ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်း (အပိုင်း ၂)

ဗြုန်း!

ထွက်ပြေးတဲ့ဖြစ်စဉ်မှာ ချန်ကျင်းထင်က တံခါးကို ပိတ်ချလိုက်တာကြောင့် ရှန်ဝမ်ချူကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

“ဆိုးရွားလှချည်လား!”

ကွန်ပြူတာစားပွဲနောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက အားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ သူ့ရဲ့စိတ်အခြေအနေအရ ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ရက်စက်မှုကို သူနားမလည်တာကြောင့် ထွက်ပြေးဖို့အတွက် အခွင့်အရေးရဖို့ အပြစ်မဲ့တဲ့လူကို ပေးဆပ်လိမ့်မယ်လို့ သူဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဖက်တီးအဘိုးအိုကို ရှန်ဝမ်ချူက ချက်ချင်းသတ်လိုက်ပြီး ချန်ကျင်းထင်က ထွက်ပြေးသွားတာကြောင့် အစီအစဉ်က ကျရှုံးသွားသည်။

ဖက်တီးအဘိုးအိုကို သတ်ပြီးနောက် တံခါးနဲ့ပိတ်မိနေတဲ့ ရှန်ဝမ်ချူက ချန်ကျင်းထင်ကို ဆက်ပြီးလိုက်မသွားဘဲ အဲဒီမှာရပ်ကာ ဖက်တီးအဘိုးအိုရဲ့ အလောင်းကို ကိုင်ပြီး ကိုက်စားဖို့ပြင်နေသလိုမျိုး ကိုက်နေသည်။

နောက်ပြန်ရစ်!

ရွေးချယ်စရာမရှိတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ပြန်ရစ်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ကြောင်ရှာနေတဲ့ ဖက်တီးအဘိုးကြီးကို မတော်တဆသတ်မိတာကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် သူ့ရဲ့နည်းဗျူဟာကို ပြောင်းလဲရတော့မည်။

ဗိုင်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကနေ ခုန်ဝင်လာပြီး ပြတင်းပေါက်နားက စားပွဲပေါ်မှာ ရပ်နေကာ သိလိုစိတ်နဲ့ လျှောက်ကြည့်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အရင်ဆုံး ကွန်ပြူတာစားပွဲက ကုလားထိုင်ကို ရေချိုးခန်းဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူက ဗိုင်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ရေချိုးခန်းကုလားကာဆီကို အမြန်သွားကာ ကုလားကာကို မတင်ပြီး တံခါးဘောင်က သံမှိုမှာ ချိတ်လိုက်တာကြောင့် ဗိုင်က အထဲက ရှန်ဝမ်ချူရဲ့ အလောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက သတိထားပြီး နောက်ဆုတ်လာကာ အရှိန်မှန်မှန်နဲ့ တည်ငြိမ်စွာလှုပ်ရှားရင်း ကွန်ပြူတာကုလားထိုင်ကို ရောက်တဲ့အထိ ဆုတ်လာပြီးတော့ ဗိုင်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ သတိထားပြီး တင်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဗိုင်က ရေချိုးခန်းထဲက ရှန်ဝမ်ချူရဲ့ အလောင်းဆီကို အာရုံရောက်နေပြီး မပိတ်နိုင်တဲ့ ရှန်ဝမ်ချူရဲ့ မျက်လုံးတွေပေါ်မှာ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက အာရုံစိုက်နေသည်။ သူက ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။

ခဏအကြာမှာ ရှန်ဝမ်ချူရဲ့ အလောင်းက လှုပ်ရှားလာပြီး တစ်လှမ်းချင်းစီလှမ်းကာ ရေချိုးခန်းထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဗိုင်ကို ချပေးပြီးနောက် ဧည့်ခန်းပေါက်ဝကို ချက်ချင်းပြန်ဆုတ်လာကာ တံခါးနောက်မှာရပ်ပြီး ရှန်ဝမ်ချူ တစ်လှမ်းချင်းစီ ထွက်လာတာကို ကြည့်နေသည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ရှန်ဝမ်ချူရဲ့ အကြည့်က ဗိုင်ကိုပဲ အာရုံရောက်နေပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဖြူရောင်အမွေးတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါက်လာသည်။

ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့အခါ ကွန်ပြူတာကုလားထိုင်ဘက်ကို ရောက်ဖို့ ဧည့်ခန်းပေါက်ဝကို ဖြတ်သွားရမည်။ အဲဒါက ယန်ကျွင်းဇဲ အခုရပ်နေတဲ့နေရာနဲ့ တည့်တည့်ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နံရံကိုဖိကပ်ထားပြီး ရှန်ဝမ်ချူက သူ့ကိုဖြတ်ကျော်သွားတာကို တစ်စွန်းတစ်စကြည့်နေရင်း အသက်အောင့်ထားသည်။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ပိုးသတ်ဆေးနံ့ကိုလည်း ရထားသည်။

