ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်

“ဒီလောက်ကြာအောင် ရှာလိုက်ရတာ… နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်အောက်တွင် ဤအရာရှိမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် မြေနိမ့်ကုန်းမြေကြီးသို့ သွားရောက်ရှာဖွေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရမည်ဆိုပါက လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး အချိန်များစွာ ဖြုန်းတီးရမည်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်အောက်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားဘုရင်ရတနာဖြစ်မဖြစ်ကိုမူ သီးခြားစူးစမ်းရမည်ပင်။

“ဒီမှာ ဘာလုပ်ရင်း ငေးနေတာလဲ… အထဲမဝင်သေးဘူးလား…”

ယူဝမ်အာသည် ဘေးတွင် အကြောက်အလန့်မရှိ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ အင်အားမှာ မဆိုးသော်လည်း သူမထင်မြင်ရာတွင် အကယ်၍ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ဤအဆင့်မှာ မဆိုးသော်လည်း နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန်နိမ့်ကျလွန်းသည်။

အဓိကအကြောင်းမှာ ယီထျန်းယွမ်သည် ဤနေရာတွင် အကြာကြီး ရပ်တန့်နေပြီး ၎င်းတို့မှာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်က ဤနေရာတွင် မှင်တက်မိလျက် ရပ်နေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

“သခင်လေးယီက တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေတာများလား…”

ယူချင်းရွှမ်က သူမကို မျက်လုံးပြူးကြည့်လိုက်ပြီး ဤမျှလောကသောနှင့် မပြောရန် အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်သည်။

“ဘာတွေကို စဉ်းစားနေရမှာလဲ… ငါတို့ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်ကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩသွားတာများလား…”

ယူဝမ်အာက မာန်ဖီစွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်က အဆင့် ၃ အင်အားစုထဲမှာ ထိပ်တန်းမဟုတ်ပေမဲ့ အိမ်တော်ရဲ့ပုံစံကတော့ အမှန်တကယ် ထိပ်တန်းပဲ…”

သူမပြောသည့်စကားမှာ မမှားပေ။ ရှေ့တွင်ရှိသော ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်သည် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး နယ်မြေအကျယ်အဝန်းမှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်သည်။ ၎င်းသည် တောင်ကြီးဆယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး တောင်တစ်ခုစီတွင် ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်၏ တပည့်များ နေထိုင်ကြသည်။ တောင်တစ်ခုစီသည် မတူညီသော အဆင့်အတန်းများကို ကိုယ်စားပြုပြီး အလယ်ဗဟိုရှိ တောင်ပေါ်တွင် အဓိကတပည့်များ နေထိုင်ကြပြီး အပြင်ဘက်ရှိ တောင်များတွင် အတွင်းတပည့်များ နေထိုင်ကြသည်။

ဤနေရာရှိ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အလွန်သိပ်သည်းပြီး ကောင်းကင်နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် ကျင့်စဉ်နေရာအနေဖြင့် ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ဤအိမ်တော်သည် အမျိုးသမီးတပည့်များကိုသာ လက်ခံခြင်းဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် ဗားရှင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်သည်။ တပည့်အရေအတွက်မှာ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းထက် ဆယ်ဆမက ပိုများသည်။

အမျိုးသမီးတပည့်များ အလွန်များပြားသော်လည်း အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးရောနှောလက်ခံသည့် အင်အားစုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အတိုင်းအတာမှာ လုံးဝမယှဉ်နိုင်ပေ။ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်သည် ဤစည်းမျဉ်းကို အမြဲတမ်း လိုက်နာပြီး အမျိုးသမီးတပည့်များကိုသာ လက်ခံသည်။ အမျိုးသားတပည့်များမှာ မည်မျှပင် ထူးချွန်စွမ်းရည်ရှိစေကာမူ လက်ခံခြင်းမပြုပေ။

ဤအကြောင်းကြောင့် အိမ်တော်၏ အတိုင်းအတာမှာ အမြဲတမ်း တိုးတက်မလာခဲ့ဘဲ အလယ်အလတ်အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသည်။ အမျိုးသမီးများကိုသာ လက်ခံသော်လည်း အမျိုးသမီးကျင့်စဉ်သမားအများဆုံးရှိသည့် အင်အားစုမှာ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်မဟုတ်ပေ။ ထိပ်တန်းအင်အားစုများတွင် အမျိုးသမီးကျင့်စဉ်သမားများ ပိုမိုများပြားသည်။ အကြောင်းမှာ အမျိုးသမီးကျင့်စဉ်သမားများသည် အင်အားကြီးမားသော အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦးကို ရှာဖွေလိုကြပြီး ထိုသို့သော အိမ်ထောင်ဖက်ရရှိပါက ၎င်းတို့အတွက် အကျိုးကြီးမားသည်။

