အခန်း (၆၀)

နောက်တစ်နေ့၌ သတင်းစာ ထွက်လာသောအခါ ယဲ့မင်ရှုး၏ လုပ်ငန်းခွင်မှ လူများကလည်း သတိထားမိခဲ့ကြသည်။ လင်းချောင်၏ လုပ်ငန်းခွင်ကို ဖော်ပြထားသောကြောင့် အသေးစိတ် သိရှိထားသူများက ၎င်းကို ကျိမိသားစုနှင့် ဆက်စပ်မိပြီး သူမကို လာရောက် မေးမြန်းကြသည်။ အချို့မှာ သိချင်စိတ်သက်သက်ဖြစ်ပြီး အများစုမှာတော့ ပြဇာတ်ကြည့်ရန် ရောက်လာကြခြင်းသာဖြစ်သည်။

ယဲ့မင်ရှုးသည် များသောအားဖြင့် နူးညံ့ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိသည့် ပုံပေါ်သော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ 'ငါ မင်းနဲ့ စကားပြောနေတာက ငါ မင်းအပေါ် မြင့်မြင့်မားမား သဘောထားလို့ပဲ' ဟူသည့် သဘောထားမျိုး ရှိသည်။ ကျေးလက်မှလာသည့်နောက်ခံသာရှိသည့် ညီမတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် မိသားစုထဲ ရောက်လာသောအခါ လုပ်ငန်းခွင်၌ သူမ ဘာမှမပြောသော်လည်း သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကတော့ အရာအားလုံးကို ပြောပြနေသည်။

သူမက သူမ၏ ခင်ပွန်း၊ သားနှင့် သူမ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကိုခံရသော စုန့်ကျင်းအကြောင်းကို ရံဖန်ရံခါ ဖော်ပြလေ့ရှိသည်။ ယခု လင်းချောင်က ထိုသို့ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားသောအခါ လူအများက သိချင်စိတ် သို့မဟုတ် ဂုဏ်ပြုသည့်ဟန်ဆောင်ကာ သူမကို ဒုက္ခပေးကြတော့သည်။

အချိန်ကုန်လာသောအခါ ယဲ့မင်ရှူး၏ မျက်နှာသည် အတင်းအကြပ် ပြုံးနေရသဖြင့် တင်းမာလာသော်လည်း သူမ၏ ညီမနှင့် မသင့်မြတ်ကြောင်း ပွင့်လင်းစွာ ပြသလိုက်၍လည်း မရပေ။

မဟုတ်ပါက ရယ်စရာ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ အမြဲတမ်း မိမိကိုယ်ကို သီလသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံသူဟု ဂုဏ်ယူနေခဲ့သော သူမသည် ညီအစ်မကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်၊ မိသားစုနှင့်လည်း မသင့်မြတ်ဟု ဝေဖန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သတင်းစာက တစ်ရက်တည်းသာ ထုတ်ဝေခဲ့သည်ဖြစ်ပြီး လူအများကတော့ ခဏအကြာတွင် မေ့သွားကြမည်ဖြစ်သည်။

ယဲ့မင်ရှုးသည် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်လိုက်သော်လည်း ထိုအကျိုးသက်ရောက်မှုက အလွန်ကြီးမားသွားမည်ကိုတော့ မသိခဲ့ပေ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပညာရေးဝန်ကြီးဌာနက ထိုအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပခဲ့သည်။

တိုင်းပြည်အတွက် အရည်အချင်းရှိသူများ လိုအပ်သည်ကို လူတိုင်းသိ၏။ မဟုတ်ပါက တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ ပြန်လည်ကျင်းပသောအခါ လူမျိုးပေါင်းစုံကို လျှောက်ထားခွင့် ပြုမည်မဟုတ်ပေ။ လက်တွေ့ကျွမ်းကျင်မှုရှိသူများကို လျှောက်ထားခွင့် ပြုခြင်းသည် ၎င်းတို့ကို သုတေသနနှင့် ထုတ်လုပ်ရေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်ရန်ဖြစ်သည်။ လင်းချောင်၏ အကြံပြုချက်သည်လည်း တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ အချက်အချာကျနေ၏။

