ကျွန်ုပ်ပင်ဖြစ်သည်

တစ်နေရာလုံးတွင် ဒူးထောက်ကိုးကွယ်သံများသာ ကြားရပြီး လေထုပင် တောင့်တင်းနေသယောင်။ သို့ရာတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ထွက်ပေါ်လာကာ ဆန့်ကျင်ရဲသူမရှိ။

အထူးသဖြင့် ရှီသခင်လေးသည် ယခုထိတိုင် ဒူးထောက်နေရဆဲဖြစ်ပြီး နဖူးတွင် သွေးနီရဲလျက်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရယူရန်အတွက် ဆက်လက် ဒူးထောက်နေရဆဲပင်။ ထိုအချိန်တွင် ကြာပန်းဖြူစံအိမ်တော်မှ အခြားသူများ သတင်းကြားသည်နှင့် ရောက်လာကြသော်လည်း အားလုံး ဘေးတွင် အသံတစ်စက်မထွက်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသည်။ စံအိမ်တော်သခင်ပင်လျှင် ထွက်လာပြီး ဘေးတွင် အသံမထွက်ရဲဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရသည်။

ကြာပန်းဖြူစံအိမ်တော်၏ ပိုင်ရှင်မှာ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အလှတရားရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူမသည် အိမ်တော်အစေခံတစ်ဦးနှယ်၊ ယီထျန်းယွမ်ဘေးတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဗိုက်ပေါ်တွင်တင်ထားကာ အေးစက်စွာ ရပ်ကြည့်နေရသည်။

သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မဆိုးလှဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်ရှစ်အထိ ရှိသည်။ သို့ရာတွင် ထိုကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ယီထျန်းယွမ်၏အမြင်တွင် လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်သည့်အရာမျှသာဖြစ်သည်။

ဘိုင်ယွီ အကြီးအကဲအပါအဝင် အခြားသူများသည် နဖူးများ သွေးထွက်သည်အထိ ဒူးထောက်နေကြသော်လည်း ကြာပန်းဖြူစံအိမ်တော်သခင်က စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မပြောခဲ့ချေ။

ဤလောကကြီးတွင် အင်အားသည်သာ အဓိကဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ လုပ်ရပ်များသည် မမှန်ကန်သည် ဆိုစေအုံးတော့ သူမတို့သည် ဒေါသကို မျိုသိပ်ထားရုံမျှသာ တတ်နိုင်ကြသည်။ အကယ်၍ ဆန့်ကျင်မှုပြုလျှင် ရလဒ်မှာ ပျက်စီးခြင်းသာဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ယခုအခါ သူမသည် အကြောင်းရင်းအကျိုးကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ပို၍ပင် စကားမပြောရဲခဲ့ပေ။

“ရပြီ…”

ယီထျန်းယွမ်က လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်နှင့် အားလုံး ဒူးထောက်နေရာမှ ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းမော့ကာ သူ့အား ခွင့်လွှတ်မှုတောင်းခံသည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

“ဒီလိုမျိုး သနားစဖွယ်နည်းလမ်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရလိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား…” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ သူ့အား ကြည့်လိုက်သည်။ နဖူးသွေးထွက်သည်အထိ ဒူးထောက်ခြင်းသည်ပင်လျှင် လက်တစ်ဖက်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်ထက်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

ရှီသခင်လေး၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကမန်းကတမ်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“…မဟုတ်ပါဘူး… ကျွန်တော်… ဧကရာဇ်ရဲ့ နာမည်ကို အသုံးပြုပြီး လှည့်စားတာမျိုး တကယ်မလုပ်ခဲ့ပါဘူး… တကယ်ပါ…”

“ဟုတ်မဟုတ်၊ ငါကိုယ်တိုင် လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းစေမယ်။ မင်းတို့ နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်မှာ ဘယ်လောက်အထိ အမွေဆက်ခံသူတွေ ထားရှိထားသလဲဆိုတာ၊ ငါလွှတ်တဲ့သူတွေ ပြန်ယူလာတဲ့ သတင်းပေါ်မှာ မူတည်တယ်...” ယီထျန်းယွမ်က ကျောက်ယွီ အစရှိသူများအား ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။ “မင်းတို့ သုံးယောက်စလုံး သတင်းစုံစမ်းဖို့ သွားပြီး နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်က ငါ့နာမည်ကို အသုံးပြုပြီး ဘယ်လောက်ထိ လုပ်ခဲ့သလဲ စစ်ဆေးလာခဲ့...”