ထို့အပြင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးရောနှောလုပ်ကိုင်ခြင်းသည် ပင်ပန်းမှုကို လျော့ချပေးပြီး အမျိုးသားတပည့်များသည် အမျိုးသမီးတပည့်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကူညီလိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မလုပ်ချင်ရမည်နည်း။

အင်အားစုအဆင့်မမြှင့်တင်နိုင်ခြင်းကြောင့် နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်သည် ဤမျှ မာန်ဖီစွာ ပြုမူလာပြီး အဓိကအကြောင်းမှာ ထျန်းယွမ်အင်ပါယာ၏ အင်အားကို အားကိုးထားခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အင်အားချင်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်သည်လည်း အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်သည့် အင်အားစုမဟုတ်ပေ။

“မဆိုးဘူး…”

ယီထျန်းယွမ်သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထပ်မံပြောစရာ မရှိတော့ပေ။ ၎င်းထက် ပိုမိုခမ်းနားထည်ဝါသော နေရာများကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ဖီးနစ်နယ်မြေတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဤနေရာကို အဆမတန် ကျော်လွန်နိုင်သည်။

“ပါးစပ်ကြီးနဲ့ပဲ…”

ယူဝမ်အာက အေးစက်စွာ ဟွန့်တစ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဘေးသို့လှည့်ကာ သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူမအမြင်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် အမြဲတမ်း ကြွားဝါလျက်ရှိပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ အမှန်မပါသဖြင့် အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။

“ကောင်းပြီ… သခင်လေးယီ… ငါတို့နဲ့အတူ အထဲဝင်လိုက်ခဲ့ပါ…”

ယူချင်းရွှမ်သည် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“အထဲဝင်ရင် သခင်လေးကို ကျေးဇူးပြုပြီး လှည့်ပတ်မကြည့်ဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်… ဒီနေရာက အမျိုးသမီးတွေပဲ ရှိတာမို့ အမျိုးသားတွေကို ဝင်ခွင့်ကန့်သတ်ထားတယ်… ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ပေးပါ…”

ဤနေရာတွင် အမျိုးသမီးများသာ ရှိသဖြင့် နေရာများစွာသို့ သွားရောက်ရန် အဆင်မပြေပေ။ ထို့အပြင် ယီထျန်းယွမ်သည် ပြင်ပလူဖြစ်သဖြင့် ပို၍ပင် လှည့်လည်သွားလာခွင့် မပြုနိုင်ပေ။

“မဟုတ်ဘူး… ငါ့ကို မင်းတို့ အိမ်တော်သခင်ဆီ ခေါ်သွားပေး…”

ယီထျန်းယွမ်က သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ငါတို့ အိမ်တော်သခင်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ တွေ့လို့ရမယ်ထင်နေတာလား…”

ယူဝမ်အာက ဟွန့်တစ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

“အပြင်မှာ ဘာတွေ ဆူညံပူညံဖြစ်နေတာလဲ…”

ထိုအခါ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး အထဲမှ ထွက်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး တင်းမာနေသည်။

“ဘိုင်ယူအကြီးအကဲ…”

သူမကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဤအမျိုးသမီး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မနိမ့်ကျဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သူမမှာ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်၏ အကြီးအကဲအဆင့်ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။ အဆင့် ၃ အင်အားစုများ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ဖြစ်သော်လည်း ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူမှာ ရှားပါးပြီး အများစုမှာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်တွင်သာ ရှိကြသည်။

“ဟမ်…”

ဘိုင်ယူသည် ယီထျန်းယွမ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ အင်အားကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်သဖြင့် အနည်းငယ်အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဒီသခင်က ဘယ်သူလဲ…”

“တော်ဝင်မိသားစုကို ကိုယ်စားပြုပြီး ငါ ဒီကို လာခဲ့တာ… အခုတော့ မင်းတို့ အိမ်တော်သခင်ကို တွေ့ချင်တယ်…”

ယီထျန်းယွမ်က အလွန်ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်… မင်းပြောတာလား…”

ဘိုင်ယူ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီဟာသက တစ်ချက်မှ မရယ်ရဘူး… မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလူကို ခေါ်လာတာလဲ… ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောရဲတယ်ပေါ့… ဒီအပြစ်ကို ငါတို့ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်က ထမ်းပိုးနိုင်မယ်ထင်လား…”

“ဒါမျိုး ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသားပဲ…”

ယူဝမ်အာသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ကြွားဝါသူတစ်ဦးကို ခေါ်လာခဲ့သည်ဟု တွေးမိသည်။

