တံခါးကြီးကို စောင့်ခြင်း

"ကျောက်စိမ်းဘုရင် လင်ကွမ်းမီးဘုံကျောင်း ဟုတ်လား? ဒီဝမ်လင်ကွမ်းကလည်း ဟွာရှရှန်ကျိုးက နတ်ဘုရားပဲလား ?"

တောင်ကြီးဆီသို့ မျှော်ကြည့်ရင်း ချန်ရှီရဲ့စိတ်တွေ တက်ကြွလာသည်။ ထို​နေရာမှာ မြေပြင်က ရှုပ်ထွေးပြီး မတ်စောက်သည်။ မီးဘုံကျောင်းရဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲနိုင်ဖွယ်ရှိသောကြောင့် တစ်ဖက်ကို အကူအညီ တောင်းရတော့မည်။

"အစ်ကို... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်​တော်တို့ကို အဲဒီဘုံကျောင်းဆီ လမ်းပြ​ပေးနိုင်မလား"

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးက တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ငြင်းဆိုလာသည်။

"ဖုရှန်းမြို့က အကာအကွယ်ပေးဖို့ ငါ့အပေါ်မှာ မှီခိုနေရသေးတယ်... မင်းနဲ့ တောင်ပေါ်ကို လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် နတ်ဆိုးတွေ ကျူးကျော်လာမှာကို ကြောက်ရတယ် မြို့သူမြို့သားတွေလည်း ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ် သူတို့အားလုံး သေကြေပျက်စီးကုန်ကြလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မြို့အပြင်ဘက် မှောင်ရိပ်များထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော နတ်ဆိုးများစွာကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဖုရှန်းမြို့ကို ပြင်းထန်သော အကြည့်ဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူက ပြုံးပြီး။

"ဒီလိုလုပ်ရင်ရော? ဟေးကော်ကို နေခဲ့ခိုင်းလိုက်မယ်....ဟေးကော်ကို ထားခဲ့ပြီး မြို့ကို ကူညီပေးခိုင်းလိုက်မယ်... ခင်ဗျား ကျနော့်ကို မီးနန်းတော်ဆီ ခေါ်သွားပြီး အဲဒီကိုရောက်ရင် ပြန်လာခဲ့ပေါ့"

"ဟေးကော်??"

ဟေးကော်က သူ့ပုခုံးပေါ် လက်သည်းတစ်ဖက်အား လှမ်းတင်လိုက်လေသည်။ တာအိုဘုန်းကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ခွေးကြီးက မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း သူ့စိတ်တည်ငြိမ်မှုက ခဏအတွင်း ပြန်ရောက်လာသည်။

ဤကမ္ဘာကြီးထဲတွင် မကောင်းမှုများ များပြားနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို သူ မအံ့သြတော့ပါ။

"လူကြီးမင်းဟေးကော်သာ ဖုရှန်းမြို့ကို ကာကွယ်ရင် ငါ့ထက် အဆတစ်ရာ ပိုကောင်းမှာပါ..."

ဒါကိုမြင်တော့ ပညာရှင်တွေက :"တာအိုယွီ... ဒါကို သဘောမတူနိုင်ဘူးနော် ငါတို့မြို့ကို ခွေးနက်လက်ထဲ အပ်ထားခဲ့လိုက်ရင်.... လုံးဝ လုံခြုံလိမ့်မယ်!"

ဖုရှန်းမြို့မှ လူများသည် စုရုံးပြီး သက်သာရာရကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကာ သဘောတူ ခေါင်းညိတ်ခဲ့ကြသည်။ တာအိုယွီမှာ တစ်ခုခုလွဲနေပြီဟု ခံစားမိသော်လည်း အကြောင်းရင်းကို အတိအကျ မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဘုံကျောင်းကို လင်ကွမ်းဘုရင်ရဲ့ မီးနန်းတော်လို့ ခေါ်ကြတာတော့ ငါသိပါတယ် လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်ရက်လောက်က တောင်ပေါ်က မြေပြင်ကြီးထဲကနေ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ထွက်လာပြီး ရွှေရောင်အရုပ်တွေ ပေါ်လာတယ်... အဲဒါတွေက ကျောက်စိမ်းဘုရင် လင်ကွမ်းမီးဘုံကျောင်းကလာတာ..နောက်တော့ အဲဒီရွှေပုံရိပ်တွေက တောင်ပေါ်ပြန်ကျလာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့တာပဲ... သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့နေရာက မင်း ရှာနေတဲ့နေရာပဲ အတိအကျတော့ ရှာလို့မရဘူး..."

