ဝိညာဉ်ထိန်းသိမ်းမှု (အပိုင်း ၃)

အိမ်သာထဲက တိတ်ဆိတ်မှုက ချွေရှောင်ချန်ကို အမြဲတစေ ခေါင်းမွေးထောင်သွားစေတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

သူမက ချွေယွမ်ယွမ်ရဲ့အင်္ကျီကို ဘောင်းဘီထဲ အမြန်ဆုံးထည့်ပေးပြီးနောက် အပြင်ဘက်က စကတ်ကို ဖြောင့်ပေးလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ အိမ်သာအပြင်ဘက်မှာ ခြေသံတွေ ကြားရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်‌ အေးလက်‌ အေးနဲ့ အမျိုးသမီးအိမ်သာထဲကို လျှောက်ဝင်လာသည်။

ခြေသံတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ချွေရှောင်ချန်ရဲ့ အရင်က တိုးပွားနေတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုက အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။

တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာက မသိစိတ်ကနေ လုံခြုံမှုခံစားရစေပြီး ထိတ်လန့်မှုကို မဖြစ်ပေါ်စေပေ။

ချွေရှောင်ချန်က ချွေယွမ်ယွမ်ရဲ့စကတ်ကို ပြင်ပေးနေတုန်းမှာပဲ သူမက အိမ်သာထဲကို ဝင်လာတဲ့လူက ပထမဆုံးအခန်းထဲကို ဝင်သွားတာကို မျက်စိဒေါင်ကနေ မြင်လိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက် ချွေရှောင်ချန်က ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ အေးစက်မှုတစ်ခုက သူမရဲ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်။

သူမက ချွေယွမ်ယွမ်ရဲ့စကတ်ကို ပြင်ပေးဖို့ ခေါင်းငုံ့နေခဲ့ပေမဲ့ သူမက မျက်စိဒေါင့်ကနေ မြင်လိုက်ရတဲ့လူက အလောင်းအဝတ် ဝတ်ထားပုံရသည်။

ချွေရှောင်ချန်က မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ ချွေယွမ်ယွမ်ရဲ့လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အိမ်သာထဲက ပထမဆုံးအခန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အိမ်သာထဲကို ဝင်ပြီးနောက် အဲဒီလူက တံခါးပိတ်တဲ့အသံ သို့မဟုတ် အဝတ်ချွတ်တဲ့အသံမရှိဘဲ အဲဒီအခန်းထဲကို တန်းဝင်သွားသည်။

“အန်တီ၊ အဲဒီထဲမှာ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်” ချွေယွမ်ယွမ်က ဝင်လာတဲ့လူကို မမြင်လိုက်ပေမဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ချွေရှောင်ချန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိတ်တိတ်နေဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။ ချွေယွမ်ယွမ်ရဲ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အိမ်သာထွက်ပေါက်ရှိရာဘက်ကို အမြန်သွားလိုက်သည်။

သူမရဲ့နှလုံးသားက ဆူပွက်နေသည်။ သူမ အစောပိုင်းက အရိပ်အမြွက် မြင်ခဲ့ရတဲ့ အလောင်းအဝတ်အကြောင်း - သူမက မှားယွင်းသွားလားဆိုတာကို မသေချာပေမဲ့ အိမ်သာထဲကို ဝင်လာတဲ့လူကနေ ဘာအသံမှမထွက်တာကလည်း ထူးဆန်းနေသည်။

တစ်ယောက်က ကြီးပြီး တစ်ယောက်က သေးတဲ့ နှစ်ယောက်သားက ပထမဆုံးအခန်းကို အမြန်ဖြတ်သွားသည်။

အခန်းရဲ့တံခါးက ပွင့်နေပြီး ချွေရှောင်ချန်က မသိစိတ်ကနေ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ အိပ်မက်ထဲ ရောက်သွားသလို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

