အခန်း ၃၁၉-၃၂၁

အခန်း (၃၁၉)

ချန်မိန်းကလေးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ အမျိုးသမီးအစေခံ မဖြစ်စေချင်ဘူး မဟုတ်လား (၂)

“ဟုတ်ကဲ့ မင်းသား။”

ထို့နောက် တံခါးနားမှ အစေခံမိန်းမလည်း စာကြည့်ခန်းဝနားမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဒါက...

လုချန်းက အစေခံမိန်းမကို တံခါးဝနားမှ လွှတ်လိုက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ လင်ဝမ်ရွန် ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားမိလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုချန်းက ပြုံးရင်း

“ဒေါ်လေးလင်။ ‌ကျွန်တော်နဲ့ ဒေါ်လေးကို လက်ထပ်‌ပေးဖို့ လင်အိမ်တော်က စီစဉ်နေတယ်လို့ ဗိုလ်ချုပ်လင်က ပြောပါတယ်။ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဒေါ်လေးရဲ့အမြင်က ဘယ်လိုလဲ။”

လင်ဝမ်ရွန်၏ နှလုံး ပြင်းထန်စွာ ခုံလှုပ်သွားသည်။ သူမ ထင်ထားသည့်အတိုင်း ထိုကိစ္စပင်ဖြစ်၏။

လင်ရှုမင်ကို လုချန်းနှင့် မလက်ထပ်လိုဟု ငြင်းပယ်သည့်တိုင် ထိုအရှက်မရှိသူက လုချန်းထံ တိုက်ရိုက်ပင် တင်ပြခဲ့သေးသည်။

လင်ဝမ်ရွန်က လျင်မြန်စွာပြောလိုက်သည်။

“ချန်းလေး။ မင်းအမေနဲ့ ဒေါ်လေးက သွေးသောက် ညီအစ်မ တွေပါ။ ပြီးတော့ ဒေါ်လေးက အသက်ကြီးနေပြီ။ မင်းနဲ့ ဘယ်လိုလက်ထပ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီသတင်းပျံ့သွားရင် မင်းရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်မှာပဲ။”

လုချန်းက ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်ကတော့ သိပ်ပြဿနာမရှိဘူးလို့ ထင်တယ်။ အသက်အရွယ်ဆိုတာလည်း အဓိကပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရဲလိနန်ရန်လည်း ဒီနှစ်မှာ သုံးဆယ်ကျော်နေပြီမဟုတ်လား။ သူက ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ‌ဒေါ်လေးလည်း အတွင်း‌ ဆောင် လုံခြုံရေးနေရာယူထားတာကြာပြီဆို‌ တော့ ကျွန်တော် သူ့အခန်းကို မကြာမကြာ သွားပြီး ယောက်ျားနဲ့မိန်းမကြားက ကိစ္စ‌တွေကို ဆောင်ရွက်လေ့ရှိတာ သိမှာပေါ့။”

“ဒါကြောင့် အသက်အရွယ်ဆိုတာက ကျွန်တော့်အတွက် ဂရုစိုက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဓိကကတော့ ဒေါ်လေးလင်ဘက်က ဘယ်လိုခံစားရလဲ ဆိုတာပါပဲ။”

လင်ဝမ်ရွန် ခဏခန့် တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ချန်းလေး။ တို့နှစ်ယောက်ဟာ သင့်တော်မှုမရှိဘူးလို့ ဒေါ်လေးထင်တယ်။”

သူမ၏အသက်အရွယ်သည် လုချန်းအတွက် သိပ်ပြဿနာမဟုတ်ဟု လင်ဝမ်ရွန်လည်း သိထားသည်။။ သို့သော် သူမဘက်မှ အကန့်အသတ်ရှိနေသော်လည်း လုချန်းကမူ လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

ထို့ပြင် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားစံအိမ်တွင် တစ်နှစ်ကျော်မျှ နေထိုင်ခဲ့ရသည့်အတွက် ရင့်ကျက်သောအမျိုးသမီးများကို လုချန်း နှစ်သက်သည်ကို သူမသတိထားမိခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ရဲလိနန်ရန်ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးဖြစ်သည်။ လုချန်း ရဲလိနန်ရန်၏ အခန်းသို့ဝင်သည့်အခါတိုင်း တစ်ညလုံးနီးပါးနေလေ့ရှိသည်။

လုချန်းက သူမကို စိတ်ဝင်စားနိုင်သည်ဟု တွေးမိသောအခါ လင်ဝမ်ရွန်၏ ပါးပြင်တွင် ရုတ်တရက် အပူဓာတ်များ ဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မျက်နှာလည်း နီမြန်းလာသည်။

လင်ဝမ်ရွန်၏ မျက်နှာအရောင်အနည်းငယ် နီရဲလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ လုချန်းက သူမဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ ထိုလူငယ်လေးက နီးကပ်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ လင်ဝမ်ရွန် အလိုလို ခြေနှစ်လှမ်းခန့် ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

လင်ဝမ်ရွန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ချန်းလေး။ ရှုမင်ရဲ့စကားကို နားမထောင်ပါနဲ့။ သူက အသိဉာဏ်မရှိပဲ မဟုတ်တဲ့ စကားတွေကို ပြောတတ်တဲ့သူပါ။”

“ပြီးတော့ မင်းက နန်းတော်သခင်ကို ချစ်ခင်နေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။ မင်းသာ ဒေါ်လေးအပေါ်ကို ဒီလိုအတွေးမျိုးနဲ့ ကြည့်နေတယ်ဆိုတာ သိသွားရင် သူမင်းကို နှစ်သက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

အသက်အရွယ် ကွာခြားချက်က လုချန်းအတွက် အဟန့်အတားမဖြစ်သောကြောင့် ချန်ဝမ်ရွန်နှင့်သူမ၏ ဆက်နွယ်မှုကို အကာအကွယ်အဖြစ် လင်ဝမ်ရွန် အသုံးပြုလိုက်ရသည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားစံအိမ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် သူမ လုချန်းကို တိုက်ရိုက်ငြင်းပယ်၍ မရပေ။ နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စိတ်‌ လျှော့သွားအောင် လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

