"လောင်ကျစ်" ဖြေရှင်းချက်

အရင်ကဘိုးဘေးတွေရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် မိသားစု ဆယ့်သုံးစုကို စာနာမိရင် လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ထောင်ကျော် အလဟဿ ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ တာအိုကျောင်းသားတွေ ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲ။

မိသားစုဆယ့်သုံးစုထဲက တချို့လူတွေရဲ့ တစ်ကိုယ်ရေ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေကြောင့် သူတို့ကို ကိုယ်ချင်းစာနာမိရင် လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ထောင်ကျော်က ဖိနှိပ်မှုဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးသွားတဲ့ ပြည်သူတွေ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ။

မကြာခင် သူတို့ ခံရမယ့် ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကြောင့် သူတို့အပေါ် စာနာမိရင် အနှစ်ခြောက်ထောင်လုံးလုံး နတ်ဆိုးတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ မတရားသေဆုံးသွားသူတွေ ဘယ်လို ဖြစ်သွား​ကြမလဲ။

ထို့ကြောင့် မိမိတို့သည် သူတို့ကို ဘယ်လိုစာနာမှုမှ မပြနိုင်ပေ။

မိသားစု ဆယ့်သုံးစု၏ ဘိုးဘေးများသည် မြင့်မြတ်သော စံနမူနာများ ရှိကြသော်လည်း ယင်းမှာ ၎င်းတို့အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ မိသားစုဆယ့်သုံးစုသည် ၎င်းတို့၏ မကောင်းမှုများအတွက် လုံလောက်သော တန်ကြေးကို ​ပြန်ပေးဆောင်ရမည်။

သစ်သားလှည်းက တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားနေပြီး သူတို့ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ နှင်းပွင့်တွေ ကောင်းကင်ကနေ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ ရှောင်သွမ့်သည် သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမက ဂရုမစိုက်သော်လည်း ချန်ရှီမှာတော့ နှင်းပွင့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် စိုးရိမ်မှုများကို တစ်ဟုန်ထိုး ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘုရင်လင်ကွမ်းက အဲဒီနှစ်မှာ နှင်းတွေ ထူထပ်နေတယ်တဲ့.. အနည်းဆုံး နှစ်နှစ် ၃ နှစ်လောက် ကြာတယ်လို့ ပြောတယ်.."

သူ့ရင်ဘတ်ထဲက ဆူညံတဲ့အသံလို နှလုံးခုန်သံတွေက ပိုနက်ရှိုင်းလာတော့သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်တော့ နှင်းပွင့်တွေ ပိုပိုကြွေကျလာနေတာကို တွေ့ရကာ တိမ်မည်းတွေကလည်း ကောင်းကင်မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လ​​ရောင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်တာကြောင့် အလင်းရောင် မှိန်မှိန်လေးသာ ရှိတော့၏။

ဤဆောင်းရာသီက အလွန်အေးတော့မည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

ဟေးကော် ရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီး သူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းမှ လေပူဖြူဖြူများကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က နှင်းများကို အရည်ပျော်သွား​စေသည်။

ခဏအကြာတွင် အေးစက်သော လေတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရောင်ဝါတစ်ခုက အသားကို ကိုက်လိုက်သလိုမျိုး ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

ရှောင်သွမ့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးဆင်းသွားကာ လယ်ကွင်းထဲတွင် လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြင့် နှင်းတစ်ဆုပ်ကို ကောက်ကာ ချန်ရှီကို ပစ်ချလိုက်သည်။ သူမက ဂရုမစိုက်သော်လည်း ချန်ရှီကတော့ အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေပုံရပြီး တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

ရှောင်သွမ့် သူ့ခေါင်းကို နှင်းနောက်တစ်လုံးဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ချန်ရှီလည်း လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ နှင်းခဲများ နှင့် လက်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ရှောင်သွမ့် လျင်မြန်စွာ ပတ်ပြေးနေ၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် နှင်းဘောလုံးများကို ပစ်ပေါက်ကာ မရပ်မနား ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာ ကစား​နေကြသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် နတ်သမီးရှောင်သွမ့်က ညို့သောအမူအရာဖြင့် ပြန်လာပြီး သစ်သားတွန်းလှည်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ​ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"ကလေးဆန်လိုက်တာ!"

သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်​သေးသည်။

သူမလည်ပင်းကို နှင်းလုံးများက ဖုံးအုပ်ထားတာကြောင့် ၎င်းတို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်ပစ်ရသည်။

"မသွားနဲ့"

ချန်ရှီ အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ နှင်းဘောလုံးကို သူမ၏ ကော်လာထဲသို့ ထည့်ရင်း ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။ နတ်သမီးရှောင်သွမ့် သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လာရာ ချန်ရှီ ထည့်ဖို့ လုပ်နေပေမယ့် နှင်းဘောလုံးကို မကျေမနပ် ချလိုက်ပြီး လှည်းထဲကို ပြန်တက်သွားရ၏။

နတ်သမီးသည် ချန်ရှီ သူမကော်လာကို ခိုးကြည့်နေတာကို ဖမ်းမိပြီး ထိတ်လန့်စွာ အမြန်ဆွဲစေ့ကာ မကြင်နာစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ တုန်လှုပ်သွားပြီး။

"ငါတို့ မင်္ဂလာဦးညမှာ အဲဒါတွေ အကုန်မြင်ဖူးတယ်... နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့လည်း ဘာမှမဖြစ်တာ...."

"ထပ်ပြောကြည့်စမ်း!"

နတ်သမီးက ရက်စက်တော့မလို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီရဲ့ စိတ်တွေက လွင့်မျောနေပြီး သူတို့၏ မင်္ဂလာဦးညက ချစ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို သူ မမေ့နိုင်သေးချေ။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တဟုန်ထိုး ခံစားရသော်လည်း ဖန်ကျွယ်ဆွက ထိန်းချုပ်မှု မခံရစေရန် သူ့စိတ်ကို အမြန် ငြိမ်သက်စေခဲ့သည်။

"တစ်ဆယ်လေး ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို လောင်ကျစ် သင်ပေးမယ်..."

ကျူးရှို့ချိုင်သည် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲကာ သူ့ခေါင်းပေါ်မှ နှင်းများကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အခြားသူများကို ကြင်နာတတ်စေအောင် ထက်သန်စွာ သွန်သင်ဆုံးမ​နေခဲ့သည်။

“...ဒီအခန်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က... ဤသို့လျှင် အံ့ဖွယ်အမှုကို စွဲမြဲစွာ ရှုနိုင်အံ့၊ အလိုဆန္ဒရှိ၍ ပရိယာယ်ကို စွဲမြဲစွာ ရှုနိုင်အံ့၊ တပ်မက်မှုကင်းသော အခြေအနေ၌ မဟာဒွါရ၏ နက်နဲသောအရာကို ရှုမှတ်နိုင်အံ့.... တပ်မက်မှု အခြေအနေ၌ ပရိယာယ်အားဖြင့် ရှုနိုင်၏... အဲဒါကြောင့် တာအိုဘာသာကို ကျင့်သူတွေက နေ့စဉ်ဘဝမှာ တပ်မက်မှုကင်းတဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ အသက်ရှင်ကြတာ... ဒီနည်းနဲ့ တာအိုကျင့်စဥ်ကို ရနိုင်တယ်"

ကာမစိတ်ကြောင့် အလောင်းသုံးကောင်ကို ဘယ်လိုဖြတ်ရမလဲဆိုတာ ချန်ရှီက တွေးတောရင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး

"ဒါဆို အလောင်းသုံးကောင်ကို ခွဲပြီး တပ်မက်မှုကို ဖယ်ရှားတာက ကောင်းတာလား ဆိုးတာလား..."

