အခန်း ၁၆၃-၁၆၅

အခန်း (၁၆၃)

အဲ့ဒီလူက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတယ် (၁)

ရှောင်ဝမ်ယောင် အကျဉ်းစခန်းမှ ပြန်လာပြီးနောက် မင်းသား၏ စံအိမ်ရှိ သူမ၏ အခန်းထဲတွင် လဲ‌လျောင်းနေလျက် ဘာမှလှုပ်ရှားမှု မရှိပဲ နေနေသည်။

သူမ၏ ကမ္ဘာကြီး အမှောင်ကျသွားသလို ဖြစ်နေပြီး စိတ်ထဲမှာလည်း ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်နေသည်။

သူမ ဘယ်တော့ကမှ မတွေးဖူးခဲ့သည်မှာ သူမ၏ ဖခင်သည် သူ၏ ရည်မှန်းချက်အတွက် သူ၏ဇနီးအရင်းကိုတောင် အဆိပ်ခတ်ပစ်မည်ဆိုတာကိုပင်။

သူမသည် မိခင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမ၏ဖခင် ရှောင်ဟွန်ဗိုနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်ပြီး အသက်ကြီးလာသောအခါ နှစ်ဦးသဘောတူ လင်မယားဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတို့ကြားထဲက ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် နက်ရှိုင်းသင့်ပြီး သူမလည်း ယခင်က ထိုသို့ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအရာအားလုံးမှာ သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မပီမသ အသံတစ်ခုသည် ရှောင်ဝမ်ယောင်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိ၏။ ထို့နောက် ထိုအသံက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာကာ သူမလည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် အခြေအနေမှ ပြန်လည်နိုးထလာသည်။

ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လွင့်ပါလာသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ဝမ်ယောင် လန့်သွားသည်။

ဒါက ဘာအသံလဲ။

ထိုကဲ့သို့သော အသံကို တဲတစ်လုံးအတွင်းမှာ တစ်ကြိမ်ထက်ပို၍ ကြားဖူးကြောင်း မကြာမီပင် ရှောင်ဝမ်ယောင် သတိရလာသည်။

သူမ၏ ဖခင်ရှနိုင်ငံတော်မှ မိန်းမတစ်ယောက်ကို တဲတစ်လုံးထဲသို့ ခေါ်သွားသည့်အခါတိုင်း ထိုကဲ့သို့သော အသံမျိုးကို အတွင်းမှ ကြားရလေ့ရှိသည်။ သူမမှာ အပျိုဖြစ်နေသေးသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အသံမျိုးကို ဖြစ်စေသည့် အကြောင်းရင်းကို နားလည်ထားသည်။

ရှောင်ဝမ်ယောင်လည်း နားကို စူးစိုက်ပြီး အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်လိုက်သည်။ ရဲလိန်ရန်၏ အသံဖြစ်နေသည်ကို သူမ ချက်ချင်း သတိထားမိသွား၏။ အသံများမှာ ဘေးခန်းမှ လာနေသည်ကိုလည်း သိလိုက်ရသည်။ ရှောင်ဝမ်ယောင် လန့်သွား၏။ ထိုအသံများမှာ ရဲလိန်ရန်ဆီမှ ထွက်နေတာဆိုလျှင် လုချန်းက ဘေးခန်းမှာ ရဲလိန်ရန်ကို ညှဉ်းပန်းနေတာလား။

ထိုအတွေးက ရှောင်ဝမ်ယောင်၏ မျက်နှာကို ဖြူလျော်သွားစေသည်။ သူမ ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို မကြုံတွေ့ဖူးသေးသလို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုလည်း မရှိသေးပါ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ကို ညှဉ်းပန်းသည့်အခါ ထိုကဲ့သို့သော အသံမျိုး ထွက်လာတတ်သည်ကိုသာ သူမသိထားသည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုအသံများကို ကြားဖူးသည်မှာ သူမ၏ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သလို ဒုတိယအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဒါတွေက သူမ၏ လေ့လာမှုများအပေါ် အခြေခံ၍ ရရှိလာသော ကောက်ချက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ နားလည်မှုက မလုံလောက်သေးပါ။ ရဲလိန်ရန်သည် နာကျင်မှုကြောင့် ထိုကဲ့သို့အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ဟု ရှောင်ဝမ်ယောင် ထင်မြင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရှောင်ဝမ်ယောင်၏ အမြင်တွင် လူတစ်သည် ဒဏ်ရာမရပဲ၊ နာကျင်မှုမရှိပဲ အော်သံပြုလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ နာကျင်နေသူ၊ ဒဏ်ရာရနေသူများသာ ထိုကဲ့သို့ စိတ်ပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်။