“ဟုတ်ကဲ့… ဟုတ်ကဲ့…”

ဘိုင်ယွီ အကြီးအကဲသည် ပြင်းထန်သော ဖိအားများ ပြေလျော့သွားသလို ခံစားရပြီး ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး အလုပ်လုပ်ရန် ထွက်သွားသည်။ ဝေ့ယွမ်ပင်လျှင် ခေါင်းညိတ်ကာ အလုပ်လုပ်ရန် ထွက်သွားသည်။ ကျောက်ယွီလည်း မကျေမနပ်စကားတစ်ခွန်းမျှမရှိဘဲ၊ မကျေမနပ်ဖြစ်ရန်ပင် မရဲတင်းနိုင်ဘဲ သတင်းစုံစမ်းရန် အလျင်အမြန်ထွက်သွားသည်။

သို့သော် ရှီသခင်လေးတစ်ဦးတည်းသာ ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ဖြူဖျော့လာသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ဤနေရာသို့ လာရောက်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆထားခဲ့သော်လည်း လာရောက်ရုံသာမက သူ၏ မိုက်မဲသော လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်မိသွားသည်ကို မည်သူက ကြိုသိမည်နည်း။

“ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်အရှင်… ကျွန်ုပ်တို့ ကြာပန်းဖြူစံအိမ်တော်ကလည်း သတင်းစုံစမ်းရာမှာ ကူညီဖို့ လူလွှတ်ပေးရမလား… ဒါက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ယဥ်ကျေးမှုမရှိခြင်းအတွက် အနည်းငယ်မျှ လျော်ကြေးအဖြစ်ပါ…” ထိုအခါ ဘေးတွင်ရပ်နေသော ကြာပန်းဖြူစံအိမ်တော်သခင်က ထွက်လာပြီး လေးစားစွာ ပြောသည်။

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ “…ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ကို အကူအညီတောင်းမယ်…”

“ဒုက္ခမဖြစ်ပါဘူး… ဒုက္ခမဖြစ်ပါဘူး…”

ဘိုင်ယွီလျန်က အနည်းငယ်ပြုံးကာ ပြောသည်။ ဒုက္ခဖြစ်စေသည်ဟု ခံစားရသည်ပင်ဖြစ်စေ ထုတ်မပြောရဲပေ။ ဤအခြေအနေသည် အမှန်တကယ်ပင် ရှက်စရာလွန်းလှသည်။

သူမသည် အကြောင်းရင်းအကျိုးကို သိရှိပြီးသည့်နောက် ဤနေရာတွင် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှု မရှိခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒုက္ခဖြစ်သည်ဟု မည်သို့ပြောရဲမည်နည်း။ တကယ်တမ်းတွင် ယီထျန်းယွမ်က သူမတို့ကို လှည့်စားခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ သူမတို့ကိုယ်တိုင်ကသာ ယုံကြည်မှုမရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဘိုင်ယွီလျန်က တပည့်များစွာကို သတင်းစုံစမ်းရန် လွှတ်လိုက်သည်။ ရှီသခင်လေးကတော့ ထိုနေရာတွင်ပင် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထရပ်ရန်ပင် မရဲခဲ့။ ယီထျန်းယွမ်က ထရပ်ရန် မပြောသမျှ သူမည်သို့ထရပ်ရဲမည်နည်း။

ရှီသခင်လေးသည် သတင်းများအနည်းငယ်မျှသာ ပြန်ရရှိရန် မျှော်လင့်နေသော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်များကို ပြန်လည်တွေးတောမိသည်နှင့် ချွေးစေးများ ပိုမိုထွက်လာသည်။

တပည့်များအားလုံးကို သတင်းစုံစမ်းရန် ညွှန်ကြားပြီးနောက် ဘိုင်ယွီလျန်က လေးစားစွာ ခါးကိုင်းကာ စကားစလိုက်သည်။

“…ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်အရှင်က… ကျွန်မကို ရှာနေတယ်လို့ ကြားပါတယ်…”

