ဝိညာဉ်ထိန်းသိမ်းမှု (အပိုင်း ၂)

ချွေရှောင်ချန်ရဲ့ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကျိန့်ယိုက ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ကာ ကလေးဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားလိုက်လေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ညသန်းခေါင်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်က အပူချိန်ကလည်း တကယ်ကို သိသိသာသာ ကျဆင်းနေသည်။ ကလေးက နာရေးခန်းမရဲ့တံခါးအနီးမှာ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေပြီး တုန်ယင်နေသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ အဝတ်ဗလာနဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူ့ရဲ့ရှေ့မှာရှိတဲ့ ကလေးက အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေခြင်းသာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ကျိန့်ယိုက သူ့ကို ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

ဒီကလေးက လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှု တည်ငြိမ်ခြင်းထဲကို ပြန်ပြီး ပုံရိပ်ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲပဲ ဖြစ်သည်။ သူ ပုံရိပ်ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ်ပိုကြီးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ကလေးပဲ ဖြစ်သည်။

ကျိန့်ယိုက သူ့ရဲ့အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူ့ပေါ်မှာ ခြုံပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ “ကလေး၊ မင်း ဒီမှာ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့မိဘတွေက ဘယ်မှာလဲ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ယွမ်ကို ပွေ့ထားတဲ့ ချွေရှောင်ချန်က အဲဒီနေရာကို ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ယွမ်ယွမ်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ယန်ကျွင်းဇဲကို သိချင်စိတ်နဲ့ ပြူးကျယ်စွာ ကြည့်နေသည်။

ကျိန့်ယိုရဲ့စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူက ခက်ခက်ခဲခဲ ထရပ်ပြီး နာရေးခန်းမရဲ့ခန်းမထဲကို သူတို့နောက်ကနေ လိုက်သွားကာ နံရံနဲ့ကပ်လျက်ရှိတဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။

ချွေရှောင်ချန်က ဒီမှာ ဝိညာဉ်စောင့်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာဖြစ်တဲ့အတွက် အိမ်ကနေ အနည်းငယ် ပိုထူတဲ့အင်္ကျီကို တမင်တကာ ယူလာခဲ့သည်။ အခု သူမက အဲဒါကို ထုတ်ယူပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ခြေထောက်တွေပေါ်မှာ ခြုံပေးလိုက်သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

ခန်းမရဲ့တစ်ဖက်ခြမ်းက ချွေကျီယုံနဲ့ ဆွန်ဂိုတုန်းက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။

“ကလေးလေးက တံခါးမှာ ထိုင်နေတာပဲ။ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်နေတယ်။ သူ့မိဘတွေကိုတော့ ဘယ်မှ မတွေ့ဘူး” လို့ ချွေရှောင်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့လက်မောင်းကို လှမ်းထိလိုက်သည်။

ကလေးက နည်းနည်းအေးစက်နေပေမဲ့ နွေးထွေးမှုအချို့ ရှိနေသေးတာကြောင့် သူမရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေက အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။

ဆွန်ဂိုတုန်းက ချွေကျီယုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ဖြစ်နိုင်မလား… ဒီအရာတွေလား” လို့ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

ဒီခေတ်မှာ အထူးသဖြင့် နာရေးအိမ်လိုနေရာမျိုးမှာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးက ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေကို ပုံမှန်အတိုင်း တွေးစေမှာပဲ ဖြစ်သည်။

ချွေကျီယုံက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့နဖူးကို လှမ်းထိလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ သူက နွေးတယ်”

ပြီးတော့ သူက ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို “ကလေး၊ မင်း ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။ မင်းရဲ့အမေနဲ့ အဖေက ဘယ်မှာလဲ” လို့ မေးလိုက်သည်။

“ငါ အခုလေးတင် သူ့ကို မေးလိုက်တယ်” လို့ ကျိန့်ယိုက ပြောလိုက်သည်။ “သူ စကားပြောလို့ မရဘူးထင်တယ်။

ငါ့ရဲ့မေးခွန်းတွေကို ဘာမှတုံ့ပြန်မှု မရှိဘူး”