သူမရဲ့ အကြည့်က ဗိုင်ကိုပဲ လုံးဝအာရုံစိုက်နေတာကြောင့် ရှန်ဝမ်ချူက သူ့ကို လုံးဝမမြင်ခဲ့ပေ။ သူမက ယန်ကျွင်းဇဲ ရပ်နေတဲ့နေရာကို ကျော်သွားပြီးနောက် တံခါးပေါက်ကို ရောက်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဖက်တီးအဘိုးကြီးရဲ့အသံက ထွက်လာသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် နောက်ထပ် ငယ်ရွယ်တဲ့အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဲဒါက ချန်ကျင်းထင် ပြန်လာတာ ဖြစ်သည်။

စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ချန်ကျင်းထင်က သူ့ရဲ့သော့တွေကို အမြန်ထုတ်ပြီး တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သော့အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့နှလုံးသားက လည်ချောင်းထဲကို ရောက်လာပြီး ဧည့်ခန်းတံခါးကို ကျော်သွားပြီဖြစ်တဲ့ ရှန်ဝမ်ချူကို ကြည့်နေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ရှန်ဝမ်ချူက သူမရဲ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရုံနဲ့ တံခါးဖွင့်နေတဲ့ ချန်ကျင်းထင်ကို မြင်နိုင်လိမ့်မည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်။

ချန်ကျင်းထင်က စကားပြောနေရင်း အိမ်ထဲကို လျှောက်ဝင်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက တံခါးနောက်မှာရပ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းနေသည်။ တံခါးပွင့်ပြီးနောက် သူက ညင်သာစွာလက်လှမ်းပြီး တံခါးရွက်ကို ဖိလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး ထန်းလက်ယပ်တောင်နဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ယပ်ခတ်နေတဲ့ ဖက်တီးအဘိုးကြီးက ရွှင်လန်းတဲ့မျက်နှာနဲ့ အိမ်ထဲကို လိုက်ဝင်ဖို့လုပ်နေတုန်း တံခါးရွက်က ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားလာပြီး “ဗြုန်း” ဆိုပြီး ပိတ်သွားသည်။

အဘိုးကြီးက တစ်ဝက်လောက် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ခဏတာ ဆွံ့အသွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူက အမြန်ပြန်ဆုတ်သွားတာကြောင့် မဟုတ်ရင် တံခါးက သူ့ရဲ့နှာခေါင်းကို ရိုက်မိသွားနိုင်သည်။

“ဒီကောင်လေးက ယဉ်ကျေးပုံရပေမဲ့ အိမ်ထဲဝင်ပြီးမှ ဘာလို့ရုတ်တရက် တံခါးပိတ်သွားရတာလဲ” လို့ ဖက်တီးအဘိုးကြီးက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

တံခါးပိတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ချန်ကျင်းထင်က သူ့နောက်ကို ချက်ချင်းကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်မှာ တံခါးနောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ပုန်းနေတာကို တွေ့လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်သွားပြီး ချက်ချင်းသတိရှိလာသည်။

“မင်း ဘယ်သူလဲ” လို့ သူပြောလိုက်တာနဲ့ ဒီလူက ရင်းနှီးပုံရတယ်လို့ သူခံစားလိုက်ရသည်။ ချန်ကျင်းထင်က “အာ” ဆိုတဲ့အသံကို ပေးလိုက်သည်။

ရင်းနှီးပုံရပေမဲ့ သူ့ရှေ့ကလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို အဲဒီအချိန်မှာ သူပြန်မှတ်မိနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အဓိကပြဿနာက ဒီအချိန်၊ ဒီနေရာမှာ သူက “ညခရီးသည်ခွေးပေါက်လေး” ကို သူ့ရှေ့ကလူငယ်နဲ့ ဆက်စပ်မှုမရှိတာကြောင့် သူတွေးမိရင်တောင် ယုံမှာမဟုတ်ပေ။

ဒီအချိန်မှာ အနောက်ဘက်ကနေ အန္တရာယ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။

ချန်ကျင်းထင်က ဆက်ပြီးစဥ်းစားဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘဲ ချက်ချင်းလှည့်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်တဲ့အခါ အဖြူရောင်အမွေးတွေ တစ်ကိုယ်လုံးပေါက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ရှန်ဝမ်ချူက သူ့ဆီကို ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

တိုက်ခိုက်မှုရဲ့ အရှိန်အဟုန်က အရမ်းကိုကြမ်းတမ်းပြီး ရူးသွပ်နေတဲ့ခြင်္သေ့တစ်ကောင်လိုမျိုးဖြစ်နေကာ သူမရဲ့ချွန်ထက်ပြီး ရှည်လျားနေတဲ့ လက်သည်းတွေနဲ့ နှုတ်ခမ်း အောက်မှာ အစွယ်တွေလည်း ပါသည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