ရဲလိန်ရန်လိုမျိုး သူမလည်း မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသား၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရနိုင်သည်ဟု စဉ်းစားမိသည်နှင့် ရှောင်ဝမ်ယောင်၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လည်း တုန်လှုပ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဝမ်ယောင်သည် လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသော သူမ၏ အခန်းကို ကြည့်ရှုမိလိုက်၏။ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသား စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူမ ယခင်ကဲ့သို့ နေထိုင်ရန် မလိုတော့ပါ။ ညစ်ပတ်သော မြောက်ပိုင်းဖရီဘုရင်၏ ဖမ်းဆီးခံရခြင်းကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ကြောင်း သတိရသည်။

သူမ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသား၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရနိုင်သော်လည်း ဒါက မြောက်ပိုင်းဖရီဘုရင်၏ ကျွန်မအဖြစ် သူတို့မျိုးနွယ်စုမှာ နေရတာထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်လာသည်။

ထို့အပြင် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသား၏ အစေခံဖြစ်သူ ဝမ်ချင်းစီကို ရှောင်ဝမ်ယောင်သတိရလိုက်သည်။ သူမသည် စံအိမ်တံတိုင်းပေါ်တွင် ရဲရဲတင်းတင်း ထိုင်နေပြီး မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားနှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ဤအချက်က မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသား စံအိမ်တွင် အစေခံများပင် လွတ်လပ်မှုအနည်းငယ် ရှိကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ စကားပြောလျှင်ဖြစ်‌စေ လမ်းလျှောက်လျှင်ဖြစ်‌စေ ခေါင်းငုံ့နေရသည့်သူတို့၏ လွင်ပြင်ဒေသ မျိုးနွယ်စုမှ အစေခံများ၏ အခြေအနေနှင့် မတူပေ။

ထိုအတွေးက ရှောင်ဝမ်ယောင်ကို အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။ သူမလည်း မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသား၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရမည်ဆိုလျှင်လည်း မတတ်နိုင်ပါ။ အမျိုးသမီးများသည် အမျိုးသားများ၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို အမြဲတမ်း ခံရမည်သာဖြစ်သည်။ သူမ၏မိခင် သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တဲထဲတွင် ခံစားခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဝမ်ယောင်သည် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် ဆက်လက်လဲလျောင်းနေပြီး မျက်နှာကျက်ကို ငေးငိုင်ကြည့်နေသည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးသည်အထိ ဘေးခန်းမှ အသံများက ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။

ရှောင်ဝမ်ယောင် စတွေးမိလာသည်။ ထိုအသံများသည် နာကျင်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အသံများ မဟုတ်ဟု သူမအဘယ်ကြောင့် ခံစားရတာလဲ။

သူမတွင် ဒဏ်ရာများ ရှိပါက နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ကောင်း အော်ဟစ်နိုင်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ သာယာသော အသံမျိုးကို မည်သည့်အခါမှ မပြုလုပ်နိုင်ပေ။ ထိုအသံများသည် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကျေနပ်မှုတို၏ အသံများနှင့် ပိုတူသည်။

ရှောင်ဝမ်ယောင် အိပ်ရာထဲမှ ထထိုင်လိုက်သည်။ ဘေးခန်းကို သူမသွားကြည့်ရန် စိတ်ကူး‌ ပေါ်လာသည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသား ရဲလိနန်ရန်ကို ဘယ်လိုညှင်းပန်းနေတာလဲဆိုတာကို မြင်တွေ့ချင်လာသည်။

ရှောင်ဝမ်ယောင်၏စိတ်ထဲတွင် ရဲလိနန်ရန်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ ရဲလိနန်ရန် မရှိပါက သူမ၏ ဖခင်သည် သူမ၏ မိခင်ကိုသတ်ပြီး ရဲလိနန်ရန်ကို လက်ထပ်ရန် ကြံစည်မည် မဟုတ်ပါ။ မြောက်ပိုင်းမြို့တော်ကိုလည်း တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ပါ။

ရဲလိနန်ရန်၏ အသံများကို ကြားရသောအခါရှောင်ဝမ်ယောင် စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော စိတ်သက်သာရာရမှု တစ်မျိုးကို ခံစားရသည်။ ရဲလိနန်ရန်သည် ထိုသို့ ခံစားရခြင်းက ထိုက်တန်သည်ဟု သူမထင်သည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသား၏ ညှင်းပန်းမှုကို ရဲလိနန်ရန် ခံထိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ အမုန်းတရားကို ပြေပျောက်ရန် ရဲလိနန်ရန်၏ အခြေအနေကို သူမကိုယ်တိုင် မြင်ချင်လာသည်။

ထိုအတွေးများဖြင့် ရှောင်ဝမ်ယောင် သူမ၏ အခန်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာကာ ဘေးခန်း၏ အပြင်ဘက်သို့ သွားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဝမ်ယောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဘေးခန်း၏ ပြတင်းပေါက်က လုံးဝပွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနည်းငယ်မှ ပိတ်ထားခြင်း မရှိပေ။