သူမသည် ယီထျန်းယွမ်က သူမကို အဘယ်ကြောင့် ရှာနေသည်ကို လုံးဝမစဉ်းစားတတ်ခဲ့ပေ။ သူမမှတ်မိသည်မှာ သူမနှင့် ထျန်းယွမ်အင်ပါယာတို့ မည်သည့်ဆက်နွယ်မှုမျှ မရှိသလို ထျန်းယွမ်အင်ပါယာကို ရန်စရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

‘ဒါဆိုရင်…’ သူမ၏အကြည့်များသည် ဘေးတွင်ရှိသော ယူရှီချန်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး ထိုသူမှာသာ အဓိကဖြစ်မည်ဟု ခံစားမိသည်။

ယူရှီချန်၏ ရုပ်ရည်နှင့် စွမ်းရည်များသည် ကြာပန်းဖြူစံအိမ်တော်တွင် ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ သူမကို လိုက်လံချစ်ကြိုက်သူများသည် အလွန်များပြားပြီး ရှီသခင်လေးသည်လည်း ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤအကြိမ်တွင် သူသည် ထျန်းယွမ်အင်ပါယာ၏ နာမည်ကို အသုံးပြုကာ ယူရှီချန်ကို အတင်းအကြပ် လိုက်လံချစ်ကြိုက်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအကြိမ်တွင် သူသည် သံပြားတစ်ခုကို ကန်မိသွားပြီး ယီထျန်းယွမ်နှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်မိသွားသည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။

ဧကရီ ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု တွေးမိသည်နှင့် ဘိုင်ယွီလျန်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဝမ်းမြူးနေသည်။ အကယ်၍ ဧကရီဖြစ်လာပါက ကြာပန်းဖြူစံအိမ်တော်သည် တဟုန်ထိုး မြင့်တက်သွားလိမ့်မည်။ ထိုအခါ မည်သူက သူမတို့ကို ရန်စရဲမည်နည်း။

“မင်းရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့စိတ်ကလေးတွေ သိမ်းထားပါ… ငါဟာ ယူမိန်းကလေးနဲ့ အရင်က တွေ့ဖူးပြီး သူမရဲ့ စိတ်ထားက မဆိုးဘူး။ ငါ့ကို သတိပေးပြီး အကူအညီပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ငါ ဒီလိုထွက်ပြီး ကူညီပေးတာ…” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

ဘေးတွင်ရှိသော ယူရှီချန်က မှင်တက်မိသွားပြီး “…ဧကရာဇ်… ကျွန်မက အရင်က သင့်ကို ကူညီပေးခဲ့ဖူးလား…”

သူမသည် ယီထျန်းယွမ်ကို မည်သည့်အခါကမျှ ကူညီခဲ့ဖူးသည်ဟု လုံးဝမစဉ်းစားတတ်ခဲ့ပေ။ အရင်က တွေ့ဖူးသည်မှန်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောဖူးသလို ကူညီခြင်းအကြောင်းကိုလည်း ပို၍မပြောနိုင်ပေ။

“ဒီလိုလား…”

ယီထျန်းယွမ်က သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်နှင့် ရုပ်ရည်တစ်ခုသည် သူမ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ထိုရုပ်ရည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူက လက်ကို ထပ်မံဝှေ့ရမ်းလိုက်ရာ ရုပ်ပြောင်းမျက်နှာဖုံးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ အခြားသူများကတော့ မမြင်လိုက်ကြပေ။

“ဟုတ်တယ်… သင်ပဲ…”

ယူရှီချန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ယခုမှ ယီထျန်းယွမ်ကို မည်သည့်အခါကတွေ့ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နတ်ဆိုးမိုးကြိုးကျွန်းတွင် တွေ့ခဲ့ဖူးသည်ကို လုံးဝအံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုအချိန်သည် အလွန်ကြာမြင့်ပြီးဖြစ်သဖြင့် သူမ မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုရုပ်ရည်ကို မမြင်လျှင် သူမ တကယ်ပင် မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။

“အခုတော့ သိပြီမဟုတ်လား…” ယီထျန်းယွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးကာ ပြောသည်။ “ကြာပန်းဖြူစံအိမ်တော်က မင်းကို ကောင်းကောင်းမဆက်ဆံရင် ငါ့ရဲ့ ထျန်းယွမ်အင်ပါယာကို လာခဲ့ပြီး မင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့ ရာထူးတစ်ခုကို ငါစီစဉ်ပေးမယ်…”