ချန်ရှီက ပြုံးပြလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ တာအိုအစ်ကို အဲဒါကို ရှာမတွေ့ရင်တောင် ကြီးကြီးမားမားတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

သူတို့ထွက်ခွာခါနီးတွင် ချန်ရှီ ကောင်းကင်ကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

တာအိုယွီသည်လည်း အံ့အားသင့်ကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ပွင့်လန်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်တွင် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီရောင်အလင်းတန်းသည် ကောင်းကင်ကို တွယ်ကပ်သွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့လာသည်။

"အဲဒါဘာလဲ?" မြို့သူမြို့သားတွေက တိုးတိုးလေး မေးမြန်းရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြ၏။

ချန်ရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းတာ!"

ကောင်းကင်၌ ပျံ့နှံ့နေသော အနီရောင်အလင်းတန်းသည် ကျယ်ပြန့်လာသော နတ်ဆိုးလောကကို ကိုယ်စားပြု​ပေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် နတ်ဆိုးမျိုးစိတ်တစ်ခုသည် အနီးနားတွင် အမြစ်စွဲသွားခဲ့ပြီပဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါက နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်း​နေတာပဲ!"

တာအိုယွီလည်း ထိတ်လန့်စွာကြည့်ကာ အော်လိုက်သည်။

"အားလုံး နားထောင်ကြ... ဒီကို ချက်ချင်းလာစု! ငါ့မှော်ပညာကို စုစည်းပြီး မင်းတို့ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်!"

ပညာရှင်တစ်ဦးသည်လည်း မြို့ဆီသို့ ပြေးလာပြီး :"အစာနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို စုလိုက်!"

အခြားအမျိုးသမီး ပညာရှင်က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး :"ချန်ယွိ စားစရာနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ယူဖို့ အချိန်မရှိဘူး... နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှုက မြန်လွန်းတယ် စားစရာနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ထုပ်ပိုးထားရင် ထွက်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

ပညာရှင် ချန်ယွိက သူ့လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"အစာမရှိရင် ငါတို့ ဘာစားမလဲ အပြင်မှာ စားစရာ ဘာမှ မရှိဘူး"

ပညာရှင် အမျိုးသမီးက တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။

“ငါတို့ ရိက္ခာနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ယူ​နေရင် လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

ချန်ယွိလည်း လုံးဝစိတ်ပျက်သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အဝေးက ကောင်းကင်တွင် ထပ်မံ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အနီရောင် ကုလားကာကဲ့သို့ ကောင်းကင်တစ်ခွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာသည်။

ဒုတိယ နတ်ဆိုး နယ်မြေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် နောက်ထပ် အလင်းရောင်တစ်ခုက သူ့မျက်လုံးကို ဖမ်းစားသွား​ပြန်သည်။ ချန်ရှီ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဖုရှန်းမြို့တဝိုက် မြေပြင်မှ အလင်းတန်းများ ပြွတ်ခနဲ တက်လာကာ ကောင်းကင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာပြီးနောက် အမိုးခုံးတွင် ပေါက်ကွဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ အံ့ဩသွား၏။ တာအိုယွီလည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ ငြင်းခုံနေကြသော ပညာရှင်တို့သည်လည်း ရပ်တန့်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေကြသည်။

