နတ်ဘုရားများ၏ တာအိုရိုးရာ

သံတုတ်ကြီးအောက်မှာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရပ်နေ၏။ အဘိုးအို၏ မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် မျက်ခုံးမွှေးများသည် မီးခိုးရောင်ရှိသော်လည်း သူ့မျက်နှာအသားအရေပြားမှာ လူငယ်တစ်ဦးလိုပင်။

လူငယ်သည် ၁၄၊ ၁၅ နှစ်မျှသာ ရှိသေးပြီး ငယ်ရွယ်နုပျိုသော အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့် သန်စွမ်းမှုတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားထားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှေးခေတ်ပုံစံကို ရောင်ပြန်ဟပ်သည့် အဝတ်အစားများ ၀တ်ဆင်ထားပြီး ၀တ်စုံများကို အဓိကအားဖြင့် အနက်နှင့် အနီရောင်ကို သုံးထားသည်။ အဘိုးအို၏ လက်ဖဝါးသည် သံပေတံကို ပိတ်ဆို့ထား၏။

သူ့လက်ဖဝါးတွေ ညှိုးနွမ်းသွားပေမယ့် ကြီးမားလှတဲ့ အနက်ရောင် သံတုတ်​ကြီးကို နည်းနည်းလေးတောင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့အောင် တားထားနိုင်ဆဲ။

ရုတ်​တရက်​ ချန်ရှီရဲ့အသံက ဟိန်းထွက်လာသည်။

"ထွက်​သွားချင်​လို့လား? မင်းတို့ ထွက်သွားနိုင်မှာလား?"

ဘုရင်လင်ကွမ်း၏ မီးနန်းတော်တည်ရှိရာ တောင်ထိပ်မှလည်း ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ မိုးခြိမ်းသံကြီးက သူတို့ဆီသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်သံတုတ် အထက် ကောင်းကင်ယံသို့ မိုးကြိုးမုန်တိုင်း ကျရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ချန်ရှီသည်လည်း ၎င်း၏အစွန်အဖျားကို လှမ်းတက်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ကောင်းကင်သံတုတ်သည် အလျားသုံးလက်မအထိ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွားကာ လေထဲသို့ တဟုန်ထိုး ခုန်တက်သွား၏။

ချန်ရှီသည် ဓားသွားလို လက်ချောင်းကို ရင်ဘတ်ရှေ့မှာ ချထားသည်။ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်သည်။ အသက်ကြီးတစ်ကောင်၊ လူငယ်တစ်ယောက်။

ဤနတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှုက တမင်တကာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု သူ သံသယဝင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပါပြီ။

မရဏကမ္ဘာတွင် နတ်ဆိုးများ ပေါများသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အသွင်ပြောင်းနှုန်းက တစ်ပြေးညီတည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှုက ဘုရင်လင်ကွမ်း၏ မီးနန်းတော်တစ်ဝိုက်ကို ဗဟိုပြုနေသည်။ ရှင်းနေသည်မှာ ၎င်းတို့သည် ဘုရင်လင်ကွမ်း ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းမှ တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီး မီးနန်း​တော်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားအားလုံးကို နတ်ဆိုးများ သုတ်သင်နိုင်ပစ်နိုင်အောင် ကြိုးပမ်းစေချင်ခြင်းပင်။

ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအိုသည် မျှော်ကြည့်နေတုန်း ချန်ရှီ၏ အကြည့်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် လူငယ်၏လက်ကို လှမ်းဆွဲကာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ ထိုခြေလှမ်း တစ်လှမ်းတည်းဖြင့်ပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် မိုင်တစ်ရာဝေးကွာနေပြီ ဖြစ်သည်။

"နေခဲ့စမ်း!"

ချန်ရှီ သူ့ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြီး ဆောင့်ချလိုက်သည်။ ချန်ခွမ်းပြောင်းလဲမှုက ပေါက်ကွဲသံနဲ့အတူ လွှတ်ထုတ် ခံလိုက်ရပြီး အဖိုးအိုသည် ဒုတိယ ခြေလှမ်းကို လှမ်းနေစဥ် ရုတ်တရတ် ဘယ်လိုမှ မထွက်ခွာနိုင်​တော့သလိုပင် သူ၏ မူလနေရာသို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်​ရောက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ရှီက သူ၏ဓားလက်​ချောင်းကို ရှေ့သို့ထိုးလိုက်ရာ ကောင်းကင်သံတုတ်က အဘိုးကြီး၏ မျက်ခုံးများကြားသို့ ပျံတက်သွားသည်။ အဘိုးအိုသည် အံ့အားသင့်သွားကာ နောက်ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ပြန်ဆုတ်မည့်အစား ကောင်းကင်သံတုတ်ဆီသို့ အားသွင်းကာ တိုးလာခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုမှော်အစွမ်းလဲ!"

