ဧရာမကျောက်တုံး
Vol. 41 Ch. 610
ယီထျန်းယွမ်သည် လက်တစ်ချက်ဖြင့် လူအားလုံးကို ချက်ချင်း သုတ်သင်ပစ်လိုက်ရာ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့အား လုံးလုံးလျားလျား ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ လိုက်ပါလာသော လူခြောက်ဦးအနက် နှစ်ဦးမျှသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်လျက် လွင့်ထွက်သွားသော အဖွဲ့သားများ အနားသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ ပြန်လည်ထူမရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိတ်လန့်မှင်တက်မိသွားကြသည်။
“သေ… သေသွားပြီ…”
ဤနတ်ဆိုးစံအိမ်တော်၏ တပည့်များမှာ မျက်လုံးပြူးသွားကြပြီး ရိုက်ချလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းသေဆုံးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဤသည်မှာ အလွန်ရက်စက်လှသည်ဟု ခံစားရသည်။
ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် အလျင်အမြန် ရှောင်ယွမ်ရှိရာသို့ ပြေးသွားကြပြီး ပြေးရင်း ယီထျန်းယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ တိုက်ခိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် စိတ်များပြီးနေ၏။ ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိပေ။ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးသရွေ့ သူလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။
ထို့အပြင် သူသည် သတင်းပို့ရန် လူအချို့ကို ချန်ထားလိုပြီး နောက်ပိုင်းတွင် လူရောက်လာသည့်အခါ ၎င်းတို့၏ အခြေအနေကို သေချာစွာ မေးမြန်းမည်ဖြစ်သည်။
“မင်း ငါတို့ နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်က လူတွေကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့… မင်း သေပြီသာမှတ်တော့…”
ရှောင်ယွမ်သည် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိတော့သော်လည်း မာန်ဖီစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်သည် ထူးချွန်သော အဆင့် ၃ အင်အားစုဖြစ်ပြီး ထျန်းယွမ်အင်ပါယာနှင့်လည်း ဆက်ဆံရေးရှိသဖြင့် အရာအားလုံးကို မမှုပေ။
ယီထျန်းယွမ်တွင် အင်အားအနည်းငယ်ရှိသည်ဆိုစေ ၎င်းတို့၏ အမြင်တွင် သေမည်မှာ သေချာသည်။
“ပြန်ပြေးသွားစမ်း… မင်းတို့ နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်ကို စကားတစ်ခွန်းပို့ပေးလိုက်… မင်းတို့ အိမ်တော်သခင်ကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး ငါ့ကို လာတွေ့ဖို့ ပြောလိုက်…”
ယီထျန်းယွမ်သည် အေးစက်စွာ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ဆက်လက်ပြောသည်။
“အေး... တကယ်လို့ ငါကိုယ်တိုင် နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်ကို သွားရောက်လည်ပတ်ရမယ်ဆိုရင်တော့... ဟွန့်… ဒါက ဒီလောက်ရိုးရိုးရှင်းနဲ့ ပြီးသွားမယ်မထင်နဲ့…”
“ကောင်းပြီ… မင်း သေပြီသာမှတ်… ဒီကိစ္စကို ငါ ထျန်းယွမ်အင်ပါယာကို တင်ပြမယ်… ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ကိုလည်း တင်ပြမယ်… ရှီသခင်လေးက ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်နဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်တယ်… မင်း ဧကရာဇ်ကို အယောင်ဆောင်ရဲတယ်ပေါ့… ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်… မင်းတို့ ပြီးပြီ…”
ရှောင်ယွမ်ကို အဖွဲ့သားများက အလျင်အမြန် ထမ်းပိုးသယ်ဆောင်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ဆက်လက်နေရန် မရဲတင်းတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဆက်နေပါက ယီထျန်းယွမ်သည် တကယ်ပင် လက်ချလာမည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။ ဂိုဏ်းက ၎င်းတို့အတွက် လက်စားချေပေးမည်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သေဆုံးသွားပါက ထိုကဲ့သို့ဖြစ်ခြင်းမှာ မထိုက်တန်ပေ။
၎င်းတို့အားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် ယူဝမ်အာသည် ယီထျန်းယွမ်ကို မျက်လုံးပြူးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါ ငါတို့ ပြီးပြီ… မင်း နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်ကို ရန်စတာနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူးလား… ထျန်းယွမ်အင်ပါယာကိုပါ ရန်စလိုက်ပြီ… ငါတို့ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်က မင်းကြောင့် ဒုက္ခရောက်တော့မယ်…”
သူမစိတ်ထဲတွင် အလွန်ထိတ်လန့်နေပြီး ယီထျန်းယွမ်သည် ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်ဟု မည်သို့မျှ မယုံကြည်ပေ။ သူမတို့၏ အမြင်တွင် ယီထျန်းယွမ်တွင် ဧကရာဇ်ဆန်သော အမူအရာတစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။ ဧကရာဇ်မဟုတ်သည့်တိုင် အိမ်တော်သခင်တစ်ဦးပင်ဖြစ်စေ လူများစွာကို ဖိနှိပ်နိုင်သည်။
