြင်ကွင်းတည်ငြိမ်သွားတာနဲ့ သူက အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်ပြီး နေရာမှာတင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ့ရဲ့ရှေ့က မြင်ကွင်းက လုံးဝကို မရင်းနှီးပေ။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ မဟုတ်သလို ချန်ကျင်းထင်ရဲ့အိမ်လည်း မဟုတ်ဘဲ ကျယ်ဝန်းတဲ့ခန်းမတစ်ခုရဲ့အတွင်းပိုင်း ဖြစ်သည်။

ပထမတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက နည်းနည်းစိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ခန်းမထဲက အစီအစဉ်ကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူက ချက်ချင်း သတိဝင်လာသည်။

ခန်းမရဲ့နောက်ဘက်မှာ အနက်ရောင်နဲ့ အဖြူရောင် နဖူးစည်းစာတန်းတွေက အတန်းလိုက်ရှိနေသည်။ နံရံမှာ အဝါရောင်ပလတ်စတစ်ပန်းတွေ အများကြီး ကပ်ထားသည်။ အဲဒီအထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ “ပူဇော်သက္ကာ” စာလုံးတစ်လုံးလည်း ရှိသည်။ ဒါက နာရေးခန်းမတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ပူဇော်သက္ကာ” စာလုံးရဲ့အောက်ဘက်မှာ ကြည့်ရှုဖို့ပြတင်းပေါက်ပါတဲ့ ခေါင်းတလားက ရှိနေသည်။ အဲဒါက အခု လျှပ်စစ်ဖွင့်ထားပြီး အေးခဲမှုက အရမ်းများနေတာကြောင့် အတွင်းထဲမှာ မြူခိုးတွေ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အလောင်းရဲ့မြင်ကွင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ကြည့်ရှုရတဲ့ ခေါင်းတလားရဲ့ပတ်ပတ်လည်မှာ လတ်ဆတ်တဲ့ပန်းစည်းကြီးတွေ ရှိနေပြီး ခေါင်းတလားရဲ့ခြေထောက်မှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်တဲ့ သစ်သားစားပွဲနှစ်လုံးက ပူဇော်သက္ကာတွေ၊ ရွှေတုံးပုံစံ ဖယောင်းတိုင်တွေနဲ့ တခြားပစ္စည်းတွေနဲ့ ရှိနေသည်။ စားပွဲတွေရဲ့အလယ်မှာ ထမင်းဖြူနဲ့ အထဲမှာ အမွှေးတိုင် သုံးချောင်း စိုက်ထားတဲ့ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်။

ဒီအမွှေးတိုင်သုံးချောင်းကို အမွှေးတိုင်က မီးအဆက်မပြတ်လောင်ကျွမ်းနေစေဖို့ အချိန်ပိုင်းအလိုက် အစားထိုးသွားမည်။

စားပွဲတွေရဲ့ရှေ့မှာ ခေါင်းအုံးသုံးခု ရှိနေပြီး အဲဒီအချိန်မှာ တစ်ယောက်က အဲဒီမှာ ဒူးထောက်ပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ငိုနေသည်။

မိသားစုဝင်တွေက အနီးအနားမှာ ရှိနေပြီး နှစ်သိမ့်စကားတွေ နားထောင်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နာရေးခန်းမထဲမှာ အပြင်လူတစ်ယောက်လို ရပ်နေပြီး ဒီလူတွေ သူတို့ရဲ့တာဝန်တွေကို သေသေချာချာနဲ့ စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်နေတာကို ကြည့်နေသည်။ လေထဲမှာ လေးလံတဲ့လေထုက ပျံ့နှံ့နေသည်။

ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ သူ့လို အပြင်လူတစ်ယောက်တောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဒီနေရာက နာရေးခန်းမတစ်ခုသာမကဘဲ နာရေးအိမ်တစ်ခုရဲ့အတွင်းဘက်မှာ ရှိနေနိုင်တာကိုလည်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခန်းမရဲ့တံခါးအပြင်ဘက်မှာ သူက တခြားခန်းမတစ်ခုရဲ့တံခါးကို မြင်နိုင်ပေမဲ့ အဲဒါက ပိတ်ထားပြီး အတွင်းမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပုံရသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ သတင်းအချက်အလက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

[ဒီနောက်မှာ စတုတ္ထမြောက် လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှု တည်ငြိမ်ခြင်းကို စတင်ပါမယ်။ ဒီဖြစ်စဉ်မှာ မတည်ငြိမ်တဲ့ ထူးခြားမှုအချက် သုံးခုထက်မနည်း ပါဝင်တာကြောင့် မင်းက အဲဒါကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။]