“ဟုတ်တယ်… မင်းတို့ ဘယ်လိုလူကို ခေါ်လာတာလဲ… သူက ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ဆိုရင်… ငါကလည်း ဧကရီဖြစ်နေမှာပေါ့…”

ထိုအခါ ဘေးမှ ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေးတစ်ဦး ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့ကို အေးစက်စွာ ပြောင်လှောင်လိုက်သည်။

“ဘိုင်ယူအကြီးအကဲ… သူတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်ကနေ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတာလဲ… ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ သွားကောက်မယ်ဆိုပြီး အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတာပဲ…”

ဤစကားသည် အလွန်ရင်းနှီးနေပြီး ယူဝမ်အာက ယခင်ကလည်း ဤသို့ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် အလွန်ငယ်ရွယ်လွန်းပြီး ဧကရာဇ်ဆန်သော အမူအရာမရှိသဖြင့် မည်သူက ယုံကြည်မည်နည်း။

ဧကရာဇ်တစ်ဦးသည် ဤမျှငယ်ရွယ်နိုင်ပါမည်လား။ အနည်းဆုံး သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်အရွယ်လောက်မှ ဖြစ်သင့်သည်။ ယီထျန်းယွမ်မှာ နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်သာရှိပြီး မည်သူက ယုံကြည်မည်နည်း။

“ဝေ့ယွမ်… မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ…”

ယူဝမ်အာ၏ စိတ်ဆူးနေသော စရိုက်မှာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘဘာလို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ... ငါတို့ကို နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်က လူတွေက လမ်းပိတ်ဖမ်းတာ… အဲ့ဒီမှာ သူက ဝင်ရောက်ကူညီပြီး ဖြေရှင်းပေးလိုက်တာ… ပြီးတော့ ခေါ်လာခဲ့တာပဲ…”

“နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်က လူတွေပေါ့…”

ဘိုင်ယူအကြီးအကဲ၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒီအကြောင်း အသေးစိတ်ပြောပြစမ်း…”

ထို့နောက် ယူဝမ်အာသည် ဖြစ်စဉ်ကို အကြမ်းဖျင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ လူအားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ယီထျန်းယွမ်ထံသို့ စုစည်းသွားပြီး သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိမှာ ဤမျှကြီးမားမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်၏ လူများကို သတ်ဖြတ်ရဲသည်ဟူသော အချက်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

“ကောင်းပြီ… မင်းတို့က နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်က လူတွေကို သတ်လိုက်တာပေါ့… ဘိုင်ယူအကြီးအကဲ… သူတို့က ကြီးမားတဲ့ အမှားကြီးကို ကျူးလွန်လိုက်တာပဲ… နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်ရဲ့ အခြေအနေကို ကျွန်မသိတယ်… ရှီသခင်လေးက ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်နဲ့ တကယ်ရင်းနှီးတယ်… ဒီကောင်က အတုအယောင်လုပ်ပြီး ညီမလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရယူဖို့ ကူညီပေးလိုက်တာ… ဘယ်သူသိမှာလဲ… နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်ကို ရန်စမိအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ…”

ဝေ့ယွမ်သည် ဘေးမှ မီးထည့်ထိုးကာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဘိုင်ယူအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

“ရှီသခင်လေးက မင်း ယူသခင်မကို လမ်းပိတ်ဖမ်းဖို့ လူလွှတ်လိုက်တာက မင်းနဲ့ သတင်းပို့တာနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ ငါထင်တယ်…”

ယီထျန်းယွမ်က သူမကို အေးဆေးစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့… မင်းက ရှီသခင်လေးနဲ့ ရင်းနှီးတယ်မဟုတ်လား… ပြင်ပလူတစ်ယောက်အနေနဲ့ နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်ဘက်က စကားပြောနေတာပဲ…”

“မင်း… မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ…”

ဝေ့ယွမ်သည် အမြီးကို နင်းမိသော ကြောင်တစ်ကောင်အလား အော်ဟစ်ပြီး ပြန်လည်ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဒီလိုမဖြစ်မနေ အပြစ်ရှာနေတာကျတော့… မင်းတို့သာ အပြင်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဖောက်ပြန်နေတာမဟုတ်လား…”

“ပါးစပ်ပိတ်ထား…”

ယီထျန်းယွမ်၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ဝေ့ယွမ်၏ နှလုံးသားထဲသို့ ချက်ချင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဝေ့ယွမ်သည် ခြေထောက်နှစ်ဖက် အားယုတ်သွားပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်တို့ သတ်ဖြတ်ရန် ချီတက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် ပြိုလဲသွားပြီး ချွေးစီးချွေးပြောင်စီးကျလာသည်။ အကြည့်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သူမ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးသွားစေခဲ့သည်။

အခန်း (၆၁၁) ပြီးပါပြီ။