မိသားစုများနှင့်အတူ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာကြသော မြို့သူမြို့သားများကလည်း အော်ဟစ်ဆဲဆိုကြသည်။ တချို့က ကလေးတွေကို ရှာမတွေ့လို့ နာမည်တွေ အော်ကြသလို ခင်ပွန်းသည်များသည် ဇနီးမယားများအား ပစ္စည်းများထုပ်ပိုးခြင်း မပြုရန်နှင့် ထွက်ပြေးရန်ပြောကာ ရိုက်နှက်​နေခဲ့သည်။ တခြားသူတွေက သူတို့ရဲ့ တုန်လှုပ်နေတဲ့ မိခင်တွေကို ထောက်ပံ့ပြီး ရှေ့ကို ရုန်းကန် ပြေးထွက်လာခဲ့ကြသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် မြို့တွင်းလမ်းများဆီသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူတို့ ကောင်းကင်ကို တစ်ညီတစ်ညာတည်း မျှော်ကြည့်နေကြသည်။ ဖုရှန်းမြို့အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ နတ်ဆိုးနယ်မြေများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပွင့်လန်းလျက်ရှိသည်။

ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော စက်ဝိုင်းဒိုင်းကားများကဲ့သို့ နတ်ဆိုးနယ်မြေများစွာ ဖြတ်သွားကြသည်။ နတ်ဆိုးနယ်မြေရဲ့ ပထမအဆင့်က ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရွာသူရွာသားများသည် အံ့သြမှင်တက်ကာ ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်နေမိကြသည်။ ပညာရှင်အချို့သည် အသိအာရုံများ ပြန်ရောက်လာပြီး တာအိုယွီ မျှော်ကိုးကာ ကြည့်နေကြသည်။

တာအိုယွီသည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ ပြောလိုသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

သူသည် ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ကို မွေးမြူပြီး သဘာဝလွန် တန်ခိုးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ ဤမြို့၏ ကန့်ညောင် ဖြစ်သည်။ ပညာရှင်တို့၏ အမြင်တွင် သူသည် အလုံးစုံနီးပါး တန်ခိုးရှင်ဖြစ်သည်။

ကန့်ညောင်တို့၏ ကျင့်ကြံမှု လမ်းကြောင်းသည် ထူးကဲသော ခွန်အားကို နတ်သဏ္ဌာန်အဖြစ် ပေါင်းစပ်ခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ ဖန်တီးပြီးသည်နှင့် အမွှေးတိုင်များ ဆက်လက်လောင်ကျွမ်းနေချိန်တွင် ၎င်းသည် နတ်အသွင်အပြင်မှ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်မသွားနိုင်သည့် ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

ရွှေကိုယ်ထည် ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကန့်ညောင် တစ်ဦးသည် ဝိညာဉ် သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားနှင့် ညီမျှသည်။ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး နတ်အသွင်ပြောင်းနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူများနှင့်ပင်လျှင် အပြိုင်ဖြစ်သည်။

ငရဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်များ၏ နံ့သာပေါင်းဖြင့် အကျိုးကျေးဇူး ရရှိထားသော မရဏတမန်နှင့် မိသားစုဆယ့်သုံးစုက မရဏတမန် ကဲ့သို့သော တန်ခိုးကြီးနတ်များနှင့် နတ်ဘုရားများသည်ပင်လျှင် ၎င်းတို့၏ ယခင်ထက်ပင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော အမြင့်များအထိ မြင့်မားလာစေရန် ကျင့်​ကြံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဖုရှန်းမြို့သည် လူအနည်းငယ်သာရှိပြီး အမွှေးနံ့သာ အကန့်အသတ်ရှိသော မြို့ငယ်လေးဖြစ်သည်။ တာအိုယွီသည် ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော်လည်း သူ့ခွန်အားမှာ သာမန်သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဆိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် လုံလောက်သော နတ်အသွင်ပြောင်းနယ်ပယ်နှင့်သာ ညီမျှသည်။ အကယ်၍ သူသာ တစ္ဆေနတ်ဘုရား တစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက မြို့ကိုပင် ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယနေ့မြင်တွေ့နေရသည့် နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းခြင်း အကြောင်းဆို စကားထဲတောင် ထည့်မပြောလိုပါ။

"ဝူး!

လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လိုက်သောအခါ ယင်စွမ်းအင်ကြောင့် ညှိုးနွမ်းသွားသော မြို့တွင်းရှိ သစ်ပင်များ ရုတ်တရက် ပန်းပွင့်များ ပွင့်လာ​​လေသည်။ ရှည်လျားသော မြက်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များသည် ယခုအခါ အပွင့်များအပြည့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ဘဲတစ်ကောင်သည် အံ့အားသင့်နေသော လူအုပ်ကြားမှ ခုန်ထွက်လာစဉ် ဇတ်ခနဲ ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာပြီး လည်ပင်းမှာ သွေးတွေရွှဲနေတဲ့ ပန်းပွင့်လေး ပေါ်လာသည်။

ထိုအခိုက် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ပါးလွှာသော ပွင့်ချပ်တစ်ချပ်ကို ခွာရန် သူမမျက်နှာကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ပန်းပွင့်အလွှာကို ခွာပြီး နောက်အလွှာကို အရူးအမူးခြစ်ကာ ခွာထုတ်လိုက်သည်။

"ခွာ​နေတာ ရပ်လိုက်တော့!"

အမျိုးသမီး ပညာရှင်က ပြေးလာပြီး တားလေ၏။

"ထပ်ပြီး ခွာ​နေရင် သေသွားလိမ့်မယ်!"

မြို့သူမြို့သားများ ကမောက်ကမတွေ ဖြစ်လာကြသည်။ တချို့က မျက်နှာတွေ ယားယံလာသလို တချို့ကျတော့လည်း ခေါင်းနောက်ကို မရဲတရဲ ကုတ်ခြစ်နေကြ၏။ သို့သော် ယားယံမှုက လျှင်မြန်စွာ ပိုဆိုးလာခဲ့သည်။

"သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး!"

လူတစ်ယောက်က သူ့ခေါင်းကိုကုတ်ဖို့ လက်ကိုမြှောက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ခဏကြာတော့ သူ့ခေါင်းရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ပွင့်ချပ်တွေ အစီအရီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ခြစ်လေလေ ယားယံလေဖြစ်သည်။ ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခါလိုက်သည်နှင့် သူ့ခေါင်းတစ်ခုလုံးသည် ဝေ့ဝဲနေသော ပန်းပွင့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ ပွင့်ချပ်များက သွေးများဖြင့် ရွှဲနေရာ ထူးခြားစွာ တောက်ပ​နေသော အရောင်တစ်ခုအလား။

"ဟားဟား.. နောက်ဆုံးတော့ မယားတော့ဘူး!"

ထိုလူက သူ့လည်ပင်းကို ဖိထားသော်လည်း ပန်းပွင့်ကြီးသည် မည်သည့်နေရာက အော်ပြောလိုက်သည်မသိ။

တာအိုယွီလည်း လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားရှာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ရှီဆီက အသံထွက်လာသည်-

"ဟေးကော်! ဒါကို မင်းလက်ထဲ ထားခဲ့မယ်... နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှုကို နှိမ်နှင်းလိုက်!"

တာအိုယွီ ရူးသွပ်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး! ငါတို့အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ... နတ်ဆိုးနယ်မြေက ဒီမှာရှိနေတာ... ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး ငါတို့လုပ်ရင်တောင် အပြင်ဘက်မှာ နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်း​နေတာတွေ ရှိနေ​သေးတယ်... အသက်အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီ... ပျက်စီးသွားပြီ ငါတို့အားလုံး သေကုန်လိမ့်မယ်!"

ရုတ်တရက် ဟေးကော်သည် ဖုရှန်းမြို့ တစ်ခုလုံးထက် ကြီးလာလေသည်။ ခေါင်းမှအမြီးအထိ ရှည်လျားသော တောင်တန်းသားရဲတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏အစစ်အမှန် ပုံစံကို ထုတ်ဖော် ပြသလိုက်သည်။ တောက်လောင်နေသော နတ်ဆိုးမီးများက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တောက်လောင်ကာ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ကျယ်လောင်သော ဟောက်သံက မိုးခြိမ်းသံကြီးလိုပဲ နားပင်းနေသူများပင် အလန့်တကြား လှည့်ပတ်ကြည့်ကုန်သည်။

ဖုရှန်းမြို့မှ နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှု အားလုံးကို ဖြိုခွင်းပစ်သည်။ လူတိုင်း၏ ကိုယ်အတွင်းမှ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ရပ်တန့်သွားပြီး ပြောင်းလဲသွားသော ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက ဆက်လက် မပြောင်းလဲတော့ပေ။

