နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နှင်းသော သုံးလောက ဧကရာဇ်ကြီး

ချန်ရှီ ဘုံကျောင်းထဲ ဝင်သွားတဲ့အခါ အရာအားလုံးသည် ယခင်အတိုင်း မထိမခိုက်ဘဲ ကျန်နေသေးတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ခန်းမရှေ့တွင် ကျောက်လိပ်တစ်ကောင်သည် ထူးကဲသော စွမ်းအားများကို သိုလှောင်ထားကာ အချိန်မရွေး ပြန်လည်ရှင်သန်ရန် အသင့်ရှိပုံ​နေရသည်။ ဘုရင်ယွဲ့၏ လက်ရာများ ရေးထိုးထားသော ကျောက်စာတန်းတစ်ခုက ၎င်း၏နောက်ကျောတွင် ရှိ​နေသည်။

ခန်းမဆောင်၏ တံစက်မြိတ်အောက်တွင် နဂါးတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်မှ လူ့လောကသို့ ဆင်းလာသည့်ဟန်ဖြင့် ကျောက်စာတိုင်ကို ပတ်ထားသည်။ အတွင်းတွင် ကြွေပြားကပ်ထားသော အမိုးခုံးတစ်ခုသည် ဘုရင်ယွဲ့၏ ဇာတ်လမ်းကို ဇာတ်ကြောင်း ပြောပြနေဟန်ပင်။

သူသည် ငယ်စဉ်ကပင် ကုန်သွယ်မှုကို လေ့လာရင်း သူ၏မှော်အစွမ်းများကို ပြုစုပျိုးထောင်ကာ နတ်ဆိုးများကို အနိုင်ယူကာ ကုန်သွယ်လမ်းကို ဖောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် စုန့်မင်းဆက် ဒုက္ခရောက်သောအခါ လူငယ်လေးသည် ပေ့ဝေတပ်ကို ဖွဲ့စည်းကာ သံရေပေါ်မျှော်စင်ကို တိုက်ခိုက်သည်၊ စုန့်မင်းဆက်ကို အန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ပြီး ရန်သူနယ်မြေအတွင်း အရှက်တရားများကို ချေမှုန်းပစ်ခဲ့သည်။ အမျိုးမျိုးသော တိုက်ပွဲမြင်ကွင်းများကို မျက်ဝါးထင်ထင် ပုံဖော်ထားသည်။

ထို့နောက်တွင် ဖုန်းပေါ်ထင်ကြောင့် စုန့်မင်းဆက်၌ လုပ်ကြံဖမ်းဆီးခြင်း ခံရပြီး ရဲရင့်စွာ သေဆုံးသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သုံးလောကဧကရာဇ်ကြီး ပြည်သူများ၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုကို ခံရကာ နိုင်ငံကိုကာကွယ်ကာ နတ်ဆိုးများနှင့် ဓားပြများကို ချေမှုန်းနိုင်စေသော ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါး၏ တန်ခိုးအာဏာနှင့် အုပ်စိုးခဲ့သည်။

သူ့အကြည့်တွေကို ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က နတ်ကွန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မည်သည့်နတ်ဘုရား အသွင်အ​ပြင်မျှ မပါရှိဘဲ ဗလာနတ္တိ။ နတ်ကွန်းရှေ့မှာ အလျားလိုက် လှဲလျောင်းပြီး လက်နှစ်ဖက်လောက် ရှည်လျားကာ နှစ်ပေကျော် အထူရှိတဲ့ သံလှံကို တင်ထားတာ တွေ့ရသည်။

အနှစ်ခြောက်ထောင်ကျော် ကြာပြီးသည့်တိုင် လှံသည် ပြောင်ပြောင်လက်လက် တောက်ပနေကာ အညစ်အကြေးပင် မထင်ကျန်ခဲ့ပေ။ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ လှံမှ ထွက်လာသော တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် လူသတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်များက တားဆီးမရပေ။

ရုတ်​တရက်​ ဘုံကျောင်း အပြင်​ဘက်​မှာ ရုန်းရင်းဆန်​ခတ်​တွေ ဖြစ်​​ပေါ်လာခဲ့သည်​။ နတ်ဆိုးနယ်မြေ၏ အလွှာများ ဆင်းသက်လာပြီး နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ တဟုန်ထိုး တက်လာသည်။ လူ့လောက၏ ဖြောင့်မတ်သောလမ်းကို ဆေးကြောခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားအား နတ်ဆိုးစွမ်းအင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရင်း ဖြောင့်မတ်သော လမ်းကြောင်းကို နတ်ဆိုးများ၏ လမ်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်။

