မင်းက ငါနဲ့ ရင်းနှီးတယ်လို့ ကြားတယ်
Vol. 41 Ch. 612
“ပြောသင့်တဲ့ စကားတွေရှိသလို၊ မပြောသင့်တဲ့ စကားတွေလည်း ရှိတယ်… ဒါကို မင်း နားမလည်ဘူးလား…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ဤအငယ်တန်းသူများနှင့် အငြင်းအခုံဖြစ်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ အကယ်၍ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်နှင့် ရန်ငြိုးရှိခဲ့ပါက သူသည် ထိုကျောက်တုံးကြီး၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် အတင်းအကျပ် တူးဖော်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။
သူသည် ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်ကို အနည်းငယ် လေးစားမှုပေးထားပြီး ၎င်းတို့က သူ့ကို မသိလျှင်တောင် အပြစ်မဖြစ်ပေ။ အင်အားဖြင့် ဖိအားပေးခြင်းသည်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ ၎င်းတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်သော်လည်း သူသည် ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ဖြစ်ကြောင်း မယုံကြည်ပါက အဆင်မပြေမှုများသာ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် ဤပြဿနာများကို သူသည် လက်ပြန်လှည့်ဖြေရှင်းနိုင်သော်လည်း ယူချင်းရွှမ်အပေါ် သူ၏ ခံစားချက်မှာ မဆိုးပေ။ ၎င်းမှာ နှလုံးသားရေးရာ ခံစားချက်မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ စိတ်ထားကောင်းမှုကို တန်ဖိုးထားခြင်းဖြစ်သည်။
အစပိုင်းကတည်းက ယူချင်းရွှမ်သည် သူ၏ အခြေအနေကို ဂရုတစိုက် သတိထားပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရှားပါးသော အချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။
“အရမ်းကို အင်အားပြင်းထန်တဲ့ အငွေ့အသက်ပဲ…”
ဘိုင်ယူအကြီးအကဲသည် ရှေ့တွင်ရှိသော ဤလူငယ်လေးကို အကဲခတ်မရနိုင်ပေ။ ဤမျှငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်တွင် ဤမျှအင်အားရှိသူမှာ နောက်ကြောင်းရာဇဝင် ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သူကိုယ်တိုင်က ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ဟု ဆိုခြင်းမှာ ယုံကြည်ရန်ခက်ခဲလှသည်။
“မင်း… မင်း…”
ဝေ့ယွမ်သည် စကားတစ်ခွန်းပင် ပြီးပြည့်စုံစွာ မပြောနိုင်ပေ။ သူမမှာ ထိတ်လန့်နေပြီး ပြန်လည်ပင်မထနိုင်ခဲ့ပေ။
အကြည့်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အားယုတ်သွားကာ ယီထျန်းယွမ်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံရန်ပင် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသည်။ ယခင်က ခံစားခဲ့ရသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ခံစားချက်မှာ သူမတစ်ကိုယ်လုံး သတ်ဖြတ်ခံရသည့် စစ်မြေပြင်အတွင်း ရောက်ရှိနေသည့်အလား ဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်သူမ ဓားဖြင့် ခုတ်ထစ်ခံရပြီး အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင်လက်တွေ့ကျပြီး သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်လာသည့်အလား ခံစားရသည်။
“သခင်လေး… မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က မနိမ့်ကျဘူးပဲ… ဒီလိုလုပ်တာ ဘာအဓိပ္ပါယ်ရှိလဲ…”
ဘိုင်ယူအကြီးအကဲသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။
“တစ်ဖက်က မင်းကို စော်ကားလိုက်ရင် မင်းပျော်မယ်လို့ ထင်နေတာလား…”
ယီထျန်းယွမ်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ဘာမှ ပိုပြီး မပြောချင်တော့ဘူး… မင်းတို့ အိမ်တော်သခင်ဆီ ငါ့ကို ခေါ်သွားပေး… သူနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စလေးတစ်ခုရှိတယ်…”