လုချန်းကို မျက်နှာမထောက်ပဲ တိုက်ရိုက်ငြင်းပယ်လိုက်ပါက မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားစံအိမ်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မင်းသားစံအိမ်၏ ထောက်ပံ့မှုမရှိပဲ ချန်ဝမ်ရွန်တစ်ဦးဆိုပါက သူတို့၏ အစီအစဉ်များ အလွယ်တကူ ပျက်ပြားသွားနိုင်သည်။

လင်ဝမ်ရွန် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို မြင်သော လုချန်းက ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အချစ်ရေးမှာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်တတ်တာကို ချန်မိန်းကလေးက အရင်ကတည်းက သိပြီးသားပါ ဒေါ်လေးလင်။ သူ ကျွန်တော့်ကို တကယ်စိတ်ဝင်စားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်တာကို သဘောမတူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

လင်ဝမ်ရွန်က လျင်မြန်စွာပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ချန်းလေး။ ဒေါ်လေးက ရွန်ရွန့်ကို နန်းတော်သခင်လို့ အမြဲခေါ်ပေမဲ့ တကယ်တော့ ဒေါ်လေးက သူ့ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့တာပါ။ သူက ‘ဒေါ်လေး’လို့ ခေါ်ပေမဲ့ ဒေါ်လေးတို့ဟာ မိခင်နဲ့သမီးလိုပါပဲ။ မင်းက ဒေါ်လေးကို လက်ထပ်ပြီး သူနဲ့ပါ အတူရှိချင်တယ်ဆိုရင် သူရဲ့နှလုံးသားက လက်မခံနိုင်ပါဘူး။”

လုချန်းက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“အိုး။ ဒေါ်လေးနဲ့ ချန်မိန်းကလေးက ဒီလိုဆက်ဆံရေးမျိုးလား။”

လင်ဝမ်ရွန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေး လင်မိသားစုကနေ ထွက်ခွာခဲ့တဲ့နှစ်က လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကိုသွားရင်း ရွန်ရွန်နဲ့တွေ့ခဲ့တယ်။ သူရဲ့ဘဝအခြေအနေကိုမြင်ပြီး ဒေါ်လေးက သူ့ကို မွေးစားခဲ့တာပါ။ နောက်ပိုင်းမှာ နန်းတော်ရဲ့ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက သူရဲ့ သိုင်းပညာအစွမ်းကို အသိအမှတ်ပြုပြီး နန်းတော်သခင်ရာထူးကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တယ်။”

“သွေးသားတော်စပ်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ ဒေါ်လေးတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးက မိခင်နဲ့သမီးလိုပါပဲ။ မင်းက ဒေါ်လေးကိုလက်ထပ်ပြီး သူနဲ့ပါအတူ နေချင်တယ်ဆိုရင် တို့တတွေရဲ့ဆက်ဆံရေးတွေ ရှုပ်ထွေးသွားမှာ မဟုတ်လား။”

လင်ဝမ်ရွန်ရဲ့စကားကိုကြားပြီး လုချန်း တွေးသွားသည်။ လုချန်းတိတ်ဆိတ်သွားသည်ကိုမြင်ရသောအခါ လင်ဝမ်ရွန်လည်း ချန်ဝမ်ရွန်နဲ့ သူမ၏ ဆက်နွယ်မှုကြောင့် လုချန်း သူမကို စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်တော့ဟု ယူဆလိုက်သည်။

ချန်ဝမ်ရွန်က ပိုလှ၏။ သူက ဘယ်သူ့ကိုရွေးချယ်ရမယ်ဆိုတာ သိသင့်သည်ဟု လင်ဝမ်ရွန်က တွေးမိသည်။

လင်ဝမ်ရွန် ထိုသို့တွေးနေစဉ် လုချန်းက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးလင်။ ချန်မိန်းကလေးနဲ့ ဒေါ်လေးက မိခင်နဲ့သမီးလို ချစ်ခင်ကြတယ်ဆိုရင် သူက ဒေါ်လေးရဲ့နှလုံးသားထဲ အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။”

ထိုမေးခွန်းကိုကြားသောအခါ လင်ဝမ်ရွန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ လုချန်းဘာကြောင့် ဒီလိုရုတ်တရက်မေးနေသလဲဆိုတာ သူမ နားမလည်ခဲ့ပေ။

လင်ဝမ်ရွန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒေါ်လေးရဲ့ဘဝမှာ သူ့ကိုကာကွယ်ဖို့နဲ့ သူရဲ့အိပ်မက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ထက် အခြားမက်မောစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။”

လုချန်း၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ်မြှင့်တက်လာ၏။ သူ၏ပြုံးနေသောမျက်နှာမှာ တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲများမှ ဗီလိန်တစ်ဦးကဲ့သို့ အသွင်သဏ္ဍန်မျိုး ထင်ဟပ်နေသည်။

ထို့နောက် လုချန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးလင်။ ချန်မိန်းကလေးက ဒေါ်လေးအတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်ဆိုရင် သူ့ကို ကျွန်တော်ထိန်းသိမ်းတာ ခံထားရတဲ့ အမျိုးသမီးအစေခံအဖြစ် တစ်သက်လုံး နေစေချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။”

ဒါက...