လကုန်သောအခါ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်များလည်း စတင်ခဲ့သည်။ တက္ကသိုလ်များက အလုပ်များနေမည့်အချိန်ဖြစ်သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျန်းကတော့ အထက်တန်းကျောင်းအုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောင်းသားများ၏ ရလဒ်များကို စောင့်ဆိုင်းရမည့်အစား ဓာတ်ခွဲခန်း ဆောက်လုပ်သင့်သလားနှင့် မည်သို့ဆောက်လုပ်သင့်သည်ကို ဆွေးနွေးရန် အစည်းအဝေးသို့သာ ဆွဲခေါ်ခံခဲ့ရသည်။

အစည်းအဝေးမှ ပြန်လာသောအခါ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ချီက ဂုဏ်ပြုနံရံတွင် အမည်များ ထပ်ထည့်နေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

ရိုးရှင်းသော အဖြူအမည်းပုံများနှင့် ကျောင်းသားများ၏ ဝင်ခွင့်ကို ပြသထားသည်။

ပြီးစီးသွားသောအခါ ဒုတိယကျောင်းအုပ် ချီသည် သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ ပိန်ပါးပြီး ပညာရှိရုပ်သွင်ထွက်နေခဲ့သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အတွင်း သိပ်မပြောင်းလဲခဲ့ဘဲ သူ၏ မျက်လုံးထောင့်များရှိ အရေးအကြောင်းများသာ တိုးလာခဲ့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးကျန်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကြီးမားလာနေသော ဂုဏ်ပြုနံရံကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ချီ၊ ငါ အသက်ကြီးလာပြီလို့ မင်းထင်လား။"

ဒုတိယကျောင်းအုပ်ချီက သတင်းစာကို ဖတ်ထားပြီး မကြာသေးမီက အစည်းအဝေးများအကြောင်း ကြားထားပြီးသားဖြစ်သည်။

"အသက်မကြီးပါဘူး၊ အစိုးရိမ်ကြီးနေရုံပါပဲ။"

ကျောင်းအုပ်ကြီးကျန်း ပထမဆုံးအကြိမ် ကျောင်းအုပ်စဖြစ်ခဲ့စဉ်က တက်ကြွမှု အပြည့်ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ကျောင်းသားများကို ကျေးလက်ဒေသသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး စာတတ်မြောက်ရေးကိုပင် သင်ကြားပေးခဲ့သေးသည်။ ကျေးရွာသားများထံမှ ရှေးဟောင်းပုံပြင်များကို နားထောင်စေခဲ့ပြီး ယနေ့သူတို့ရရှိထားသော ဘဝတစ်ခုကို ရရှိနိုင်ရန် မည်မျှခက်ခဲကြောင်းနှင့် စာသင်ခန်းထဲတွင် စာသင်ကြားနိုင်ခြင်းသည် မည်မျှကံကောင်းကြောင်း နားလည်စေလိုခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် အတွေးအမြင်နှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုရှိသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဆယ်နှစ်ကြာလောက် အောက်ခြေအလုပ်ခွင်သို့ ပို့ခံခဲ့ရပြီးနောက်မှာတော့ သူက သတိထားမှုနှင့် လျစ်လျူရှုမှုတို့ဖြင့်သာ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးကျန်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားခန်းဝင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်၏။

"မင်း အမြင်က ကောင်းနေတုန်းပဲ။ ရဲဘော် လင်းချောင်က တော်တော်ကောင်းတယ်။"

"မင်းက အမြင်ရှိတာပဲ။ မင်းကို ဒီလောက် မျက်နှာပွင့်စေမဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှာလိုက်နိုင်တယ်။"

