ဧကရာဇ်
Vol. 41 Ch. 613
ယီထျန်းယွမ်သည် ရှီသခင်လေးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မူလအမည်ကို မသိသလို သိရန်လည်း စိတ်မဝင်စားပေ။ ထိုသူသည် မိမိကိုယ်မိမိ သိမှတ်ဖွယ်ရာ အဆင့်အတန်းမရှိသူဟု ယီထျန်းယွမ်က ယူဆထားသည်။
“ရှီသခင်လေး ဒီကောင်က ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ကို အယောင်ဆောင်ထားတာပဲ။ ခင်ဗျားက ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့ဖူးပြီးသားမဟုတ်လား… အခု သူ့ရဲ့အစစ်အမှန်မျက်နှာဖုံးကို ဖွင့်ချလိုက်ပါဦး…”
ယွမ်လုံက နောက်မှ ရယ်မောရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အကန့်အသတ်မရှိသော ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ယီထျန်းယွမ်သည် ယွမ်လုံ၏ရှေ့တွင် သေဆုံးသွားမည်ကို မြင်ရန် သူ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ကို အယောင်ဆောင်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်မည်လား…။
“ဟုတ်တယ် သူက အရင်က ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်လို့ အယောင်ဆောင်ပြီး သူကိုယ်တိုင်က ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်လို့ ပြောခဲ့တာ…”
ဝေ့ယွမ်က ထရပ်လာပြီး လျှောက်သွားသည်။ ယခုအခါ သူမတွင် အားထားရာရှိလာသလို ခံစားရပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ မဖွင့်မပိတ် မလုပ်တော့ဘဲ ယခင်ကထက် ကြောက်ရွံ့မှုလည်း မရှိတော့ပေ။
ရှီသခင်လေးက ဘေးတွင် အားပေးထောက်ခံပေးနေသဖြင့် သူမတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိလာသည်။ ယခင်က ကြောက်ရွံ့မှုများ တစ်စစီ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မာန်ဖြည့်လာသည်။ ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ကို သိရင်းနှီးရှိသူနှင့် ဆက်ဆံရေးရှိခြင်းက သူမကိုယ်သူမ ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်နှင့် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရစေသည်။
ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်၏ လူသိများမှုသည် အလွန်ကြီးမားလှသည်။ တစ်ဦးတည်းဖြင့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးနိုင်သူဖြစ်သဖြင့် မည်သူမဆို အကန့်အသတ်မရှိ လေးစားကြည်ညိုရသည်။ သူသည် လူ့ဘုံလောက၏ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ပုဒ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဘေးတွင် ရှိနေသော ယူရှီချီးက မျက်နှာအရောင်ပြောင်းသွားပြီး အလျင်စလို ရှီသခင်လေးရှေ့သို့ ရောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှီသခင်လေး ယီသခင်ငယ်က ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ကို အယောင်ဆောင်တာ မဟုတ်ပါဘူး… အားလုံးက ကျွန်မရဲ့အမှားပါ…”
ယူရှီချီးက တောင်းပန်ပြီးနောက် ဝေ့ယွမ်က ပို၍ ကျေနပ်မိသည်။
သို့သော် ဘိုင်ယွဲ့အကြီးအကဲက ထရပ်လိုသော်လည်း မထနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒီကောင်လေး မင်းက ဒီမှာ မနေဘဲ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်းပါ…”
လူအားလုံးက ယီထျန်းယွမ်သည် အတုအယောင်ဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင် ရှီသခင်လေးက ခြေထောက်နှစ်ဖက် တုန်ခါလာပြီး သတိပြန်ဝင်လာသည်နှင့် လူအများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအကြား ဝေ့ယွမ်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် တစ်ချက်ရိုက်လိုက်သည်။
“ဖြောင်း”
ကြည်လင်သော အသံတစ်သံ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။