သူ ပြောနေရင်း ကျိန့်ယိုက အပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားပြီး “ငါ နာရေးအိမ်ရုံးကို သွားတော့မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဆွန်ဂိုတုန်းက ခဏတာ တွေဝေနေပြီးနောက် သူ့ရဲ့နောက်ကနေ အလျင်အမြန် လိုက်သွားပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ “နာရေးအိမ်ရုံးရဲ့ဘေးနားမှာ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူရဲ့ ရုံးခန်းရှိတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် သူတို့ကို အတူတူ ခေါ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျိန့်ယိုက ရပ်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရှိရာဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ ထွက်သွားတာ မကြာသေးဘူး။ ချွေရှောင်ချန်က ထရပ်ပြီး “အစ်ကို၊ ငါ့အတွက် ကလေးကို စောင့်ကြည့်ပေးပါ၊ ငါ အိမ်သာသွားလိုက်ဦးမယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“အန်တီ၊ သမီးလည်း လိုက်မယ်” လို့ ယွမ်ယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား ခန်းမကနေ အတူတူ ထွက်သွားကြသည်။

အိမ်သာက နာရေးခန်းမရဲ့ဘေးနားမှာ ရှိနေသည်။ နာရေးအိမ်အတွင်းမှာ ရှိနေတဲ့အတွက် အတွင်းထဲက မီးတွေကို နေ့ဘက်မှာ အမြဲဖွင့်ထားတာကြောင့် ညဘက်မှာလည်း အလင်းရောင် ကောင်းနေတုန်းပဲ ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ချွေကျီယုံက ယန်ကျွင်းဇဲကို နောက်ထပ်မေးခွန်းအချို့ ထပ်မေးလိုက်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ ဘာမှပြန်မဖြေပေ။

ဆွန်ဂိုတုန်းက “ကျိန့်ယို ပြောသလိုပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကလေးက ဆက်သွယ်မှုဆိုင်ရာ အတားအဆီးတွေ ရှိနိုင်တယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ချွေကျီယုံက ဘေးနားမှာ ထိုင်နေပြီး ကလေးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဆွန်ဂိုတုန်းကတော့ သူ့ရဲ့ကျောကို ခန်းမကို ပေးထားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ဒီအချိန်မှာ ခန်းမထဲက ဆူညံသံကို သတိမထားမိကြပေ။

သူတို့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ အတွင်းဘက်သို့ ခန်းမရဲ့အလယ်မှာ ထားရှိထားတဲ့ ရေခဲခေါင်းတလားက ဘာအသံမှမထွက်ဘဲ သူ့ရဲ့အဖုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းထဲက အအေးဓာတ်တွေ အများကြီး ပြင်ပကို ထွက်လာသည်။ အတွင်းထဲမှာ ဖော်ပြမရနိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အနံ့တွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ခေါင်းတလားအဖုံး ဖြည်းဖြည်းချင်းပွင့်လာတာကို မမြင်ခဲ့ကြပေ။

ဆွန်ဂိုတုန်းက ရေခဲခေါင်းတလားရှိရာဘက်ကို ပိုနီးတာကြောင့် အအေးဓာတ်တွေ ထွက်လာတာနဲ့အမျှ အလောင်းနဲ့ ခေါင်းတလားက ထွက်လာတဲ့အနံ့က ပိုမိုပြင်းထန်လာတာကြောင့် သူက ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အနံ့ခံကြည့်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ရှေ့မှာ သူ မြင်လိုက်ရတာက အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ ဗီရိုတံခါးနဲ့တူတဲ့ ခေါင်းတလားအဖုံးက ပွင့်နေရုံသာမက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ဖြူဖျော့နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်က အတွင်းဘက်ကနေ ခေါင်းတလားရဲ့အနားစွန်းအထိ ဆန့်တန်းလာသည်။

အနားစွန်းကို ဖိလိုက်တဲ့အခါ အလောင်းထည်ရဲ့အရိပ်တွေက တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

သိသိသာသာပဲ ခေါင်းတလားထဲကလူက တွားထွက်လာနေသည်။

ဆွန်ဂိုတုန်းက ခေါင်းတလားအဖုံးပွင့်သွားတဲ့ဘက်မှာ နေရာယူထားတာကြောင့် သူ့ရဲ့အမြင်အာရုံအများစုက အဖုံးက ပိတ်နေသည်။ မြင်ကွင်းအပြည့်အစုံကို မြင်ဖို့အတွက် သူက နည်းနည်းရှေ့ကို ရွေ့ပြီး အဖုံးရဲ့အစွန်းဘက်ကို လှည့်ပတ်သွားရမည်။

ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ သတ္တိမရှိတော့ပေ။

သူ့ရဲ့မျက်နှာက စာရွက်တစ်ရွက်လို ဖြူဖျော့နေပြီး သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက သူ့ရဲ့ရှေ့မှာရှိတဲ့ မြင်ကွင်းကို ကြောက်ရွံ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ခဏအကြာမှာ ဆွန်ဂိုတုန်းက သတိဝင်လာပြီး ခေါင်းငုံ့ကြည့်နေတဲ့ ချွေကျီယုံကို လှမ်းထိလိုက်သည်။

“အစ်… အစ်ကို၊ မင်းရဲ့ဇနီး… သူမ… သူမ ထလာနေတယ်”

ချွေကျီယုံက ပထမတော့ နားမလည်ခဲ့ပေ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်စက္ကန့်လောက်ကြာပြီးနောက် သူက တောင့်တင်းသွားပြီး ထရပ်ကာ ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး နေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားသည်။

အမြင်အာရုံအများစုက ခေါင်းတလားအဖုံးပွင့်နေတာကြောင့် ပိတ်နေပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ထောင့်ကနေဆိုရင် ရန်စူးစူး မူလဝတ်ထားတဲ့ အလောင်းထည်က ရွေ့လျားသွားပြီး လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတာကို သူတို့ မြင်နိုင်သေးသည်။

ပြီးတော့ ခေါင်းစည်းပတ်ထားတဲ့ ဦးခေါင်းရဲ့နောက်ကျောက ခေါင်းတလားအဖုံးရဲ့နောက်ဘက်မှာ တိတ်ဆိတ်နေတာကို တွေ့ရပြီး ခေါင်းတလားထဲကလူက ထရပ်လိုက်ပေမဲ့ သူတို့နဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။

ချွေကျီယုံနဲ့ ဆွန်ဂိုတုန်းက အဲဒီမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေက ချွေး‌စေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူတို့ရဲ့လက်တွေနဲ့ ခြေထောက်တွေက အေးစက်နေသည်။ အသက်ရှူရတာတောင် ခက်ခဲလာသလို ခံစားရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းတလားအဖုံးပွင့်နေတဲ့ဘက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခေါင်းတလားအဖုံးက လုံးဝပိတ်ထားတာကြောင့် အလောင်းကို မမြင်နိုင်လောက်အောင် မမြင့်ပေ။

သို့သော် သူက ဒီလူတွေနဲ့ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံခြင်း မပြုဖို့ဆိုတဲ့ မြေပုံရဲ့သတိပေးချက်ကိုလည်း မှတ်မိနေသည်။ ဒါကြောင့် အခုအထိ သူက သူတို့နဲ့ ဘာအပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုမှ မရှိဘဲ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်လို နေနေသည်။

ခေါင်းတလားအဖုံးဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်ကျမှ ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ဝိညာဉ်က ထွက်ပေါ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို ယန်ကျွင်းဇဲ သဘောပေါက်သွားသည်။

ဒါက အလောင်းကိုပိုင်ဆိုင်ပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။

တတိယမြောက် လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှု တည်ငြိမ်ပြီးနောက် ဒီကောင်က သူ့ရဲ့ဆရာ ယန်လုံကို သတိထားမိလာသည်။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် အလွန်အမင်း ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိ ဖြစ်သွားတာကြောင့် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းကို ပြီးမြောက်ဖို့ ယန်လုံရဲ့နည်းလမ်းတွေကို အားကိုးခြင်း မပြုတော့ပေ။

သူက အခု မသိစိတ်ကနေ သူ့ဘာသာသူ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ချင်နေပုံရသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက မသေခင် နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ချန်ကျင်းထင် ပြောခဲ့တဲ့ “ဝိညာဉ်စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ဝိညာဉ်စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ငါ့ကို ဝိညာဉ်အဖြစ် ကူးပြောင်းပေး၊ ဝိညာဉ်က အစမှာ ပြန်လာတယ်၊ ငါ့ကို သတ်တဲ့သူတွေ သေရမယ်” ဆိုတဲ့ စကားတွေကို မှတ်မိသွား လေသည်။

အစတုန်းက သူက ဒီစကားတွေရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို မသိခဲ့ပေ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့က ချန်ကျင်းထင်က သူ့ရဲ့သေဆုံးပြီးနောက် အလောင်းကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်ဖို့အတွက် အသုံးပြုနေတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စုန်းအတတ်ပညာတစ်ခုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေပုံရသည်။