လောင်ကျိုးက လမ်းလျှောက်လာရင်း ကျိသော်ကိုတွေ့သောအခါ ထိုစကားကို ပြောလိုက်၏။ သို့သော် သူပြောပြီးသည်နှင့် ကျိသော်၏ အကြည့်က ရွေ့လျားသွားသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ဘာများမှားပြောမိပြီလဲ။

လောင်ကျိုး စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ကျိသော်က ပြောလိုက်သည်။

"ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။"

လောင်ကျိုး - "... "

တကယ်လား။ ဒီစကားကို ပြောဖို့ ဒီလို မျက်နှာတည်နဲ့ ကြည့်နေတာပေါ့။

လောင်ကျိုးက ကျိသော်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောလို့ရသူ မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းဇနီး၊ ငါ မင်းကို အရင်တုန်းက ဌားပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ပြီးပြီလား။"

သေချာပေါက် ကျိသော်က ထိုသို့သော စကားပြောဆိုမှုမျိုးနှင့်သာ ပိုမိုကိုက်ညီသည်။

"ပြန်လိုချင်လို့လား။"

"တခြားလူတစ်ယောက်က ချေးချင်နေလို့ပါ။ အားလုံးပြန်ပေးစရာမလိုပါဘူး၊ သူမ ဖတ်ပြီးသွားတဲ့ အနည်းငယ်လောက်ပဲ ပြန်ပေးပါ။"

"ကောင်းပြီ။"

ကျိသော်က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေပြီး သူ့ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

လောင်ကျိုးတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ခဲ့။ ကျိသော်နှင့် လင်းချောင်တို့၏ မင်္ဂလာပွဲသို့ တက်ရောက်ခဲ့သူများ၊ အထူးသဖြင့် ကူညီပေးရန် ခေါ်ဆောင်ခြင်းခံခဲ့ရသူများသည် သူ့ကို တွေ့သောအခါ ထိုအကြောင်းကို မပြောဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

ညနေပိုင်းတွင် ကျိသော်က စစ်တပ်စခန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော ကျိဇယ်နှင့် တိုက်မိခဲ့သည်။ ကျိဇယ်ကလည်း ပြုံးရယ်နေ၏။

"ဦးလေး!"

ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျတဲ့အထိ စောင့်နေရသည်လဲ။ ဒီအကြောင်းပြောဖို့တော့ မဟုတ်လောက်ပေ။

ကျိသော် သူ၏နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း သူ၏တူက ပြေးလာနှင့်ပြီဖြစ်ပြီ။

"ဦးလေး၊ ပထမအပတ်စာရင်းရှင်းဖို့ လာတာပါ။"

ဒါဆို ထိုကိစ္စ မဟုတ်ဘူးပေ။ သူက ရှောင်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သည့်နေရာကို လိုက်လာရန် သူ့တူကို အချက်ပြလိုက်၏။

သူတို့ ရပ်လိုက်သည်နှင့် ကျိဇယ်က သူ၏အိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအထပ်လိုက်တစ်ထပ်ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက အဒေါ့်ရဲ့ပြီးခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ဝေစုပါ။"

ထို့နောက် စာရွက်နှစ်ရွက်ကို ပေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေကတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က စာရင်းတွေပါ၊ ကုန်ကျစရိတ်၊ လုပ်အားခ၊ ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ ဝင်ငွေတွေ အပါအဝင် အားလုံးကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားပါတယ်။"

သူက စစ်ဝတ်စုံကို ချွတ်ပြီး သာမန်၊ အနည်းငယ်ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ထားသော်လည်း သူ့အကြည့်ကတော့ တောက်ပနေပြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွမှုအပြည့်ရှိနေသည်။

ကျိသော်က သူ့အဝတ်အစားများကို ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိတော့ သူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက လမ်းဘေးက ဆိုင်ကယ်ပြင်သမားဆီက ဝယ်ထားတာ။ အရမ်းသပ်သပ်ရပ်ရပ်ပုံစံ ဖြစ်နေရင် ပစ္စည်းရောင်းလို့ မရဘူးလေ။"