"ခန္ဓာသုံးပါး အလောင်းနတ်သုံးကောင်ကို ဖြတ်လိုက်တာက တပ်မက်မှုကို တကယ် ဖယ်ရှားနိုင်လား ဆိုတော့... တပ်မက်မှုကို ဖယ်ရှားဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး အဲဒါက ထိန်းချုပ်နိုင်ရုံပဲ"

ချန်ရှီ: "အလောင်း ၃ လောင်းကို မသတ်ဘဲ ဘယ်လိုဖြတ်ကျော်နိုင်မလဲ"

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ... ငါက နယ်ချဲ့စာမေးပွဲတောင် မဖြေဖူးတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ ငါက အသုံးမကျဘူး မင်းကမှ ထိပ်တန်း ပညာရှင်... မင်းက ငါ့ထက် အများကြီး ပိုစွမ်းဆောင်နိုင်တယ်"

သူ အရမ်းစိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး တစ်ခုခုက အာရုံကြောကို ထိသွားသလို မျက်ရည်တွေကျကာ ငိုတော့သည်။

"ငါ ဘိုးဘွားအမွေအနှစ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားပြီ!"

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်ရဲ့ အသားအရေဟာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပါ​ပြီ။

"သူပြောတာကို နားမထောင်နဲ့... သူက လွဲမှားစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနေတာ... သူ့သွန်သင်ချက်အတိုင်း လိုက်လုပ်ရင် မင်း လမ်းလွဲသွားလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ ပြုံးပြီး လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"အလောင်းသုံးကောင်ကို မသတ်ဘဲ အလောင်းသုံးကောင်ဘုံကို အောင်နိုင်သွားရင် ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေး! "

နတ်သမီးရှောင်သွမ့် ဒေါသထွက်သွားသည်။ အကယ်၍ သူမသည် အခြားသူ၏ အမိုးအောက်တွင် နေထိုင်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရတာ မဟုတ်ပါက၊ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို ရှောင်ရန် သူ၏သေးငယ်သော ဘုံကျောင်းပေါ် မှီခိုနေရတာမျိုး မဟုတ်ပါက သူမသည် ဤလူဆိုးကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးမိလိမ့်မည်။

"မင်း မလုပ်နိုင်ပါဘူး!"

"လုပ်နိုင်ရင် ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေး!"

နတ်သမီးရှောင်သွမ့် ဒေါသတကြီး အံသွားကြိတ်​နေသည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းလုပ်နိုင်ရင် ငါပြမယ်... မင်း မလုပ်နိုင်ရင် ငါတို့ရဲ့ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းမှာ... ငါက မင်းရဲ့ ဇနီးမဟုတ်တော့ဘူး!"

သူမ ပြုံးလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမအပြုံးက ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် စွဲဆောင်မှုရှိ​လေသည်။

ချန်ရှီလည်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်း ခဏခဏ ပြုံးသင့်တယ်... မင်းပြုံးလိုက်ရင် အရမ်းလှတယ်"

"ငါ့စိတ်ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့... မင်း ငါ့ဆန္ဒကို နှိုးဆွလို့ မရတော့ဘူး!"

သူမ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပျံသန်းသွားပြီး ချန်ရှီ ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ကျူးရှို့ချိုင် အသံက အပြင်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်-

"မိန်းမငယ်လေးက စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ ဒေါသထွက်သွားတာ!"

"မင်း လျှာကို ကြိုးနဲ့ချည်ပြီး လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်မယ်!"

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်ရဲ့ အသံကလည်း ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကျူးရှို့ချိုင် သူမကို မစော်ကားရဲတော့ပေ။ နတ်သမီးရှောင်သွမ့်သည် ချန်ရှီကို မသတ်ဝံ့သော်လည်း သူ့ကိုသတ်ဖို့တော့ အလွန်ရဲရင့်သည်။ ထို့အပြင် နတ်သမီးက ပို၍ပင် အစွမ်းထက်သောကြောင့် သူမ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မှာ သေချာနေပြီ။

ချန်ရှီကတော့ သူ့လက်သီးတွေကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ဆုပ်လိုက်သည်။

"သေချာပေါက် ငါမြင်ရမှာပါ! အလိုဆန္ဒရှိ၍ ပရိယာယ်ကို စွဲမြဲစွာ ရှုနိုင်အံ့၊ တပ်မက်မှုကင်းသော အခြေအနေ၌ မဟာဒွါရ၏ နက်နဲသောအရာကို ရှုမှတ်နိုင်အံ့... သူ့ရဲ့ပရိယာယ်တွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် စိတ်ဆန္ဒကို အမြဲတမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားရတယ်...."