ရှောင်ဝမ်ယောင်လည်း ထိုအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံပဲ ချက်ချင်း ထိုင်ချလိုက်ကာ ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားလိုက်ပြီး အတွင်းပိုင်းကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ဝမ်ယောင် အလွန်ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ရှောင်ဝမ်ယောင်၏ စိတ်ထဲလုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားသည်။ မည်မျှကြာသွားသည်မသိ နောက်ဆုံးတွင် သူမ သတိပြန်ဝင်လာ၏။ ထို့နောက် သူမကို လူမိသွားမှာကို ကြောက်ရွံ့ကာ သူမ၏ အခန်းသို့ မြန်မြန် ပြန်သွားလိုက်သည်။

ရှောင်ဝမ်ယောင် သူမအခန်းသို့ ပြန်ရောက်သော်လည်း စိတ်မငြိမ်သေးပေ။ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း အလွန် မြန်နေသည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားက ရဲလိနန်ရန်ကို အဲ့ဒီလို ညှင်းပန်းနေတာလား။

ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။

ဒါကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရင်ဆိုင်ရမည်ကို တွေးမိသောအခါ ရှောင်ဝမ်ယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး အားနည်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အချိန်က ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ရှိ နေမင်းသည် တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းလာကာ ကြယ်များနှင့် တိမ်တိုက်များကြားတွင် လပြည့်ဝန်းက ပေါ်ထွန်းလာသည်။

ထိုအတောအတွင်း ချူးချင်လီသည် အတွင်းဆောင်တွင် လှည့်လည် ကြည့်ရှုနေသည်။ သူမသည် ကင်းလှည့်သည့် တာဝန်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ကင်းတစ်ခါ လှည့်ပြီးတိုင်း သူမ၏ အစ်မကို လုချန်းနှင့် နှစ်ယောက်တည်း မဖြစ်နေစေရန်လည်း အမြန်ရှာဖွေလေ့ ရှိသည်။

......

အခန်း (၁၆၄)

အဲ့ဒီလူက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတယ် (၂)

ချူးချင်လီ၏ အမြင်တွင် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားသည် သူမ၏အစ်မအပေါ် မသင့်လျော်သော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်မှာ သေချာ၏။ သူ၏အစ်မကို သူကြည့်သည့်ပုံကို သူမသိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏အစ်မ ဘယ်နေရာတွင် ရှိနေသည်၊ ဘာလုပ်နေသည် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားနှင့် နှစ်ယောက်ယောက်တည်း ရှိနေသလား စသည်တို့ကိုသူမ အမြဲသိထားသည်က အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ဝမ်ချင်းစီ၏ အဆောင်နားကို‌ရောက်တော့ ဇီးပန်းများဖြင့် ပြည့်နေသော အဆောင်ဝင်းကို ချူးချင်လီ မနေနိုင်ပဲ ငေးကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် မကြာသေးမီက ဝမ်ချင်းစီ၏ အခန်းတွင် မကောင်းမှုများ ပြုလုပ်နေသည့် လုချန်းဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော အသံများ သူမကို ချက်ချင်းသတိရလိုက်သည်။

ချူးချင်လီ၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားပြီး

“တကယ့်ကို တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ပဲ”

ဟု ရုတ်တရက် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချူးချင်လီသည် အရှေ့ဆောင် ဘက်ဆီသို လျှောက်သွားပြီး ကင်းလှည့်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ပြီးနောက် အဆောင်အတွင်းမှအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချူးချင်လီသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသား၏ စံအိမ်မှာ သူမရောက်နေတာ အချိန်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သူမမှန်းဆနိုင်သည်။

ချူးချင်လီသည် အဆောင်ဝင်းထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးထပ်မံ ရေရွတ်လိုက်ပြန်သည်။

“တကယ့်ကို တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ပဲ”

မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားသည် လွင်ပြင်ဒေသ မျိုးနွယ်စုမှ မိန်းမလှနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ထိုအဆောင်ထဲတွင် ဖမ်းထားကြောင်း ချူးချင်လီ သိထားသည်။ သူမ၏အစ်မကလည်း ထိုလွင်ပြင်ဒေသမှ မိန်းမလှ နှစ်ဦးကို သတိထားရန် သတိပေးထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်သော‌ကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရဲလိနန်ရန်၏ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏အစ်မ အတွေးလွန်နေသည်ဟု ချူးချင်လီ စဉ်းစားလိုက်မိသည်။ လုချန်းကဲ့သို့သော တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်အတွက် အဆင့်ကိုး သိုင်းပညာရှင်တင် မဟုတ်ပါ ထိပ်သီးပညာရှင်အဆင့်ရှိ အမျိုးသမီးများ ရောက်ရှိလာပါကလည်း သူ၏ကစားစရာများသာ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့ ပြဿနာတစ်ခုခုရှာဖို့ အင်အားနှင့် အခွင့်အလမ်းများ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် ချူးချင်လီသည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်လက်စဉ်းစားခြင်းမပြုတော့ပဲ အဆောင်ဝင်း အပြင်ဘက်သို့ အမြန်ထွက်ခွာသွားလိုက်၏။ အကျင့်ပျက်သော စကားသံများကို ပိုပြီးနားမထောင်မိစေရန် ရှောင်ရှားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