ချန်ကျင်းထင်က တွေးဖို့အချိန်မရှိတော့ဘဲ သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ အကြံတစ်ခုလက်ခနဲပေါ်လာပြီး ပခုံးမှာနာကျင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ အသားတစ်တုံးကို ရှန်ဝမ်ချူရဲ့ လက်ချောင်းငါးချောင်းကနေ ဖဲ့ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး အရိုးပေါ်တဲ့အထိ နက်သည်။

ဒီတိုက်ခိုက်မှုက အရေးကြီးနေရာတွေကို ရှောင်ရှားခဲ့ပေမဲ့ ချန်ကျင်းထင်ကို ပြင်းထန်တဲ့ဒဏ်ရာတွေ ရရှိခဲ့စေသည်။

ရှန်ဝမ်ချူက အဲဒီမှာရပ်မနေဘဲ သူမရဲ့ ညာဘက်လက်ကို ချက်ချင်းလှည့်ပြီး ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ မျက်နှာကို

ကုတ်ဖို့လုပ်လိုက်သည်။

ပထမတိုက်ခိုက်မှုဖြစ်ပွားတုန်းက ချန်ကျင်းထင်က နောက်ဆုတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အခု ဒုတိယတိုက်ခိုက်မှုက အမြန်လိုက်လာတာကြောင့် ကျင်းထင်က တံခါးနဲ့ ကျောကပ်နေတာကြောင့် ဆုတ်ခွာဖို့ နေရာမရှိတော့ပေ။

သူ့ရဲ့မျက်နှာကို ကုတ်တော့မယ့်အချိန်မှာ ချန်ကျင်းထင်က ရုတ်တရက်လက်လှမ်းပြီး ရှန်ဝမ်ချူရဲ့လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ချန်ကျင်းထင်ရဲ့လက်မောင်းက ဖောင်းကားလာပြီး အရင်ကထက် သိသိသာသာ ပိုကြီးလာကာ သွေးကြောတွေထောင်လာပြီး သူ့ရဲ့ခွန်အားက ရုတ်တရက် အဆများစွာ တိုးလာသည်။

ရှန်ဝမ်ချူက သူမရဲ့ပြောင်းလဲမှုနောက်ပိုင်း အစွမ်းထက်လာခဲ့ပေမဲ့ ချန်ကျင်းထင်ရဲ့လက်မောင်းက ရုတ်တရက်ပိုကြီးလာတာကြောင့် သူ့ရဲ့ခွန်အားက သူမနဲ့ ယှဉ်နိုင်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ မျက်နှာက အရုပ်ဆိုးစွာ တွန့်လိမ်သွားပြီး သူ့ရဲ့မျက်နှာသွင်ပြင်တွေ ပြောင်းလဲလာသလိုမျိုး ဖြစ်လာသည်။

သူက ရှန်ဝမ်ချူဘက်ကို သူ့ရဲ့ပါးစပ်ကို ဟထားပြီး တစ်ယောက်ယောက်က အတင်းအကျပ် ဆွဲဆန့်နေသလိုမျိုး ကျယ်ပြီးကျယ်လာသည်။

အက်!

အနီရောင်အသားတစ်တုံးကို သူ့ရဲ့ပါးစပ်ကနေ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ အဲဒါက စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် လိမ်ယှက်ပြီး နှစ်ကြိမ်တုန်ယင်ပြီးနောက် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သွေးနီရောင်ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်သွားသည်။

ဒီကလေးငယ်က မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခြင်းမရှိပေမဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ တွားသွားနေသည်။ သို့သော် သူက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားနေပြီး ရှန်ဝမ်ချူရဲ့ ညာဘက်ခြေထောက်ကို တွယ်ကပ်ပြီးနောက် အဖြူရောင်အမွေးတွေ ဖုံးနေတဲ့ သူမရဲ့ ခြေထောက်ကို တက်လာသည်။

ရှန်ဝမ်ချူက သူမရဲ့ခြေထောက်ပေါ်က အဖြူရောင်အမွေးတွေ ပျက်စီးပြီး အရည်ပျော်သွားတာကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အသံနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမက လက်တစ်ဖက်လွှတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုညွတ်ကာ သူမရဲ့ခြေထောက်ပေါ်က သွေးနီရောင်ကလေးငယ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ကလေးငယ်ကို ကိုင်ထားတဲ့လက်ကလည်း သံပူကို ကိုင်ထားသလိုမျိုး အဖြူရောင်အငွေ့တွေ ထွက်လာသည်။