သို့သော် ပန်းတစ်ပွင့်နှင့် စွန်းထင်းနေသော ခေါင်းကတော့ ပြန်မပြောင်းသေးပေ။ နတ်ဆိုးကို သတ်ပြီး နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းခြင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်မှသာ ၎င်းတို့ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိနိုင်လိမ့်မည်။

တာအိုယွီသည် သူ့ရှေ့မှ ဧရာမခွေးနက်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အရင်က ခွေးနဲ့တူရဲ့လား?

"ဝုတ်!"

ဟေးကော်က ချန်ရှီကို ဟောင်လိုက်သည်။ ချန်ရှီက ခေါင်းညိတ်ပြီး။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ဒီနတ်ဆိုးက မင်းကို လိုက်ရှာပြီး မင်းကို ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားမှာ သေချာတယ်... ရှစ်ကျီ ထွက်လာပြီး ကူညီလိုက်!"

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် တာအိုယွီသည် ချန်ရှီ၏ဦးခေါင်း အနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်ထဲမှ အချိုးမညီသော ဦးခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရုပ်သွင်သည် အရပ်ရှည်လာသည်နှင့်အမျှ နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်များလည်း လျှံထွက်လာသည်။

"ရှစ်ကျီ... ငါဒါကို မင်းနဲ့ ဟေးကော်လက်ထဲ ထားခဲ့မယ်"

"မင်းရဲ့အမိန့်ကို လေးစားပါတယ်!"

မယ်မယ်ရှစ်ကျီက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

တာအိုယွီ မယ်မယ်ရှစ်ကျီကို တအံ့တသြ ကြည့်နေသည်။ ဒီခေါင်းကြီးမိန်းမဆီက သူရလာတဲ့ ဖိနှိပ်မှုက ဟေးကော်ထက်တောင် ပိုပြင်းထန်လေ၏။ ချန်ရှီသည် သူ့အား နောက်ဆုံး သတိမမူမီချိန်အထိ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်​နေခဲ့သည်။ ချန်ရှီက မြို့ပြင်သို့ ရောက်နေပြီဟု မြင်သဖြင့် အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူ ချန်ရှီရှိရာသို့ အမြန်သွားကာ ထိုလူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သတ္တိကို စုစည်းလိုက်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ လူကြီးမင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ချန်ရှီ ပြန်မဖြေခင်မှာပဲ သူ့ဘေးမှာ ရှိတဲ့ ကျူးရှို့ချိုင်က ပြောလာသည်။

"သူက တစ်ချိန်က က​လေးပညာရှင်... လက်ရှိ ထိပ်တန်း ပညာရှင် ဖြစ်သလို ရှင်းကျိုးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင် ချန်ရှီလည်း ဖြစ်တယ်... တစ်ဆယ်လေး အနောက်ဘုရင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ယူလာဖို့ မမေ့နဲ့ဦး!"

တာအိုယွီစိတ်ထဲတွင် ခံစားချက် မုန်တိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်- "ဘုရင်အစစ်လား? သူက အနောက်ဘုရင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား ဒါပေမယ့် သူက ဆယ်ကျော်သက်ပဲရှိသေးတာ ရှင်းပါတယ်..."

ချန်ရှီ တုံ့ပြန်ပြီး သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အနောက်ဘုရင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးက သစ်သားလှည်းထဲကနေ ပြေးထွက်လာလေသည်။

ကျူးရှို့ချိုင်က သူ့​ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်ထဲသို့ ပျံသန်းကာ နတ်ကွန်းပေါ်တွင် ဆက်လက်ထိုင်နေခဲ့သည်။

"တစ်ဆယ်လေး ဒီနတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှုမှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီ... ဒီနတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှုတွေ ရုတ်ချည်း ဖြစ်လာတာ..."