ဒါ့အပြင် ဒီစတုတ္ထမြောက် လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဆက်ပြီးမထိန်းချုပ်ဘူးဆိုရင် ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် သေစေနိုင်တဲ့ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အဲဒါက မတားဆီးဘူးဆိုရင် ချန်ကျင်းထင်က နောက်ပိုင်းမှာ သေချာပေါက် အောင်မြင်သွားမှာ ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ပေါ့ဆလို့မရပေ။

ဒီအချိန်မှာ နာရေးခန်းမတစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ရေခဲခေါင်းတလားကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ကျယ်ဝန်းပြီးသား ခန်းမက ပိုပြီး အေးစက်တဲ့လေတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသလို ဖြစ်နေပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့နှလုံးသားကို အေးခဲသွားစေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ဒီအေးစက်တဲ့လေက ရေခဲခေါင်းတလားကနေ ထွက်လာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အနံ့နဲ့ ရောထွေးနေတာဖြစ်ပြီး အနံ့ခံကြည့်တဲ့အခါ အလွန်ကို မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ချွေကျီယုံနဲ့ ဆွန်ဂိုတုန်း နှစ်ယောက်စလုံးက မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အမြင်မှာ ဒီနှစ်ယောက်က ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် လုံးဝ ကျောက်ရုပ်တွေလို ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ မမေ့လဲသွားတာတောင် ကောင်းနေသေးသည်။ သေချာတာကတော့ ဘယ်သူမှ လှမ်းကြည့်ဖို့ သတ္တိရှိမှာ မဟုတ်ပေ။

နှစ်မိနစ် သုံးမိနစ်လောက်ကြာပြီးနောက် ခေါင်းတလားအဖုံးကြောင့် အများစုက ပိတ်နေတဲ့ အလောင်းက ရုတ်တရက် ရွေ့လျားလာပြီး သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပြီး အဖုံးရဲ့အကာအကွယ်ကနေ ပူဇော်သက္ကာစားပွဲရှိရာဘက်ကို ထွက်လာသည်။

“သူ ရွေ့လာပြီ” ဆွန်ဂိုတုန်းရဲ့အသံက သူ့ရဲ့လည်ချောင်းကနေ တုန်ယင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အကြမ်းဖက်စွာ တုန်ယင်လာသည်။

ချွေကျီယုံကလည်း ရုတ်တရက် လန့်သွားသည်။ သူ့ရဲ့အကြည့်က ရွေ့လျားနေတဲ့ ခေါင်းစည်းပတ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ မကြာခင်မှာ သူ့ရဲ့ဇနီးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းလုံးက ရေခဲခေါင်းတလားရဲ့အနှောင့်ကနေ တောင့်တင်းစွာ ထွက်လာပြီး ရေခဲခေါင်းတလားရဲ့အဆုံးမှာရှိတဲ့ ပူဇော်သက္ကာစားပွဲဘေးနားမှာ ရပ်လိုက်သည်။

ရန်စူးစူးက သွယ်လျပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်က နူးညံ့သည်။ အခုတော့ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားပြီး နာရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ လှုပ်ရှားနေသည်။

နာရေးခန်းမအတွင်းက လေထုက ချက်ချင်းဆိုသလို အေးခဲတဲ့အမှတ်ကို ကျဆင်းသွားသည်။ ချွေကျီယုံနဲ့ ဆွန်ဂိုတုန်းနှစ်ယောက်စလုံးက ယန်ကျွင်းဇဲကို အာရုံစိုက်ဖို့ စွမ်းရည်မရှိတော့ပေ။

သူတို့က မျက်လုံးပြူးပြီး မျက်လုံးတွေမှိတ်ပြီး လှုပ်ရှားနေတဲ့ ရန်စူးစူးကို ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ကြည့်နေကြပြီး အသံထွက်ဖို့တောင် သတ္တိမရှိကြပေ။

ရန်စူးစူးက သူမရဲ့နာရေးဝတ်စုံနဲ့ လုံးဝကို လိုက်ဖက်နေသည်။ ပန်းပွင့်ပုံစံတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတဲ့ ခေါင်းစည်းပတ်က သူမကို ရှေးခေတ်က တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ဆင်တူနေစေပြီး အိမ်မက်ဆန်တဲ့ ခံစားမှုကို ပေးသည်။

သူမက ပူဇော်သက္ကာစားပွဲဘေးနားမှာ ရပ်လိုက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူမရဲ့တောင့်တင်းပြီး ကွေးလို့မရတဲ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ညာဘက်မှာ သူမရဲ့အနီးဆုံးရှိတဲ့ ဖယောင်းတိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဒီဖယောင်းတိုင်တွေက အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး ရှည်လျားပြီး ထူသည်။ သူတို့မှာရှိတဲ့ မီးတောက်တွေကလည်း အတော်လေး ကြီးမားသည်။ တစ်ခုက မိနစ် ၄၀ လောက် လောင်ကျွမ်းနိုင်သည်။