ကလေးလိုအဘိုးအိုက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သံတုတ်ကို လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူဒီလိုလုပ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိသွား၏။ ကောင်းကင်သံတုတ်သည် သူ့လက်နှစ်ချောင်းကြားမှ လွတ်ထွက်သွားသည်။ သူ့လက်ချောင်း ခွန်အားနဲ့တောင် ၎င်းနဲ့ မယှဉ်နိုင်တော့ချေ။

ကောင်းကင်သံတုတ်ဟာ အံ့ဩလောက်အောင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သူ့ဆီသို့ ပြေးလာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ခွမ်းပြောင်းလဲမှုကလည်း သူ့ခေါင်းပေါ်၌ ပေါ်ထွက်လာ၏။

အစောပိုင်းတွင် ချန်ရှီသည် ကောင်းကင်သံတုတ်ကို အဝေးမှ မြှောက်ကာ ဖိချေခဲ့ပြီး သူ့ဘက်ကလည်း မယုံနိုင်လောက်သော အလေးချိန်ကို တွန်းလှန်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ချန်ရှီက သူ့ကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ သံတုတ်ရဲ့ ချဲ့ထွင်မှုကို အသုံးချပြီး သူ့ကို ဖြိုခွင်းဖို့ တွန်းအားပေးနေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ချန်ရှီ အသေအကြေ မတိုက်ခိုက်တဲ့အတွက် အဘိုးကြီးမှာ ခဏလောက် စိတ်ရှုပ်သွားတာကြောင့် ခုခံနိုင်စွမ်း လျော့သွားခဲ့သည်။

အဘိုးအို: "ကလေးပညာရှင်... မင်းက ဂုဏ်သတင်းနဲ့အညီ ရှင်သန်နေတာပဲ မင်းရဲ့ မှော်ပညာကို အသုံးချနည်းက တကယ့်ကို မွန်မြတ်တယ်... မင်းကို ငါ့နယ်ပယ်နဲ့ပဲ ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ်"

သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်သံတုတ်လည်း ၎င်းနှင့် တိုက်မိသွား၏။ ကလေးလို အဖိုးအိုက ပြုံးပြီး။

"ဒါက အဖိုးတန် အမတပစ္စည်း.... မင်းလက်ထဲ ရောက်သွားရင် အမှိုက်ပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... မင်းအတွက် ငါ စောင့်ရှောက်ထားပါရစေ!"

မိုင်ထောင်ချီရှိသော ကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေ တစ်ခုအတွင်း အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားသည်။ ကောင်းကင်သံတုတ်ကို မျိုချခါနီးတွင် ရှောင်သွမ့်နှင့်အတူ ကျူးရှို့ချိုင် ပျံတက်သွား၏။ ကျူးရှို့ချိုင် သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး ရိုက်ချလိုက်သည်။ ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအိုသည်လည်း သူ့အမူအရာ ပြင်းထန်လာကာ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေ၏။

သူတို့ရဲ့လက်ဖဝါးတွေ ထိလိုက်တာနဲ့ ကျူးရှို့ချိုင်ရောင်ဝါက တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကျူးရှို့ချိုင် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ လျှာကို ထုတ်ကာ လျှာကိုထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ ရင်ဘတ်တစ်လျှောက် ပေတစ်ရာကျော်အထိ ရိုက်ထုတ်ပစ်သည်။

ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအို၏ မျက်နှာကြီးက နီမြန်းလာကာ အနောက်ကို ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရတာကြောင့် ကောင်းကင်သံတုတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ ကောင်းကင်သံတုတ်ကလည်း လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွားပြီး အလင်းတန်းတွေကြားမှ လွတ်မြောက်သွားသည်။