ဤအချက်ကို သူနားလည်နိုင်လျှင် အလောင်းနတ်သုံးကောင်ကကို ခေါင်းဖြတ်မသတ်ဘဲ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရရှိခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို သူသေချာပေါက် ဆုပ်ကိုင်မိလိမ့်မည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

နှင်းမုန်တိုင်းသည် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သွားကာ လသည်လည်း ပြန်ပေါ်လာသည်။ စိတ်ချသွားတဲ့ ချန်ရှီ လှည်းပေါ်က ဆင်းသွားသည်။

"ဟေးကော်! မင်းမြေပုံကို စစ်ကြည့်လိုက်... ငါလမ်းလျှောက်မယ်!"

ဟေးကော် တုံ့ပြန်ပြီး လှည်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ဆိတ်ချိုမီးပုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲပြီး မီးညှိလိုက်၏။

မြေပုံကို လှန်ပြီး တောင်များ၊ မြစ်များနှင့် ပြည်နယ်များကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို ပတ်ဝန်းကျင် ပထဝီဝင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နောက်ထပ် တောင်များကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

ချန်ရီီက သစ်သားတွန်းလှည်းဘေးတွင် လျှောက်သွားပြီး ဖြစ်တည်မှုနှင့် ဖြစ်တည်မှု မရှိခြင်း၏ အံ့ဖွယ်များကို တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေခဲ့သည်။

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်သည် သူ့ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်လေးတွင် တရားထိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမစိတ်က မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသည်။

“တကယ်လို့ အလောင်းသုံးလောင်းကို မသတ်ဘဲ အောင်မြင်မှုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူတကယ် ဆုပ်ကိုင်မိရင် သူ့ကိုပြဖို့ ငါ့အဝတ်ကို ချွတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

သူမ၏ မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့စွာ နီမြန်းလာပြီး လက်သီးများကို တင်းတင်း ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒါကို ငတုံးလို သဘောတူလိုက်တာလဲ... အလောင်းနတ်သုံးပါးရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရတာလား.. မဟုတ်ဘူး ဟိုးအရင်ကတည်းက ငါ့ရဲ့အလောင်းနတ်သုံးပါးကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတ်ခဲ့ပြီးသား.... ဒါပေမယ့် အလောင်းသုံးလောင်းကို သတ်ပြီးတာတောင် ဘာလို့ ငါ တပ်မက်နေသေးတာလဲ"

သူမ ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှောင်သွမ့်အပေါ် ချန်ရှီရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုက သူမအပေါ်ပါ လေးနက်လာခဲ့တာလား။

သူမ နိုးလာသောအခါ ရှောင်သွမ့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရှောင်သွမ့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်နဲ့ အတွေးအမြင်တွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာပင်။ တစ်နည်းဆိုရသော် ရှောင်သွမ့်နှင့် ချန်ရှီတို့ကြား ရင်းနှီးမှုအချိန်တိုင်းကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနိုင်သည်။

ရှောင်သွမ့်အပေါ် ချန်ရှီရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက သူမကိုပါ လွှမ်းမိုးခဲ့ပြီး တပ်မက်မှုဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့ဒဏ်ရာတွေ သက်သာလာတဲ့အခါ ငါ ရှောင်သွမ့်ကို အလောင်းနတ်အဖြစ်နဲ့ သတ်ပစ်မယ်... အဲဒီနည်းနဲ့ဆို ငါ အမတနယ်ပယ်ထဲကို ပြန်မသွားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

