အခန်း ၃၂၂-၃၂၄

အခန်း (၃၂၂)

အနိုင်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး (၁)

ချန်ဝမ်ရွန်ကို လင်ဝမ်ရွန်က ကောက်ယူမွေးစားထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမကို သမီးအရင်းကဲ့သို့ပင် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ဝမ်ရွန် ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေလိုသည့်စိတ်က ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

လုချန်း ကတိတည်မတည် ဆိုတာကို သူမ အတည်မပြုနိုင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အခြားရွေးချယ်စရာလမ်း မရှိတော့ပေ။ သူမနှင့် ချန်ဝမ်ရွန်နှစ်ဦးစလုံး လုချန်း၏ အဆိပ်ဒဏ်ကို ခံနေရပြီဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် လုချန်းထံမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းလည်းမရှိတော့သဖြင့် ယခုအခြေအနေတွင် မိမိကိုယ်ကို စတေးရန်သာ ရွေးချယ်နိုင် တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုချန်းက ကတိဖောက်ဖျက်ပြီး အဆိပ်ဖြေဆေးမပေးလိုပါက သူမနှင့် လုချန်း၏ ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အဆိပ်ဖြေဆေးရှာဖွေရန် လင်ဝမ်ရွန်၏ စိတ်ထဲ တွေးမိလိုက်သည်။

သူတို့ နေထိုင်ရာ အဆောင်တွင် အဆိပ်ဖြေဆေးကို ပုံမှန်ထုတ်လွှတ်ထားသောကြောင့် အဆိပ်ဒဏ် မခံစားရခြင်းဖြစ်သည်ဟု လုချန်းက ပြောခဲ့သည်။ လုချန်းက ဒီနည်းအတိုင်း အဆိပ်ဖြေဆေးကို ဆက်လက် ထုတ်လွှတ်‌‌ပေးနေမည်ဖြစ်ပြီး သူမ လုချန်းနှင့် အတူရှိနေသရွေ့ အဆိပ်ဖြေဆေးရှိရာနေရာကို တစ်နေ့တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

ထိုသို့ တွေးနေစဉ် လုချန်း၏ လက်များက သူမ၏ ခါးစည်းကြိုးကို ဆွဲယူနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။

လုချန်း၏ အမျိုးသမီးဖြစ်ရမည့် အခြေအနေကို တွေးမိသည်နှင့် လင်ဝမ်ရွန်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း အားငယ်စိတ်များ ဝင်လာခဲ့သည်။

သူမအနေနှင့် လုချန်းအပေါ် သဘောကျမှုရှိပြီး သူ၏ချောမောသော ရုပ်ရည်ကို မကြာခဏ ကြည့်မိတတ်သော်လည်း

လုချန်းသည် သူမထက် အသက်တစ်ဆယ့်လေးနှစ် ငယ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသက်က ၃၂ နှစ်ဖြစ်ပြီး လုချန်းမှာ ၁၈ နှစ်သာရှိသေးသည်။

လင်ဝမ်ရွန်၏ အမြင်တွင် လုချန်းသည် ကြီးပြင်းလာသည့် ကောင်လေးတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး လူကြီးတစ်ဦးမဟုတ်သေးပေ။ သို့သော် လုချန်းက ရင့်ကျက်မှုမရှိသေးတာ‌ တော့ မဟုတ်ပါ။

အဆင့်လွန်ပညာရှင်ဖြစ်လာပြီဖြစ်သော လုချန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ရင့်ကျက်မှုမှာ သူနှင့် အရွယ်တူများထက် များစွာသာလွန်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်ဝမ်ရွန်က သူ့ကို သူမ၏ သွေးသောက်အစ်မဖြစ်သူ ချူးယွဲ့၏သားအဖြစ်သာ အမြဲမြင်နေခဲ့သည်။

ယခု ထိုကြီးပြင်းလာသည့် ကောင်လေး လုချန်း၏ ပွေ့ဖက်ထားမှုကို ခံနေရသည့်အခါ လင်ဝမ်ရွန်၏ မျက်နှာပူလောင်လာပြီး ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး ပူလောင်နေသကဲ့သို့ဖြစ်ကာ ထူးဆန်းသော စိတ်ခံစားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူမ၏ နှလုံး ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသည်ကို ကြားနေရသည်။ သွေးများလည်း ဆူပွက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ရင်ဘတ်တွင် ယားယံသည့် ခံစားမှုတစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုခံစားချက်က အလွန်ထူးဆန်းသည်။ သူမယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော ခံစားချက်မျိုးဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ယခင်က ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် ဤမျှနီးနီးကပ်ကပ် မရှိဖူးခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် လုချန်းက သူမ၏နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေး သဘောတူပြီဆိုရင် စလိုက်ကြရအောင်။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် အာရုံမကြည်လင် ဖြစ်နေသော လင်ဝမ်ရွန်လည်း ရုတ်တရက် သတိပြန်ရလာသည်။