အဲဒီအခန်းထဲကို ကြည့်ဖို့ စိတ်မကူးထားတဲ့ ချွေယွမ်ယွမ်ကတော့ သူမရဲ့အန်တီ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတဲ့အခါ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားပြီး “မေမေလား” လို့ အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်မိသည်။

ချွေရှောင်ချန်က ကြောက်ရွံ့ပြီး သတိပြန်ဝင်လာကာ ချွေယွမ်ယွမ်ရဲ့ပါးစပ်ကို လှမ်းအုပ်လိုက်သည်။ “စကားမပြောနဲ့”

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

အလောင်းအဝတ် ဝတ်ထားတဲ့ ရန်စူးစူးက အခန်းကို ကျောပေးထားပေမဲ့ သူမက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားသည်။ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူမက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို တင်းတင်းပိတ်ထားကာ သေမတတ် ဖြူဖျော့နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ အနီရောင်ဖယောင်းတွေ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ မေးစေ့ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ချွေရှောင်ချန်အတွက် အဲဒီမြင်ကွင်းက မေးစေ့ပေါ်က အနီရောင်က သွေးလိုပဲ ဖြစ်နေပြီး သူမက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေကာ ချွေယွမ်ယွမ်ကို ဆွဲခေါ်သွားရင်း ပြေးသည်။

သူတို့ အိမ်သာရဲ့အဝင်ဝကို ရောက်တဲ့အခါ လက်နက်မပါဘဲ လှုပ်ရှားနေတဲ့ လူပုလေးတစ်ယောက်က သူတို့ဆီကို လာနေတာကြောင့် ချွေရှောင်ချန်က အရမ်းကို ထိတ်လန့်သွားပြီး မြေပေါ်ကို လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အဲဒီနောက် ချွေယွမ်ယွမ်က “အား” လို့ အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။ ဝင်လာတဲ့လူကို သူမက ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ သူက နာရေးခန်းမရဲ့အဝင်ဝမှာ အစောပိုင်းက သူတို့ သတိထားမိခဲ့တဲ့ ကလေး ဖြစ်သည်။

ကလေး ဝတ်ထားတဲ့အင်္ကျီက ဦးလေး ကျိန့်ယိုရဲ့အင်္ကျီ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကလေးက အရမ်းသေးငယ်တာကြောင့် အင်္ကျီခြုံထားတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့အပေါ်ပိုင်းသာ ရှိနေပြီး အောက်ပိုင်း ပျောက်ဆုံးနေသလို ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဘာမှမပြောပေ။ သူက ဒီလူတွေနဲ့ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံဖို့ ရည်ရွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ သူက အမျိုးသမီးအိမ်သာထဲကို အမြန်ဝင်သွားပြီး ပထမဆုံးအခန်းအပြင်ဘက်မှာ ရပ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ချွေရှောင်ချန်က သူ့ကို မှတ်မိသွားပေမဲ့ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာကိုလည်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ကလေးရဲ့အပြုအမူက ဒီအချိန်မှာ ထူးဆန်းနေတာက သိသာနေသည်။ သူမက စကားမပြောရဲတော့ဘဲ သူမရဲ့နှလုံးသားထဲက ကြောက်ရွံ့မှုကို ထိန်းထားပြီး ချွေယွမ်ယွမ်ကို အမျိုးသမီးအိမ်သာကနေ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ရန်စူးစူးရဲ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ရန်စူးစူးက သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို ပိတ်ထားတုန်းပဲ ဖြစ်သည်။ ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ဝိညာဉ်က သူမကို ပုံမှန်အတိုင်း ပေါ်လာစေဖို့ မလုံလောက်သေးသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

“မင်းက အလောင်းသိမ်းပိုက်ပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်ပြီးပြီဆိုတော့ အိမ်သာထဲမှာ ပုန်းဖို့ စီစဉ်နေပြီလား” ယန်ကျွင်းဇဲက ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောလိုက်သည်။