လင်ဝမ်ရွန် ချက်ချင်းပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ လုချန်းက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

သတိပြန်ရပြီးနောက် လင်ဝမ်ရွန်က မေးလိုက်သည်။

“ချန်း...ချန်းလေး။ ဒီစကားက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”

လုချန်းက ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။

“ စားစရာထဲမှာ အတောင်တူအဖို လိပ်ပြာမှုန့် ထည့်ထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူးလို့ ဒေါ်လေးလင် ထင်ခဲ့တာလား။”

ထိုစကားကိုကြားရ သောအခါ လင်ဝမ်ရွန် စိတ်လွတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လုချန်းက သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို သိရှိပြီးပြီဖြစ်မယ်မှန်း သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

သူမ နည်းနည်းပဲ ထည့်ထားခဲ့တာမဟုတ်လား။

ဒီလောက်နည်းနည်းလေးကို တကယ်ပဲ သိနိုင်တာလား။

ထိတ်လန့်သောအမူအရာဖြင့် လင်ဝမ်ရွန်က ဆက်လိမ်လိုက်သည်။

“အတောင်တူအဖို လိပ်ပြာမှုန့်ဆိုတာ ဘာလဲချန်းလေး။ မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ဒေါ်လေး နားမလည်ဘူး...”

လုချန်းက ဆက်လက်ချဉ်းကပ်လာပြီး လင်ဝမ်ရွန်လည်း နောက်သို့ဆုတ်ကာ နံရံနှင့်ကပ်မိသွားသည်။ နောက်ထပ်ဆုတ်စရာနေရာ မရှိတော့ပေ။

လင်ဝမ်ရွန်၏ ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လုချန်းက ပြောလိုက်သည်။

“အတောင်တူအဖိုအမ လိပ်ပြာမှုန့်က အရောင် အနံ့ အရသာမရှိတဲ့အတွက် ဒီလောက်နည်းနည်းလေးထည့်ထားတာကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုသိမှာလဲလို့တွေးနေတာလား ဒေါ်လေးလင်။”

ဒါက......

လင်ဝမ်ရွန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်သော ထိတ်လန့်မှုများ ဝင်ရောက်လာသည်။ လုချန်းက သူမ အတောင်တူအဖို လိပ်ပြာမှုန့် ထည့်ထားကြောင်း သိရုံသာမက သူမ၏ အတွင်းစိတ်ကိုပါ ဖတ်နိုင် နေပုံရသည်။

သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်တာလဲ။

သူက စိတ်ဖတ်နိုင်တဲ့သူလား။

မဖြစ်နိုင်ပါ...

ဒီလောကမှာ စိတ်ကိုဖတ်နိုင်တဲ့သူ ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါ...

သို့သော် လင်ဝမ်ရွန်က အခိုင်အမာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ချန်းလေး။ မင်းပြောနေတဲ့စကားကို ဒေါ်လေး နားမလည်ဘူး။”

လုချန်းက အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

“အတောင်တူအဖို လိပ်ပြာမှုန့် ထည့်ထားတာ‌ရော ၊ဒေါ်လေးတို့ ဘာကြောင့် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားစံအိမ်ကို ရောက်လာတယ်ဆိုတာရော၊ ဒေါ်လေးဘာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ချန်မိန်းကလေးနဲ့ အတင်း အောင်သွယ်‌ပေးနေတယ်ဆိုတာကိုပါ ကျွန်တော်သိတယ်။”

လုချန်း၏စကားကို ကြားရသောအခါ လင်ဝမ်ရွန်၏ နှလုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုန်လှုပ်သွားသည်။ လုချန်းက သူမကို လှည့်စားနေတာလား ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ အကုန်လုံးသိနေတာလားဆိုတာ သူမမသေချာပေ။

လုချန်းက သူမကိုလှည့်စားဖို့ သိဟန်ဆောင်နေတာလားဟု တွေးနေစဉ် လုချန်းက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

“အစက ဒေါ်လေးတို့ မြောက်ပိုင်းပြည်နယ်ကိုရောက်လာတာက ကျွန်တော့်ရဲ့သွေးကိုသုံးပြီး ကျွန်တော့်အဖေ ဧကရာဇ်ကို လုပ်ကြံတိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် လျှို့ဝှက်နဂါး မန္တာန်ဖန်တီးဖို့ပါ။”

ထိုစကားကိုကြားရ‌သောအခါ လင်ဝမ်ရွန်၏ မျက်လုံးများ ကျယ်လာပြီး သူမ၏ မျက်ဆန်များ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ အစက လုချန်း သိဟန်ဆောင်နေတာများလားဟု သူမထင်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ လုချန်းက သူတို့ မြောက်ပိုင်းပြည်နယ်ကို ရောက်လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အမှန်တကယ် သိထားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမသိလိုက်ရသည်။

လုချန်းက ဘယ်လိုသိတာလဲ။

သူက ဘာတွေထပ်သိထားသေးလဲ။

ထို့နောက် လုချန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ “နောက်ပိုင်းတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကိုမြင်ပြီး ချစ်ခြင်းပိုးကောင်ထည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုထိန်းချုပ်ဖို့ ပြီးရင် မြောက်ပိုင်းပြည်နယ်ကို အခြေပြုပြီး ချန်းမိန်းကလေးအတွက် ထီးနန်းပြန်ယူဖို့ အကြံရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော်သိပါတယ်။”

“အိုး။ ကျွန်တော်ပြောဖို့မေ့နေတာ။ ချန်းမိန်းကလေးက ချန်နိုင်ငံတော်ရဲ့ မင်းသမီးဖြစ်တယ်ဆိုတာပါ ကျွန်တော် သိထားပါတယ်။”

လင်ဝမ်ရွန် လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အတွင်းအားများကို လှည့်ပတ်စီးဆင်းလိုက်သည်။ ဒါက ချန်ဝမ်ရွန်နဲ့သူမကြားက အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကတောင် ဒီကိစ္စကို မသိကြပေ။ ဒါပေမဲ့ လုချန်းက သိထားပြီဖြစ်သည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ချက်က ပြန့်နှံ့သွားပါက ဆွမ်ဧကရာဇ်က ချန်ဝမ်ရွန်ကို ရှင်းလင်းဖို့ လုပ်မည်ဖြစ်သည်။ မည်သူမှ သိ၍မရပါ။

ဒါပေမဲ့...