စမယ်။ ဘာကိုစမှာလဲ။

လုချန်းက စာကြည့်ခန်းထဲမှာ သူမနှင့် အနီးကပ် ထိတွေ့မှု ပြုလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလား။

မဖြစ်နိုင်ပါ။ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါ။

ဤနေရာမှာ စာကြည့်ခန်းဖြစ်သည်။ ညအချိန်တွင် လုံခြုံရေးများ စာကြည့်ခန်းအနီးမှ ဖြတ်သန်းသွားလာမြဲဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ချန်ဝမ်ရွန် ဤအကြောင်း သိသွားမှာကို သူမလုံးဝမလိုလားပါ။

ထိုအတွေးနှင့်ပင် လင်ဝမ်ရွန်က ချက်ချင်း ရုန်းကန်လိုက်ပြီး

“ဒီမှာမလုပ်ပါနဲ့”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုချန်းက

“ဒီမှာမဟုတ်ရင် ဒေါ်လေးအခန်းကို သွားကြမယ်”

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်ဝမ်ရွန်၏ နှလုံးသား ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

အကယ်၍ သူတို့ သူမအခန်းသို့ သွားပါက ချန်ဝမ်ရွန်က ချက်ချင်းသိသွားမှာ သေချာသည်။

လင်ဝမ်ရွန်သည် သူမ၏ ငွေသားကဲ့သို့ဖြူသော သွားများဖြင့် အံကြိတ်လိုက်ပြီး ဒီနေရာမှာပဲ လုပ်ရမည်ဆိုပါက လုပ်ရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အသံမမြည်စေပဲ နေနိုင်ပါက ကင်းလှည့်သူများ စာကြည့်ခန်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သတိမထားမိနိုင်ပေ။

ထိုအတွေးဖြင့် လင်ဝမ်ရွန်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း

“နောက်ပိုင်းကျ ကတိဖျက်မယ်ဆိုရင် ဒေါ်လေးရဲ့ အတွင်းအား ချက္ကရကို ဖောက်ခွဲပစ်ပြီး မင်းနဲ့အတူ အဆုံးစီရင်လိုက်မယ်”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုချန်းက လင်ဝမ်ရွန်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို လုံးဝဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူက သူ၏ ဦးခေါင်းကို လင်ဝမ်ရွန်၏ မွှေးပျံ့သော ပခုံးပေါ်တွင် မှီထားကာ သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့ကို ရှူရှိုက်နေသည်။

လုချန်း၏ စိတ်နှလုံးတွင် အပူလှိုင်းများ ထကြွနေသော်လည်း သူက ချက်ချင်းလက်တွေ့မလုပ်‌သေးပဲ လင်ဝမ်ရွန်ကို ဆက်လက်ပွေ့ဖက်ထားသည်။

လင်ဝမ်ရွန်၏ ခန္ဓာကိုယ် မသက်မသာဖြစ်လာပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအဆင့်ရောက်ပြီဆိုလျှင် သူမအတွက် ထွက်ပြေးဖို့ လမ်းမရှိတော့ပေ။

ခဏကြာသောအတွင် သူမသတိထားမိလိုက်သည်မှာ လုချန်းက သူမကို ပွေ့ဖက်ထားရုံသာမက သူမ၏လည်ပင်းမှ အနံ့ကို အဆက်မပြတ် ရှူနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ထိုအခါ လင်ဝမ်ရွန် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားလေသည်။ လုချန်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ လက်တွေ့ မစတင်သေးတာလဲ။

လင်ဝမ်ရွန် စကားပြောရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသည်။ လုချန်း စိတ်ပြောင်းသွားပြီး သူမကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား။

သူမသည် လုချန်းထက် အသက်ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြီးနေပြီဖြစ်ရာ လူငယ်ဘဝကို ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုချန်းသူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု နည်းနေပေမည်ဟု သူမတွေးထင်လိုက်သည်။

အရင်က သူပြောခဲ့သော စကားများမှာ သူမကို ခြောက်လှန့်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် သူမနှင့် လုချန်း၏မိခင်ဖြစ်သူ ချူးယွဲ့တို့သည် အလွန်ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများဖြစ်ကြသည်။ လုချန်းက ချူးယွဲ့အတွက် သူမကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မှာလား။

ထိုအချိန်အထိ လင်ဝမ်ရွန်ထံတွင် အနည်းငယ်မျှ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တစ်ခုခု မှားယွင်း‌နေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ လုချန်း၏ ပူလောင်သော အသက်ရှူသံများသည် သူမ၏လည်ပင်းကို ထိမိနေပြီး သူမ၏အာရုံကြောများကို အလွန်အမင်း နိုးကြားစေကာ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းကို နိုးထစေနေသည်။