ဖယောင်းတိုင်ကို ဆွဲကိုင်ပြီးနောက် ရန်စူးစူးက အဲဒါကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူမရဲ့လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ရေခဲခေါင်းတလားထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့ရတာကြောင့် သူမရဲ့ခြေလက်တွေက အရမ်း တောင့်တင်းနေတာကြောင့် ဖယောင်းတိုင်ကို သူမရဲ့ပါးစပ်ထဲကို ထည့်ဖို့ မလုပ်နိုင်ပေ။

ဒါကြောင့် ခဏတာရပ်ပြီးနောက် ရန်စူးစူးက ပိုပြီး ကပ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ကျွီကျွီအသံတွေ ထွက်လာသည်။

နောက်ဆုံးမှာ သူမကိုယ်သူမ ဖယောင်းတိုင်နဲ့ အနီးကပ်ထားလိုက်ပြီး သူမရဲ့ပါးစပ်ကို ဟပြီး ကိုက်ချလိုက်သည်။

ဖယောင်းတိုင်က လောင်ကျွမ်းနေတုန်းပဲ ဖြစ်သည်။ မီးတောက်အနီးက ဖယောင်းက အရည်ပျော်နေပြီး သူမရဲ့ကိုက်ချမှုက မီးတောက်ကို ချက်ချင်းငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။

အရည်ပျော်နေတဲ့ဖယောင်းတွေက ရန်စူးစူးရဲ့ပါးစပ်ထဲကို စီးဝင်လာသည်။ အချို့က သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းကနေ မေးစေ့အထိ စီးကျလာပြီး လျင်မြန်စွာ မာကျောသွားသည်။

ဒီမြင်ကွင်းက ချွေကျီယုံနဲ့ ဆွန်ဂိုတုန်းတို့ကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေပြီး သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်စေသည်။

သို့သော် ရန်စူးစူးက မရပ်သေးပေ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် အစာငတ်နေတဲ့လူတစ်ယောက် အစားအစာကို နောက်ဆုံးမှာ ရှာတွေ့ခဲ့သလို ဖယောင်းတိုင်ကို ဆက်ပြီး စားသောက်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ချန်ကျင်းထင်က သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အလောင်းကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်မှုမရရှိခင် ဘာတွေ အလိုအပ်ဆုံးလဲဆိုတာကို သူ သေချာပေါက် သိသည်။

အခုတော့ လိုအပ်တာက လက်ရှိအခြေအနေကို တည်ငြိမ်စေဖို့အတွက် အခမ်းအနားသုံး ဖယောင်းတိုင်အချို့ကို စားသုံးဖို့ပဲ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးဖယောင်းတိုင်ကို လျင်မြန်စွာစားသုံးပြီးနောက် အမျိုးသမီးက အလယ်မှာရှိတဲ့တစ်ခုဆီကို ပြောင်းသွားပြီး အမျိုးသားသုံးယောက်ရဲ့မျက်လုံးတွေရှေ့မှာ ဒုတိယဖယောင်းတိုင်ကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာ စားလိုက်သည်။

အခုတော့ သူမရဲ့မေးစေ့က ဖယောင်းတိုင်တွေနဲ့ လုံးဝ ပေကျံနေပြီး မာကျောနေတဲ့ ဖယောင်းအလွှာအပါးလေးနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ပြီးတော့ သူမက လှည့်ပြီး နာရေးခန်းမရဲ့အဝင်ဝကို တောင့်တင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာသည်။

သူမ ထွက်သွားတော့မယ်ဆိုတာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ဘာမှလှုပ်ပ်ရှားဖို့ သတ္တိမရှိခဲ့တဲ့ ချွေကျီယုံက ထိတ်လန့်လာသည်။ သူ့ဇနီးရဲ့အလောင်းက ဘာကြောင့် “ပြန်လည်အသက်ဝင်နေလဲ” ဆိုတာကို သူ နားမလည်ပေမဲ့ ဒီထွက်ခွာခြင်းက သူ့ရဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေထက်ကို ကျော်လွန်နေတာကတော့ သိသာနေသည်။

သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ယင်လာပြီး ချွေကျီယုံက သူ့ရဲ့ဇနီးရဲ့နာမည်ကို ခေါ်ဖို့လုပ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့လည်ချောင်းကနေ အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာကို သိပြီးသားဖြစ်တဲ့ ဆွန်ဂိုတုန်းက သူ့ကို တားလိုက်သည်။ သူက သူ့ရဲ့အသံကို နိမ့်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသားနဲ့ “မအော်နဲ့။

မင်းရဲ့မိန်းမ… သူမက လူ မဟုတ်တော့ဘူး။ မမိုက်မဲနဲ့” လို့ ပြောလိုက်သည်။

စကားတွေက သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းကနေ မထွက်လာသေးပေမဲ့ တောင့်တင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ရန်စူးစူးက ရပ်လိုက်သည်။

သူမက သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားပြီး အသံလာရာဘက်ကို သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ဖြူဖျော့နေတဲ့မျက်နှာက လူတိုင်းရဲ့အမြင်မှာ လုံးဝ ပေါ်လာသည်။

အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေဆုံးကတော့ သူမရဲ့ပါးစပ်က ခြောက်သွေ့နေတဲ့သွေးတွေနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အနီရောင်ဖယောင်းတွေနဲ့ ပေကျံနေသည်။

သူမက ဘယ်သူ့ကို “ကြည့်နေလဲ” ဆိုတာ ရှင်းလင်းစွာ မသိရပေမဲ့ အေးခဲနေတဲ့ခဏအကြာမှာ သူမက လှည့်လိုက်ပြီး နာရေးခန်းမအပြင်ဘက်ကို ဆက်ပြီး လမ်းလျှောက်သွားသည်။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ ဆွန်ဂိုတုန်းရော၊ ချွေကျီယုံရော ထပ်မပြောတော့ပေ။

ရန်စူးစူးရဲ့အလောင်း လုံးဝထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် သူတို့က ဂရုတစိုက်နဲ့ သွားကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဖွင့်ထားတဲ့ ရေခဲခေါင်းတလားရဲ့အဖုံးက ဆူညံတဲ့အသံနဲ့အတူ လှုပ်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ညမှာ ပဲ့တင်သံထွက်ပေါ်လာတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး ချွေကျီယုံက ကြောက်လန့်ပြီး ထခုန်လိုက်သည်။

သူတို့က အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒီအခိုက်အတန့်ကို အသုံးချပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ကုလားထိုင်ကနေ ထွက်ခွာပြီး နာရေးခန်းမကနေ ပြေးထွက်သွားသည်။

သူ ဝတ်ထားတဲ့အင်္ကျီက ဇစ်ပိတ်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်နိုင်သည်။

နာရေးခန်းမအပြင်ဘက်ရောက်တာနဲ့ သူက ဘယ်ဘက်နဲ့ညာဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းစွာနဲ့ပဲ ပင်မတံခါးကနေ ထွက်သွားတဲ့ ရန်စူးစူးက ဘယ်မှာမှ မရှိတော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။

သန့်စင်ခန်းအပြင်ဘက်မှာ ချွေရှောင်ချန်က ချွေယွမ်ယွမ်ကို “ပြီးပြီလား။ မြန်မြန်လုပ်၊ အဖေက ငါတို့ကို စောင့်နေတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

အတွင်းဘက်ကနေ ချွေယွမ်ယွမ်ရဲ့အသံက “သမီး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ၊ သမီးဘာသာ သမီး လုပ်နိုင်တယ်” လို့ ထွက်လာသည်။

အဲဒီစကားပြောပြီးနောက် အဝတ်အစားပြင်ဆင်တဲ့ တကျွီကျွီအသံ ထွက်လာသည်။

ချွေရှောင်ချန်က လော့ခ်မချထားတဲ့ သန့်စင်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး “ငါ မင်းကို သပ်ရပ်အောင် ကူညီပေးမယ်၊ မင်းက မင်းရဲ့အဝတ်တွေကို ဘယ်တော့မှ သေသေချာချာ မဝတ်ဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမက ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံးထွက်သွားချင်နေသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် နာရေးအိမ်ထဲမှာ သန့်စင်ခန်းအသုံးပြုတာက လူတိုင်းရဲ့‌ ခေါင်းမွေးကို ထောင်သွားစေနိုင်ပြီး လူတွေပြည့်နေတဲ့အချိန်မှသာ ဒီလိုမဟုတ်ပေ။

ဒီအချိန်မှာ ညသန်းခေါင်နီးပါးဖြစ်နေပြီး သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကြောက်ရွံ့တာက ရှောင်လွှဲလို့မရပေ။