ဘိုင်ယူအကြီးအကဲသည် စိတ်ဆိုးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ယူချင်းရွှမ်တို့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာ မမှားဘူး… ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာ နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်နဲ့ သူတို့နောက်ကွယ်က ထျန်းယွမ်အင်ပါယာကို ရန်စလိုက်တာပဲ… ဒါက ကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့ လုပ်မိလို့ ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာတာပဲ… ဒီကိစ္စကြောင့်ပဲ မင်းက ငါတို့ အိမ်တော်သခင်ကို တွေ့ရဲတယ်ပေါ့… ငါတို့ အိမ်တော်သခင်က မင်း လွယ်လွယ်နဲ့ တွေ့လို့ရမယ်ထင်နေတာလား…”
ဘိုင်ယူအကြီးအကဲသည် ဝေ့ယွမ်ကို ထောက်ခံကာကွယ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဝေ့ယွမ်နှင့် သူမသည် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိပုံရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤသို့သော စကားမျိုး ပြောမည်မဟုတ်ပေ။
“မင်းပြောတာက သူတို့နှစ်ယောက်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်လား…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ယူချင်းရွှမ်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့လျက်ရှိပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဒါက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ…”
ဘိုင်ယူအကြီးအကဲသည် ယူချင်းရွှမ်တို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ခဏနေရင် နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်က လူတွေ ရောက်လာရင် မင်းတို့ ဒီမှာ စောင့်နေ… သူတို့က မင်းတို့ကို ခေါ်သွားချင်ရင် လိုက်သွားရမယ်… ဒါ မင်းတို့ ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ကိစ္စဆိုတော့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် တာဝန်ယူရမယ်…”
“ဟုတ်ကဲ့…”
ယူချင်းရွှမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရင်း မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲလာသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ခြေသုတ်ပုဝါတစ်ထည်အလား အသုံးပြုပြီးနောက် စွန့်ပစ်ခံရသည်။
“တကယ်ပဲ… အပြင်မှာ ခမ်းနားပြီး အထဲမှာ ယိုယွင်းနေတာပဲ… ဒီလို ဂိုဏ်းကို ဒီလိုမျိုး အုပ်ချုပ်နေတာလား…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ဒီလိုလုပ်ရင် လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အေးစက်သွားစေရုံပဲ… အကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေနဲ့ အခြေအနေကို ခွဲခြားမသိဘူးလား…”
“ပြင်ပလူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်း ဘာတွေ နားလည်လဲ… ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ အကျိုးအတွက်ပဲ… မင်း ထျန်းယွမ်အင်ပါယာကို ရန်စရဲတယ်ပေါ့…”
ဘိုင်ယူအကြီးအကဲက အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း စကားကျွမ်းကျင်မှုကလွဲပြီး တခြားဘာတွေ လုပ်နိုင်လဲ… ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောရဲတယ်ပေါ့… ထျန်းယွမ်အင်ပါယာမှာ ဆိုရင် မင်းသေမှာသေချာတယ်…”
“ဒူးထောက်လိုက်စမ်း…”
ယီထျန်းယွမ်က လေးတွဲသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖိအားတစ်ခုသည် ဘိုင်ယူအကြီးအကဲထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလာသည်။ ဘိုင်ယူအကြီးအကဲ၏ ဒူးနှစ်ဖက်မှာ အားရုန်းသွားပြီး တကယ်ပင် ဒူးထောက်လိုက်ရသည်။ သူမသည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ အင်အားကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဤသို့ ဖိအားပေးခံရပြီး ဒူးထောက်လိုက်ရသည်။
၎င်းသည် ဤလူငယ်လေး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မည်မျှပြင်းထန်ကြောင်း ပြသပြီး ဤမျှထူးကဲသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် ဆဋ္ဌမအဆင့်၊ သတ္တမအဆင့်၊ သို့မဟုတ် အဋ္ဌမအဆင့်အထက်ပင်ပိုပြီး ဖြစ်နိုင်သည်လား။
“မင်း… မင်း ငါ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းရဲတယ်ပေါ့…”
ဘိုင်ယူအကြီးအကဲသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထလိုသော်လည်း ထလို့မရနိုင်ပေ။ သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် သောင်းနှင့်ချီသော ပေါင်ချိန်ရှိသော ဖိအားတစ်ခု ဖိထားသည့်အလား လှုပ်ရှားမရနိုင်ပေ။
“ဒူးထောက်ခိုင်းတာတောင် မဟုတ်ဘူး… မင်းကို သတ်ပစ်လိုက်ရင်တောင် မင်းတို့ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်က ငါ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ အပြစ်မတင်ရဲဘူး…”
ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ သံသယဖြစ်မိတာက မင်းတို့ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်က နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်နဲ့ လျှို့ဝှက်ဆက်နွယ်နေတယ်ဆိုတာပဲ… တကယ်လည်း တစ်နှုတ်ပေါက်တည်းက အသက်ရှူနေတာပဲ… မင်းတို့ ကြာပန်းဖြူအိမ်တော်က ဘယ်သူနဲ့ လျှို့ဝှက်ဆက်နွယ်နေတာက ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး… ဒါပေမဲ့ အခု နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်နဲ့ ဆက်နွယ်နေတဲ့ ဘယ်သူမဆို အကြွေးတစ်ခုကို ကောင်းကောင်း ရှင်းရလိမ့်မယ်…”
“သခင်လေးယီ…”
ယူချင်းရွှမ်တို့သည် အံ့ဩထိတ်လန့်စွာ ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ရှောင်ယူ… မင်းပြန်ရောက်လာပြီလား…”
ထိုအခါ ဘိုင်ယူအကြီးအကဲနှင့် အသက်အရွယ်တူညီသည့် အကြီးအကဲတစ်ဦး ထွက်လာပြီး ယူချင်းရွှမ်ကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးကာ လျှောက်လာသည်။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေမှာ မူမမှန်ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။
“စုဖန်အကြီးအကဲ…”
ယူချင်းရွှမ်သည် ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဘိုင်ယူအကြီးအကဲ… အခုဘာဖြစ်နေတာလဲ…”
စုဖန်အကြီးအကဲသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘိုင်ယူအကြီးအကဲသည် ဤလူငယ်လေးရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေရခြင်းကို နားမလည်နိုင်ပေ။
ယီထျန်းယွမ်သည် ဘိုင်ယူအကြီးအကဲကိုသာ ဖိအားပေးထားသောကြောင့် အခြားသူများမှာ ဖိအားတစ်စုံတစ်ရာ မခံစားရပေ။
“ဘာမှ မဖြစ်ဘူး… ငါ သူ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်တာ…”
ယီထျန်းယွမ်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ကို အကြိမ်ကြိမ် စော်ကားတာကို သူ့ကို သေစေတဲ့ အပြစ်မပေးတာတောင် တော်သေးတယ်… ဒူးထောက်ခိုင်းတာလောက်က ဘာများလဲ…”
“စုဖန်အကြီးအကဲ… ဒီကောင်လေးက ဘယ်ကလာမှန်း မသိဘူး… ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်လို့ အယောင်ဆောင်ရုံတင်မကဘူး… နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်က လူတွေကိုပါ သတ်လိုက်သေးတယ်… အမြန်ဆုံး တခြားအကြီးအကဲတွေကို ခေါ်ပြီး သူ့ကို ဖမ်းပြီး ထျန်းယွမ်အင်ပါယာကို အပ်လိုက်ပါ…”
ဘိုင်ယူအကြီးအကဲသည် အလွန်ရှက်ရွံ့စွာ ခံစားနေရပြီး ထလိုသော်လည်း ထလို့မရနိုင်ပေ။
“ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်လို့ အယောင်ဆောင်တယ်ပေါ့…”
စုဖန်အကြီးအကဲသည် အံ့ဩသွားပြီး ၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
ယူချင်းရွှမ်တို့သည် ဤအခြေအနေကို မည်သို့ဖြေရှင်းရမည်ကို မသိကြပေ။ အငယ်တန်းသူများအနေဖြင့် ၎င်းတို့တွင် ပြောစရာစကားမရှိပေ။
“သူက ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်လို့ အယောင်ဆောင်တာဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ တပည့်ကို ကယ်တင်ဖို့ လုပ်ခဲ့တာပါ…”
ယူချင်းရွှမ်သည် ရှေ့သို့လျှောက်လာပြီး ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။