လုချန်း ဘာမှမလုပ်ရသေးသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ပို၍မူမမှန် ဖြစ်လာသည်ဟု ခံစားလာရသည်။ သူမ၏မျက်နှာသာမက လည်းပင်းများအထိပါ နီရဲလာသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး ပူလောင်လာပြီး လောင်ကျွမ်းသွားတော့မလိုရ ခံစားလာရသည်။

လင်ဝမ်ရွန်၏ ဖွံ့ဖြိုးသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း လုချန်းက သူ၏ဆန္ဒများကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ဒီညအတွက် အချိန်များစွာ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။ အလျင်စလိုလုပ်ဖို့ မလိုပေ။

သို့သော် ထိုသို့ပွေ့ဖက်နေရုံမျှဖြင့် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် လုချန်း၏လက်များသည် လင်ဝမ်ရွန်၏ကိုယ်ခန္ဓာပေါ် လှည့်ပတ်ထိတွေ့လာသည်။

လုချန်း၏ထိတွေ့မှုကြောင့် လင်ဝမ်ရွန်၏ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်ယင်လာပြီး ပို၍ပင်အာရုံခံနိုင်စွမ်းကောင်းလာကာ ထိတွေ့မှုတိုင်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို ပို၍ပူနွေးလာစေသည်။

တစ်ခဏအတွင်း လင်ဝမ်ရွန် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် ဤမျှနီးကပ်စွာ ထိတွေ့ဖူးခြင်းမရှိသလို ယခုလို ခံစားချက်မျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကိုလည်း မသိခဲ့ပေ။ ယခုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

အခန်း (၃၂၃)

အနိုင်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး (၂)

သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့တုံ့ပြန်နေရသည်ကို လင်ဝမ်ရွန် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ မည်သည့်အချိန်က ဤမျှ ရှက်စရာကောင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ။

ခဏကြာသောအခါ လင်ဝမ်ရွန်၏ ခန္ဓာကိုယ်လည်း မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပဲ လှုပ်ရှားလာ၏။ ထိုအချိန်တွင် လုချန်းက သူမ၏နားနားကပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဝမ်ရွန်... မင်းကိုယ်က ဘာလို့ဒီလောက်ပူနေရတာလဲ။”

ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသည်နှင့် လင်ဝမ်ရွန်၏မျက်နှာ ပို၍ပူလာ၏။ သူမက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြန်မပြောပဲနေလိုက်ကာ သူမ၏ စိတ်နှလုံး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် လင်ဝမ်ရွန် မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ အကျိုးမရှိခဲ့ပေ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ အသိစိတ်များ မှုန်ဝါးလာခဲ့သည်။

လင်ဝမ်ရွန် အံကြိတ်လိုက်သည်။

မဖြစ်နိုင်ပါ... သူမ သတိလက်လွတ်မဖြစ်ရပါ။ ဒီလူဆိုးလေးကို အရှုံးမပေးနိုင်ပါ။

လုချန်းသည် အဘယ်ကြောင့် ချက်ချင်းမစတင်သေးတာလဲဆိုတာကို လင်ဝမ်ရွန်သည် တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။ သူမသည်းမခံနိုင်တော့ပဲ ထိုအရာကိုတောင်းခံသည်အထိ စောင့်နေခြင်းဖြစ်မည်။

ဒီလူဆိုးလေးက သူမကို အရှက်ရစေလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ သည်းခံရမည်။

ထိုအတွေးများဖြင့် လုချန်းက ရုတ်တရက် သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်များကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။

လင်ဝမ်ရွန် လှည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များစို နေသည်ကို လုချန်းမြင်လိုက်ရသည်။

လုချန်းက လက်လွှတ်လိုက်သဖြင့် လင်ဝမ်ရွန်သည် ခဏမျှ အံ့သြသွားသည်။

လက်များလွတ်သွားသောအခါ လုချန်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သော်လည်း လက်များမှာ အလွန်အားနည်းနေပြီဖြစ်သည်။

လင်ဝမ်ရွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...

ထိုအချိန်တွင် လင်ဝမ်ရွန်၏ မှုန်ဝါးနေသော အမြင်အာရုံတွင် လုချန်းက သူမကို လှောင်ပြောင်သောအပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်ဟု မြင်မိသည်။ ထိုအခါ သူမ ပို၍ရှက်လာသည်။

ထို့နောက် လုချန်း၏ကိုယ်က ကိုင်းညွှတ်လာသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဦးခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် လုချန်း၏ လက်က သူမ၏ဦးခေါင်းကို ခိုင်မြဲစွာဖိထားပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

“အမ်... အမ်... အမ်...”