ကလေးလိုအဘိုးကြီး ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်ခင်မှာ ချန်ရှီသည် သူ့ဘေးနားက မိန်းကလေးကို မြှောက်ပြီး သူ့ဘက်ကို တွန်းပို့နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်စက္ကန့်မျှ မတုံ့ဆိုင်းဝံ့တော့ဘဲ အတုအယောင်နယ်မြေရဲ့ စွမ်းအားကို ဆင့်ခေါ်ကာ လက်ဖဝါးဖြင့် စက်ဝိုင်းပုံ ဆွဲလိုက်သည်။ သူ့နောက်ကွယ်မှ အတုအယောင် နယ်မြေသည် ခရမ်းရောင်ပြောင်းသွား၏။ တောက်ပနေသော ခရမ်းရောင်ရောင်ဝါက ရှောင်သွမ့်ဆီသို့ ဦးတည် ပြေးထွက်သွားသည်။

ရှောင်သွမ့် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခရမ်းရောင် ရောင်ဝါကို တားဆီးရန် အရူးအမူး ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဝုန်း!

ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအိုသည် လူငယ်ကို နောက်ပြန်ဆွဲယူကာ မိုင်တစ်ရာကျော်အထိ ပျံသန်းသွား၏။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းက သွေး​တွေ ထွက်ကျနေသည်။ အပေါ်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကင်သံတုတ်က လေချွန်သံနဲ့အတူ ထပ်ပြီး ပြိုကျနေပြန်ကာ ကောင်းကင်က ပြိုကျနေတဲ့ တိုင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းကို တားဆီးဖို့ သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပေမယ့် သူ့ကိုယ်သူ မကူညီနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အော်သံနှင့်အတူ ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်ကျလာသည်။

"ဆရာ!"

လူငယ်လည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွား၏။ အခုနလေးတင်ကမှ ချန်ရှီနှင့် အခြားသူများသည် သူ့ဆရာလက်ထဲ ရောက်နေခဲ့သော်လည်း ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာရရန် ​ရသွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။

အဘိုးအိုသည် တာအိုနှင့် ပေါင်းစည်းရင်း ဉာဏ်အလင်းရရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းမျှသာ ဝေးပြီး မဟာယာနနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကို အတွေ့အကြုံ တစ်ခုပေးဖို့ ထွက်လာခဲ့၏။ သို့တိုင်၊ ထိုကဲ့သို့သော တန်ခိုးကြီးသခင်သည် လူငယ်တစ်ဦး၊ ကြိုးဆွဲချယောက်ျားနှင့် လှပသော မိန်းကလေးကြောင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားခဲ့သည်။

ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအိုသည် သူ့သွားများကို အံကြိတ်ကာ အလင်းကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူကာ ပေါင်းစည်းခိုင်းလိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်သံတုတ်အား အစွမ်းရှိသမျှဖြင့် အထက်သို့ တွန်းကာ လူငယ်အား အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သံတုတ်ကြီးသည် လေသံများနှင့်အတူ ဆင်းသက်ပြီးနောက် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ခုန်တက်လာ​ပြန်သည်။

လူငယ် နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကြိုးဆွဲချ သရဲတစ္ဆေနှင့် ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတို့ လိုက်ပါလာသည့် ချန်ရှီသည် သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာ​နေကာ ပြဿနာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပစ်ရန် ကြံရွယ်ထားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ထိုစဥ် ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအိုက အမြင့်ပေတစ်ပေကျော်ရှိ မျိုးစေ့တစ်ခုကို ကြဲချလိုက်၏။ အစေ့သည် ချက်ချင်း အမြစ်စွဲကာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး မကြာမီ အပွင့်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ နတ်ဆိုးအလင်းတန်းတစ်ခုက အဖူးကနေ ကောင်းကင်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီသည် သံတုတ်ကို ကိုင်ကာ ပြင်းထန်သော အသံနှင့်အတူ နတ်ဆိုးပန်းပွင့်ပေါ် ရိုက်ချလိုက်တာကြောင့် မပေါက်ခင်မှာပဲ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားလေ၏။ ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအိုက ဒုတိယနတ်ဆိုးမျိုးစေ့ကို ပစ်ချပြီး ထွက်သွားရန် အခွင့်အရေးကို ရယူခဲ့သည်။

ချန်ရှီ ဒုတိယနတ်ဆိုးမျိုးစေ့ကို ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး ပြန်ကြည့်သောအခါ ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအိုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ လရောင်က မှိန်ဖျော့ဖျော့ဖျော့ ဖြစ်၍ သူတို့ကို ရှာရခက်စေသည်။