[သတိပေးချက် - ၁။ လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှု တည်ငြိမ်နေစဉ်အတွင်း မင်းရဲ့စစ်မှန်တဲ့ပုံစံနဲ့ မပေါ်နိုင်ဘူး။ ၂။ မြေပုံစက မင်း ပိတ်ထားတဲ့ ထူးခြားမှုအပေါ်အခြေခံပြီး မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးအသွင်အပြင်ကို သတ်မှတ်ပေးပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါက မတူညီတဲ့ဒိုင်မေးရှင်းနေရာကို ပြန်ပြီးပုံရိပ်ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှတစ်ဆင့် မြင်ကွင်းထဲကို ဝင်လာပါလိမ့်မယ်။ ၃။ မြင်ကွင်းထဲက ဘယ်သူနဲ့မှ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံခြင်း မပြုရ။ ၄။ မင်းမှာ အချိန်ကိုနောက်ပြန်ရစ်ဖို့အတွက် မတူညီတဲ့ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင် အမှတ် ၅၀၀ ပဲ ရရှိနိုင်တယ်။]

[သတိပေးချက် - တခြားသူတွေနဲ့ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံခြင်းက အဆိုးဆုံးလုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်ပြီး မတည်ငြိမ်တဲ့ လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှု လှိုင်းတွန့်ဖြစ်စဉ်တွေကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်လို့ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်လို့မရနိုင်ပေ။ ဒီအပြင် လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှု တည်ငြိမ်ခြင်းက တခြားသေးငယ်တဲ့ လှိုင်းတွန့်ဖြစ်စဉ်တွေကိုလည်း အလိုအလျောက် ပြုပြင်ပေးပါလိမ့်မယ်။]

ဒီသတင်းအချက်အလက်က အနည်းငယ် များပြားနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒါကို သေသေချာချာ ဖတ်သည်။ အထူးသဖြင့် သတိပေးချက်ကဏ္ဍက စာကြောင်းအနည်းငယ်ကို သူက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စဉ်းစားခဲ့သည်။

သူက စတုတ္ထမြောက် လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်စဉ်က နာရေးအိမ်ရဲ့ နာရေးခန်းမအတွင်းမှာ ဖြစ်ပွားလိမ့်မယ်လို့ အခု ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ အဲဒီကိစ္စကို သူက မကိုင်တွယ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုဆိုးရွားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သူတွေးမိသည်။

သူ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ နောက်ထပ်သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုက သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာသည်။

[စစ်ဆေးပြီးနောက် လျှာရှည်ကျန်းကျန်းက ထူးခြားတဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းကြောင့် ရှုပ်ထွေးနေပြီး အသုံးပြုလို့မရပေ။

တွားသွားသတ္တဝါကတော့ သူ့ရဲ့ခြေထောက်တွေ မသန်စွမ်းတာကြောင့် တာဝန်အတွင်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားဖို့ အဆင်မပြေဘူး။ စစ်ဆေးပြီးနောက် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ကလေးတွေက မတူညီတဲ့ဒိုင်မေးရှင်းနေရာကို ပြန်ပြီးပုံရိပ်ထွက်ပေါ်လာခြင်းအတွက် သင့်တော်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရွေးချယ်ပါ မည်လား။]

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက နားလည်သွားသည်။ သူက မတွေးတောဘဲ အနည်းငယ်ပိုကြီးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ကလေးကို ချက်ချင်းရွေးချယ်လိုက်သည်။

[ပိုင်ရှင်က ပြန်ပြီးပုံရိပ်ထွက်ပေါ်လာခြင်းပစ်မှတ်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပါပြီ။ လှိုင်းတွန့်ဖြစ်စဉ်က တစ်နာရီအတွင်း စတင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရပါသည်....]

ဒီလိုလုပ်ပြီးတာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက နာရေးခန်းမရဲ့တစ်ဖက်ခြမ်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီမှာ ဝမ်းနည်းခြင်းအဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ထိုင်နေကြသည်။ တချို့က လေထဲကို ကြည့်နေကြပြီး တချို့က တိတ်ဆိတ်စွာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသည်။ တချို့လူငယ်တွေက ဖုန်းတွေနဲ့ ဆော့နေကြပြီး အနည်းငယ်က တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြသည်။

လျှော်ထည်အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတဲ့ ချွေကျီယုံက ထောင့်တစ်နေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး စီးကရက်ကို မီးညှိပြီး ဖွာနေသည်။ သူ့ရဲ့အကြည့်က ရံဖန်ရံခါ ခေါင်းတလားရှိရာဆီ ရောက်သွားသည်။

အဲဒီခေါင်းတလားထဲမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့သူက သူ့ရဲ့ဇနီးသည် ရန်စူးစူး ဖြစ်သည်။