“ဝမ်အာ…”
ယူချင်းရွှမ်က သူမကို ဟန့်တားလိုက်သဖြင့် ယူဝမ်အာသည် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ဆုတ်ကာ စကားမပြောတော့ပေ။ ထို့နောက် ယူချင်းရွှမ်က တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သခင်လေး… တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်… ဝမ်အာက စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ပါ… သူစိတ်လောသွားလို့ပါ။ ခုနက သခင်လေးက ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… သခင်လေးမရှိရင် ငါတို့ကို ဖမ်းသွားတော့မှာ… အခု သခင်လေး မြန်မြန်ထွက်သွားပါ… နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်ကို ရန်စမိရင် အပြစ်ဒဏ်က မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး… အထူးသဖြင့် သူတို့နောက်မှာ ထျန်းယွမ်အင်ပါယာရှိတယ်လေ…”
ယီထျန်းယွမ်သည် သူမတို့ကို မျက်လုံးကျဉ်းကျဉ်းဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ငါ့ကို ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်လို့ မယုံဘူးလား…”
“မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ယုံရမှာလဲလို့...”
ယူဝမ်အာသည် ခါးပေါ်လက်တင်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ဆိုရင်… ငါက ဧကရီဖြစ်နေမှာပေါ့… ရှောင်လျန်… ငါတို့ တကယ်သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရမှာလား… ဒီအပြစ်ကြီးကို ငါတို့ကိုယ်တိုင် ထမ်းပိုးရမှာလား…”
“ဒီကိစ္စက ငါတို့ကြောင့် စခဲ့တာပဲ… ဒါကို ငါတို့ပဲ ဖြေရှင်းရမှာပေါ့…”
ယူချင်းရွှမ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမမျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ်တွန့်သွားကာ သနားစရာပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရှောင်လျန်…”
ယူဝမ်အာသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အိမ်တော်သခင်က ငါတို့ကို အပြစ်ပေးဖို့ ပို့လွှတ်မယ်ဆိုရင်လည်း ပို့လွှတ်လိုက်ပေါ့… ဘယ်သူက ငါတို့မထိသင့်ရမယ့်သူကို ရန်စမိအောင် လုပ်ခိုင်းလို့လဲ…”
“သွားမယ်…”
ယီထျန်းယွမ်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“သွားမယ်ဆိုတာ… ဘယ်ကို သွားမှာလဲ…”
ယူဝမ်အာက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
“ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်ပေါ့… ငါ ခုနက နောက်နေတာလို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား…”
ယီထျန်းယွမ်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်ကို သွားပြီး နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်က လူတွေ ရောက်လာတာကို စောင့်နေမယ်… ဒီကိစ္စကို ငါ သေချာကိုင်တွယ်မယ်…”
“ကောင်းပြီ… ဒါ မင်းပြောတာနော်…”
ယူဝမ်အာသည် စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားပြီး ယီထျန်းယွမ်သည် ထွက်ပြေးသွားမည်ကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက ၎င်းတို့သည် တာဝန်အားလုံးကို ထမ်းပိုးရမည်ဖြစ်ပြီး အလွန်ဒုက္ခရောက်မည်ဖြစ်သည်။
ယူချင်းရွှမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်၏ ဂရုမစိုက်သည့် နောက်ကျောပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသောအခါ သူမလည်း လိုက်နာရုံသာရှိတော့သည်။
သို့သော် သူမစိတ်ထဲတွင် ယူဝမ်အာ၏ ပြောစကားအတိုင်း ယီထျန်းယွမ်သည် ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်ဟု မယုံကြည်ပေ။
ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါမှ ၎င်းတို့သည် အမှန်ကို သိရှိလာလိမ့်မည်။
ယူချင်းရွှမ်တို့၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ၎င်းတို့သည် သားမွေးရထားဖြင့် ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ ရှာဖွေရန်သာ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်၏ ကျင့်စဉ်သမားများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။
ယီထျန်းယွမ်သည် သားမွေးရထားအတွင်း၌ လှဲလျောင်းနေရင်း မွှေးကြိုင်သော လက်ဖက်ရည်ကို အေးဆေးစွာ သောက်သုံးနေသည်။
ယူချင်းရွှမ်နှင့် ယူဝမ်အာတို့သည် ယီထျန်းယွမ်၏ အခြေအနေကို အံ့ဩစွာ ကြည့်နေကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ နောက်ခံရှိသလား၊ သို့မဟုတ် ဆက်ဆံရေးတစ်ခုခုရှိသလားဟု တွေးမိကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ယခင်အမြင်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် အတုအယောင်ကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ယုံမင်အင်ပါယာကို ရန်စခြင်းသည် သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေသည်နှင့် မခြားပေ။