သူမက ကလေးငယ်ကို သူ့နောက်ကို ပစ်လိုက်သည်။ ကလေးက နံရံနဲ့တိုက်မိပြီးနောက် အိပ်ရာပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ရှန်ဝမ်ချူရဲ့ နောက်လက်တစ်ဖက်က ချန်ကျင်းထင်ဆီကို တစ်ဖန်ထပ်ရောက်လာသည်။ ကျင်းထင်က သူ့ရဲ့နောက်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ပိတ်ဆို့ဖို့ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

ချက်ချင်းဆိုသလို ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားပြီး သွေးတွေက သူ့ရဲ့နှာခေါင်း၊ နားနဲ့ မျက်လုံးတွေထဲကနေ စိမ့်ထွက်လာသည်။ သူ့ရဲ့ ရိုးရိုးလက်က ရှန်ဝမ်ချူရဲ့အဖမ်းခံရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့သွေးကြောတွေနဲ့ ကြွက်သားတွေက ကျုံ့သွားပြီး ပြတ်တောက်သွားကာ လက်ဖျံတစ်ဝက်က ခရမ်းရောင်ပြောင်းသွားသည်။

ချန်ကျင်းထင်က သူ့ရဲ့ညာဘက်ခြေထောက်ကို မြေပြင်ပေါ်မှာ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန်နင်းကာ အားကုန်ရုန်းကန်နေသည်။

နောက်လက်တစ်ဖက်လိုပဲ သူ့ရဲ့ဒဏ်ရာရနေတဲ့လက်မောင်းက သိသိသာသာဖောင်းလာပေမဲ့ ရှန်ဝမ်ချူက ချက်ချင်းပြန်ပြီး ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

လက်နှစ်ဖက်စလုံးက ကျင်းထင်နဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတာကြောင့် သူမရဲ့လက်တွေကို မသုံးနိုင်တော့တာကြောင့် ရှန်ဝမ်ချူက သူမရဲ့အစွယ်တွေကို ထုတ်ပြီး ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ခေါင်းကို ကိုက်ဖို့လုပ်လိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ အိပ်ရာပေါ်က ကလေးငယ်က ရှေ့ကို ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး ရှန်ဝမ်ချူရဲ့ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

ဆူပွက်နေတဲ့ရေတွေ မွှေနေသလိုမျိုး အငွေ့တွေ အလျှံအပယ်ထွက်လာသည်။ ရှန်ဝမ်ချူက တစ်ဖန်အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဆံပင်တွေနဲ့ ဦးရေပြားတွေက သူမရဲ့ခေါင်းပေါ်ကနေ အတုံးလိုက် အတစ်လိုက် ပြုတ်ကျလာသည်။

ဒီအချိန်မှာ ရှန်ဝမ်ချူက ရုတ်တရက် အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အခြေအနေမကောင်းတာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့လက်ကို လှန်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့လက်ထဲကို သံတူကို ထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ရှေ့ကို ခပ်လှမ်းလှမ်းလျှောက်လာပြီး ရှန်ဝမ်ချူရဲ့ခေါင်းပေါ်က ကလေးငယ်ရဲ့ခေါင်းပေါ်ကို သံတူနဲ့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဒုတ်! မပီမသအသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။

ကလေးငယ်က ရိုက်ခံလိုက်ရပြီး လဲကျသွားပေမဲ့ ရှန်ဝမ်ချူရဲ့ပခုံးကို တွယ်ကပ်ထားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မလဲအောင် ထိန်းထားသည်။

သူက သူ့ရဲ့ခေါင်းကို လှည့်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့မျက်လုံးအိမ်တွေမှာ မျက်လုံးတွေမရှိဘဲ ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ "ဟား... ဟား..." နဲ့ ဟိန်းသံတွေ ထွက်နေသည်။

အထဲမှာ ဘာမှမရှိဘဲ အနက်ရောင်ပြောင်နေသည်။

သို့သော် သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ အဆိပ်စားဆေးရည်တွေ ရှိနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ရှန်ဝမ်ချူရဲ့ အဖြူရောင်အမွေးတွေရှိတဲ့အလောင်းကို ထိတဲ့သွေးက သူမကို နာကျင်စွာ အော်ဟစ်စေသည်။

ကလေးငယ်က ယန်ကျွင်းဇဲကို ဆက်ပြီးခြိမ်းခြောက်နေပေမဲ့ သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ သံတူနဲ့ သူ့ရဲ့ခေါင်းကို ထပ်ပြီးပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။

“တော်တော့ကွာ!” လို့ ချန်ကျင်းထင်က ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်မိသွားသလိုမျိုး သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေ လင်းလာသည်။ သူက သွားကိုက်ခဲပြီး “မင်း... မင်းပဲ၊ မင်းက ငရဲကလာတဲ့... မင်းက... ယန်ကျွင်းဇဲပဲ” လို့ ပြောလိုက်လေတော့သည်။