ချန်ရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျ​နော်လည်း အဲဒီလိုပဲ သံသယဖြစ်မိတယ်... နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှုတွေ အများကြီး တပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲတာက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး! ဒီတောင်ကို တမင်ရည်ရွယ်ပြီး ပစ်မှတ်ထား​နေသလိုပဲ... ဒီနတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှုတွေက ဒီတောင်ကို ဝန်းရံထားသလိုပဲ... ဆရာ... ဆရာ ဘုရင်လင်ကွမ်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား"

ကျူးရှို့ချိုင်က ခဏလောက် စဉ်းစားနေသည်။

"ငါတို့ ကျူးမိသားစုရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် ဝမ်လင်ကွမ်းက တံခါးစောင့်ဖြစ်မယ်"

"တံခါး​နတ်ဘုရား?"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။ နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းခြင်း၏ ဦးတည်ရာကို သုံးသပ်ကြည့်လျှင် ဤနတ်ဆိုး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ဘုရင်လင်ကွမ်းကို ပစ်မှတ်ထားနေပေလိမ့်မည်။ သူသတိပြန်မရခင်မှာ သူတို့ရဲ့ နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှုတွေကို အသုံးချပြီး သူ့ကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ လုပ်နိုင်သည်။

တံခါး​နတ်ဘုရားနှင့် ဆက်ဆံရန် ထိုကဲ့သို့သော အတိုင်းအတာအထိ သွားဖို့ လိုအပ်ပါရဲ့လား။

"ဆရာ... ဘုရင်လင်ကွမ်းကို ဘယ်မှာတွေ့တာလဲ"

"မီးဘီးဘုရင်လင်ကွမ်းလို့ ခေါ်တဲ့ မှော်နည်းပညာ အမျိုးမျိုးကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကနေ ဖြစ်မယ်.. ဒါပေမယ့် သူ့မှာ နာမည်ပဲ ရှိတာ အကြောင်းအရာ​တွေတော့ မရှိ​တော့ဘူး... အဲဒီကျင့်စဥ်က ပျောက်သွားပြီ"

ချန်ရှီ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်သည်။ စစ်မှန်သောဘုရင်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင်လည်း ထိုသို့သော ကျင့်စဉ်မျိုး မပါဝင်ပါ။

"ဘယ်သူက တံခါးကို စောင့်နေတာလဲ"

"ငါမသိဘူး... ဒါပေမယ့် တံခါးနတ်ဘုရားတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းက သိပ်ပြီးတော့ မမြင့်ဘူး"

ချန်ရှီ ပိုလို့တောင် အံ့သြသွားသည်။ အကယ်၍ နတ်ဆိုးများစွာသည် ဘုရင်လင်ကွမ်းကို ကိုင်တွယ်ရန် ရောက်ရှိလာတာ မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့ တခြားမည်သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနိုင်သေးလဲ။

"သူတို့ ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာများလား"

ကျူးရှို့ချိုင် ညည်းညူလိုက်သည်။

ချန်ရှီသည် တာအိုယွီနောက်က လိုက်ရင်း တောင်ပေါ်က မြင့်မားသောနေရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ့အကြည့်ကနေ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျယ်ပြောလှသော မြေကြီး၊ ရေကန်များ၊ စိမ့်များနှင့် တောင်တန်းများ အလယ်တွင် ကြီးမားသော ပန်းပွင့်များ ပွင့်နေသည်ကို မြင်ရလေ၏။ နတ်ဆိုးပန်းများသည် ဧရိယာဧကများစွာ လွှမ်းခြုံထားသော်လည်း ပွင့်မလာသေးဘဲ အဖူးပုံစံဖြင့်သာ ရှိသေးသည်။

ပန်းအဖူးများက အသက်ရှုနေသလိုမျိုး ကြီးထွားလာလိုက် ကျုံ့သွားလိုက်ဖြင့်။ တစ်အောင့်ကြာသော် ဖူးပွင့်များ ပွင့်ထွက်သွားလာပြီး ကြီးမားသော ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ နောက်ကျောကို သွယ်လျသော ၀တ်ဆံဖိုများဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။

အရပ်ရှည်သော ရုပ်သွင်သည် လေထဲတွင် ပျံဝဲကာ မလှုပ်မယှက်သာ။

"ဒါက အသွင်ပြောင်း​နေတဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးစေ့ပဲ.. အလားတူမျိုးစိတ်တွေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိတယ်!"