“သခင်လေးယီက တပည့်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပါ… မဟုတ်ရင် နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်ကို ဖမ်းခေါ်သွားခံရလောက်ပြီးပြီ… စုဖန်အကြီးအကဲ… ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်ကို တပည့်ဆီ ပုံချပေးပါ… အားလုံးက တပည့်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ… တပည့်ကို နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်ထံ အပ်လိုက်ရုံပါပဲ…”
“သခင်လေးယီ… ဒီလောက်ဆိုရင် ရပြီ… မင်းရဲ့ ကူညီမှုကို ငါသိပြီ… ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ…”
ယူချင်းရွှမ်သည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်အားလျှော့သွားသည်။
ယီထျန်းယွမ်၏ အင်အားမှာ မဆိုးသော်လည်း သူမအမြင်တွင် ထျန်းယွမ်အင်ပါယာနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အနည်းငယ်နိမ့်ကျလွန်းသည်။
“မင်း တကယ်ပဲ ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်လား…”
စုဖန်အကြီးအကဲသည် ချက်ချင်းပြစ်တင်မပြောဘဲ ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဘာပြဿနာရှိလဲ… ငါ့မှာ ဧကရာဇ်ဆန်တဲ့ အငွေ့အသက် မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား… ဒါမှမဟုတ် ငါက အရမ်းငယ်လွန်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား…”
သူသည် အများစုမှာ နောက်ဆုံးအကြောင်းကြောင့်ဟု ခံစားရသည်။ ငယ်ရွယ်လွန်းသူကို ဧကရာဇ်ဟု မည်သူက ထင်မည်နည်း။
“ယူချင်းရွှမ်ကို ငါ့ဆီ အပ်လိုက်… ပြီးတော့ အဲ့ဒီကောင်လေးကိုပါ ငါ့ဆီ အပ်လိုက်…”
ထိုအချိန်တွင် ဝံ့ကြွားသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ကောင်းကင်မှ နဂါးရထားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ပုဂ္ဂိုလ်အနည်းငယ် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ ကျင့်စဉ်အဆင့်နိမ့်ကျပြီး ဘေးတွင်ရှိသော လူနှစ်ဦးမှာ သူ့ထက် ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်မားကာ အစောင့်များဖြစ်ပုံရသည်။ ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။
“ရှီသခင်လေး…”
ဝေ့ယွမ်သည် ထိုသခင်လေးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် အနည်းငယ် အားတက်လာပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ချစ်ခင်တွယ်တာမှုများ ပြည့်လျှံလာသည်။
“ယူချင်းရွှမ်… ငါ မင်းတို့ကို နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ… ဒါပေမဲ့ ငါ့လူတွေကို သတ်လိုက်တယ်လို့ မထင်ထားဘူး… မင်းက ငါ့ရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို အမြဲတမ်း ငြင်းပယ်နေတာကလည်း မင်းမှာ ချစ်သူရှိနေလို့ပဲ မဟုတ်လား…”
ရှီသခင်လေးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီကောင်ဘယ်မှာလဲ…”
“ရှီသခင်လေး… သူပဲ…”
ဘေးတွင် နဂါးရထားထဲမှ ယွမ်လုံက ယီထျန်းယွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ မုန်းတီးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“သူက ငါတို့လူတွေကို သတ်ရုံတင်မကဘူး… သူကိုယ်သူ ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်လို့တောင် ပြောသေးတယ်…”
ရှီသခင်လေး၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း…”
ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ လည်ချောင်းမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ညှစ်ခံထားရသည့်အလား စကားတစ်ခွန်းပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။
“မင်းက ငါနဲ့ ရင်းနှီးတယ်လို့ ကြားတယ်… ငါနဲ့ အတူတူ အရက်သောက်ဖူးတယ်… ညီအစ်ကိုလို ခင်မင်ရင်းနှီးဖူးတယ်လို့လည်း ကြားတယ်…”
ယီထျန်းယွမ်က မျက်လုံးကို မှေးကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စပ်ဖြဲဖြဲပြုံးလိုက်သည်။
သူ၏ အမည်ကို အသုံးပြုပြီး အပြင်တွင် လှည့်လည်လုပ်ကြံသူများမှာ ယခု အကြွေးဆပ်ရမည့်အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်သည်။
အခန်း (၆၁၂) ပြီးပါပြီ။