“မင်းက ရဲတင်းလွန်းတယ်… ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ကို မလေးမစားလုပ်ရဲတယ်ပေါ့… သူက ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်အစစ်ပဲ။ အတုအယောင်မဟုတ်ဘူး…”
ရှီသခင်လေးက ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လေးစားသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အရှင်ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ကို ဖူးမြင်ပါရစေ…”
သူ၏ လက်ခြေလေးဖက်သည် မြေပေါ်တွင် ဖိကပ်နေပြီး ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်ရဲချေ။ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသည်။
သူသည် ငိုချင်ယူချင်စိတ်ဖြစ်ပြီး မျက်ရည်ပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။ သူက အပြင်လူများကို ယီထျန်းယွမ်နှင့် အတူတူ အရက်သောက်ဖူးသည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ထိုစကားများသည် ကြွားလုံးထုတ်ပြောဆိုခြင်းသာဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ယီထျန်းယွမ်ကို အနည်းငယ်မျှ ဝေးဝေးကသာ တစ်ချက်ကြည့်ဖူးပြီး သူ၏ ရုပ်သွင်ကို သိရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
အရက်ခွက်မြှောက်ဖို့ရာ သူ့ဖခင်ပင် အဆင့်မမီသည့်အခါ သူကိုယ်တိုင်က အစ်ကိုအရင်းလို ရင်းနှီးသည်ဟု ပြောခဲ့ခြင်းမှာ ကြွားလုံးထုတ်ပြောဆိုခြင်းသာဖြစ်သည်။
ရှီသခင်လေးက ဒူးထောက်လိုက်ချိန်တွင် သူပြောသည့်စကားများကြောင့် လူအားလုံး မှင်တက်မိသွားသည်။ ယွမ်လုံအပါအဝင် ယီထျန်းယွမ်ကို သံသယဝင်နေသူများလည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်သည် သေမင်းတမန်လို တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မထွက်နိုင်ကြတော့ပေ။
လူ့ဘုံလောက၏ ဒဏ္ဍာရီတစ်ဦးသည် ဤသို့ မိမိတို့ရှေ့တွင် ရှိနေပြီး ယခင်ကတည်းက သူ၏ အထောက်အထားကို သံသယဝင်ခဲ့ကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်က မိမိကိုယ်မိမိ ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ယုံကြည်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
ယခုအခါ ရှီသခင်လေးကပင် ဤသို့ ပြောလိုက်သည့်အခါ မည်သူက မယုံရဲပါမည်လား။ သူသာလျှင် ယီထျန်းယွမ်၏ အစစ်အမှန်ရုပ်သွင်ကို တွေ့ဖူးသူဖြစ်သည်။
ဝေ့ယွမ်က သူမမျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ထားရင်း ယီထျန်းယွမ်ကို မှင်တက်မိစွာ ကြည့်နေသည်။ သူမမျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံနိုင်စရာခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယခင်က အသံအကျယ်ကြီးဖြင့် အတုအယောင်ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သူသည် တကယ်တမ်း ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်အစစ်ဖြစ်နေသည်။
ယခုအခါ သူမသည် မျက်နှာပေါ်က နာကျင်မှုကို လုံးဝမခံစားရတော့ဘဲ ဤအခြေအနေကြောင့် အံ့အားသင့်နေသည်။
“မင်းက ငါနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးတယ်လို့ ကြားမိတယ်…”
ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး… အားလုံးက သူ လျှောက်ပြောတာပါ… ကျွန်တော် လုံးဝမသိပါဘူး…”
ရှီသခင်လေးက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ခါးတွင်သိုင်းထားသော ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ယွမ်လုံရှိရာ သားမွေးရထားပေါ်သို့ ဓားဖြင့် တစ်ချက်ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
“မင်းက ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ရဲ့ နာမည်ကို အသုံးပြုပြီး အပြစ်ပြုရဲတယ်ပေါ့… အခု မင်းအသက်နဲ့ အပြစ်ဆေးရမယ်…”