ဒါက သူ့လုပ်ငန်းကို သူ စိတ်ရင်းမှန်နှင့် လုပ်နေသည်ကို ပြသနေခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ကျိသော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အားတက်လာချိန်တွင်တော့ ကျိဇယ်က ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်မှ သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြတော့သည်။

လူအများ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသည့် အသစ်အဆန်းပစ္စည်းတစ်ခုကို ရောင်းဖို့ဆိုသည်က မလွယ်ကူပေ။ ဒါကြောင့် ပထမနေ့တွင် သူက ပေါင် ၅၀ ဆံ့ ပုံးတစ်ပုံးကိုသာ ယူသွားခဲ့၏။ သူက အမျိုးသမီးလုပ်သားများစွာရှိသည့် လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုကို ရွေးလိုက်သည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဆပ်ပြာရည်၏ အဓိက ဖောက်သည်များက အမျိုးသမီးများဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဝင်ငွေနှစ်ခုရှိသည့် မိသားစုများက ပိုက်ဆံသုံးရန် ပိုစိတ်အားထက်သန်လေ့ရှိပြီး လူနေထူထပ်သည့် တိုက်ခန်းများက လုံလောက်သည့် ဈေးကွက်ကို ပံ့ပိုးပေးသည်။

အစပိုင်းမှာတော့ ကျိဇယ်က အော်ဟစ် ရောင်းရမည်ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပြီး ဘယ်သူကမှလည်း အသံမပေးကြပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ၏ ရှက်ရွံ့မှုကို မကြာခင်မှာပဲ ကျော်လွှားသွားနိုင်ခဲ့သည်။ လူများစွာက ဘယ်လိုအသစ်အဆန်းလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ဖို့ လာကြသော်လည်း ဈေးနှုန်းမေးသူ နည်းကာ ဝယ်သူက ပိုနည်းသည်။

"အနားကပ်နေတဲ့ အိမ်တစ်အိမ်ကနေ ရေပိုက်ဆွဲပြီး တောင်းဆိုတဲ့သူတိုင်းကို ချက်ချင်းစမ်းသပ်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်။ ခေါင်းလျှော်ဖို့ ကောင်းတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် အလေးပေးပြီး ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့က ပေါင် ၂၀ ကျော် ရောင်းခဲ့ရပြီး တတိယနေ့မှာ ပေါင် ၆၀ အထိ တိုးလာခဲ့တယ်။"

ကျိဇယ်က စကားပြောရင်း မျက်နှာတွင် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးရက်အတွင်းမှာ တစ်နေ့ကို ပေါင် ၁၀၀ ရောင်းနေရတယ်၊ ဒါတောင် မလုံလောက်သေးဘူး။ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ကို ငှားဖို့လည်း စီစဉ်နေပြီ။"

သူ သေချာစဉ်းစားထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"ပြီးတော့ ဆပ်ပြာလုပ်ဖို့ကလည်း ဒီလို ဆက်ရောင်းနေမယ်ဆိုရင် မကြာခင် ပိုလုပ်ဖို့ လိုလာလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းတော့ အကုန် မနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ခြေကုပ်ယူထားပြီးသား ဖြစ်လို့ ဒီအားသာချက်ကို လက်လွှတ်မခံသင့်ဘူး။ တခြားနေရာမှာ အစကနေ ပြန်မစဘဲ ဒီလူနေရပ်ကွက်ကို ဗဟိုပြုပြီး အနီးအနားရပ်ကွက်တွေကို ရောင်းကြည့်သင့်တယ်။ အဲ့ဒီမှာလည်း လူတွေ အများကြီးပဲ..."