လင်ဝမ်ရွန်သည် လက်များဖြင့် လုချန်း၏ရင်ဘတ်ကို တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အကျိုးမရှိခဲ့ပေ။

မကြာမီ လင်ဝမ်ရွန်၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားပြီး လုချန်း၏နမ်းရှုံ့မှုထဲတွင် လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးသတိလစ်ခါနီးအချိန်တွင် သူမရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း လင်ဝမ်ရွန် သိလိုက်သည်။ လုချန်းကို တွန်းလှန်နိုင်တော့မည် မဟုတ်တော့ဟု တွေးမိကာ ကြောက်ရွံ့လာသည်။

အဆုံး၌ ဒီလူဆိုးလေးက သူလိုချင်တာကို ရလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရပေ။ လုချန်းကို ကြံစည်မိခြင်းအတွက် သူမ ကိုယ်တိုင်ကိုသာ အပြစ်တင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အကြံအစည် မအောင်မြင်ရုံသာမက လုချန်းကိုယ်တိုင်ပါ သိရှိသွားခဲ့သည်။

လင်ဝမ်ရွန်၏ နောက်ဆုံးသတိရှိသော အသိစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် သူမ လုံးဝအရှုံးပေး လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

...

ထိုညတွင် လက အလွန်လှပစွာ သာလျက်ရှိပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လ၏အလင်းရောင်များ ဖြာကျနေသည်။ သစ်ပင်များ၏ အရိပ်များသည်လည်း လေတိုက်ခတ်လိုက်တိုင်း ယိမ်းထိုးနေကြသည်။

နွေရာသီရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အေးမြသော ညလေက သစ်ရွက်များကို လှုပ်ခတ်နေစေသည်။ ထိုအချိန်တွင် စာကြည့်ခန်း အဆောင်ဝင်း ဝင်ပေါက်တွင် အစေခံမိန်းမတစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်တွင် ပေါ်‌နေသော အရိပ်များကို ကြည့်နေသည်။

ထပ်နေသော အရိပ်နှစ်ခုလှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အစေခံမိန်းမ၏ မျက်နှာ အနီရောင် သန်းသွားသည်။ အမှန်တော့ ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေများကို စာကြည့်ခန်းတွင် အမှုထမ်းစဉ် မကြာခဏ မြင်ဖူးသောကြောင့် သူမအတွက် မဆန်းတော့ပေ။

သို့သော် လင်ဝမ်ရွန်ကို စာကြည့်ခန်းထဲတွင် တွေ့ရတာက ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သဖြင့် သူမအတွက် အံ့သြစရာဖြစ်နေသည်။ ယခင်က လင်ဝမ်ရွန်အား အတွင်းဆောင်ကို အုပ်ချုပ်သူ တစ်ဦးအဖြစ်သာ ထင်မြင်ယူဆခဲ့ပြီး ထိုကဲ့သို့ တာဝန်မျိုးရှိမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

အစေခံမိန်းမ အတွေးထဲနစ်မြောနေစဉ် ရုတ်တရက် သူမ၏နောက်မှ လူတစ်ဦးပေါ်လာသည်။

“ရှောင်ဟွမ်... ချန်းလေး ပြန်ရောက်ပြီလား”

အသံကြားလိုက်ရသည်နှင့် အစေခံမိန်းမလည်း အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချူးယုချင်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ချက်ချင်းပင် စိတ်သက်သာရာရလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးချူး... မင်းသားက စာကြည့်ခန်းထဲမှာ အလုပ်တွေ ဆက်လုပ်နေသေးတယ်။”

အစေခံမိန်းကလေး၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချူးယုချင်လည်း စာကြည့်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ သို့သော် နှစ်လှမ်းသာလှမ်းသွားပြီးနောက် ညည်းတွားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဤသည်က...

ချူးယုချင် ခဏခန့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ အရိပ်နှစ်ခု ထပ်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူမနားလည်လိုက်သည်။ လုချန်းက နိုင်ငံတော်အရေးများ ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူသည် မသင့်တော်သောအရာများကို လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ချူးယုချင်က အရိပ်နှစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ ဟိုမိန်းမ ပြန်လာပြီဟု တွေးသည်။

ညအချိန်မှာ သူ့အခန်းဆီ ပြန်သွားလို့ရတယ် မဟုတ်လား။ စာကြည့်ခန်းကို အရှက်မရှိပဲ ဒီကိစ္စအတွက် ဘာလို့သုံးရတာလဲ။

ချူးယုချင် ဆက်ရပ်နေပြီး လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်များကို ခဏခန့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချူးယုချင်၏ စိတ်ထဲ၌ သံသယတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

စာကြည့်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် ထိုအရှက်မရှိသော မိန်းမ၏ အသံမဟုတ်ပေ။ ထိုမိန်းမ၏ အသံကို သူမ အလွန်ရင်းနှီးစွာ သိထား၏။ အခုလို အသံအနေအထား မဟုတ်ပေ။

လက်ရှိထွက်ပေါ်နေသော အသံသည် ပို၍နက်ရှိုင်းပြီး ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏အသံကို အပြင်ဘက်သို့ မပြန့်နှံ့စေရန် တမင်တကာ ထိန်းချုပ်ထားသည်ဟု ထင်ရသည်။

အကယ်၍ ထိုအရှက်မရှိသော ဝမ်ချင်းစီသာ ဆိုပါက ထိုကဲ့သို့ အသေးအဖွဲ ကိစ္စမျိုးကိုဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ချင်းစီသာဆိုလျှင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး အခြားသူများ ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမည် မဟုတ်‌‌ချေ။

စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ရှိတဲ့သူက ဝမ်ချင်းစီ မဟုတ်ဘူးလား။

ဤအတွေးဖြင့် ချူးယုချင်က မျက်နှာနီရဲနေသော အစေခံမိန်းမဘက်သို့ လှည့်ကာ “စာကြည့်ခန်းထဲက...”