သူ စကားပြောနေရင်း သူက တူကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့လက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခြားတစ်ဖက်ကတော့ သူ့ရဲ့အရပ်ပုတာကြောင့် မြေပြင်ပေါ်မှာ တင်နေသည်။

သေချာတာကတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက တူကို ကိုင်တွယ်နိုင်လောက်တဲ့ ခွန်အား မရှိဘူးဆိုတာကို သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် ရန်စူးစူးက တုန်ယင်သွားပေမဲ့ ပြန်မတုံ့ပြန်ပေ။ သူမက မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ သူမရဲ့လက်ကို လျင်မြန်တဲ့လှုပ်ရှားမှုနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ခေါင်းရှိရာဘက်ကို လှမ်းလိုက်သည်။

“မင်းကို ငါစောင့်နေခဲ့တာ”

ယန်ကျွင်းဇဲက တူကို မြှောက်ပြီး ရန်စူးစူးရဲ့ခါးရှိရာဘက်ကို လွှဲလိုက်သည်။

မစ်စ်ခန်းမ။

ဒီနာရေးခန်းမက ရန်စူးစူးရှိနေတဲ့ ခန်းမထက် ပိုသေးတာကြောင့် ဒီခန်းမကို ငှားရမ်းခက တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရှိပြီး ငွေရေးကြေးရေး အဆင်မပြေတဲ့ မိသားစုတွေအတွက် သင့်တော်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ဝိညာဉ်စောင့်ရှောက်ခြင်းဓလေ့ကို လုပ်ဆောင်တဲ့သူကပဲ အတွင်းမှာ ကျန်နေခဲ့သည်။ သူက အသက် ၅၀ အရွယ် ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တခြားဆွေမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးက ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားက ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပြီး အိပ်ပျော်နေသည်။ သူက သူ့ရဲ့ခေါင်းအောက်မှာ ခေါင်းအုံးနဲ့ အင်္ကျီတစ်ထည် ခြုံထားပြီး အိပ်ပျော်နေသည်။

အိပ်မပျော်ခင်မှာ ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားက လောင်ကျွမ်းနေတဲ့အမွှေးတိုင်အားလုံးကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ဖုန်းမှာ နာရီနှိုးစက်တစ်ခုလည်း ထားခဲ့သည်။ အမွှေးတိုင်တွေ မလောင်ကျွမ်းခင် သူ့ကို နှိုးနိုင်ဖို့ သေချာစေပြီး အဲဒီနောက် သူက နောက်ထပ်ထပ်ထည့်နိုင်ပေမည်။

အဲဒီအချိန်မှာ လျှပ်စစ်နဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့ ရေခဲခေါင်းတလားရဲ့အဖုံးက ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာပြီး အညိုရောင်နဲ့ အနက်ရောင် နာရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က ရေခဲခေါင်းတလားကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထထိုင်လာသည်။

နှစ်မိနစ်လောက် ထိုင်ပြီးနောက် သူက သူ့ရဲ့တောင့်တင်းနေတဲ့ ခြေလက်တွေကို စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။ ရေခဲခေါင်းတလားထဲကနေ ရုန်းထွက်ပြီး သူ့ရဲ့ခြေထောက်တွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ချလိုက်သည်။

သူ လှုပ်ရှားနေတဲ့အချိန်မှာ အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာပေမဲ့ အသံမကျယ်ပေ။ အဘိုးကြီးက အခြေအနေကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းသွားပြီး ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်က ဖယောင်းတိုင်အိမ်ဆီကို ချဉ်းကပ်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ အမွှေးတိုင်တွေက လောင်ကျွမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ဖယောင်းတိုင်အိမ်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းနဲ့ နီးတဲ့ဖယောင်းအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ အဘိုးကြီးက အဲဒီမှာ ခဏတာ ရပ်နေပြီးနောက် လှည့်ကာ ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလေတော့သည်။