ချန်ရှီသည် သူ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို စုစည်းကာ တာအိုယွီနောက်သို့ အမြန် လိုက်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီ သူတို့ ချောက်ကမ်းပါးသို့ ရောက်သည်။ ချန်ရှီ နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်သောအခါ ပန်းပွင့်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားသော ရုပ်ပုံက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ညှိုးနွမ်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့်သာ ကျန်ခဲ့သည်။

ချန်ရှီ လန့်သွားသည်။

"နတ်ဆိုးတွေ လှုပ်ရှားနေပြီ... ငါတို့ မြန်မြန်လုပ်ရမယ်!"

တာအိုယွီ: "ဒီနားမှာ ရှိသင့်တယ်!"

ချန်ရှီသည် ညှိုးနွမ်းနေသော သစ်ရွက်ခြောက်လက်တစ်ဆုပ်စာကို ကိုင်ကာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ငှက်က​လေးတို့သည် နေရာတိုင်းတွင် ပျံဝဲကာ ဘုရင်လင်ကွမ်း၏ မီးနန်းတော်ကို ရှာဖွေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်များနှင့် သစ်တောများကို ရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့ရပေ။

ချန်ရှီ နတ်ဝိညာဥ်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ အမြင့်မှ ငုံ့ကြည့်ပေမယ့် မည်သည့် ဘုံဗိမာန်များနှင့် ဘုံကျောင်းများ၏ ခြေရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့။ အဝေးက နတ်ဆိုးပန်းတွေကသာ ညှိုးနွမ်းပြီး နတ်ဆိုးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ချန်ရှီ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ့လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့ ညှိုးနွမ်းနေသော အဝါရောင် သစ်ရွက်ခြောက်များ လွင့်ပျံလာသည်။ သူသည် အားပြင်းသော ချီ၏ လေပြင်းကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သေနေသောအရွက်များသည် ငှက်ငယ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ရင်း ပျံသန်းသွားကြရာ သူ့ရှာဖွေမှုမှာ ပို၍ စေ့စေ့စပ်စပ် ဖြစ်လာ​သည်။

"တွေ့ပြီ!"

ချန်ရှီသည် မီးလောင်နေသော သစ်ရွက်ခြောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော ငှက်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ ချက်ချင်းထကာ ခြေဖဝါးအောက်မှ လျှပ်တစ်ပြက် လျှပ်စီးကြောင်းတွေ ဖြာထွက်လာ၏။ ငှက်ကလေး ပြာကျသွားသော ပြာများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

သူ့လက်ချောင်းကို မြှောက်ကာ ညင်သာစွာ ထိကိုင်လိုက်ရာ ပူလောင်နေသေးသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချန်ရှီရဲ့ မျက်လုံးများ ရုတ်ချည်း တောက်ပလာကာ သူ့လက်ဖဝါးကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်ပြီး အော်လိုက်သည်။

"ကိုယ်ထင်ပြ!"

"ဝုန်း!"

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွန်းလင်း တောက်ပနေသော နံရံတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ဤအတားအဆီး၌ စာရွက်မရှိ၊ ရွှေစုတ်တံဖြင့် ရောစပ်ကာ လေထုထဲတွင် တိုက်ရိုက်ရေးပြီး တံဆိပ်ခတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတံတိုင်း၏ အနောက်တွင် ရှေးဟောင်း ဘုံကျောင်းတစ်ခုရှိသည်။

ချန်ရှီ တံဆိပ်ခတ်ထားသော စာလုံးများကို စစ်ဆေး​ကြည့်သည်။ ၎င်းတို့သည် မီးနှင့် မိုးကြိုး အဆောင်လက်ဖွဲ့က လာတာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ဘေးတွင် နတ်ဘာသာစကားဖြင့် ရေးသားထားသော မီးနှင့် မိုးကြိုးလိုင်းများကို သရုပ်ဖော်ထားသည်။

အဘိုးနှင့် ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ ချန်ထားခဲ့သော လော်ထျန်းတကျောက်၊ ကျိုးထျန်းတကျောက်ထဲမှာ တချို့စာလုံးတွေ မပါဝင်ပါ။

"လော်ထျန်းတကျောက်နဲ့ ကျိုးထျန်းတကျောက်ထက် ပိုမြင့်တဲ့ အစီအရင်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်!"