ဟု စတင်မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချူးယုချင် စကားမပြီးဆုံးမီတွင် သူမ၏နောက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီည ဒေါ်လေးချူး ကင်းလှည့်ဖို့ အလှည့်ကျတာလား။”

ထိုဖြားယောင်းသွေးဆောင်တတ်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချူးယုချင် အံ့အားသင့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ချင်းစီဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ချင်းစီသည် အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသေးသောကြောင့် စာကြည့်ခန်းထဲရှိသူသည် ဧကန်မုချ သူမ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဝမ်ချင်းစီသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် နေရာနှစ်ခု၌ ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

.......

အခန်း (၃၂၄)

အနိုင်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး (၃)

ဝမ်ချင်းစီ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် လုချန်းနိုင်ငံတော် ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်နေစဉ် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ထိုသို့သောအရာမျိုးကို ပြုလုပ်နေသူမှာ မည်သူနည်း။

အဆောင်ဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသော ဝမ်ချင်းစီက စကားဆက်ပြောရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ရုတ်တရက် အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် စာကြည့်ခန်း၏ ပြတင်းပေါက်ဆီကို ကြည့်လိုက်‌တော့ အရိပ်နှစ်ခုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ

“ဒေါ်လေးချူးမှာ ဒီလိုဝါသနာရှိမှန်း ကျွန်မ လုံးဝမသိခဲ့ဘူး”

ဟု ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အသံနားထောင်နေရတာ ဘာအဓိပ္ပါယ်ရှိမှာလဲ။ တစ်ခါတည်း ကိုယ်တိုင်လုပ်ကြည့်တာက အကြိမ်တစ်ရာနားထောင်တာထက် ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်လား။”

ဝမ်ချင်းစီ၏စကားကို ကြားရသော ချူးယုချင်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး အထဲမှာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို အစေခံမိန်းမအား ဆက်လက်မေးမြန်းခြင်းမပြု‌တော့ပဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ချူးယုချင် ထွက်ခွာသွား‌‌သော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်ချင်းစီက အစေခံမိန်းမဘက်သို့ လှည့်ကာ

“အထဲမှာ ဘယ်သူလဲ”

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုမေးခွန်းကို ကြားရသောအခါ အစေခံမိန်းမ တုန်လှုပ်သွား၏။ ဝမ်ချင်းစီသည်လည်း လုချန်း၏ မိန်းမတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း လင်ဝမ်ရွန် ပထမဆုံးအကြိမ် စာကြည့်ခန်းတွင် ထိုသို့ပြုလုပ်နေသည်ကို ထုတ်ပြောရန် သင့်မသင့် မဆုံးဖြတ်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

အစေခံမိန်းမ နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ စာကြည့်ခန်းထဲရှိ အမျိုသမီးသည် လုချန်း၏ ဇနီးမယားများထဲမှ မဟုတ်ပဲ သူ၏လက်အောက်သို့ ကျရောက်သွားသူ တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဝမ်ချင်းစီ ချက်ချင်းတွေးမိလိုက်သည်။

ချူးချင်လီလား။ ဒါမှမဟုတ် လင်ဝမ်ရွန်။ ဒါမှမဟုတ် ချန်ဝမ်ရွန်လား။

အသံအရဆိုလျှင် ချူးချင်လီ နှင့် ချန်ဝမ်ရွန်တို့၏ အသံမျိုး မဟုတ်ပဲ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပြီး ရှက်တတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံဖြစ်နေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် လင်ဝမ်ရွန်သာဖြစ်နိုင်သည်။

ဝမ်ချင်းစီက ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ လုချန်းတွင် မိန်းမအသစ်တစ်ဦး ရရှိလာသော်လည်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မနာလိုမှုများ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနှင့် လုချန်းမိန်းမအသစ်တစ်ဦးရှိလာသည်ကို သူမစိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်ပျော်ရွှင်မိသည်။

လုချန်းအပေါ် သူမ၏ခံစားချက်များက အမြဲရှုပ်ထွေးနေတတ်သည်။ လုချန်း သူမကို လာမရှာမှာကြောက်သလို နေ့တိုင်းလာရှာမှာကိုလည်း ကြောက်နေသည်။