ဤသည်မှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ လူခေါ်ယူခြင်းဖြစ်သည်။ ဘေးတွင်ရှိသော ဘိုင်ယွီလျန်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်မည့်အစား အလွန်ဝမ်းမြူးနေသည်။ ဧကရီဖြစ်လာနိုင်ခြင်းမရှိသည်ပင်ဖြစ်စေ ထျန်းယွမ်အင်ပါယာတွင် အရေးပါသော ရာထူးတစ်ခုရရှိပါက ကြာပန်းဖြူစံအိမ်တော်ကို အမှန်တကယ် ကူညီပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“အခုလို ချီးမြှောက်တဲ့အတွက် အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်…” ယူရှီချန်သည် မှင်တက်မိသွားသည်။ သူမတစ်ခါမျှ ကိုယ်ပိုင်သတိပေးမှုတစ်ခုက ဤမျှလောက် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိစေနိုင်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ ဧကရာဇ်တစ်ဦးက သူမကို ဤမျှလောက် ဂရုစိုက်ပေးနိုင်မည်ဟု မည်သူထင်မည်နည်း။

ယီထျန်းယွမ်သည် မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။ သူမရုပ်ရည်လှပသည်ဟူသော အကြောင်းဖြင့်သာ ဤသို့ပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ အချိန်တစ်ခုက ယူရှီချန်သည် ထိုမျှလောက် ထူးချွန်သော စွမ်းရည်နှင့် ရာထူးဂုဏ်ဒြပ်ရှိရင်း သူ့အား သတိပေးခဲ့ဖူးသည်မှာ သူမ၏ စိတ်ထားကောင်းမွန်မှုကို သက်သေပြသည်။

စိတ်ထားကောင်းမွန်မှုသည် သူ၏ အဓိကစံနှုန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အဆင့်အတန်းသည်လည်း မနိမ့်ကျသဖြင့် ထျန်းယွမ်အင်ပါယာ၏ ဝန်ကြီးတစ်ဦးအဖြစ် အလွန်သင့်လျော်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးကာ ဘာမှဆက်မပြောဘဲ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဖြင့် ကြာပန်းဖြူစံအိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ ဘိုင်ယွီလျန်က ချက်ချင်း လိုက်ပါသွားပြီး ယူရှီချန်ကိုလည်း လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လိုက်လာရန် အချက်ပြသည်။ ယူရှီချန်ကို ရှာရန် အထူးတလည်လာခြင်းမဟုတ်သည်ပင်ဖြစ်စေ အနည်းငယ်မျှ သဘောကျမှုရှိသည်ဆိုသည်မှာ အခွင့်အရေးရှိသည့် အဓိပ္ပါယ် မဟုတ်ပါလား...။

ယူရှီချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လိုက်ပါလာကာ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် ဝင်လာခဲ့သည်။

“ဟုတ်ကဲ့… မင်းကတော့ ဒီနေရာမှာပဲ ဆက်နေပြီး သတင်းပြန်လာတာကို စောင့်နေ… တကယ်လို့ မင်း တစ်လှမ်းနေရာရွေ့တာနဲ့ အကျိုးဆက်ကို မင်းကိုယ်တိုင်ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်…” ယီထျန်းယွမ်၏ လေသံသည် အလွန်တည်ငြိမ်သော်လည်း ရှီသခင်လေး၏ နားထဲတွင်ကား အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်နေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့… ဟုတ်ကဲ့… ကျွန်တော် တစ်လှမ်းမှ မရွေ့ဝံ့ပါဘူး…”

ယီထျန်းယွမ်က မပြောသည်ပင်ဖြစ်စေ သူသည် တစ်လှမ်းမျှပင် ထွက်မသွားရဲဘဲ ဤနေရာတွင် ဒူးထောက်နေရဆဲဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် အရှက်ရစရာဖြစ်သည်ပင်ဖြစ်စေ အသက်သည်သာ ပိုအရေးကြီးသည်။ ယောက်ျားပီသသူတစ်ဦးသည် ကွေးညွှတ်နိုင်သလို ဆန့်တန်းနိုင်ရမည်။ ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရခြင်းသည် အရှက်ရစရာဟု မမှတ်ယူပေ။

အခန်း (၆၁၄) ပြီးပါပြီ။