သူသည် ဤစာလုံးများကို အလွတ်ကျက်ပြီး တံဆိပ်ခတ်ထားတာကို ဖြေရှင်းပစ်ဖို့ ချက်ချင်း ကြိုးစား​တော့သည်။ အ​ဆောင်ဆွဲ မှော်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် စည်းတံဆိပ်ကို အမြန်ချိုးဖျက်ကာ ကျောက်စိမ်းဘုရင်၏ လင်ကွမ်းမီးဘုံကျောင်း မီးနန်းတော်ရှေ့သို့ ရောက်လာရှိခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖုရှန်းမြို့ အပြင်ဘက်တွင် ဟေးကော်သည် အားကောင်းသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာကာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ကာ ဟောက်သံများ ကြီးထွားလာသည်။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီကလည်း အားကောင်းမောင်းသန် အရိပ်အယောင်ကို ခံစားမိလေသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ သံတမန်ကြီးရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရှက်မခွဲဘဲ သတ္တိနည်းနည်းပြရမှာပေါ့... ဟမ့် ဒီနတ်ဆိုးတွေက ဖုရှန်းမြို့ကို လာနေပုံလည်း မပေါ်ဘူး"

ဟေးကော် သတိအပြည့်ဖြင့် ရုတ်တရက် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ နတ်ဆိုးတွေဟာ အရှေ့က တောင်ပေါ်ကိုသာ ပြေးနေကြလေ၏။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီ: "သူတို့ပစ်မှတ်က သံတမန်ကြီး!"

ချန်ရှီသည် ကျောက်စိမ်းဘုရင် လင်ကွမ်းမီးဘုံကျောင်း ရှေ့တွင်ရပ်ကာ နက်နဲသော ဝင်းကြီးကို ကြည့်နေ၏။ ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တစ်ဆယ့်နှစ်ထပ်နှင့် အမြင့် တစ်ဆယ့်ခြောက်ပေ သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ခုနစ်ပေ ရှိသော ရွှေဘုရားတစ်ဆူ တည်ရှိ​နေသည်။ တံခါး၊ ပြတင်းပေါက်တွေ မရှိ။ သူ နီးကပ်လာသောအခါတွင် ဘုရားတစ်ဆူရဲ့ အသွင်က နည်းပါးသွားပြီး မှော်လက်နက်ကြီးတစ်ခုနှင့် ပိုတူလာသည်။

"ရွှေကြာပွတ်ဖြစ်မယ်... ဒါပေမယ့် အရမ်းကြီးတယ်"

ချန်ရှီ ကြာပွတ်ကို မော့ကြည့်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

မီးနန်းတော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တန်းစီထားပြီး နတ်ကွန်းနောက်တွင် နတ်ကွန်းများစွာ ပါရှိသည်။ ပင်မခန်းမကလည်း နက်နဲပြီး ကျယ်ဝန်းကာ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် နတ်ကွန်းငါးရာ တန်းစီထားသည်။

"နတ်ဘုရားငါးရာ..."

ချန်ရှီ ထိတ်​လန့်​သွားသည်​။

"ဘုရင်လင်ကွမ်းက ဘယ်သူ့တံခါးကို စောင့်နေတာလဲ ဘယ်သူ့တံခါးက နတ်ဘုရားငါးရာလိုတာလဲ"

သူပြောပြီးသည့်အခိုက် ဗဟိုနတ်ကွန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရုပ်ပွားတော် မရှိသော်လည်း ဘယ်ဘက်၌ ကောင်းကင်စစ်သူကြီးလင်ကွမ်း တာအိုအရှင်ဟွရှန်း၊ ညာဘက်တွင် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် စစ်သူကြီး၊ နတ်အရှင်ယီးချိ ရှိသည်။

ချန်ရှီ: "ဒါဆို သူက ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ရဲ့ တံခါးကို စောင့်နေတာပေါ့...."