သူမ ရှေ့မှာရှိနေသော လူငယ်လေးက သူမ၏ချစ်ရသော အစ်မ၏သားဖြစ်နေသည်။ သူမက သူ့ကိုထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ပါ။

လင်ဝမ်ရွန်က လုချန်းကို အေးစက်စွာကြည့်ရင်း ဟန်ဆောင်မှုများကို ရပ်တန့်ကာ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

“နောက်ထပ် ဘာတွေထပ်သိထားသေးလဲ။”

ဆက်ဟန်ဆောင်နေခြင်းက အဓိပ္ပါယ်မရှိတော့ဟု လင်ဝမ်ရွန် ခံစားရသည်။ လုချန်းက ချန်ဝမ်ရွန် ချန်နိုင်ငံတော်ရဲ့မင်းသမီးဖြစ်ကြောင်း သိထားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့နောက်ခံဇာတ်လမ်းများကို စုံစမ်းထားပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။

လင်ဝမ်ရွန်က သူ့ကိုအကြမ်းဖက်ဖို့ အသင့်ရှိနေပုံရသည်ကို မြင်ရသောအခါ လုချန်းက ပြုံးရင်းဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်သိထားသေးတာက ချန်မိန်းကလေးက အခု စိတ်မရှည်တော့ဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ဒေါ်လေးကို အတောင်တူအဖို လိပ်ပြာမှုန့် ထည့်ခိုင်းတယ်။ ပြီးရင် ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခြင်းပိုးကောင်နဲ့ အမြန်ဆုံးထိန်းချုပ်ပြီး လျှို့ဝှက်နဂါး မန္တာန်ဖန်တီးဖို့ ဖန်တီးဖို့ လုပ်မယ်ဆိုတာပါပဲ။”

......

အခန်း (၃၂၀)

တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံပါတယ် (၁)

လုချန်းက သူတို့ရဲ့အကြံအစည်အားလုံးကို သိထားကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် လင်ဝမ်ရွန်လည်း အကြံအစည်များကို ဆက်ဖုံးကွယ်မထားတော့ပဲ အေးစက်သောမျက်လုံးများဖြင့် လုချန်းကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“နန်းတော်သခင်နဲ့ ဒေါ်လေးတို့ ဘာလုပ်ဖို့စီစဉ်ထားတယ်ဆိုတာ သိပြီးသားဆိုရင် ခုနကဟင်းချိုကို ဘာလို့သောက်သေးတာလဲ။”

လုချန်းက ရယ်မောရင်းပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးလင် မသိသေးတာက ကျွန်တော့်မှာ အဆိပ်မတက်နိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရှိတယ်ဆိုတာကိုပဲ ။ အတောင်တူ အဖိုလိပ်ပြာအမှုန့်က ကျွန်တော့်ဆိီမှာ အကျိုးသက်‌ ရောက်မှုမရှိဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် သောက်ရင်လည်း ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”

ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ လင်ဝမ်ရွန်က တုန်လှုပ်သွားပြီး

“မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ဒီလောကထဲမှာ အဆိပ်အားလုံးကို ခံနိုင်ရည်ရှိသူတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာကို သူမ မယုံကြည်နိုင်‌ပေ။

လုချန်းက ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။

“ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေပါ။ ဒါက ဒေါ်လေးအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။”

လင်ဝမ်ရွန်ကလည်း ထိုအကြောင်းကို ဆက်မဆွေးနွေးတော့ပဲ သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများဖြင့် လုချန်း၏မျက်လုံးထဲကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးတို့ကို ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။”

ထိုအချိန်မှာတော့ လင်ဝမ်ရွန် တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အခုချက်ချင်း အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်ပြေးပြီး ချန်ဝမ်ရွန်ကို မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားစံအိမ်ကနေ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ ကြံစည်ထား၏။

အခု သူတို့ရဲ့အကြံအစည်အားလုံး ပေါက်ကြားသွားပြီဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားစံအိမ်မှာ ဆက်နေဖို့ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

လင်ဝမ်ရွန် ထိုသို့တွေးနေတုန်း လုချန်းက ရယ်မောရင်းပြောလိုက်သည်။

“ ဒေါ်လေးတို့ကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ဘာလို့‌ ဒေါ်လေးတို့ကို တစ်ခုခုလုပ်မှာလဲ။”

လုချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ လင်ဝမ်ရွန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတို့က ချစ်ခြင်းပိုးကောင်ကိုသုံးပြီး လုချန်းကိုထိန်းချုပ်ဖို့ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့သွေးကိုသုံးပြီး လျှို့ဝှက်နဂါးမန္တာန် ဖန်တီးဖို့ စီစဉ်ထားတာကို လုချန်းက လုံးဝဒေါသမထွက်ဘူးလား။

လုချန်းပြောနေသည့်စကားကို လင်ဝမ်ရွန် ယုံကြည်ဖို့ခက်ခဲနေသည်။ လုချန်း ဒီလောက် သဘောထားကြီးလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ခဲ့ပေ။

လုချန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးလင်က မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားစံအိမ်မှာ တစ်နှစ်ကျော်နေထိုင်ခဲ့ပြီးပြီပဲ။ ကျွန်တော်ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ နားမလည်သေးဘူးလား။”

လင်ဝမ်ရွန်၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်ကျုံ့သွားပြီး အေးစက်စွာမေးလိုက်သည်။

“ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”

လုချန်းက ပြုံးရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးတို့ ချစ်ခြင်းပိုးကောင် နဲ့ကျွန်တော့်ကိုဖမ်းစားဖို့ စီစဉ်တာက ကျွန်တော်က မိန်းမလှမြင်ရင် မက်မောတတ်တဲ့သူလို့ ထင်လို့မဟုတ်လား။ အဲ့ဒါဆို အခု ကျွန်တော်ဘာလုပ်ချင်တယ်ဆိုတာ ဒေါ်လေး ဘာလို့မသိသေးတာလဲ။”