သူမ စိတ်ထဲ တိတ်တဆိတ် တိတ်တိတ်လေး တွေးလိုက်မိပေမယ့် ရုတ်တရတ်ဆိုသလို ကမ္ဘာကြီးက ပိုပိုပြီး ယိုယွင်းလာနေသည်။ အဓမ္မသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားနှင့် ရောနှောကာ အားကောင်းလာခဲ့သည်။ ဒီလို ကန့်သတ်ထားတဲ့ သက်တမ်းကြောင့် ချစ်ရတဲ့ လက်တွဲဖော်ကို ရှာတွေ့ပြီး လက်ထပ်တာဟာ အံ့သြစရာ ကောင်းနေ၏။

"ခဏနေဦး... ဒီအကြံက ငါ့ဟာမဟုတ်ဘူး အဲဒါ ရှောင်သွမ့် ငါ့ကို လွှမ်းမိုးနေတာ!"

သူမ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း တိုးတိုးလေး ပြောနေခဲ့သည်။

"ရှေးခေတ်ကတည်းက လူတွေက သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သန့်စင်တဲ့ယန်ကို မရရှိနိုင်ခင် အလောင်းသုံးကောင်ကို သတ်ပစ်ရမှာ.. အဲဒါမှ နောက်တစ်ဆင့်တက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်မှာ... ခြွင်းချက်တော့ မရှိဘူး.... မင်းငါ့ကို မြင်ချင်တယ်ပေါ့ ... အိပ်မက်မက်နေတာပဲ!"

ချန်ရှီသည် တွေးတောခြင်း ၊ မစဉ်းစား၊ မတွေးမခေါ်တဲ့ အခြေအနေကို မသိလိုက်ဘဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဆဋ္ဌမမြောက် နတ်စာလုံးသစ်ကို အသက်သွင်းပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မိုးခြိမ်းသံဖြင့် နှိမ့်ချနေချိန်တွင် သူ့အတွေးများသည် ပစ္စုပ္ပန်နှင့် ပျက်ကွက်နေပုံရသည်။ ယင်နဲ့ယန် စွမ်းအင်များ ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် ယင်နဲ့ယန်၏ အံ့ဖွယ်များကို နားလည်နိုင်လာ၏။

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် တာအိုနယ်မြေများ ပြည့်နှက်နေပြီး တာအိုနယ်မြေ ၆၄ခုက အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပါးကွာ့ရှစ်ကွက်၏ နက်နဲသောအရာများကို မီးထိုးထားသလို မြင်နေရသကဲ့သို့ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လွင်လာစေသည်။

ဤနားလည်မှုသည် ၎င်း၏ အံ့ဖွယ်ကောင်းမှုများကို စောင့်ကြည့်လေ့လာရန် အဆက်မပြတ် ဆန္ဒကင်းစင်နေခြင်း၏ လောင်ကျစ် အယူအဆကို ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် အတွေးတစ်ခုပေါ်လာပြီး ယင်နှင့်ယန်၏ အသွင်ကူးပြောင်းမှုဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများကို စောင့်ကြည့်ရန် ဤအတွေးအမြင်ကို အသုံးပြုလိုက်တဲ့အခါ ပိုမိုအသေးစိတ်ပြီး သိမ်မွေ့သောအမြင်ကို ရရှိလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ပရိယာယ်များကို စောင့်ထိန်းလိုသော ဆန္ဒကို အဆက်မပြတ် ပိုင်ဆိုင်ခြင်းဟူသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ လိုချင်တပ်မက်ခြင်း နှင့် လိုချင်တပ်မက်မှု ကင်းခြင်းတို့သည် သိသိသာသာ ညီညွတ်နေ၏။

သူသည် အမတ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသကာ တပ်မက်မှုကင်းမဲ့သော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ ကြံစည်မှု တစ်ခုတည်းကို တပ်မက်မှုအဖြစ် ထင်ရှားစေကာ ကျင့်ကြံမှုကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းဖြင့် အသိပညာကို ရရှိပြီး ပရိယာယ်များကိုလည်း ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်စေ၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချန်ရှီသည် ဤအခြေအနေမှ ထွက်လာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ အသက်ရှူထုတ်ကာ တောက်ပနေသော သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မမှားပါဘူး။ ကဗျာတစ်ပုဒ်၊ စာပိုဒ်တစ်ခု၊ အကြောင်းအရာတစ်ခုတည်း၊ စာအုပ်တစ်အုပ်တည်းက လာသော အရာတွေပင်။