ယွမ်လုံက သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် စိုက်ဝင်နေသော ဓားကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။ ထိုဓားသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသက်ထွက်သွားနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်ပြီး သနားညှာတာမှုမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ရှီသခင်လေးနောက်လိုက်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာရှိခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့အား ဤသို့ ပြတ်ပြတ်သားသား သတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
“ရှီသခင်လေး…”
ယွမ်လုံ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ယီထျန်းယွမ်အပေါ် မုန်းတီးမှုမရှိဘဲ မိမိ၏သခင်ငယ်အပေါ်သာ မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အားလုံးသည် အလိမ်အညာများဖြစ်ပြီး ယီထျန်းယွမ်နှင့် ရင်းနှီးမှုမရှိဘဲ တစ်ခါသာ တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤပြဿနာအားလုံးသည် မိမိသခင်ငယ်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ကို ပြဿနာများစွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ယွမ်လုံသည် လုံးဝအသက်ထွက်သွားသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မလိုလားစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အကြောင်းရင်းကို နားလည်နိုင်သည်။ ရှီသခင်လေးက ဤသို့မလုပ်ခဲ့ပါက နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်တစ်ခုလုံး ထိခိုက်ပေလိမ့်မည်။
“အရှင်ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ် ကျွန်တော့ကြောင့် ဒုက္ခရောက်ရတာ အမှန်ပါ… ကျွန်တော်က လူတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်လို့ ဒီလိုအခြေအနေဖြစ်သွားရတာပါ…”
ရှီသခင်လေးက ကျောပေါ်တွင် ချွေးစီးများစီးကျနေပြီး ဤလှည့်ကွက်ဖြင့် ဖုံးကွယ်နိုင်မည်လားဟု မသေချာပေ။
“ဒူးထောက်စမ်း…”
ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ အကြည့်တစ်ချက်ပြလိုက်သည်နှင့် ရှီသခင်လေးအပေါ် ဖိအားတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ဖိချလာသည်။
“ဘုန်း”
ထိုအသံနှင့်အတူ ရှီသခင်လေး၏ ဒူးနှစ်ဖက်သည် မြေပြင်ထဲသို့ ထိုးနစ်သွားပြီး ဒူးမှ သွေးများ စီးကျကာ မြေပြင်ကို နီရဲစေသည်။ ဤဖိအားသည် မည်မျှပြင်းထန်သည်ကို ထင်ရှားစေသည်။ ၎င်းသည် ဘိုင်ယွဲ့အကြီးအကဲထက် ပို၍ ပြင်းထန်လှသည်။
“ဒီလှည့်ကွက်ကို တစ်ခြားသူတွေနဲ့ ကစားလို့ ရချင်ရမယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့အပေါ်မှာကျရင် အလုပ်မဖြစ်ဘူး…”
ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့နာမည်ကို အသုံးပြုပြီး အပြင်မှာ လိမ်ညာလှည့်စားနေတာ မင်းရဲ့သတ္တိက သေးသေးလေးတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ…”
“ကျွန်တော် အမှားလုပ်မိပါပြီ… အရှင်ဧကရာဇ် ကျွန်တော်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်…”
ရှီသခင်လေးသည် သူ၏လှည့်ကွက်ဖော်ထွက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း ခေါင်းတစ်ဆတ်ဆတ်ကိုင်းပြီး အမှားဝန်ခံလိုက်သည်။ သူ၏ခေါင်းသည် သွေးထွက်နေသည့်တိုင် ရပ်တန့်မနေရဲပေ။
ဤမြင်ကွင်းသည် လူအများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာမဟုတ်တော့ဘဲ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေကြသည်။
အထူးသဖြင့် ကျောက်ဟွယ်မှာ ချွေးစီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခင်က ယီထျန်းယွမ်သည် ဧကရာဇ်ဖြစ်ပါက သူမကိုယ်သူမ ဧကရီဖြစ်မည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါ သူသည် တကယ်တမ်း ဧကရာဇ်အစစ်ဖြစ်နေသဖြင့် သူမသည် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ကြုံတွေ့ရတော့မည်လားဟု တွေးမိသည်။