မင်းသားယွဲ့ဘုံကျောင်းက ၎င်းတို့၏ ဆုံစည်းရာ ဗဟိုချက် ဖြစ်နေတာ ထင်ရှားပါသည်။ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ တဟုန်ထိုး တက်လာတဲ့အခါ ချန်ရှီ ပတ်ပတ်လည်က မိုးခြိမ်းသံများ ချက်ချင်း ငြိမ်းသွားသည်။ ကောင်းကင်က ရုတ်တရက် မှောင်သွားပြီး တောက်ပတဲ့ လလည်း ကွယ်သွား၏။

ချန်ရှီ၏ ယင်ယန်ပြောင်းလဲမှုထဲ၌ နေနှင့်လတို့ကို ဝန်းရံထား​စေပြီး ဘုံကျောင်းကြီး၏ ထူးကဲသော တန်ခိုးများကို ကာကွယ်ရင်း နတ်ဆိုး၏ အငွေ့အသက်များကို ဖယ်ရှားပေး​နေသည်။

သို့သော် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်သည် ပိုမိုလေးလံလာကာ ယင်ယန်အသွင်ပြောင်းမှုရဲ့ နေနှင့် လတို့မှာ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို အချိန်တိုအတွင်း ချေဖျက်ရန် ခက်ခဲကြောင်း သက်သေပြ​နေခဲ့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးများသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တိတ်တိတ်ပုန်း၊ တီးတိုးတီးတိုး ပြောကာ၊ သူ့အလိုဆန္ဒများကို နိုးထစေသည်။ သူ့အတွေးများကို နှောင့်ယှက်ကာ အာရုံစူးစိုက်ရန် ခက်ခဲလာစေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျယ်ပြောလှသော စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုက သူ့ကို ကျော်ဖြတ်လာသလို၊ လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ သူ့နားထဲတွင် ကျယ်လောင်လှတဲ့ ဟောက်သံ​ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ စစ်သည်များနှင့် မြင်းများသည် အင်အားကြီးမားသော ဓားလှံများကို ဆွဲထုတ်ကာ ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်များကို အသက်သွင်းနေကြသည်။ ကြွေးကြော်သံတွေက ကောင်းကင်ကို လှုပ်ယမ်းလာ​စေကာ ၎င်းတို့၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အရာအားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်တော့မလိုပင်။

သက်ရောက်မှုကြောင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်နှင့် နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်းများ ကွဲအက်သွားကာ ရေခဲနှင့် နှင်းများအလား အရည်ပျော်သွားသည်။

ချန်ရှီ ထိတ်လန့်သွားသည်။

"မင်းသားယွဲ့ရဲ့ လက်အောက်ခံ ပေ့ဝေတပ်က ဒီတိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဓာတ်လည်း ထွက်လာနိုင်တာလား... နှစ်ပေါင်းခြောက်ထောင် ကြာပြီ ဘယ်သူမှ သူတို့ကို မကိုးကွယ်ဖူးသေးပေမယ့် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတုန်းပဲ!"

ကြည်ညိုလေးစားမှု အပြည့်ဖြင့် နံ့သာပေါင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဂါရဝပြုရန် ချီတက်လာခဲ့သည်။ အမွှေးတိုင် အခိုးအငွေ့များ တွန့်ကွေးကာ လွတ်နေသော နတ်ကွန်းဆီသို့ လွင့်ပျံလာသည်။

နတ်ကွန်းအတွင်းမှ ထူးကဲသော စွမ်းအားများ လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ခန့်မှန်းခြေ နှစ်ပေ သို့မဟုတ် သုံးပေခန့် ရှည်လျားသော ရွှေအမွေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ အတောင်များကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီထားကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံတက်သွားလေသည်။

သူတို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ စုစည်းလာတဲ့အခါ ရုတ်တရက် ရွှေတောင်ပံတွေလို တောက်ပနေတဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ ကောင်းကင်ကို ပျံတက်သွားသည်။ ၎င်း၏ အတောင်ပံများ ခတ်လိုက်သည်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင်ခြည်များ ထွက်ပေါ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