လုချန်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို လင်ဝမ်ရွန် ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။ လုချန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့အမျိုးသမီးအဖြစ် ဆက်ထားချင်နေသည်။

လင်ဝမ်ရွန်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်းပြောလိုက်သည်။

“ချန်းလေး။ မင်းက တို့ကို မင်းရဲ့သားသမီးတွေမွေးပေးဖို့ ထားချင်တယ်ဆိုရင် မင်းမှာ အဲဒီစွမ်းရည်ရှိမရှိ ကြည့်ရဦးမယ်။”

စကားပြောရင်း လင်ဝမ်ရွန်က လက်ဝါးတစ်ချက်ကို လုချန်းဆီသို့ ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ မမြင်ရသော အားလှိုင်းတစ်ခုက လုချန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားသည်။ သူမအ‌နေနှင့်လုချန်းကို မနိုင်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိသော်လည်း တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ စာကြည့်ခန်းကနေ ထွက်ပြေးပြီး အကြံအစည်ပေါက်ကြားပြီဆိုတာ ချန်ဝမ်ရွန်သိအောင်လုပ်နိုင်ရင် သူတို့နှစ်ယောက် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားစံအိမ်ကနေ အလွယ်တကူ ထွက်ပြေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ချန်ဝမ်ရွန်သည် ထိပ်သီးပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သာမန်ထိပ်သီးပညာရှင်မဟုတ်ပေ။ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားစံအိမ်တွင် ထိပ်သီးပညာရှင်များစွာရှိသည့်တိုင် သူမတို့ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ပါ။ လင်ဝမ်ရွန်သည် ချန်ဝမ်ရွန်၏ စွမ်းရည်ကို အလွန်ယုံကြည်မှုရှိသည်။ သူမသည် နန်းတော်မှ ဂုဏ်သရေရှိသူ၏ တပည့်ဖြစ်ပြီး သာမန်သိုင်းပညာများကို လေကျင့်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဖောက်ထွက်နိုင်မည်ဟု လင်ဝမ်ရွန် ထင်နေစဉ် သူမ၏ အတွင်းအားလှိုင်း လုချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိတွေ့သောအခါ အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

သူမ၏လက်ဝါးအားသည် လေထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချင်းအရာကို မြင်ရသောအခါ လင်ဝမ်ရွန်သည် ခဏတာခန့် တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်ထပ်လက်ဝါးတစ်ချက်ကို လုချန်းဆီသို့ ထပ်မံထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူမသည် လက်ရှိအချိန်တွင် ထိပ်သီးပညာရှင်အစစ် မဟုတ်သေးသော်လည်း သူမ၏စွမ်းရည်သည် ထိပ်သီးပညာရှင် နယ်ပယ်နှင့် နီးစပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် စွမ်းအားကိုအသုံးပြုရာတွင် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသေးပေ။ အားလှိုင်းဖြင့် လုချန်းကို မနိုင်နိုင်သည်ကို သိရှိသောအခါ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ မလွဲမသွေဖြစ်လာသည်။

သူမ၏ လက်ဝါး လုချန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သော်လည်း လုချန်းက မည်သို့မှ ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုပေ။ လင်ဝမ်ရွန် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။ လုချန်း၏စွမ်းရည်သည် ထိပ်သီးပညာရှင် အဆင့်သာဖြစ်၏။ သူမက ထိပ်သီး ပညာရှင်အစစ်မဟုတ်သော်လည်း လုချန်း မကာကွယ်ပဲ ဘာကြောင့်နေရဲသည်ကို လင်ဝမ်ရွန် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ ထိပ်သီး ပညာရှင်အစစ်မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုက ထိပ်သီးပညာရှင် တစ်ဦးကို ဒဏ်ရာရ စေနိုင်သည်။ လင်ဝမ်ရွန်၏လက်ဝါး လုချန်း၏ရင်ဘတ်နှင့် ထိမတွေ့မီတွင် လုချန်းက ရုတ်တရက် သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အလွန်လျင်မြန်စွာဖြင့် လုချန်းက လင်ဝမ်ရွန်၏လက်ကို သူမ၏နောက်ကျောသို့ လှည့်ပတ်ကာ သူမကို ဖမ်းထားလိုက်သည်။ လင်ဝမ်ရွန်၏ဘယ်ဘက်လက်က လုချန်းအား တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုချန်းက လွယ်ကူစွာပင် သူမ၏ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူမ၏လက်နှစ်ဖက်လုံးကို သူမ၏တင်ပါးပေါ်တွင် ဖိချုပ်ထားလိုက်သည်။ ယခု လင်ဝမ်ရွန်၏လက်နှစ်ဖက်လုံးသည် လုချန်း၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လုချန်းကို ကျောပေးထားရသဖြင့် လင်ဝမ်ရွန်က နောက်ပြန်ကန်ရန် ကြိုးစားသောအခါ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များ ရုတ်တရက်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့ခွေသွားသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

လင်ဝမ်ရွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒါ...

ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။

ယနေ့ သူမ၏စွမ်းအားကို ပျောက်ကွယ်စေသည့် အရာများကို စားသုံးမိသည်ဟု လင်ဝမ်ရွန် မထင်ပါ။

ဤအရာအားလုံးသည် သူမ၏နောက်မှ ချုပ်ကိုင်ထားသော လူငယ်လေးနှင့် ဆက်စပ်နေမည်ဖြစ်သည်။

လုချန်း၏ ဖမ်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် လင်ဝမ်ရွန် ခါးကို အလျင်အမြန် လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် လုချန်းက သူမ၏ လက်ကို ကျောဘက်တွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးဖြစ်၏။ သူမ မည်မျှပင် ရုန်းကန်နေစေကာမူ အကျိုးမရှိခဲ့ပေ။

လုချန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာက သူမ၏ ကိုယ်နှင့် ကပ်၍ ဖိထားသည်ကို ခံစားရသောအခါ လင်ဝမ်ရွန်သည် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူမ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“ ဒေါ်လေးကို လွှတ်ပေးပါ…”