သို့သော် သူသည် အသက်ရှင်လျက်ရှိပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်နေသဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့နောက်ကွယ်တွင် အားပေးထောက်ပံ့သူအဖြစ် ရှိနေမည်ဟု ထင်မှတ်ကြသည်။
“သခင်လေးယီ… မင်း ထျန်းယွမ်အင်ပါယာက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိလို့လား…”
ယူချင်းရွှမ်သည် စဉ်းစားပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
စဉ်းစားကြည့်ရာ နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်၏ နောက်ကွယ်က အင်အားကို မကြောက်ရွံ့သူမှာ ဤသို့သာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်မိသည်။
“ဘာဆက်ဆံရေးလိုစရာလဲ… ငါကိုယ်တိုင်က ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ပဲ… ဘယ်သူရဲ့ဆက်ဆံရေးက ငါ့ထက် ပိုခိုင်မာမှာလဲ…”
ယီထျန်းယွမ်က အေးဆေးစွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟွန့်… ထပ်ကြွားနေပြီ… ရှောင်လျန်… သူ့ကို မမေးနဲ့တော့… သူက လျှို့ဝှက်ပြီး ဘာမှမပြောဘူး… သူက ဖြေရှင်းနိုင်တယ်ဆိုတော့ သူ့ကိုပဲ ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်တော့…”
ယူဝမ်အာက အေးစက်စွာ ဟွန့်တစ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
ထို့နောက် ရထားအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ယီထျန်းယွမ်က လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်နေသည့် အသံသာကျန်ရစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်ရင်း ဘာပြောရမည်မသိ ဖြစ်နေကြသည်။
မကြာမီတွင် ၎င်းတို့သည် ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သားမွေးရထားသည် မိုးကောင်းကင်မှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာသည်။ ၎င်းတို့အားလုံး ရထားမှ ထွက်လာကြသည်။
“ဒါက…”
ယီထျန်းယွမ်၏ အကြည့်များမှာ တင်းမာသွားပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ဤနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်၏ အောက်ခြေတွင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို သူ ခံစားမိသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် အားလပ်နေခြင်းမရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲစူးစမ်းနေခဲ့သည်။ ဤနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်အတွင်း၌ ထူးခြားသော ရတနာတစ်ခုရှိကြောင်း ချက်ချင်း စူးစမ်းတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဤရတနာသည် ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်၏ အောက်ခြေတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားပြီး နတ်ဘုရားအင်းများစွာဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ထားကာ ဧရာမကျောက်တုံးတစ်ခုအလား အတွင်းသို့ သော့ခတ်ထားသည်။ ဖန်တီးနတ်ဘုရားအင်းများကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်သော သူ၏ စူးစမ်းမျက်ဝန်းသည်ပင် ဤအရာကို ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။
ဤသည်မှာ အတွင်းပိုင်းတွင် အရာများစွာ ထည့်သွင်းထားသဖြင့် စူးစမ်းမျက်ဝန်းဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် စူးစမ်းမျက်ဝန်းကို ဆက်လက်အဆင့်မြှင့်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အနီးကပ်သွားရောက်ကြည့်ရှုရမည်ဖြစ်သည်။ အလွန်အမြင့်မှ ကြည့်ရှုရုံဖြင့် ဘာမှမမြင်ရပေ။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ… နတ်ဘုရားဘုရင်ရတနာက ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်အောက်မှာ ရှိနေတာလား…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားဘုရင်ရတနာဖြစ်မဖြစ် မသိရှိသော်လည်း သူ၏ စူးစမ်းမျက်ဝန်းဖြင့်ပင် ရိုးရှင်းစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် သေချာစွာ စစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည်။ စူးစမ်းမျက်ဝန်းဖြင့် သူတွေ့ရှိခဲ့သည်မှာ ဤဧရာမကျောက်တုံးသည် အလွန်နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် မြှုပ်နှံထားပြီး အောက်သို့ဆက်သွယ်ထားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုမျှ မရှိပေ။
ဤသည်မှာ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်သည် ၎င်း၏ အောက်ခြေတွင် ဤအရာရှိကြောင်း မသိရှိခြင်း သို့မဟုတ် ဤဧရာမကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဖိထိန်းထားရန် ရွေးချယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုပေသည်။
အခန်း (၆၁၀) ပြီးပါပြီ။