လုချန်းတွင် မိန်းမများများရှိလေလေ အစေခံမိန်းမတစ်ဦး အနေနှင့် အချိန်ပြည့် ပြုစုနေစရာမလိုတော့လေလေ ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေးဖြင့် ဝမ်ချင်းစီက အစေခံမိန်းမ ရှောင်ဟွမ်အား

“ရှောင်ဟွမ်။ မင်းသားအလုပ်ပြီးသွားရင် ကျွန်မလာခဲ့တဲ့အကြောင်း ပြောပြပါ။ ပြီးရင် ကျွန်မအဆောင်ကို တစ်ယောက်ယောက်လွှတ်ပြီး အသိပေးပါ”

ဟု မှာလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ “ ဟု အစေခံ မိန်းမက အမြန်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝမ်ချင်းစီလည်း လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

မိုးသောက်ချိန် ကြက်ဖတွန်သံများ အထပ်ထပ်ကြားရသော်လည်း လုချန်းသည် မနေ့ကဖြစ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ဆက်လက်ခံစားနေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုချန်းအနည်းငယ်နောင်တရမိသည်။ မနေ့က စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ထိုသို့မလုပ်သင့်ပဲ အိပ်ခန်းတစ်ခု ရှာသင့်သည်ဟု တွေးမိသည်။

လင်ဝမ်ရွန်သည် ရဲလိနန်ရန်ကဲ့သို့ပင် အလွန်ပျော့ပျောင်းသောခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။

ပျော့ပျောင်းသောခန္ဓာကိုယ်များသည် အိပ်ရာထဲတွင် ဖက်အိပ်ရန် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း စာကြည့်ခန်းထဲတွင် အိပ်လို့မရသည့်အတွက် အနည်းငယ် မတန်သလို ခံစားရသည်။

လုချန်းအလုပ်များနေစဉ် တံခါးဝမှ ရှက်ရွံ့ နေသော အသံတစ်ခုကြားလာရသည်။ “မင်းသား။ မိဖုရားက နံနက်စာပြင်ဆင်ပြီးပို့ ပေးထားပါတယ်။”

ထိုအသံကိုကြားရသောအခါ လင်ဝမ်ရွန်လည်း အိပ်မက်မှနိုးလာသကဲ့သို့ လုချန်း၏ ပွေဖက်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုချန်းက သူမကို ခိုင်မြဲစွာဖိထားပြီး လှုပ်ရှားမရအောင် လုပ်လိုက်သည်။

လုချန်းက ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။

“ မလောပါနဲ့ ဝမ်ရွန်။ အချိန်တွေ အများကြီးကျန်ပါသေးတယ်။”

လင်ဝမ်ရွန်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှက်စိတ်ဒေါသစိတ်တို့ဖြင့် မျက်နှာနီရဲကာ

“မင်းက နတ်ဆိုးပဲ။ ဒေါ်လေး အနိုင်မခံဘူး”

ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

လုချန်းက ပြုံးရင်း အပြင်ရှိအစေခံကို

“နံနက်စာကို ပြန်ယူသွားပါ။ ပြီးမှလာစားမယ်လို့ မိဖုရားကို ပြောလိုက်ပါ”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ မင်းသား”

ဟု အစေခံက ဖြေကြားလိုက်သည်။

အစေခံထွက်သွားပြီးနောက် လုချန်းက ပြန်လည် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး လင်ဝမ်ရွန်၏နှုတ်ခမ်းများကို ထပ်မံနမ်းလိုက်သည်။

“အမ် အမ် အမ်...”

.......

အခန်း (၃၂၅)

လုချန်း၏ အဆိုပြုချက် (၁)

[ဇနီးတစ်ဦးထပ်မံရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ဆားထုတ်လုပ်သည့် နည်းပညာကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိပါတယ်။]

[သခင်သည် မိန်းမတစ်ဦးနှင့် ဆက်ဆံရေး လေ့ကျင့်ပြီးနောက် အတွင်းအားမန္တာန်ကျင့်စဉ် အတွေ့အကြုံတန်ဖိုး ၅၀၀ တိုးလာသည်။ပြန်လည်သန်စွမ်းစေသောစွမ်းအား အတွေ့အကြုံတန်ဖိုး ၂၀၀ တိုးလာသည်။ နဂါးဖီးနစ်ယင်ယန်ကျင့်စဉ် အတွေ့အကြုံတန်ဖိုး ၆၀၀ တိုးလာသည်။ စုပ်ယူသည့်ကျင့်စဉ် အတွေ့အကြုံတန်ဖိုး ၃၀၀ တိုးလာသည်။ သခင်သည် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ မှတ်တိုင်တစ်ခုကို ရရှိပြီး ကျင့်စဉ်အားလုံး၏ အတွေ့အကြုံတန်ဖိုးကို သုံးဆတိုးစေသည်။]