အတောင်ပံများ ကြွေကျသည့်ခဏတွင် ရွှေရောင်အလင်းကြောင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်နှင့် ရောင်ဝါ အားလုံး လုံးလုံးလျားလျား ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ နတ်ကွန်းထဲက ရောင်ဝါကလည်း ပို၍ ခမ်းနားလာခဲ့သည်။ ချန်ရှီကို မသေအောင် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်နှင့် လေထုက လှုံ့ဆော်ပေးသည့် ဤစစ်မြေပြင်မှ စစ်သည်တော် နတ်ဘုရားသည် သူ့အလိုအလျောက် နိုးထလာပုံရသည်။

နတ်ဆိုးနယ်မြေ အပြင်ဘက်တွင် တပ်စွဲထားသည့် ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအိုသည် မင်းသားယွဲ့ဘုံကျောင်းက ရွှေတောင်ပံများ တက်လာသည်ကို အဝေးမှ မြင်လိုက်​လေသည်။ ၎င်း၏အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်နှင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို ဖြိုခွဲကာ နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်း လမ်းတစ်လျှောက် ဆုတ်သွား​စေခဲ့သည်။ သူလည်း ထိတ်လန့်သွား၏။

"ထူးကဲတဲ့တန်ခိုး... ဒီနတ်ဘုရားက မနိုးထလာသေးတာတောင် အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းနေပြီ!"

သူ ဝူရှဲ့ကို အလျင်အမြန် ဆင့်ခေါ်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရရှိခဲ့ပေ။ သူ့နှလုံးသားက နစ်မြုပ်သွားသည်-

"ဝူရှဲ့ နတ်ဆိုးနယ်မြေထဲ ရောက်သွားတာလား... သူ ကလေးပညာရှင်ကို ကြားဖြတ်ဖို့ သွားပဲ... သူက က​လေးပညာရှင်နဲ့ မယှဉ်သာဘူး..."

စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းတွင် ဆရာတစ်ယောက်၌ တပည့်တစ်ဦးသာ ရှိသည်။ ဆရာကြီးတစ်ဦးစီသည် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက အပြောအဆို၊ အကျင့်များဖြင့် သင်ကြားပြသပေးရကာ၊ ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုတို့ကို မျှဝေပေးရသည်။

တပည့် အရွယ်ရောက်ပြီးသည်နှင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိကာ ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းကို တည်ထောင်ပြီးသည်နှင့် ဆရာ ဖြစ်လာကာ နောက်ထပ် တပည့်အသစ်ကို ရွေးချယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝူရှဲ့ကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးကလည နက်ရှိုင်းခဲ့သည်။

စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းတွင် နှစ်အတန်ကြာနေထိုင်ပြီးနောက် ၎င်း၏အကြီးတန်းအစ်ကို ဖြစ်သူ ကျုံးဝူဝမ့်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ခဲ့မိ၏။ ယခုတော့ လျှော့တွက်ခြင်းသဘောကို မလွှဲမရှောင်သာ ခံစားလာရတော့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝူရှဲ့ကို ခေါ်ထုတ်လာခြင်းသည်လည်း သူ့ကို လေ့ကျင့်​ပေးရန်နှင့် သူ၏ ကောင်းကင်ယံကို ချဲ့ထွင်ရန် ဖြစ်သည်။

ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအိုသည် နတ်ဆိုးနယ်မြေထဲသို့ မလှမ်းမီ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ နတ်ဆိုးနယ်မြေထဲသို့ သူဝင်လိုက်သည်နှင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်နှင့် သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးလာမည့် လမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့အတွင်းမှ နတ်ဆိုးသဘာဝများ ကြီးထွားလာသည်။

စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းသည် နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းခြင်း၏ ယန္တရား၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအင်နှင့် မဟာတာအိုကို နတ်ဆိုးစွမ်းအင် လမ်းကြောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်းတို့ကို ကာလရှည်ကြစွာ လေ့လာခဲ့သည်။ သို့သော် နတ်ဆိုးနယ်မြေ၏ ရောနှောခြင်းကိုမူ သူတို့ မရှောင်နိုင်ပါ။

တစ်ခုတည်းသော နတ်ဆိုးနယ်မြေသည် သူ့အပေါ် အနည်းငယ် သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခု နတ်ဆိုးနယ်မြေ အများအပြားက ထပ်နေသဖြင့် သူသည် နတ်ဆိုး၏ အန္တရာယ်ကို သေချာပေါက် ခံရနိုင်သည်။