နေဝင်ဆည်းဆာချိန်တွင်။ နေသည် တဖြည်းဖြည်း ဝင်နေ ‌ဆဲဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တွင် ကြယ်များနှင့် လတို့၏ မှုန်ဝါးသော ပုံရိပ်တို့ကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ ညနေကောင်းကင်၏ လိမ္မော်ရောင် အလင်းသည် လူတိုင်း၏ အသားအရေကို ကြေးနီရောင်သန်းနေစေသည်။

ချူးချင်လီသည် ရဲလိနန်ရန်နှင့် ရှောင်ဝမ်ယောင်တို့ နေထိုင်ရာ ဆောင်သို့ တစ်ကြိမ်ထပ်မံ လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

မင်းသားစံအိမ်၏ အတွင်းဆောင်သည် အလွန်ကြီးမားခြင်း မရှိသောကြောင့် ချူးချင်လီသည် တစ်နေ့တာအတွင်း ဆယ်ကြိမ်မက နေရာတစ်ခုကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုရသည်။

အဆောင်ဝင်းတံခါးဝနားကို ဖြတ်လိုက်သည်နှင့် ရဲလိနန်ရန်၏ အသံကို တစ်ဖန် ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

ချူးချင်လီသည် အနည်းငယ် စကားမနိုင်‌အောင် ဖြစ်သွားသည်။ အချိန်ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ။ ဘာလို့ ဒီတိရစ္ဆာန် ဒီနေရာမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။ ထပ်မံစဉ်းစားခြင်းမပြုတော့ပဲ ချူးချင်လီသည် ချစ်စရာကောင်းသော အဆောင်နားမှ ဝေးရာသို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။

ချူးချင်လီ မြောက်ပိုင်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ မုကျိရွှမ်းတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မုကျိရွှမ်းက

“ချင်လီ။ မင်းသားကို တွေ့မိလား”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ညအချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး လုချန်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှင့်အတူ ညစာစားလေ့ရှိသည်။ သို့သော် နေဝင်ပြီး‌တာ‌တောင် သူ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသေးပေ။ သူဘယ်နေရာကို သွားနေသည်မှန်း မသိပေ။

ချူးချင်လီက

“မိဖုရား။ မင်းသားဟာ လောလောဆယ် လွင်ပြင်ဒေသ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးရဲ့

အဆောင်မှာ ရှိနေပါတယ်။ သူဒီနေ့ည လာမှာမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချူးချင်လီ ပြောသည်ကို ကြားပြီး‌နောက် မုကျိရွှမ်းနှင့် ကျောင်းညီအစ်မတိုလည်း ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြသည်။

မုကျိရွှမ်းက ပြောလိုက်သည်။

“မင်းသား မလာတော့ရင်လည်း ကျွန်မတို့ ဆက်ပြီး မစောင့်တော့ပဲ ညစာစားကြပါစို့” ဟု

ရဲလိနန်ရန်နှင့် ရှောင်ဝမ်ယောင်တို့ကို လုချန်းက ခုမှ ခေါ်လာတာဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်ရန် အချိန်ပေးရမည်မှာ သေချာသည်။ လုချန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်များအရ သူယနေ့ညတွင် သူတို့နှစ်ဦးနားမှ ခွာသွားမည် မဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့် မုကျိရွှမ်းလည်း လုချန်းကို စောင့်ဆိုင်းမနေတော့ပါ။

ထိုအတောအတွင်း ရှောင်ဝမ်ယောင်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော အသံများကို မကြားစေရန် သူမ၏နားကို လက်ဖြင့် ပိတ်ထားလိုက်သည်။

သူမ အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသည်။ ယခင်က သူမ၏ ဖခင်က ရှနိုင်ငံတော်မှ အမျိုးသမီးများကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည်ကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးများသည် တစ်နာရီမပြည့်မီတွင် တဲထဲမှ ထွက်လာကြသည်။