သူက မိဘများကို ကျောင်းအစီအရင်ခံနေသော ကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း ယခင်က အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်မှု ကင်းမဲ့နေသည့် ပုံစံမျိုးတော့ မရှိတော့ပေ။

ကျိသော်၏ အကြည့်သည် သူ၏တူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စကားဆုံးသည်အထိ ရှိနေခဲ့၏။ ထို့နောက် သူက စာရင်းများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရောင်းခဲ့ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေအတွက်ပဲ စာရင်းရှင်းထားတာလား။"

သူ ပါဝင်နေသည့်အတွက် အခြေခံများကို နားလည်ထားရန်လိုအပ်သည်၊ လင်းချောင်က မေးလာလျှင် ဖြေနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။

ကျိဇယ်က ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"ပထမတော့ အရောင်းအဝယ်မကောင်းရင် အမြတ်မခွဲနိုင်မှာ စိုးရိမ်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ရောင်းရတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုပဲ ရေတွက်ခဲ့တယ်။"

သူသည် ဤအရာကို စီးပွားရေးလေ့ကျင့်ရန်အတွက် အသုံးပြုလိုသောကြောင့် နှစ်စဉ်ရသည့်ခွင့်ကိုယူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရက်အနည်းငယ်သာ အလုပ်လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ကုန်ကြမ်းအားလုံးကို ထည့်သွင်းတွက်ချက်ပါက ယခုရက်များအတွင်း အမြတ်မရရုံသာမက အတော်လေး ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ သူက လင်းချောင်အား စာရင်းမတင်ပြဘဲ နေ၍မရနိုင်တော့ပေ။

ကျိသော် သဘောပေါက်သွားပြီး စာရင်းများနှင့် ပိုက်ဆံများကို ခေါက်ပြီး အိတ်ထဲထည့်လိုက်သည်။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏တူက တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ချီးမွမ်းသံကို ကြားချင်ပုံရသည်။

အနည်းငယ် အောင်မြင်ရုံနှင့် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘူးလား။ ကျိသော်က မျက်နှာကို ခပ်တည်တည် လုပ်လိုက်ချင်သော်လည်း သူ့တူ၏ ဖိအားနှင့် အသိအမှတ်ပြုမှု ကင်းမဲ့ခြင်းများကို သတိရသွားကာ ခဏရပ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မင်းမှာ စီးပွားရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ဉာဏ်တော့ ရှိတယ်။"

ကျိဇယ်၏ မျက်နှာသည် ပူပြင်းသောနေ့တွင် ရေခဲရေတစ်ပုံး သောက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ထိန်လင်းသွားခဲ့သည်။ သူက လင်းချောင်၏ ဖော်စပ်နည်းကိုပင် ချီးမွမ်းစပြုလာခဲ့သည်။

"အဲ့ဒါက အဒေါ်ရဲ့ ဖော်မြူလာက ကောင်းလို့ပါ။"

လင်းချောင်ကို ဖော်ပြရခြင်း၏ အနေခက်မှုကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏ဦးလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကျိသော်၏ မျက်နှာအမူအရာကတော့ မပြောင်းလဲဘဲ မှတ်ချက်ကို ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။ ကျိဇယ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရကာ ခေါင်းစဉ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဦးလေး၊ ဦးလေးက အရမ်းကြိုးစားတာပဲ။ အိမ်ထောင်ကျပြီးတာတောင် နောက်ကျအောင် အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ။ ဦးလေးကို စစ်သားကောင်း၊ ရဲရင့်ပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်၊ ကြိုးစားတယ်လို့ ဘာလို့ ပြောကြလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး။"

မမျှော်လင့်ထားဘဲ ဤချီးကျူးမှုက ကျိသော်၏ မျက်နှာအမူအရာကို တင်းမာစေခဲ့သည်။

"တခြား ဘာများ ရှိသေးလဲ။"

သူ့ကို ပြန်လွှတ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ကျိဇယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူဘာမှားလုပ်မိသည်ကို မသိသောကြောင့် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့လိုက်သည်။

ကျိသော် တမင်တကာ နောက်ကျသည်အထိ အလုပ်လုပ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဒီနေ့ လုပ်စရာကိစ္စ အများကြီး ရှိနေ၏။ စားပွဲကို အသုံးပြုရန် မလိုအပ်ရအောင် အိမ်ကို အလျင်အမြန် မပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စားပွဲကို ဘာကြောင့် မသုံးချင်တာလဲဆိုတော့...