ရန်စူးစူးက အိပ်ဆေးတွေ အလွန်အကျွံ သောက်သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းက မရှုပ်ထွေးပေ။ အားလုံးက ချွေကျီယုံနဲ့ ငြင်းခုံရာက စတင်ခဲ့သည်။

ဒေါသကြောင့် သူမက မပြန်လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဒီနာရေးခန်းမထဲမှာ ချွေကျီယုံက ဘယ်နှစ်ခါ ငိုခဲ့လဲဆိုတာကို သူ မသိတော့ပေ။ အဲဒီအချိန်မှာ သူက စီးကရက်အနည်းငယ်သာ ဖွာရသေးပြီး တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျပြန်သည်။

ချွေကျီယုံရဲ့ညီမ ချွေရှောင်ချန်က သူ့ရဲ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေပြီး သူ့ကို စိတ်မကောင်းစွာကြည့်နေသည်။

သူမရဲ့ယောက္ခမ ကွယ်လွန်သွားကတည်းက သူမရဲ့အစ်ကိုက တိတ်တဆိတ် ခုနစ်ကြိမ်၊ ရှစ်ကြိမ်ထက်မနည်း ငိုခဲ့တာကို သူမ မြင်ခဲ့ရသည်။

ဒီတိတ်ဆိတ်တဲ့ဝမ်းနည်းခြင်းက အနက်ရှိုင်းဆုံး နာကျင်မှုကို ကိုယ်စားပြုတယ်ဆိုတာကို သူမ သိသည်။

ချွေကျီယုံရဲ့နှလုံးသားက သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်တာက သူ့ရဲ့အတိုင်းအတာကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်နိုင်သည်။

ချွေရှောင်ချန်က သူမရဲ့အစ်ကိုနဲ့ ယောက္ခမရဲ့ ခုနစ်နှစ်အရွယ်သမီး ယွမ်ယွမ်ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ယွမ်ယွမ်က အခု သူမရဲ့ပေါင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ ချွေရှောင်ချန်က ယွမ်ယွမ်ကို ပြန်ခေါ်ပြီး အနားယူစေရမည်။ ကလေးကို ပင်ပန်းလွန်းအောင် မလုပ်သင့်ပေ။

နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ လာတဲ့ဧည့်သည်တွေက သူငယ်ချင်းအများစု ဖြစ်သည်။ ချွေမိသားစုမှာ ဆွေမျိုးနည်းပြီး သူတို့ရဲ့မိဘတွေ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တာကြောင့် သူတို့မှာ ဒီညီမတစ်ယောက်ပဲ ရှိသည်။

ကွယ်လွန်သူ ရန်စူးစူးရဲ့ဆွေမျိုးတွေက မြို့ပြင်မှာ နေထိုင်ကြပြီး နာရေးခန်းမကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဝမ်းနည်းရပြီး သတိမေ့သွားတာကြောင့် ဆေးရုံကို ခေါ်သွားရသည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုတွေရဲ့ကျန်းမာရေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး သူတို့ရဲ့မိသားစုက သူတို့ကို ထပ်မံလာရောက်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ည ၁၁ နာရီ ၃၀ မိနစ်မှာ နာရေးခန်းမထဲမှာ ကျန်နေခဲ့တဲ့သူတွေက ချွေကျီယုံနဲ့ သူ့ရဲ့သူငယ်ချင်းကောင်း ဆွန်ဂိုတုန်းပဲ ဖြစ်သည်။

ဆွန်ဂိုတုန်းက လျှောက်ပတ်ပြီး ကူညီပေးတဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သူ့ရဲ့စီစဉ်မှုတွေမရှိဘဲ ဒီနေရာက ကိစ္စတွေက အခုလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူတို့ရဲ့လုပ်ငန်းခွင်က နောက်ဆုံးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အနည်းငယ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဆွန်ဂိုတုန်းက ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး ချွေကျီယုံရဲ့ဘေးနားမှာ ထိုင်လိုက်သည်။

ချွေကျီယုံက စီးကရက်ကို ပေးလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပဲ သူငယ်ချင်း”

“ဘာလို့ပြောနေရမှာလဲ” ဆွန်ဂိုတုန်းက သူ့ရဲ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စီးကရက်ကို ပြန်တွန်းလိုက်သည်။ “ငါ မသောက်တော့ဘူး။

ငါ ဒီရက်တွေမှာ ကောင်းကောင်းအနားမရသေးတော့ စီးကရက်သောက်ရင် လည်ချောင်းနာလိမ့်မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဘာမှမပြောတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ကြင်နာမှုကိုတော့ ငါမှတ်ထားမယ်” ချွေကျီယုံက ဆွန်ဂိုတုန်းရဲ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