"သူတို့က ဟွာရှနတ်ဘုရားတွေရဲ့ အဆက်အနွယ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာ.. အဲဒါကြောင့် နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှုကို စတင်ခဲ့တာ... ဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ သူတို့လည်း မိသားစုဆယ့်သုံးစုထဲကလား"

ချန်ရှီ မလိုက်ဘဲ အတွေးထဲ နစ်မျောသွားခဲ့သည်။

"ဒီလူက ဟွာရှနတ်ဘုရားတွေကို တကယ်တိုက်ခိုက်ရင် တခြားသူတွေကိုလည်း တိုက်ခိုက်ဦးမှာ သေချာတယ်... ငါတို့ပြန်ဆုံကြမှာပဲ"

မီးနန်းတော် ဘုံကျောင်းသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့ကြသည်။ ဘုရင်လင်ကွမ်းက နတ်ဆိုးအားလုံးကို သတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် သူတို့၏စိတ်ဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ယခင်ကထက် ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့သည်။

"စစ်မှန်တဲ့ဘုရင်ငယ်လေး... မင်းတော်တော် တော်တာပဲ!"

ဘုရင်လင်ကွမ်းသည် ကျေနပ်စွာ စားသောက်ပြီး အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်ကြောင့် ချီးမွမ်းခဲ့သည်။

"မင်းက အရင်ဘုရင်တွေထက် အများကြီး ရက်ရောတယ်... မင်းရဲ့ဆန္ဒကို ငါနားလည်တယ်"

သူသည် မန္တန်ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ မီးနန်းတော်က ပို၍ပို၍ ကြီးမားလာ​တော့သည်။ နေရောင်သည် နတ်ပြည်မှ ဖြာထွက်လာခဲ့သလိုမျိုး တောင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်လာစေခဲ့သည်။

မီးနန်းတော်ရဲ့ တံစက်မြိတ်အောက်မှာ နေကဖြတ်သွားလို့ အလင်းရောင် ဖြာထွက်နေတဲ့ တခြားကမ္ဘာတစ်ခု တည်ရှိနေသလိုပင် ခံစားရစေသည်။

မရဏကမ္ဘာသည် အုံ့မှိုင်းနေပြီး လရောင်တောက်ပနေသော်လည်း မြင်နိုင်စွမ်းမှာ အကန့်အသတ် ရှိသည်။ သို့သော်လည်း နေရောင်ဖုံးလွှမ်းထားသော ဤတောင်ထွတ်သည် ထူးထူးခြားခြား တောက်ပကြည်လင်နေကာ အနီးနားရှိ ကျေးရွာများနှင့် မြို့များရှိ ပြည်သူများအတွက် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလာခဲ့သည်။

"ဘုရင်ကျန်းလေး... ငါက ကိုယ်ပွားပဲ ရှိသေးတယ်.. ငါ့ရဲ့ နေရောင်ခြည်က တောင်တစ်ခုလုံးကိုပဲ တောက်ပစေသေးတာ...ငါ့ရဲ့ ညီတော်ငါးရာ နိုးထလာရင်တော့ မိုင်တစ်ရာအတွင်း မြေသြဇာကောင်းတဲ့ လယ်မြေ​တွေကို ယူဆောင်လာပေးဖို့ ပိုမိုတောက်ပလာနိုင်မှာပါ.."

ဘုရင်လင်ကွမ်းက အတိတ်ကို ပြန်တွေးပြီး ဆိုလိုက်သည်။

"နေ​ငြိမ်းသွားပြီလား? အဲဒီမှာ လူတော်တော်များများ သေကုန်ကြပြီ... ရာသီဥတု အေးလာပြီး နှင်းမုန်တိုင်းတွေ ကျရောက်တော့မယ်။ ဘယ်နှစ်ယောက် အေးခဲ​ပြီး သေသွားမလဲ မသိဘူး... နှင်းဘေးဥပဒ် လာတော့မယ်... ဟိုအရင်တုန်းကလိုပဲ နွေးထွေးတဲ့ မီးနန်းတော်တောင်ကို ကာကွယ်ဖို့ ငါ့ကိုယ်ပိုင် မီးကိုသုံးခဲ့ပေမယ့် လယ်ကွင်းတွေကိုတော့ ငါရောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် မွေးထုတ်သူ ကိုယ်ပွားမျှသာဖြစ်ပြီး ဤနယ်မြေကို ကာကွယ်နိုင်တာကတင် သူ့ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ: "နှင်းမုန်တိုင်းက ဘယ်လောက်ကြာခဲ့လဲ"