“‌ ဒေါ်လေးက ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာပါ။ မင်းကို တကယ်ထိခိုက်စေဖို့ ရည်ရွယ်တာမဟုတ်ပါဘူး။”

လုချန်းက တစ်ဖက်လက်ဖြင့် လင်ဝမ်ရွန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်ဖြင့် သူမ၏ သွယ်လျသောခါးကို ဖက်လိုက်ကာ လည်ပင်းနားတွင် လက်တင်ထားလျက် နားနားကပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ ဒေါ်လေးလုပ်မယ့်အကြံကို ကျွန်တော်က အစကတည်းက သိနေတာလေ။ ကျွန်တော် ကြိုတင်မပြင်ဆင်ထားဘူးလို့ ထင်‌နေတာလား။”

လင်ဝမ်ရွန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလွန်ပျော့ပျောင်းပြီး သူမ၏ခါးကို ဖက်ရသည်မှာ လုချန်းအတွက် သက်တောင့်သက်သာရှိလှသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရင့်ကျက်သောရနံ့နှင့်အတူ လုချန်း၏ စိတ်များ ပို၍ပင် မငြိမ်မသက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

.........

အခန်း (၃၂၁)

တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံပါတယ် (၂)

လုချန်းသည် ထိုလှပသော အမျိုးသမီး လင်ဝမ်ရွန်ကို လိုချင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မြောက်ပိုင်းပြည်နယ်တွင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ များပြားနေသည့်အတွက် သူမကို ချဉ်းကပ်ဖို့ အခွင့်အရေးမရခဲ့ပေ။ ထူးဆန်းစွာပင် ယနေ့တွင် သူမ ကိုယ်တိုင် သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမ ကိုယ်တိုင် လာရောက်အပ်နှံပြီဖြစ်သည့်အတွက် ဘာမှပြောစရာ မလိုတော့ပေ။

အရသာရှိသော အစားအစာတစ်ခု တံခါးဝမှာ ရောက်နေပြီဆိုလျှင် မစားပဲ နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

လုချန်း၏ ပူလောင်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို ခံစားရသည့်အခါ လင်ဝမ်ရွန်ပို၍ပင် ရင်ခုန်လာသည်။ သူမ၏ ခါးကို ဆက်လှည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး အားယူကာ ပြောလိုက်သည်။

“ချန်းလေး... ဒါမျိုးမလုပ်နဲ့။ ဒေါ်လေးက မင်းကို ထိခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်တာမဟုတ်ဘူး။ ဝမ်ရွန် လက်စားချေနိုင်ဖို့အတွက် လျှို့ဝှက်နဂါးမန္တာန်ကျင့်စဉ် ‌အောင်မြင်အောင် ကူညီဖို့ပဲ ရည်ရွယ်တာပါ။”

လင်ဝမ်ရွန်၏ နှလုံးခုန်သံ ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး ကိုယ်ခန္ဓာတွင်း၌ ပူလောင်မှုကို ခံစားရသည်။ အကြောင်းအရင်းကို မသိရသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းကို တက်ကြွစေသည့် ထူးခြားသော ရနံ့တစ်မျိုးကိုလည်း ရနေသည်။

ဒီအတိုင်း ဆက်သွားပါက သူမ၏ စိတ်များရှုပ်ထွေးသွားမည်ဟု ခံစားရသည်။

လင်ဝမ်ရွန်၏ ပျော့ပျောင်းပြီး ပူလောင်လာသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ခံစားရသည့်အခါ ပူနေသော ဝါဂွမ်းလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ လုချန်း ခံစားရပြီး သူ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ထိန်းသိမ်းရန် ပို၍ခက်ခဲလာသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ကာ သူ၏အတွင်းအားကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူလိုက်သည်။

လုချန်းက လင်ဝမ်ရွန်၏ နားနားကပ်ကာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်အရင်က ဒေါ်လေးကို ပြောခဲ့တဲ့စကားကို မှတ်မိသေးလား။”

လင်ဝမ်ရွန်၏ မျက်နှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် ပူလောင်နေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာလည်း လုံးဝပျော့ခွေသွားသော်လည်း သူမ ခါးကို လှည့်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်ကာ လုချန်း၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် အားထုတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

လုချန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လင်ဝမ်ရွန်က အာရုံမစိုက်ပဲ မေးလိုက်သည်။

“ဘ...ဘာစကားလဲ။”

လုချန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး

“ချန်မိန်းကလေး တစ်သက်လုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ အမျိုးသမီး အစေခံအဖြစ် နေသွားရမှာကို ဒေါ်လေးမလိုချင်ဘူး မဟုတ်လား။”

လုချန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လင်ဝမ်ရွန်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ရုန်းကန်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

လုချန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ တစ်ခါတစ်ရံမှာ မုဆိုးဟာ သားကောင် ပုံစံနဲ့ ပေါ်လာတတ်တယ်။ ဒေါ်လေးတို့က ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြည့်နေသလို ကျွန်တော်ကလည်း ဒေါ်လေးတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ။ ဒေါ်လေးတို့ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားစံအိမ်မှာ တစ်နှစ်ကျော်နေခဲ့တဲ့ အချိန်အတွင်း ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။”

လင်ဝမ်ရွန်၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမက စမ်းသပ်သည့် သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဘာ...ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ။”

လုချန်းက သူမ၏ နားထင်နားကပ်၍ အသံ တိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးရဲ့ အတွင်းအား တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးသွားတာကို မခံစားရဘူးလား။”

လင်ဝမ်ရွန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ မင်းလုပ်ထားတာပဲ။”

လုချန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးက ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခြင်းပိုးကောင် အသုံးပြုပြီး ကျွန်တော့်သွေးကိုတောင် စုပ်ယူဖို့ ကြံစည်ခဲ့တယ်လေ။ ကျွန်တော့်ဘက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ အစီအမံနည်းနည်း လုပ်ထားတာက ဖြစ်သင့်ပါတယ်။”