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ့တူ၏ လုပ်ငန်းကအစကောင်းခဲ့ပြီး သူသည်လည်း အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူနေခဲ့သောကြောင့် အမြဲတမ်း အကြောင်းအရာမှားများကို ပြောနေတတ်သည်။

ကျိသော် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းချောင်က အပေါ်ထပ်တွင် စာဖတ်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူက လျှောက်သွားလိုက်ပြီး စာရင်းများနှင့် ပိုက်ဆံများကို သူမဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။

လင်းချောင်းက သူမ လုပ်နေသော မေးခွန်းကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ပြီးမှ ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ ချက်ချင်း ဘာဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်သည်။

"ရှင့်... သူငယ်ချင်းရဲ့ ဝေစုလား"

အတော်များသည်။ ဘဏ်ထုတ်ငွေစက္ကူကြီး ရှစ်ရွက် ပါဝင်၏။ သူမ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်နှစ်ရက်စာအတွက်လဲ။"

"တစ်ပတ်။"

တစ်ပတ်အတွင်း ယွမ်ရှစ်ဆယ် ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းသည် သူမ၏ လစာ နှစ်လကျော်မျှ ရှိသည်။ သူမက ၃၀% သာ ရရှိခဲ့သည်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကတော့ ပို၍ အမြတ်အစွန်းများသည်။ ၎င်းသည် ပထမဆုံးပတ်မျှသာ ဖြစ်သေး၏။ ဆပ်ပြာရည် ဈေးကွက်က ကောင်းမွန်လာပြီး အနာဂတ်တွင် ပိုမိုရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လင်းချောင်းက စာရင်းများကို ကောက်ယူပြီး ကျိသော် မြင်ခဲ့သည့်အရာကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

"နောက်ဆို တစ်လတစ်ခါမှပဲ စာရင်းပြပါ။ ဒီလိုပုံစံက အရမ်း ရှုပ်ထွေးတယ်။"

"တစ်လခွဲ။"

ကျိဇယ်က စက်ရုံထောင်ရန် ဆက်လက် စဉ်းစားနေပြီး ကျိသော်ကတော့ သူ ဆက်လုပ်ဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့မိသည်။

လင်းချောင်၏ စိတ်ထဲဘာမှမရှိပေ။

"တစ်လခွဲလည်း ရပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး ငွေများကို သေးငယ်သော ငွေစုဘူးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမနှင့်အတူ ငွေစက္ကူအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူမက လျိုယွီလန်နှင့် ကလေးများအတွက် အဝတ်အစားအချို့ ဝယ်ပေးချင်ခဲ့သည်။

လျိုယွိလန်က သူမကို တစ်ခါမျှ မနစ်နာစေခဲ့ပေ။ သူမ ကိုယ်တိုင် ငွေကြေး အခက်အခဲရှိသော်လည်း လင်းချောင်ကို သူမ၏ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ကူညီရန် ငွေများ လျှို့ဝှက်၍ ပေးခဲ့သည်။ လင်းချောင်လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမ၏ ဇာတိမြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့စဉ်က ယန်မိသားစုမှ ကလေးများ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားဟောင်းများ၊ အထူးသဖြင့် တတိယမြောက် မိန်းကလေးငယ်၏ မနာလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည့် ပုံကို သတိထားမိခဲ့သည်။