"နှစ်နှစ်သုံးနှစ်လောက်ပေါ့... နောက်တော့ ရပ်သွားတယ် ရှင်သန်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နေရာက ဟွာရှနတ်ဘုရားတွေ လွှမ်းခြုံထားတဲ့ နယ်မြေပဲ... လူဦးရေက ဆယ်ပုံတစ်ပုံပဲ ကျန်တော့တယ် ဒီအခြေအနေက မပြီးဆုံးခင် နှစ်လေးဆယ်ကျော်လောက် ကြာသွားတယ်... လွတ်မြောက်လာသူတွေကတော့ သဘာဝဘေးအပြီး ဒုတိယမျိုးဆက်တွေပေါ့... လူဦးရေက အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပမာဏရဲ့ တစ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတော့တာ"

ချန်ရှီ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ လူဦးရေ၏ တစ်ရာခိုင်နှုန်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည်။ သမိုင်းကြောင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်​တော့ပေ။

အသေအပျောက်များစွာနဲ့ ဘယ်သူမှမကျန်တော့ရာ သမိုင်းရဲ့ အမှတ်တရတွေကို ဘယ်သူက မှတ်တမ်းတင်နိုင်တော့မှာလဲ။

ချန်ရှီ သူ့အတွေးတွေကို စုစည်းပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘုရင်လင်ကွမ်း ခင်ဗျားလည်း ဒီကပ်ဆိုးကြီးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တာပဲလေ... ဒါပေမယ့် ဘာလို့ အိပ်မောကျသွားတာလဲ... ခင်ဗျားရဲ့ ရွှေကိုယ်ထည်က ဘာကြောင့် ကွဲအက်သွားတာလဲ... အဲဒီတုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ဘုရင်လင်ကွမ်း: "စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက တာအိုမျိုးရိုးတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်... ငါလည်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်လည်း ပျက်စီးသွားတယ်...ငါတို့ ညီအစ်ကို ငါးရာရဲ့ ရွှေရုပ်အလောင်းတွေ ကွဲအက်သွားတယ်... ငါ တာအိုဘုံကျောင်းထဲကို ဆင်းပြီး အနာဂတ်အတွက် ဒီမှာပဲနေဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး"

"ဒီတခေါက်ရော စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလား?"

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားသည်။ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက နတ်ဘုရား​တွေကို ဘာ့ကြောင့် ဖျက်ဆီးရတာလဲ။

သူနောက်ထပ် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ပြန်သတိရမိသည်။ သေးငယ်ပြီး ပျက်စီးနေသော ဘုံကျောင်းကို စတင်တွေ့ရှိပြီး ထိုနေရာ၌ လေ့ကျင့်သောအခါ နေရောင်ခြည်က တောက်လျှောက် တောက်ပနေခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ကျတော့ အာကာသထဲက ဥက္ကာခဲတစ်ခုက ဘုံကျောင်းကို ဖြိုဖျက်ပြီး သူထိုင်နေတဲ့ တောင်နဲ့အတူ အရာအားလုံးကို အရည်ဖျော်ပစ်ခဲ့၏။

ဥက္ကာခဲသည် ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရားရဲ့ လုပ်ရပ် မဟုတ်ဘဲ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းရဲ့ လုပ်ရပ် ဖြစ်နိုင်ပါသလား။

ဘုရင်လင်ကွမ်း: "စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းရဲ့ စွမ်းအားက ကြောက်စရာကောင်းပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ အင်အားက မပျော့ညံ့ပါဘူး... ဒါပေမယ့် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းမှာ အမတ ရှိတယ်... ငါတို့ အနိုင်ယူလို့ မရဘူး... အရှင်မက သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကနေ ဝေးကွာတဲ့ တာအိုနယ်မြေကို ဆုတ်ခွာဖို့ ညွှန်ကြားထားခဲ့တယ်... သူမက အနာဂတ်မှာ ငါတို့ကို နှိုးဆော်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်လိမ့်မယ်တဲ့"

ချန်ရှီ၏ နှလုံးခုန်သံက အနည်းငယ် ဆူညံသွားသည်။

"မသေနိုင်တဲ့ အမတလား?"