“ဒေါ်လေး မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားစံအိမ်ကို စရောက်တဲ့အချိန်လောက် ကတည်းက ကျွန်တော်က အဆိပ်ခတ်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော်အတွင်းအား နည်းနည်း အသုံးပြုရုံနဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ အတွင်းအားကို ဖိနှိပ်နိုင်တယ်။ အရေးအကြီးဆုံး အချက်က ဒီအဆိပ်ကို ဘယ်တော့မှ ဖယ်ရှားလို့ မရနိုင်ဘူး။ အဆိပ်မိတာနဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒေါ်လေးရဲ့စွမ်းအားအဆင့်ကို မြှင့်တင်လို့မရနိုင်တော့ဘူး။ လေ့ကျင့်နေစဉ်မှာတောင် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ လမ်းလွဲမှုတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။”

“အဆိပ်ရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ဒေါ်လေးတို့ မခံရသေးတာကတော့ ကျွန်တော်က ဒေါ်လေးတို့ အဆောင်ထဲမှာ အဆိပ်ဖြေဆေး ပုံမှန်ထုတ်လွှတ်ပေးနေလို့ပဲ။”

လုချန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လင်ဝမ်ရွန်၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာကာ ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

“ဝမ်ရွန်လည်း မင်း အဆိပ်ခပ်တာ ခံထားရတာလား။”

လုချန်းက

“ဟုတ်ပါတယ်။”

ဒေါသကြောင့် မျက်နှာနီရဲနေသော လင်ဝမ်ရွန်က

“မင်း ယုတ်မာတယ်။”

လုချန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ယုတ်မာသွားရတာလဲ။ ဒေါ်လေးတောင် ခုနကပဲ အတောင်တူ လိပ်ပြာအဖိုအမှုန့်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်က စောပြီးလုပ်လိုက်တာပဲ ရှိတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ လုပ်တာ‌တွေက အတူတူပါပဲ။”

ထိုသို့ပြောပြီး လုချန်းက လင်ဝမ်ရွန်၏ နားရွက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လေဖြင့်မှုတ်လိုက်ကာ အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်သုံးထားတဲ့ အဆိပ်က ဘယ်လိုမှ စမ်းသပ်လို့ မရနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်ကလွဲပြီးလည်း ဘယ်သူမှ အဆိပ်ဖြေဆေးကို မဖော်နိုင်ဘူး။”

“တနည်းအားဖြင့် ချန်မိန်းကလေးရော ဒေါ်လေးပါ မင်းသားစံအိမ်ကနေ အချိန်အကြာကြီး ထွက်သွားရင် အဆိပ် ဖြေဆေးရဲ့ အာနိသင် ပျက်ယွင်းသွားမယ်။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လင်ဝမ်ရွန် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ လုချန်း၏ စကားသည် မုသားမဟုတ်ဟု သူမ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သူတို့ အဆိပ်ခတ်ခံခဲ့ရသည့် အချိန်ကို သတိမထားမိသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို သိထားသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ အခုနောက်ပိုင်း သူမ အမြဲတမ်း စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတတ်၏။ အထူးသဖြင့် ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်နေစဉ်တွင် လုချန်း၏ ပုံရိပ်က သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲပေါ်လာတတ်သည်။

လုချန်းပြောသလို သူတို့ အဆိပ်ခတ်ခံရပြီး အဆိပ်ဖြေဆေးကို ရှာမတွေ့ပါက မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားစံအိမ်က‌နေ ထွက်ခွာခွင့်မရနိုင်တော့ဘူးလား။ ချန်ဝမ်ရွန်လည်း လက်စားချေဖို့နဲ့ နိုင်ငံကို ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ မည်သို့လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။

လင်ဝမ်ရွန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများ လျှင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေစဉ် သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီးထိပ်သီးအဆင့် တစ်ဝက်ရှိသော သူမပင် အသက်ရှူရန် အလွန်ခက်ခဲလာခဲ့သည်။

လင်ဝမ်ရွန်သည် ခဏခန့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ဤဖိအားသည် ထိပ်သီး ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက် မဟုတ်နိုင်ပါ။ ချန်ဝမ်ရွန်ကိုယ်တိုင်လည်း ထိပ်သီး ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ထိပ်သီး ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သော လင်ဝမ်ရွန်အနေနှင့် ထိုအငွေ့အသက်ကို ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။ သူမ လက်ရှိခံစားနေရသော ဖိအားမှာ အဆင့်လွန် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ပင်ဖြစ်သည်။

ဒါဖြစ်နိုင်လို့လား...

လုချန်းက အဆင့်လွန်... အဆင့်လွန် ပညာရှင်တစ်ဦးလား။

သူသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၁၇ နှစ်သာရှိသေးပြီး လာမည့်လအနည်းငယ်အတွင်းမှာမှ ၁၈ နှစ်ပြည့်မည် ဖြစ်သဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်နိုင်သေးသည်။ ဤအရွယ်တွင် အဆင့်လွန် ပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုအချိန်တွင် လုချန်းက လင်ဝမ်ရွန်၏ နားထင်နားကပ်၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးကို ပြောဖို့မေ့သွားတယ်။ အခု ကျွန်တော်က အဆင့်လွန် ပညာရှင်ဖြစ်နေပြီ။ ဒေါ်လေး လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကတစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်လာရင်တောင် ကျွန်‌တော့်ဆီက အဆိပ်ဖြေဆေးကို ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”

လုချန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လင်ဝမ်ရွန် လက်တွေ့ဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး တည်ငြိမ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရွန်ရွန်က မင်းအမေ ဆရာရဲ့ တပည့်လေးပဲ။ မင်းတကယ်ပဲ သူ့ကို ထိခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား။”