ယန်ဒူတွင် အသင့်ချုပ်ပြီးသား အဝတ်အစားများကို ကူပွန်မပါဘဲ ရရှိနိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဝါဂွမ်းထက် ပိုမိုခံနိုင်ရည်ရှိသော ဓာတုပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ လူတစ်ဦးချင်းစီအတွက် ပိုကြီးသော အရွယ်အစားဖြင့် နှစ်စုံဝယ်ခြင်းသည် အနည်းဆုံး နှစ်နှစ်ခံလိမ့်မည်။ အရွယ်ကျော်သွားပါကလည်း အခြားသူတစ်ဦးကို ပေးနိုင်သည်။ ဓာတုပစ္စည်းများသည် ကြာရှည်ခံပြီး အလွယ်တကူ မပျက်စီးသောကြောင့် လက်ဆောင်ပေးရန်အတွက် ကောင်းမွန်သည်။

လင်းချောင်း ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ကျိသော်ကို မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့မှာ မဝတ်တဲ့ အဝတ်ဟောင်းတွေ ရှိလား။ ဦးလေးယန် အလုပ်လုပ်နေတုန်း ဝတ်ဖို့ အမေဆီ ပို့ပေးချင်တယ်။ ကျေးလက်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာက အဝတ်အစားတွေကို မြန်မြန် ပျက်စီးတယ်။"

စစ်တပ်ထဲတွင် ရှိနေသည့် ကျိသော်က သူ၏ ယူနီဖောင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် အဝတ်အစားကိုမျှ ဝတ်ဆင်လေ့မရှိပေ။ သို့သော် သူက ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို မေးကြည့်လိုက်မယ်။"

မိသားစုဝင်အချို့ စစ်တပ်ထဲတွင်မရှိနေသော လူများလည်း ရှိ၏။ သူတို့က အဝတ်ဟောင်းများကို ထုပ်ပိုးပြီး ကျေးလက်ရှိ ဆွေမျိုးများထံ ပို့ပေးသည်ကို သူမြင်ဖူးသည်။

"ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လင်းချောင် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ရှင့်ဆီပဲ လာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

တကယ်တော့ သူမစကား မှန်သည်။ ကျိသော်က သူတို့၏ ပြဿနာများသည် ထိုအရာများသာ မဟုတ်ဟု ခံစားရသော်လည်း မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကိုတော့ တိတိကျကျ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

လင်းချောင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ပြောလိုက်ပြီး အသုံးမဝင်သည့် အရာများကိုစိတ်မပူရန် သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။ သူ ဆက်ပြီး သဘောထားသေးနေလျှင် စိတ်အနှောင့်အယှက်သာ ပေးမိလိမ့်မည်။

သူမက သူမ၏ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သော်လည်း ကျိသော်က လောင်ကျိုး၏ လက်ရေးစာအုပ်များအကြောင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်ဟာတွေကို ဖတ်ပြီးသွားပြီလဲ"

သူမ တစ်အုပ်မှ မဖတ်ရသေးပေ။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူမ စပင် မစရသေးခြင်းဖြစ်၏။

သို့သော် လင်းချောင် ထိုသို့ ပြောလိုက်လျှင် လင်းချောင် ပီသမည်မဟုတ်ပေ။ သူမက ခေါင်းစဉ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလိုက်သည်။

"လောင်ကျိုးက ပြန်တောင်းတာလား။ အကုန်ယူသွားလို့ရတယ်။"

သူမက ပုံမှန်အတိုင်း ပြုမူနေသော်လည်း ကျိသော်က သူမကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူက သူမ စာဖတ်နေသည်ကို မမြင်ဖူးပေ။ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း အိမ်မှာ ဖတ်နေသည်များ ဖြစ်နိုင်သလား။ သူမက အကုန်လုံးကိုမကြိုက်ဘဲ "မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏နှလုံးသား" ကိုသာ ဖတ်နေသည်လား။

ကျိသော်၏ အကြည့်က နက်ရှိုင်းလာပြီး ခဏတာလောက်အထိ စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ လင်းချောင်က သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို သတိထားမိပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။