[သခင်နှင့် ဇနီးသည် စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်တွင် ချိတ်ဆက်မှုရရှိပြီး အထူးဆုလာဘ်အဖြစ် အလင်းအရိပ်ကျင့်စဉ်ကို ရရှိပါသည်။]

ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော စနစ်၏ သတိပေးချက်ကိုကြည့်ရင်း လုချန်းက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ကာ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ရင်း နံဘေး၌ ရှိနေသော မိန်းမလှကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လင်ဝမ်ရွန်သည် ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် ဆံထုံးလည်း ဖြေချထားပြီးဖြစ်ကာ အင်္ကျီကလည်း စုတ်ပြဲနေပြီဖြစ်သည်။ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လည်ပင်းတွင် အနီရောင် အမှတ်ရာများ ကျန်ရစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်ဝမ်ရွန်လည်း လုချန်း၏ ကြည့်ရှုနေမှုကို သတိပြုမိပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့်

“တို့ကို အဆိပ်ဖြေဆေး ဘယ်တော့ပေးမလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လုချန်းက အေးစက်စွာဖြေလိုက်သည်။

“အလောမကြီးပါနဲ့။ အနည်းဆုံး ကျွန်တော့်ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ပေးနိုင်မယ်။”

လင်ဝမ်ရွန်၏ နှလုံး အလွန်အမင်း တုန်သွားသည်။

စာကြည့်ခန်းထဲတွင် တစ်ညလုံး နှောင့်ယှက်ခံခဲ့ရသော်လည်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်အဆင့်မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ကလေးရရန် ခက်ခဲလာသည်ကို သူမကောင်းစွာသိသည်။ တစ်ညတာအချိန်ဖြင့် လုချန်း၏ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရန် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

သူမက ထိပ်သီးအဆင့်တစ်ဝက်ရှိသူဖြစ်ပြီး လုချန်းကလည်း အဆင့်လွန်ပညာရှင်ဖြစ်နေသည့်အတွက် နှစ်ဦးလုံးအတွက် မျိုးဆက်ပွားရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲလှသည်။ အကယ်၍ လုချန်း၏ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပြီးမှသာ အဆိပ်ဖြေဆေးရမည်ဆိုပါက ချန်ဝမ်ရွန်လည်း သူမလက်စားချေရနိုင်မည့်အကောင်းဆုံးအချိန်ကို လွတ်သွားနိုင်သည်။

သူမ၏လက်စားချေရန် အခွင့်အရေးသာမက နိုင်ငံပြန်လည်ထူ‌ထောင်ရန် အခွင့်အလမ်းကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

ဤအတွေးဖြင့် လင်ဝမ်ရွန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားလာကာ မင်းသားစံအိမ်မှ ထွက်ခွာနိုင်ဖို့ ကလေးရသည်အထိ မစောင့်နိုင်တော့ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လုချန်းထံမှ အဆိပ်ဖြေဆေးရရန် အခြားနည်းလမ်းရှာရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လင်ဝမ်ရွန်က

“မင်း ကတိအတိုင်း လုပ်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်ဝမ်ရွန်သည် စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ယိမ်းယိုင်သွားပြီး လဲမကျ‌‌အောင် ထိန်းထားလိုက်ရသည်။

သူမ မသက်မသာဖြစ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါ။ မနေ့ညက ခံစားမှုများက အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ဦးနှောက်အာရုံမကြည်လင်သေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လင်ဝမ်ရွန်က အံကြိတ်လိုက်ကာ အမြန်ဆုံးအာရုံကြည်လင်စေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အာရုံအနည်းငယ် ကြည်လင်လာပြီးနောက် လင်ဝမ်ရွန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့လှမ်းကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး လုချန်း၏ ဆွဲငင်အားကြောင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်လဲကျသွားသည်။

လုချန်း ထိုအရာကို သူမနှင့် ထပ်မံလုပ်ဆောင်တော့မည်ဟု ထင်မိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရုန်းကန်လိုက်သည်။

“မင်း... မင်းဘာလုပ်ချင်တာလဲ။”

လင်ဝမ်ရွန်သည် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ အခုအချိန်သည် နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်ပြီး လုချန်း၏ စာကြည့်ခန်းသို့ လူများ မကြာခဏ လာလေ့ရှိသည်။ သူတို့ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ထိုသို့သော ရှက်စရာကိစ္စမျိုးကို ထပ်မံလုပ်ဆောင်ပါက အခြားသူများ သိရှိသွားကြမှာ သေချာသည်။

ထိုကိစ္စ ချန်ဝမ်ရွန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပါက ချန်ဝမ်ရွန် သူမကို မည်သို့ ထင်မည်နည်း။ သူမ သစ္စာဖောက်သည်ဟု ထင်ကောင်းထင်သွားနိုင်သည်။