သူ့ခြေလှမ်းတွေက သွက်သွက်လက်လက်ဖြစ်ပြီး ရုတ်တရတ် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တီးတိုးသံလေး တစ်ချက်မြည်လိုက်ရင်း သူ့နတ်ဝိညာဥ်သည် အမတမြို့တော်ကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် ယွမ်ချန်နန်းတော်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ သစ်သားလှည်းနောက်ကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်သွားနေခဲ့သည်။ ယွမ်ချန် နန်းတော်တွင် ချန်ရှီ၏ ဖန်ကျွယ်သည် ဧရာမနတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို ပေါက်ကွဲသံကြီးဖြင့် ဗဟိုခန်းမတံခါးကို ဆောင့်ဖွင့်လိုက်ပြီး။

"မနေ့က မလာဘူး ဒီနေ့လည်း မလာဘူးလား... သခင်က စာငှက်တစ်ကောင်ကို မွေးမြူဖို့များ လုပ်နေတာလား... ညီအစ်ကိုတို့ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့....သခင်ကို တရားစွဲ... သခင်!"

ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး သူ့အပေါ်မှ ကြီးမားသော ဘောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ချန်ရှီရှေ့မှာ သူ့မျက်နှာက ချော့မော့ပြီး ပြည့်နှက်နေသော အမူအရာဖြင့်။

"သခင် ဒီကို ဘယ်လေတိုက်လို့ ရောက်လာတာလဲ? ဒီနေ့ ဘယ်မိန်းကလေးကို မျက်စိမှိတ် ကြည့်နေတာလဲ သခင်.... သခင့်အတွက် နည်းနည်းတော့ ရှာတွေ့ထားတယ် အိပ်မက်ထဲ ဝင်ပြီး သူတို့နဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး လုပ်ကြရအောင်!"

ဖန်ကျွိ: "သခင်... အပ်ချုပ်ဆိုင် အသစ်အကြောင်း ကျွန်တော်သိထားတယ်... သူတို့ရဲ့ လက်ရာက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်"

"ဝုန်း!"

ဖန်ကျွယ်က လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ မြှောက်လိုက်ပြီး: "သခင်... သူတို့ပြောတာကို နားမထောင်နဲ့... ကျနော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်! ပျော်ရွှင်ကြရအောင်လေ!"

"ကောင်းပြီ" ချန်ရှီ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဖန်ကျွယ် အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး ချန်ရှီကို ပွေ့ဖက်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီ နောင်တရမှာစိုးသဖြင့် စစ်ကူ ခေါ်လိုက်သေး၏။

"ညီအကိုတို့ သခင့်နောက်ကို မြန်မြန်လိုက်ကြ... ဒီည မိန်းကလေးတွေနဲ့ အရက် အလုံအလောက်ရှိရမယ်... အိပ်ရေးဝပြီးရင် ငါတို့လည်း သခင်လို လိုက်လုပ်ကြမယ်ဟေ့!"

ဖန်ကျွိနှင့် ဖန်ကျစ်တို့သည် အမတမြို့၏ လမ်းများဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနေစဉ် ချန်ရှီကို အော်ဟစ် ဝိုင်းရံ​နေခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါတွင် အမတမြို့သည် ညစ်ညမ်းမှု၊ ကာမဂုဏ် သာယာမှုနှင့် မြူးမြူးကြွကြွများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အလောင်းနတ်သုံးပါးသည် အမတမြို့တွင် လုပ်ရမည့်ပျော်စရာများကို တွေ့ကြုံခံစားရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ချန်ရှီကို ဦးဆောင်လာခဲ့သည်။ ချန်ရှီ သူတို့နောက်က လိုက်သွားပြီး တူညီတဲ့ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချမှုကို ခံစားကြည့်နေ၏။ အလောင်းနတ်သုံးကောင်သည် အမတမြို့မှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို တောင့်တတဲ့စိတ်နဲ့ ကြည့်ပြီး ဘဝင်ကျနေပုံရသည်။ ခဏကြာတော့ အမတမြို့ရဲ့ အမှန်တရားက သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းနှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လာသည်။