ဘုရင်လင်ကွမ်းရဲ့ မျက်နှာက ကြည်ကြည်သာသာ ဖြစ်လာသည်။

"စစ်မှန်တဲ့ အမတဖြစ်ဖြစ်၊ အမတတစ်ဝက်ဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ဘုရင်ကျန်းခေတ်ရဲ့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ အမတတွေနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး... အမတ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်တာက ကောင်းကင်အပြင်က နတ်ဘုရားအတွက် နံ့သာပေါင်းကို ဆွတ်ချင်လို့... တခြား နတ်ဘုရားတွေ ပေါ်ထွန်းလာတာကို ခွင့်မပြုဖို့... သူတို့တွေက တန်ခိုးကြီးလွန်းတယ်"

ချန်ရှီ လက်ဖျားခါခဲ့သည်။

ယနေ့ကမ္ဘာကြီးတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဖြောင့်မတ်သော ချီစွမ်းအင်သည် မကောင်းဆိုးဝါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။ တာအိုနှင့် ပေါင်းစည်းထားသော မည်သူမဆို ထိခိုက်ခံရပြီး မကောင်းမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မြင့်လေ၊ မကောင်းမှုက အားကောင်းလေ ဖြစ်သည်။

စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက အမတက ဒီသြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ဘယ်လို ရှောင်ရှားခဲ့တာလဲ။

"ဘုရင်အစစ်လေး... နတ်ဘုရား​တွေကို နှိုးတာလောက်နဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဟွာရှက နတ်ဘုရားတွေ အားလုံးကို နှိုးဖို့အတွက် အနောက်ဘုရင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို သုံးမယ်ဆိုရင်တောင် အသက်အနည်းငယ်ကိုပဲ ကယ်တင်နိုင်မှာ... စစ်မှန်တဲ့ဘုရင်က အဲဒါကို သက်သေပြခဲ့တယ် ငါတို့နတ်ဘုရားတွေက ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး"

"ကျနော် ခင်ဗျားတို့ကို နှိုးပြီး ကန့်ညောင်ကို အသက်ပြန်ရှင်စေချင်တယ်"

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ရောကိုယ်ပါ တုန်လှုပ်နေတဲ့ ဘုရင်လင်ကွမ်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကန့်ညောင် အသက်ပြန်ရှင်လာတဲ့အခါ မင်းကို ကူညီဖို့ ညီအကိုငါးရာကို ငါခေါ်လာခဲ့မယ်..."

ချန်ရှီ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ တွန့်ဆုတ်စွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဘုရင်လင်ကွမ်း... ခင်ဗျား ယောက်ျားလေးတွေနဲ့ မိန်းကလေးတွေကို စားသေးလား"

ဘုရင်လင်ကွမ်းက ရယ်လေ၏။

"ငါ အဲဒါတွေကို မစားရတာကြာပြီ... ငါကစုန့်မင်းဆက်ရဲ့ မြို့နတ်ဘုရား ဖြစ်ခဲ့တယ် ငယ်ရွယ်တဲ့ ယောက်ျားလေးတွေ၊ မိန်းကလေးတွေကို စားဖူးပေမယ့် နောက်ပိုင်းကျတော့ ကောင်းကင်ဆရာစံအိမ်က ဆရာဆာ့ကို ယုံကြည်ပြီး တာအိုဘာသာကို စပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်... အခု ငါ တာအိုကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ... ယောက်ျားလေးတွေရော မိန်းကလေးတွေကိုရော ဘယ်လိုလုပ် စားရမှာလဲ"

ခေတ္တရပ်ပြီးမှ :“လူဆိုးတွေကိုတော့ ငါစားမယ်”

ချန်ရှီ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဘုရင်လင်ကွမ်းသည် လေထဲတွင် ထိုင်ကာ လွတ်နေသော မီးနန်းတော်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ မူလက နတ်ကွန်းတွင် လင်ကွမ်းနှင့် အုပ်ထိန်းသူ နတ်ဘုရားငါးရာကို ထားရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူတစ်ပါးတည်းသာ ကျန်တော့သည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါတို့က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို တိုက်ခိုက်ပြီး တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးကို ကာကွယ်ခဲ့ကြတယ်.... ဒီနေ့ နတ်ဆိုးရောင်ဝါတွေ ပြန်ထလာပြီ.... မင်းတို့ နိုးလာတဲ့အခါ ငါတို့ နတ်ဆိုးတွေကို ဆန့်ကျင်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ဆက်လုပ်ကြမယ်..."