လုချန်းက လင်ဝမ်ရွန်၏ နူးညံ့သော ကိုယ်ခန္ဓာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမ၏ နားနားကပ်၍ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ ဒေါ်လေးလင်က ကျွန်တော့်ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လင်ဝမ်ရွန်သည် ခဏခန့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်လည်း သူမ လုချန်းကို ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေလိုပါ။ အခုတလော ချူးယွဲ့ ၏ ယခင်က သူမအပေါ် ဂရုစိုက်မှုများကို လင်ဝမ်ရွန် အိပ်မက်မက်နေမိသည်။

သို့သော် သူမတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ချန်ဝမ်ရွန်သည် သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူမ၏ သမီးအရင်းနှင့် မခြားပေ။ လုချန်းကဲ့သို့ အခြားသူတစ်ဦး၏ သားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမ၏ “သမီး” ဘက်မှသာ ရပ်တည်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ချန်ဝမ်ရွန်က လုချန်းကို သတ်ဖို့မဟုတ်ပဲ သူနှင့်အတူ ကလေးယူကာ နောင်တွင် ချန်နိုင်ငံတော်၏ ထီးနန်းကို ဆက်ခံစေရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ချန်ဝမ်ရွန်၏ ထိုရည်ရွယ်ချက်ကြောင့်ပင် လင်ဝမ်ရွန်သည် အလွန်အမင်း စိတ်မထိခိုက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လုချန်းအနေနှင့် အသက်အန္တရာယ်မရှိပဲ သွေးအနည်းငယ်သာ ဆုံးရှုံးရမည်ဆိုပါက သူမ ချူးယွဲ့အား အလွန်အကျွံ အပြစ်ပြုမိခြင်း မဟုတ်‌ချေ။ ထို့ပြင် ချူးယွဲ့၏ သေဆုံးမှုသည် ဆွမ်ဧကရာဇ်၏ လက်ချက်ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။ သူတို့ လုချန်းကို အသုံးပြု၍ လျှို့ဝှက်နဂါးမန္တာန်ကျင့်စဉ် ပြုလုပ်ခြင်းသည်လည်း တစ်နည်းအားဖြင့် ချူးယွဲ့အတွက် လက်စားချေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်ဝမ်ရွန်သည် နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကိုယ်မင်း မမြှောက်နဲ့။”

လင်ဝမ်ရွန်၏ မာကျောသော လေသံကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လုချန်းက သူမ၏ နားထင်သို့ ညင်သာစွာ လေတစ်ချက် မှုတ်လိုက်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“မနေ့ညက ဒေါ်လေး ဒီလိုမပြောခဲ့ဘူး။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လင်ဝမ်ရွန်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပူလောင်လာခဲ့သည်။ သူမ တစ်နေ့တွင် ဤမျှ အရှက်ကင်းမဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်ဟု ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် သူမသည် အသက် ၃၀ ကျော်ပြီဖြစ်သည်။

ထိုအရာအားလုံးသည် ဤငယ်ရွယ်သော လူဆိုးကလေးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

လင်ဝမ်ရွန်က ချက်ချင်းပင် ခါးကို လှည့်ကာ လုချန်း၏ လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် လင်ဝမ်ရွန် မည်မျှပင် ရုန်းကန်နေစေကာမူ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏ အတွင်းအား ပျောက်ဆုံးနေသဖြင့် သာမန်လူတစ်ဦးနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်နေသည်။ သာမန်လူတစ်ဦးသည် အဆင့်လွန် ပညာရှင်၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ မည်သို့လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။

ဤအချိန်တွင် လုချန်းက သူမ၏ နားထင်နားကပ်၍ အသံတိုးတိုးသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးလင်။ ကျွန်‌တော်က ကာမဂုဏ်အာရုံ နှစ်သက်တယ် ဆိုပေမဲ့ ဒေါ်‌လေးနဲ့ ချန်မိန်းကလေးတို့ကို တကယ် သဘောကျတာပါ။ ဘာလို့ ဒီလောက်ရန်လိုနေရတာလဲ။”

“ချန်မိန်းကလေးကလည်း ကျွန်တော့်အပေါ် ခံစားချက်နည်းနည်း ရှိနေတာကို ကျွန်တော်သိတယ်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခံစားချက်တွေရှိနေရင် ဘာကြောင့် အတူနေဖို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။”

“နောက်ပြီး ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်အဖေ ဧကရာဇ်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း မကောင်းဘူး။ သူက ကျွန်တော့်အမေကို သေစေခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒေါ်လေးတို့ သူ့ကို ဘာလုပ်လုပ် ကျွန်တော် ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး။”

“ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တိုက်ရိုက်ပဋိပက္ခ မရှိဘူး။ ဒါ့ကြောင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်ခင်မှုလည်းရှိ တူညီတဲ့ ရန်သူလည်းရှိနေရင် ဒေါ်လေးတို့ ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကလေးတွေကို မွေးဖွားပေးလို့ ဘာကြောင့် မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။”

.........