အမတမြို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော လူများနှင့် နတ်ဆိုးများ၏ အကြံအစည်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အံ့ဩစရာ နယ်မြေတစ်ခုဖြစ်သည်။ လူတိုင်း၏ ယွမ်ချန်နန်းတော်သည် ၎င်းတို့၏ ကံကြမ္မာနန်းတော်သာ ဖြစ်သည်။ လမ်းမများပေါ်ရှိ အဆောက်အဦများသည် စက္ကူ​တွေသာမက နန်းဆောင်များထဲက အလှတရားများကလည်း စက္ကူရုပ်များသာဖြစ်သည်။

လမ်းများပေါ်ရှိ သေးငယ်သော ဖန်ကျွယ်၊ ဖန်ကျွိနှင့် ဖန်ကျစ်တို့သည် အလိုဆန္ဒများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော နတ်ဆိုးပုံစံများ၊ လူ့အသိစိတ်ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကိုယ်ကိုကိုယ်၊ ထိုလူများ၏ စိတ်ဝိညာဉ်များမှ ထွက်လာသော ဆန္ဒများ၏ စုစည်းမှုပုံစံများဖြစ်သည်။

လိုအင်ဆန္ဒ အားကောင်းလေ၊ အလောင်းနတ် သုံးပါးကလည်း အားကောင်းလေလေ၊ ပိုတောင့်တလေလေပါပဲ။

ဖန်ကျွယ်က ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး ဆို၏။

"ထူးဆန်းတယ်... ဒီလို စွဲမက်စရာကောင်းတဲ့ အလှ​လေးတွေကို မြင်နေရတာတောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အသွင်အပြင် ဘာမှမတွေ့ရဘူး... ရုတ်တရက်ကြီး သူတို့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုတွေ ပျောက်သွားသလိုပဲ"

ဖန်ကျစ်: "ဒီနွားခေါင်းနဲ့ မြင်းမျက်နှာတစ္ဆေတွေ ဖော်စပ်ထားတဲ့ အရသာတွေကလည်း ဘာမှ မထူးခြားတော့သလိုပဲ.. ငါ့မျက်လုံးတွေကိုတောင် ဖုံးကွယ်လို့ မရဘူး"

ဖန်ကျွိ: "ဒီစက္ကူအဝတ်အစားတွေကို ဘယ်သူက လိုချင်လို့လဲ..."

အလောင်းနတ်သုံးကောင်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်၍ တစ်ဖက်သား၏ မျက်လုံးများထဲက ကြောက်ရွံ့မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် သူတို့သုံးယောက်လုံး တစ္ဆေမြင်သလို အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဖန်ကျွိ: "မရဏကမ္ဘာကိုသွားပြီး တိုင်ကြားကြစို့! သခင်က ထိန်းချုပ်မှု လွတ်နေပြီ!"

အလောင်းနတ်သုံးပါး ချန်ရှီနောက်မှ ထွက်ခွာသွားကာ လေထဲသို့ပျံတက်ကာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီက တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်ကာ နတ်ဝိညာဉ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်ဝင်လာသည်။ အောင်နိုင်သူ အပြုံးဖြင့် ပြုံး​ပြလိုက်ပြီး။

"နတ်သမီးရှောင်သွမ့်! မြင်ပြီလား!"

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်လည်း အာရုံစူးစိုက်မှု အခြေအနေကို မ၀င်ရောက်နိုင်သေးပေ။

"အားလုံးပြောပြီးပြီ ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘူး! မင်းငါ့ကိုဒီလိုပြောနေတာ... မဟာရှန်း​မင်းဆက်ရဲ့ ဥပဒေတွေအရဆို မင်းကို မီးရှို့သတ်ပစ်ရမယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား"

"ဒါဆိုရင်တောင် ငါ တွေ့ချင်တယ်!"