သို့သော် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားသည် ရဲလိနန်ရန်၏ အခန်းထဲတွင် နာရီပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး အခုထိ ထွက်မလာသေးပေ။ ဒါက ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ မကြာမီတွင် ထိုကံကြမ္မာကို သူမခံစားရ တော့မည်ကို တွေးမိသောအခါ ရှောင်ဝမ်ယောင်သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သို့သော် ရှောင်ဝမ်ယောင်ကို စိတ်ရှုပ်စေသည်မှာ သူမ ကြောက်ရွံ့စိတ် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မှမရှိပဲ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေခြင်းလည်း ပါသည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားက ရဲလိနန်ရန်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သကဲ့သို့ သူမကိုလည်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စေလိုသည့်ဆန္ဒများ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်ဝမ်ယောင်သည် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားနှင့် မတွေ့ဆုံရသေး‌ပေ။ သို့သော် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားက ရဲလိနန်ရန်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သကဲ့သို့ သူမကိုလည်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စေလိုသော အတွေးများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။

ရှောင်ဝမ်ယောင်သည် ခေါင်းကို ရမ်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏စိတ်ထဲမှ ထိုမသင့်လျော်သော အတွေးများကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ညသည် ပုံမှန်ထက် ပိုရှည်လျားနေသည်။

ကောင်းကင်ထက်ရှိ လသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုတောက်ပလာ၏။ ထို့နောက် လကိုမှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်များက ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် လက ကောင်းကင်ထက်တွင် တဖန် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

တိမ်တိုက်များက မကြာခဏ ဖုံးကွယ်လိုက် လပြန်ထွက်လိုက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး နေမင်း ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာကာ လသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

နံနက် ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဝမ်ယောင်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ပက်လက်လှန် လဲလျောင်းလျက်ရှိပြီး သူမ၏မျက်ကွင်းများကလည်း ညိုနေသည်။ သူမ၏ဆံပင်များက ရှုပ်ပွနေပြီး တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က အမွေးများကို ခါထားကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမ ပြိုလဲကျသွားတော့မည်ဟု ရှောင်ဝမ်ယောင် ခံစားနေရသည်။

တစ်ညလုံး။

သူမ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

အဆက်မပြတ်မဟုတ်သော်လည်း သူမ အိပ်ပျော်တော့မည့်အချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်မှ အသံများ ဝင်ရောက်လာပြီး သူမ ပြန်လည်နိုးထလာရသည်။ ထိုလူသည် တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဝမ်ယောင်သည် မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ နောင်တွင် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားကို ကောင်းစွာပြုစုရန်ဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားကို ဒေါသမထွက်စေရပါ။ သို့မဟုတ်ပါက သူမလည်း တစ်ညလုံး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သူကလွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်တဆင့် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည် ဖြာကျလာပြီး အခန်းအတွင်းရှိ လူများ‌ပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ လုချန်းသည် နူးညံ့သော ကိုယ်‌ပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးလျက် လှဲလျောင်းနေပြီး စနစ်၏ အသိပေးချက်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

[ဇနီးတစ်ဦးရရှိခြင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ် သခင်။ ကန်စွန်းဥမျိုးစေ့ ပိဿာ ၁၀၀,၀၀၀ ဆုချီးမြှင့်ပါတယ်။]

[သခင်နှင့် ရဲလိနန်ရန်သည် ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး အတွင်းအားမန္တာန်ကျင့်စဉ်အတွက် အတွေ့အကြုံ ၅၀၀ ရရှိခဲ့ပြီး ပြန်လည်သန်စွမ်းစေသောစွမ်းအားအတွက် အတွေ့အကြုံ ၅၀၀ ရရှိခဲ့၏။ နဂါးဖီးနစ်ယင်ယန်ကျင့်စဉ်အတွက် အတွေ့အကြုံ ၀ ရရှိခဲ့သည်။ အိမ်ရှင်သည် စိတ်ခံစားမှု မှတ်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး အတွင်းအားမန္တာန်ကျင့်စဉ်နှင့် ပြန်လည်သန်စွမ်းစေသောစွမ်းအားအတွက် အပိုအတွေ့အကြုံ ၁၅၀၀ ရရှိခဲ့သည်။]

သူ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသော စနစ်အသိပေးချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုချန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပြုံးရယ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုချန်း၏ ရင်ဘတ်သည် ရဲလိနန်ရန်၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သော နောက်ကျောဘက်နှင့် ထိထားဆဲဖြစ်သည်။ သူအိပ်ရာထရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိပေ။