သူသည် ဘုံကျောင်းဆီသို့ ဦးတည်ပြီး သွားနေကာ။

"ဝူရှဲ့က သားကောင်ကိုမြင်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြဖို့ ကလေးပညာရှင်ကို စိန်ခေါ်ဖို့ ကြိုးစားနေမှာပဲ... သူ ချန်ရှီကို လိုက်ဖမ်းနေတာ.. ချန်ရှီက မင်းသားယွဲ့ဘုံကျောင်းကို သွားနေတာ ဆိုတော့ သူလည်း အဲဒီနေရာကို ရောက်နေလောက်ပြီ!"

သူ အလွန်စိုးရိမ်နေပါသည်။ ဝူရှဲ့သည် အလွန်စွမ်းအားကြီးမားသော မှော်နည်းပညာ "အံ့ဖွယ်စစ်မှန်အမတနန်းတော်" ကို လေ့ကျင့်ထားသည်။

စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းမှာတောင် ဒီကျင့်စဥ်က သာလွန်ကောင်းမွန်လှပါသည်။ ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်ပြီးနောက် ခေါင်းနောက်တွင် ရွှေရောင်ဝင်းတစ်ခု ပေါ်လာမည်။ ကျင့်ကြံမှု နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ ရွှေရောင်ဝင်းသည် အမတ စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး သူရဲ့ ကျင့်​ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပေးလိမ့်မည်။

ရန်သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် မသေနိုင်သော နောက်ထပ်ရွှေနန်းတော် တစ်ခုပေါ်လာမည်။ ရုပ်ပုံသည် ကြီးမားသောတန်ခိုးရှိသော ရွှေနန်းတော်အတွင်းက အမတ အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

ဤကျင့်စဥ်က ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ရဲ့ ကောင်းကင်ကိုးလွှာ ကျင့်စဥ်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင် တူသည်။ ဒါပေမယ့် ကလေးလို အဖိုးအိုမှာ ဝူရှဲ့ ရှုံးမယ်ဆိုတာ သိနေ၏။

ချန်ရှီသည် ဝူရှဲ့ကို သရေကျအောင် တိုက်နိုင်သလို တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုနှစ်ခုစလုံးတွင် ဝူရှဲ့ကို ကျော်လွန်​နေသည်။ ထို့အပြင် ချန်ရှီသည် စစ်မှန်သောဘုရင်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူကျင့်သုံးခဲ့သော ကျင့်စဥ် နည်းစနစ်များသည် အမတကျင့်စဥ်များ ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဝူရှဲ့ အဲဒီကောင်လေးက သတ္တိရှိလွန်းတယ်!"

ဒေါသတကြီးနဲ့ လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ။

"ငါသူ့ကို ဖမ်းမိလို့ကတော့ ကောင်းကောင်း ရိုက်ပေးလိုက်မယ်!"

ထိုအချိန်တွင် ဝူရှဲ့အလောင်းကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးကြီး၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး နှလုံးနာခြင်း၊ သည်းမခံနိုင်သော၊ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း နတ်ဆိုး​တွေကို လွှတ်ပေးပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေကို သေစေခဲ့တယ်... မင်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် သေတာကို မင်းအရမ်း အရမ်းကြေကွဲနေတာလား"

ရှည်လျားသော ခြေတံရှည်များ နှင့် အနက်ရောင်၊ အမဲရောင်​တွေ ရှိသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် ချဉ်းကပ်လာသည်။ ၎င်း၏ခါးသည် ဆက်စပ်နေသော အမြွှာများကဲ့သို့ အပေါ်ပိုင်းကိုယ်လုံးနှစ်ခု ပေါက်နေ၏။

"မင်း ငါတို့ကို လွှတ်လိုက်ရင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေ သေကုန်ကြလိမ့်မယ် ဆိုတာ မသိဘူးလား? ဟုတ်တယ်... မင်းလိုလူတွေက မှန်ကန်တဲ့စကားတွေပဲ ပြောတတ်ကြပေမယ့် မင်းတို့က ကိုယ့်လုပ်ရပ်နဲ့ ပတ်သက်လာရင် ပါးစပ်ထဲမှာ ဖြောင့်မတ်တဲ့စကားတွေပဲ ပြော​နေပေမယ့် နောက်ဆုံး ကိုယ့်ကိုကိုယ် လဲကျစေတာနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားတာ...."