ချန်ရှီ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားသည်။ နတ်သမီး၏ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

"နတ်သမီး... မင်းသာ အမြဲတစေ ဆန္ဒနဲ့ အဆက်မပြတ် တောင့်တမှုကို အရင်နားလည်ရမယ်ဆိုရင် မင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု​တွေထဲကနေ လွတ်မြောက်လာလိမ့်မယ်"

နတ်သမီးရှောင်သွမ့် မျက်နှာ လွှဲသွားကာ သူမကိုယ်သူမ "မဟာရှန်းရဲ့ အံ့ဖွယ်ငှက်ကောင်းကင်နန်းတော်မှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု​တွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ အရိုးတချို့ ရှိလောက်သေးတယ်... အဲဒါတွေကို ဘယ်မှာ ဖွက်ထားလဲ မသိဘူး... တွေ့ရင်တော့ ရှာပြီး စမ်းကြည့်ရမယ်!" ဟု ပြောနေမိသည်။

ချန်ရှီအတွက် အလောင်းသုံးကောင်ဘုံသို့ ခဏအတွင်း ဖြတ်ကျော်ရန်မှာ ခက်ခဲခဲ့သော်လည်း သူ အလျင်စလို မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ရှေ့က ရွာတစ်ရွာကို ဖြတ်သွားရင်း လှည်းကိုရပ်ပြီး ဧရိယာကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။

ကျူးရှို့ချိုင်: "ဟိုမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား?"

ချန်ရှီ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ဤရွာသည် ခရီးတွင် ဖြတ်လာခဲ့ရသည့် ၃၂ ရွာမြောက် ရွာဖြစ်သည်။ အများစုမှာ စွန့်ခွါသွားကြပြီး အချို့မှာ တစ္ဆေများနှင့် နတ်ဆိုးများ၏ သတ်ဖြတ်တာ ခံခဲ့ကြရသည်။ အချို့ကလည်း အဝေးရှိ မြို့များသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

အခြားရွာများတွင် နေထိုင်သူများသည် သရဲ သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပုံမပေါ်သော်လည်း လူသားများကသာ ပြန်လည် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြပုံပင်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများသည် မှော်ပညာ၏ ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။

ခရီးတစ်လျှောက် ရွာလေးရွာတွင်သာ နေထိုင်သူများ ရှိနေတာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ဤရွာလေးရွာကို ကျင့်ကြံသူတွေက ခေတ္တ လုံခြုံအောင် စောင့်ရှောက်ထားသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီရွာသားတွေက သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တောင်သစ်တွေ ပေါက်နေသလား​တောင် မသိကြပေ။

ချန်ရှီသည် ပထဝီဝင်မြေပုံကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်​​ကြည့်​ခဲ့သော်လည်း ဘာမျှမတွေ့ခဲ့ပေ။ မရဏကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြောလှသည်။ တောင်အသစ်ရှာရတာက ကောက်ရိုးပုံထဲက အပ်တစ်ချောင်းကို ရှာတာနဲ့ အတူတူပင်။

ထိုအချိန်တွင် ရွာရှေ့ စမ်းချောင်းဘေးတွင် လှေတစ်စီး ဆိုက်ကပ်နေတာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ မြင်းမျက်နှာ တစ္ဆေတမန်သည် ရွာထဲက သေဆုံးသွားသူ၏ ဝိညာဉ်များကို လမ်းပြနေသည်။ ချန်ရှီ သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုသာ ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။

မြင်းမျက်နှာတစ္ဆေက သူ့ကိုမြင်တော့ လန့်သွား၏။ ချက်ချင်း ပုံတူတစ်ပုံကို ဆွဲထုတ်ပြီး နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပညာရှင်... သစ်သားလှည်း၊ ခွေးနက်၊ ကြိုးဆွဲချ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့တယ်...."