ဝမ်ချင်းစီနှင့်တောင်မှ သူယခုကဲ့သို့ စိတ်အလို လိုက်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ ရဲလိနန်ရန်သည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၃၀ ကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး လုချန်းမှာ ဆယ်ကျော်သက်သာ ရှိသေးသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့ဘဝများ၏ အပြင်းထန်ဆုံးအချိန်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြ၏။ နောက်ပိုင်းတွင် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို ရှင်းပြရန်ပင် မလိုအပ်ပေ။ ရုတ်တရက် လုချန်းသည် ရဲလိနန်ရန် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသည်ကို ခံစားမိပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ သူမ၏ သဘောကျမှုအဆင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသို့ ကြည့်လိုက်ရသောအခါ လုချန်းအံ့အားသင့်သွားသည်။ ရဲလိနန်ရန်၏ သူ့အပေါ် သဘောကျမှုသည် ၉၅ အထိ ရောက်ရှိသွားပြီ။ ရဲလိနန်ရန်သည် နဂါးဖီးနစ်လက်ဖက်ရည်ကို မသောက်ရသေးပေ။ တစ်ညတာအတွင်း သူမ၏ သူ့အပေါ် သဘောကျမှုသည် ၉၅ အထိ မြင့်တက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပါက ထိုအချက်က အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ သူသည် ပြန်လည်သန်စွမ်းစေသောစွမ်းအားကို အကြိမ်များစွာ အသုံးပြုခဲ့၏။ ထိုစွမ်းအားသည် လူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နာကျင်မှုများကို လျင်လျင်မြန်မြန် ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေနိုင်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ရဲလိနန်ရန်သည် မည်သည့်မသက်မသာမှုမှ မခံစားခဲ့ရပါ။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူမ၏ သူ့အပေါ် သဘောကျမှု မြင့်တက်မလာခြင်းက မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရဲလိနန်ရန်သည် သူမ၏နောက်တွင် ရှိနေသော လူလည်း နိုးထလာပြီဟု ခံစားမိပြီး ရှတသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းသား။ ကျွန်မက မင်းသားရဲ့ ကလေးမွေးသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား။”

လုချန်းက သူမ၏နားနားကပ်၍ မေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ။”

ရဲလိနန်ရန်က ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မက လွင်ပြင်ဒေသ မျိုးနွယ်စုကလာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးပါ။ အကယ်၍ ကျွန်မက မင်းသားရဲ့ ကလေးကို မွေးဖွားခဲ့ရင် အတင်းအဖျင်း စကား‌တွေ ဖြစ်လာမှာ ကျွန်မ ကြောက်နေပါတယ်။”

“ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကလေးတွေ မွေးဖွားလာခဲ့ရင် သူတို့လည်း လှောင်ပြောင်မှု အမျိုးမျိုး ရင်ဆိုင်ရနိုင်ပါတယ်။ မင်းသား ကလေးဘဝတုန်းက လူတွေကြားထဲ မျက်နှာငယ်ခဲ့ရသလို ကိုယ့်ရဲ့သားသမီးကို မျက်နှာငယ်မှာကို တကယ် မြင်ချင်လို့လား။”

လုချန်းက အေးဆေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်

“စိတ်ချပါ။ နန်းလျာကိစ္စကလွဲရင် ကိုယ်က ကိုယ့်သားသမီးအားလုံးကို တန်းတူဆက်ဆံပါတယ်။ မင်းမွေးဖွားပေးမယ့် သားသမီးဟာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရမှာပါ။ ကိုယ်ငယ်ငယ်တုန်းကလို မဖြစ်ပါဘူး။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရဲလိနန်ရန်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မင်းသားပြောတာက တကယ်လား။”

လုချန်းက သူမ၏ တင်ပါးကို ပုတ်ခတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်ဘာ့ကြောင့် မင်းကိုခေါ်လာတယ်ထင်လဲ။ ကိုယ်က မင်းကို အစေခံမိန်းမတစ်ယောက်လို သဘောထားတယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား။”

“မင်းလို ကိုယ်ခန္ဓာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ကိုယ်အတွက် သားသမီးတစ်ယောက်မှ မမွေးဖွားပေးရင် နှမြောစရာပဲ။”

လုချန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရဲလိနန်ရန်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီရဲလာသည်။ လုချန်းသည် မနေ့ညက သူမဆီမှာ ဘာ့ကြောင့်စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် နေခဲ့ပြီး ယခုထိတိုင် သူမ၏ဘေးမှ မခွာသွားပဲ သူမကို ပွေ့ဖက်ထားဆဲဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ရဲလိနန်ရန် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

........