ဆွန်ဂိုတုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ရေကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး ရေခဲခေါင်းတလားကို ကြည့်ရင်း ဒီဇနီးမောင်နှံနဲ့အတူတူ ရှိခဲ့တဲ့အချိန်တွေကို ပြန်သတိရနေသည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ သူက အဆင်ပြေတဲ့သူတစ်ယောက်ကို မြင်ခဲ့ရပြီး အခုတော့ ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘဝက ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ချွေရှောင်ချန်က သူ့ရဲ့ခင်ပွန်းကို ခေါင်းလှည့်ပြီး “ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ” လို့ မေးလိုက်သည်။

“ည ၁၂ နာရီ နီးပါးရှိပြီ” သူ့ရဲ့ခင်ပွန်းက သူ့ရဲ့နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ကလေး ဒီမှာ အိပ်ရင် အအေးပတ်လိမ့်မယ်။ ပြန်ရအောင်။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ သူ့ရဲ့သူငယ်ချင်း ရှိနေတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ချွေရှောင်ချန်က သူမရဲ့မျက်နှာပျက်နေတဲ့ ချွေကျီယုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ ငါ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒီမှာပဲ တစ်ညလုံးနေလိုက်မယ်။ ရှင် ယွမ်ယွမ်ကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး အနားယူလိုက်ပါ”

“ဒါဆို ငါလည်း ဒီမှာပဲနေလိုက်မယ်၊ သူတို့နဲ့အတူနေပေးဖို့အတွက်။ မင်းကို သွားပို့ပြီး ယွမ်ယွမ်ကိုလည်း အရင်အိမ်ပြန်ပို့ပေးလိုက်မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းကောင်းအနားယူလိုက်ပါ။ မင်းမနက်ရောက်လာရင် ငါပြန်အိပ်လိုက်မယ်” လို့ ချွေရှောင်ချန်ရဲ့ခင်ပွန်းက ပြောသည်။

ချွေရှောင်ချန်က သူ့ရဲ့ခင်ပွန်းကို တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက အချစ်တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး ဘာမှထပ်မပြောဘဲ ခေါင်းပဲ ညိတ်လိုက်သည်။

သူမက သူမရဲ့ခင်ပွန်းက ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း နောက်ကျထိ အလုပ်လုပ်ရပြီး ကောင်းကောင်းအနားမရသေးဘူးဆိုတာကို သိသည်။ သူမက သူ့ကို ဒီမှာ စောင့်ခိုင်းဖို့ ဝန်လေးနေပေမဲ့ အဲဒါက မဖြစ်မနေလိုအပ်သည်။

ဒီလိုတွေးလိုက်တဲ့အခါ ချွေရှောင်ချန်က သူမရဲ့လက်ကို ဆန့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ပေါင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကလေးမလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ “ယွမ်ယွမ်၊ လာပါဦး၊ သွားဖို့အချိန်ရောက်ပြီ။ အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်ရအောင်”

ယွမ်ယွမ်က ဘာမှတုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

အဲဒီအချိန်မှာ ချွေရှောင်ချန်က ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမရဲ့ခင်ပွန်းက ယွမ်ယွမ်ကို အံ့ဩစွာနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတာကို သူမ သတိထားမိလိုက်လို့ ဖြစ်သည်။

“သူမ... အိပ်ပျော်နေတာ မဟုတ်ဘူး” လို့ သူ့ရဲ့ခင်ပွန်းက သူမရဲ့ပေါင်ပေါ်က ကလေးမလေးကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

ချွေရှောင်ချန်က အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ယွမ်ယွမ်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်စွာပွင့်‌ နေပြီး နာရေးခန်းမရဲ့တစ်နေရာကို စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယွမ်ယွမ်က အခုလေးတင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာကို ချွေရှောင်ချန် မှတ်မိသည်။ သူမက ဘယ်အချိန်က နိုးသွားလဲဆိုတာကို မသိခဲ့ပေ။ သူမက တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမရဲ့မျက်နှာအမူအရာက ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

ယွမ်ယွမ်ရဲ့အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်ရင်း ဇနီးမောင်နှံက နာရေးခန်းမရဲ့အဝင်ဝမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လေး၊ ငါးနှစ်လောက် ရှိလိမ့်မည်။ သူက အဝတ်အစားမပါဘဲ ထိုင်နေပြီး အေးနေပုံရလို့ တုန်ယင်နေသည်။

“မြန်မြန် သွားကြည့်လိုက်။ ဒါ ဘယ်သူ့ကလေးလဲ” ချွေရှောင်ချန်က ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ရဲ့ခင်ပွန်းကို ချက်ချင်းခေါ်လိုက်လေသည်။