လုချန်းက ရယ်မောလိုက်ကာ

“သူက ကျွန်တော့်အမေဆရာရဲ့ တပည့်လေးဆိုတော့ ကျွန်တော်သူ့ကို ပိုပြီးဂရုစိုက်ပေးသင့်တာပေါ့။ သူ့ကို အကောင်းဆုံးဂရုစိုက်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကတော့ သူ့ကို ကျွန်တော့်အမျိုးသမီး လုပ်လိုက်တာပဲ။”

လင်ဝမ်ရွန်က အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရွန်ရွန်ရဲ့ဆရာက ကောင်းကင်လူသားအဆင့်ကိုတောင် ကျော်လွန်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ထူး တစ်ဦးပဲ။ မင်းက ရွန်ရွန်ကို ထိခိုက်မယ်ဆိုရင် သူက မင်းကို သတ်မှာ အသေအချာပဲ။ မင်းတကယ်ပဲ တဒင်္ဂခံစားမှုအတွက် အသက်ကို စွန့်ချင်တာလား။”

လုချန်းက ဂရုမစိုက်ပဲ ပြောလိုက်သည်။

“ပန်းပွင့်အောက်မှာ သေရရင် တစ္ဆေဖြစ်ရင်တောင်မှ ကျွန်တော်က အချစ်သရဲ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ။”

လုချန်းက အသက်အန္တရာယ်ကို မကြောက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်ဝမ်ရွန်သည် လုံးဝထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူမ ခါးကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်လိုက်ပြီး လုချန်း၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားရုန်းကန်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်း တို့ကို ထိမယ်ဆိုရင် အဆုံးသတ်က ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။”

လင်ဝမ်ရွန်၏ ရုန်းကန်မှုက သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ပွတ်တိုက်နေစေသဖြင့် လုချန်း၏ စိတ်များပို၍ ထကြွလာခဲ့သည်။

လုချန်းက

“ဒါဆို တိုက်ရိုက်ပြောရအောင်။ ဒေါ်လေးက ချန်မိန်းကလေးကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းဆိုမယ်ဆိုရင် မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခုတော့ ဒေါ်လေး ပေးရမယ်။”

လင်ဝမ်ရွန်က ရုန်းကန်မှုကို ရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်လို တန်ဖိုးလဲ။”

“အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျွန်တော့် အမျိုးသမီးလုပ်ပြီး ကျွန်တော့်အတွက် ကလေးမွေးပေးရမယ်။”

လင်ဝမ်ရွန်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒေါ်လေး မင်းကို ဘယ်တော့မှ လက်ထပ်မှာမဟုတ်ဘူး။”

လုချန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး။ ဒေါ်လေး သဘောမတူရင် ဒေါ်လေးရော ချန်မိန်းကလေးပါ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းသားစံအိမ်မှာပဲ နေပြီး ကျွန်တော့်အတွက် ကလေးတွေ မွေးဖွားပေးရမယ်။”

“ဒါက...”

လင်ဝမ်ရွန် ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုချန်းက သံလိုက်ဓာတ်ပါသော အသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“ချန်မိန်းကလေးက ဒေါ်လေးအတွက် ဘယ်လောက်အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အခု သူအန္တရာယ်ရှိ‌‌နေပြီ။ ဒေါ်လေး သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ မလုပ်ချင်ဘူးလား။”

“အဲ့ဒါဆို ဒေါ်လေးခုနက ပြောခဲ့တာတွေက ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားဖို့လား။ သူက ဒေါ်လေးအတွက် လုံးဝအရေးမကြီးဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေပြီ။”

“ဒေါ်လေး သဘောမတူရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး။ အဆင့်လွန် ပညာရှင်အဆင့် ရောက်သွားတော့ ကျွန်တော့်မှာ စွမ်းအင်တွေ ပိုနေတယ်။ ဒေါ်လေးကို ကျွန်တော့် အမျိုးသမီးအဖြစ် လုပ်ပြီးတာနဲ့ ချန်မိန်းကလေး ဆီသွားပြီး သူ့ကိုလည်း ကျွန်တော့်အမျိုးသမီး လုပ်လိုက်မယ်။”

လုချန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် လင်ဝမ်ရွန်က ထိတ်လန့်သွား‌သောသံဖြင့်

“မလုပ်... မလုပ်နဲ့...”

လုချန်း၏ စကားများသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ အသံကဲ့သို့ လင်ဝမ်ရွန်၏ နှလုံးသားကို ဆက်လက်ဖြားယောင်းနေခဲ့သည်။

လင်ဝမ်ရွန်က အံကြိတ်ကာ သူမ၏ အတွင်းအားကို နောက်တစ်ဖန် စမ်းသပ်ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း လုံးဝပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မည်သို့ကြိုးစားစမ်းသပ်စေကာမူ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

ချန်ဝမ်ရွန်ကို ကာကွယ်ရန် မိမိကိုယ်ကို စတေးရမည်ဟု လင်ဝမ်ရွန်က စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်ဝမ်ရွန်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကတိတည်မလား မတည်ဘူးလာဆိုတာ ဘယ်လိုသိနိုင်မလဲ။ မင်းက ဒေါ်လေးကိုရပြီး သူ့ကိုလည်း အလွတ်မပေးဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

လုချန်းက ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်

“ဒေါ်လေးမှာ ရွေးချယ်စရာရှိတယ်လို့ ထင်လို့လား။”

စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေသော လင်ဝမ်ရွန်က ပြောလိုက်သည်။

“မင်း...”

ယခုပြောသည့် စကားများဖြင့် အခြေအနေပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ကြောင်း လင်ဝမ်ရွန် သိလိုက်သည်။ ထို့နောက် လေလျော့သွားသော ပူဖောင်းတစ်လုံးကဲ့သို့ အားလျော့သွားကာ

“ကောင်းပြီ။ မင်းရွန်ရွန့်ကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင်မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို သဘောတူတယ်တယ်။မင်းတောင်းဆိုတာကို ဒေါ်လေးဘာမဆို လုပ်ပေးမယ်။”

........