အခန်း ၁၆၅ - အာဏာရှိမိသားစုမှ လာ‌သောဧည့်သည် (၁ )

မနေ့က နေ့ခင်းပိုင်းအထိ ရဲလိနန်ရန် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေဆဲဖြစ်၏။ သူမသည် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသား၏ အစေခံမိန်းမဖြစ်လာရန် ရှိနေပြီး သူမ၏အနာဂတ်ကို အလွန်အဆိုးမြင်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာများ နောက်ပိုင်းတွင် ရဲလိနန်ရန်၏ အဆိုးမြင်နေမှုများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွား၏။ ယခုအချိန်တွင် သူမ ခံစားနေရသည်မှာ အလွန်ကြီးမားသော ရှက်ရွံ့မှုသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့သာ ဆက်ဆံခံရမည်ကို ဆိုလိုပါက လုချန်း၏ အစေခံမိန်းမဖြစ်လာခြင်းသည် သိပ်ဆိုးရွားသည့် အရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိပ်သီးပညာရှင် လုချန်းသည်လည်း သာမန်ထိပ်သီးပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ ရဲလိနန်ရန်၏ ပထမဆုံးအကြိမ် အတွေ့အကြုံဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ကောင်းကင်ဝံပုလွေဘုရင်၏ မိဖုရားဖြစ်ပြီး အသက် ၃၀ ကျော်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမနားလည်သင့်သည်များကို နားလည်ထားသည်။

ထိပ်သီးပညာရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အားက ကောင်းသည်ဆို‌သော်လည်း လုချန်းလောက်တော့ စွမ်းအားပြင်းထန်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟုထင်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရဲလိနန်ရန်သည် လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝအားမရှိဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့ခွေနေ၏။ အဆင့်ကို သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက ထိပ်သီးပညာရှင်တစ်ဦးထံတွင် ဤမျှပြင်းထန်စွာ ချိုးနှိမ်ခံရနိုင်မည်ဆိုတာက စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်ပါ။

သူမ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

ကောင်းကင်ဝံပုလွေဘုရင် မျိုးနွယ်စုက မြောက်ပိုင်းမြို့တော်နှင့် စစ်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားနှင့် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်စစ်ပွဲတွင်လည်း သူမရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

သူမ စစ်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ရုံသာမက သူမ၏စိတ်နှလုံးသည်လည်း လုချန်း၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို လုံးဝခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ ယခုချိန်မှစ၍ သူမ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားထံမှ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ရဲလိနန်ရန် အလွန်ရှင်းလင်းစွာ သိလိုက်သည်။

လူသား၏ ဆန္ဒသည် တောင်ပေါ်မှ လိမ့်ကျလာသော ကျောက်တုံးကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ စတင်လိုက်ပါက ရပ်တန့်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ လုချန်းနှင့် မတွေ့ခဲ့ရပါက ယောက်ျား‌ တွေအပေါ် သူမ စိတ်မဝင်စားပဲ ရှိနေခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုချန်းသည် သူမအတွက် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု၏ တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားကို တွေးမိသည့်အခါတိုင်း မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်များကို မတွေးပဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ထိုသို့တွေးရင်း ရဲလိနန်ရန်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

“မင်းသား။ နေ့ခင်းဘက်ရောက်နေပြီ။ မထ သေးဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤအခြေအနေသည် ရဲလိနန်ရန်ကို ထူးဆန်းသော ခံစားမှုတစ်မျိုး ဖြစ်စေသည်။ တိရစ္ဆာန်တွေလို ဖြစ်နေသည်ဟု သူမခံစားရသည်။

လုချန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကာ

“ကိုယ် မနေ့ညတစ်ညလုံး အလုပ်များနေခဲ့ရတာ။ အနားယူခွင့် မရှိခဲ့ဘူး။ မင်းက ကိုယ့်ကို ထွက်ခွာခိုင်းမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရဲလိနန်ရန်သည် နောက်ထပ် မပြောတော့ပေ။ လူငယ်လေးကို သူလိုချင်သည့်အတိုင်း လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် လုချန်းလည်း ရဲလိနန်ရန်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ချူးယုချင်သည် မနက်စောစောတွင် အတွင်းဆောင်တွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေစဉ် လုချန်းကို မမြင်ရသောအခါ ရဲလိနန်ရန်နှင့် ရှောင်ဝမ်ယောင်တို့၏ အဆောင်နားသို့ သွားပြီး အတွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချူးချင်လီသည်လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချူးယုချင်သည် အတွင်းဘက်ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချူးချင်လီက “အစ်မ ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ” ဟု ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။

ချူးချင်လီ၏ အသံကို ကြားသောအခါ ချူးယုချင်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး

“ချန်းလေး မထသေးဘူးလား”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချူးယုချင်သည် မနေ့က ကင်းလှည့်ကြည့်ရှုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ချူးချင်လီကသာ အများဆုံး ကင်းလှည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လုချန်း ဒီအ‌ဆောင်သို့ လာခဲ့ကြောင်း‌ကိုတော့ ချူးယုချင် သိထားသည်။ ချူးချင်လီ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ချူးယုချင်က

“ငါသိပြီ။ ကောင်းပြီ။ သူ့ကို ထပ်အိပ်ခွင့်ပေးလိုက်ကြပါစို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချူးယုချင်တွင် လုချန်းနှင့် တိုင်ပင်ရန် အရေးကိစ္စတစ်ခု ရှိသော်လည်း အရေးကြီးဆုံးသော အရာတော့ မဟုတ်ပေ။ လုချန်း၏ ကျန်းမာရေးသည်သာ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ သူ့ကို ကောင်းစွာ အနားယူခွင့်ပေးသင့်သည်။

အဆောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ချူးယုချင်လည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ချူးချင်လီကလည်း သူမနောက်ကို ခပ်မြန်မြန်လိုက်သွား၏။ ဇီးပန်းပွင့်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသော အဆောင်ငယ်လေးသည် သူတို့၏ အနောက်တွင် တဖြည်းဖြည်းကျန်ခဲ့ တော့သည်။

လုချန်းသည် ရဲလိနန်ရန်၏ အခန်းမှ ထွက်ခွာသောအခါ နေ့လယ်နေ့ခင်းနား ကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ လုချန်းထလိုက်သည်နှင့် ရဲလိနန်ရန်၏ခန္ဓာကိုယ် လစ်ဟာသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမ၏နှလုံးသားကလည်း မမျှော်လင့်ပဲ ထိုသို့မဖြစ်စေချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်နှင့် ရဲလိနန်ရန်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်လာ၏။ သူမသည် သူမ၏အတွင်းအားကို အမြန်လှည့်ပတ်ကာ စိတ်ကို အမြန်ငြိမ်သက်စေလိုက်သည်။

လုချန်းထွက်ခွာပြီးနောက် မုကျိရွှမ်းက အစေခံတစ်ဦးကို အာဟာရ ဖြည့်စွက်သည့် စားစရာများကို ပို့ဆောင်စေခဲ့သည်။ ရဲလိနန်ရန်သည် စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း စားပွဲ‌ ပေါ်တွင် ပြည့်နေသော အာဟာရဖြည့်စွက်ပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီး မဖော်ပြနိုင်သော စိတ်ခံစားမှုများကို ခံစားရသည်။

ထိုသို့သော လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် အမျိုးသမီးများသည် အာဟာရဖြည့်စွက်မှုများ လိုအပ်သည်ဟု သူမတစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။

သို့သော် မိဖုရားက သူမကို အမှန်တကယ်ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံနေသည်ကိုတော့ သူမဝန်ခံရမည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသား၏ စံအိမ်သည် သူမမျှော်မှန်းထားသလို အန္တရာယ်ရှိသောနေရာတစ်ခု မဟုတ်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူမအိုမင်းသွားပြီး အလှအပများ ကင်းမဲ့သွားသောအခါ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားနှင့် သူ၏မိဖုရားသည် သူမကို ဒီလို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံနေဦးမှာလားဆိုတာကိုတော့ သူမမသိပေ။

ထိုအချိန်တွင် လုချန်းသည် သူ၏စာကြည့်ခန်းတွင် မုကျိရွှမ်းကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်သော အားဖြည့် စွပ်ပြုတ်ကို သောက်နေရင်း အထူးကိုယ်ရံတော်များမှ မနေ့က ပေးပို့လာသော ထောက်လှမ်းရေးအစီရင်ခံစာများကို လှန်လှောကြည့်ရှုနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

လုချန်းသည် စွပ်ပြုတ်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက်

“တံခါး မပိတ်ထားဘူး။ ဝင်လာခဲ့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နောက်ခဏတွင် ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ချူးယုချင် စာကြည့်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်၍ ဝင်လာသည်။ လုချန်းသည် ချူးယုချင်၏ အံ့သြဖွယ် အလှကို ကြည့်ရင်း သူစိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသည်ကို အံ့အားသင့်မိသည်။ ဒါက အံ့အားသင့်စရာတော့ မဟုတ်ပါ။ သူတစ်ညလုံး အိပ်စက်ခဲ့ရခြင်းမရှိပါ။ သူ၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို ရဲလိနန်ရန်က စုပ်ယူသွားပြီဖြစ်သည်။

“ဒေါ်လေးချူး။ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား” ဟု သူမေးလိုက်သည်။

ချူးယုချင်က

“ချန်းလေး။ ချူးမိသားစုက မနေ့က ဒေါ်လေးကိုရှာဖို့ လူလွှတ်လာခဲ့တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကား ကြားလိုက်ပြီး‌နောက် လုချန်း ခဏခန့် စဉ်းစားသွားသည်။

သူမြောက်ပိုင်းမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ချူးချင်လီမှလွဲ၍ ချူးမိသားစုမှ သူ့ဆီ လူလွှတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ချူးချင်လီသည်လည်း သူ၏လုံခြုံရေးအတွက် အရမ်းအရေးမပါပေ။ အကယ်၍ စနစ်သာ မရှိခဲ့ပါက မြောက်ပိုင်းမြို့တော်သို့လာသည့် လမ်းခရီးတွင် သူသေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

.....