“ကျွန်မ… ကျွန်မ…”
ကျောက်ဟွယ်က အလျင်စလို ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ငိုချင်ယူချင်စိတ်ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ယီထျန်းယွမ်က ဒူးထောက်စေရန် မပြောသေးခင် ကြောက်လွန်း၍ ဒူးထောက်လိုက်ရသည်။
ယီထျန်းယွမ်က သူမတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဝေ့ယွမ်ပင်လျှင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး မှင်တက်မိစွာ ဘာပြောရမည်မသိ ဖြစ်နေသည်။ ဘိုင်ယွဲ့အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ ထူးခြားလှသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဖြူဖျော့သွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံ စိမ်းဖန့်သွားသည်။ ယခင်က သူမ အပြစ်များခဲ့သော အပြုအမူများကြောင့် ယခု နောင်တအပြည့်ဖြစ်နေသည်။
အကယ်၍ ယီထျန်းယွမ်က တကယ်တမ်း အပြစ်တင်လာပါက သူမတို့ကို သတ်ပစ်လျှင်ပင် မည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ရာ တောင်းဆိုလာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ယူရှီချီးလည်း သူ့ကို မှင်တက်မိစွာ ကြည့်နေပြီး အရာအားလုံးသည် အိပ်မက်ဆန်နေသလို ခံစားရသည်။ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ ဧကရာဇ်သည် ဤသို့ မိမိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ တစ်ခါက အထွတ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်၏ အတုအယောင်အိမ်တော်သခင် ဖြစ်ခဲ့သူသည် ယခုအခါ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
“ထလိုက်ပါ…”
ယီထျန်းယွမ်က ယူရှီချီးနှင့် ကျောက်ဟွယ်ကို ထရပ်ရန် အမှတ်ပြလိုက်ပြီး ကျန်သူများကို ဒူးထောက်ထားစေသည်။
“အရှင်ဧကရာဇ်… ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ဘူးလား…”
ကျောက်ဟွယ်က အလွန်ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ ယခင်က သူမက ဧကရီဟု အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိရင်း အလွန်ရှက်ရွံ့စရာဖြစ်နေသည်။
“ဘာကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ… မသိသူက အပြစ်မရှိပါဘူး…”
ယီထျန်းယွမ်က ဘိုင်ယွဲ့အကြီးအကဲတို့ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေကတော့ ငါ့ကို သေသေချာချာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ရလိမ့်မယ်… ငါနဲ့ နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်က ဘာမှဆက်စပ်မှုမရှိပေမဲ့ အပြင်လူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါ့ဂုဏ်ကို အသုံးချပြီး အာဏာပြတာကို ငါကြည့်မနေနိုင်ဘူး… အထူးသဖြင့် ငါနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ကိစ္စဆိုရင်ပေါ့…”
ဘိုင်ယွဲ့အကြီးအကဲတို့၏ မျက်နှာအရောင်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျောပေါ်တွင် ချွေးစီးများ စိုစွတ်လာသည်။ သူတို့သည် ချက်ချင်း ခေါင်းတစ်ဆတ်ဆတ်ကိုင်းပြီး တောင်းပန်လိုက်ကြသည်။
“ခွင့်လွှတ်ပေးပါ… ကျွန်မတို့ တမင်တကာ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး…”
သူတို့သည် ဆက်လက်၍ ခေါင်းတစ်ဆတ်ဆတ်ကိုင်းနေကြသည်။ ဤအချိန်တွင် ခေါင်းကိုင်းခြင်းသည် မရှက်ရွံ့စရာဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်ရန်နှင့် ဂိုဏ်းကို ထိခိုက်မှုမဖြစ်စေရန်သာ လိုလားကြသည်။
အကယ်၍ ယီထျန်းယွမ်က တကယ်တမ်း ဒေါသထွက်လာပါက ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။
အခန်း (၆၁၃) ပြီးပါပြီ။