ခရမ်းရောင်ရောင်တောက်နေတဲ့ အဘိုးအိုနောက်ကနေ ကောင်းကင်ကကျလာတဲ့ ရေတံခွန်တစ်ခုလို ပေါ်လာသည်။ စွမ်းအင်တစ်ခု နတ်ဆိုးသတ္တဝါကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးက မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ရာ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ၎င်း၏ရှည်လျားပြီး ပါးလွှာသော ခြေနှစ်ချောင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းက ဇတ်ကနဲ တုန်လှုပ်သွားကာ ပြိုကျမသွားမီ အဆင့်နှစ်ဆင့်ပင် လှမ်းလိုက်ရသည်။

"ငါ လုပ်တာကို မင်းဘယ်လို​တောင် ဝေဖန်ရဲတာလဲ..."

တောက်ပသော ခရမ်းရောင် ရောင်ဝါသည် လူငယ်၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး မှိုင်းမှိုင်းသော အမူအရာဖြင့် သူသည် မင်းသားယွဲ့ဘုံကျောင်းဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွား​တော့သည်။

အရွယ်စုံ နတ်ဆိုးပန်းများက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပွင့်လန်းလာပြီး ၎င်းတို့၏ ပန်းပွင့်တောင့်များမှ နတ်ဆိုးမျိုးစေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး နတ်ဆိုးနယ်မြေ၏ သက်ရှိသတ္တဝါများကို အမဲလိုက်ရန် စတင် ထွက်လာလေသည်။

နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ပိုထူလာကာ နတ်ဆိုးနယ်မြေလည်း တိုးလာသည်။ ဤကမ္ဘာကြီးသည် အုံ့မှိုင်းနေပြီး မဟာတာအိုကလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးဘဲ နတ်ဆိုးများ၏ လမ်းကြောင်းဆီသို့ ရွေ့လျားနေသည်။

နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှု နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ နတ်ဆိုးမျိုးစေ့များသည်လည်း ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။ ရက်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ကြာသောအခါ သူတို့သည် မဟာယာနအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ အရွယ်ရောက်ပြီးကာမှ တုနှိုင်းမရတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းသော သတ္တဝါများ ဖြစ်လာကြမည်။

လူငယ်သည် သူ၏ တာအိုနှလုံးသားသည်လည်း နတ်ဆိုးသဘာဝကြောင့် ကူးစက်ခံနေရမှန်း ခံစားလိုက်ရကာ စိတ်တိုဒေါသထွက်ကာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ အရင်တုန်းကတော့ သူဟာ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ အတွေးတွေကို ဂရုတစိုက် ဖြတ်ထုတ်ပြီး သူ့တာအိုနှလုံးသားထဲက နတ်ဆိုးသဘာဝတွေကို သုတ်သင်ခဲ့ပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ ဒေါသတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ချစ်တပည့်အတွက် လက်စားချေဖို့ တစ်ခုတည်းသော အတွေးက နစ်မွန်းနေခဲ့သည်။

သူသည် မင်းသားယွဲ့ဘုံကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မျက်နှာက လူသတ်ချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူဝင်ခါနီးတွင် အတွင်းမှ မမြင်ရသော အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘုံကျောင်းအတွင်း၌ ဖြာထွက်နေတဲ့ တောင်တွေ၊ မြစ်တွေ၊ ပြည်နယ်တွေရဲ့ မြေပုံအလင်းရောင်။ မင်းသားယွဲ့ဘုံကျောင်းဝန်းကျင် ကောင်းကင်ယံတွင် ၎င်းသည် ရှင်းကျိုးက ပြည်နယ်ငါးဆယ်၏ ပထဝီဝင်အနေအထားကို လင်းထိန်စေသည်။

ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအို၏ နှလုံးခုန်သံလည်း ပြင်းထန်လာ၏။ သူ မြေပုံတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ အတော်များများက မှောင်နေသေးပေမယ့် တချို့က မီးလင်းနေပြီ။ ဥပမာအားဖြင့် သူတို့ရှိ​နေသည့် လင်ကျိုးမြေပုံက လင်းလက်နေပြီဖြစ်သည်။

တောင်ထိပ်များ၊ ရွာများ၊ မြို့များနှင့် လင်ကျိုး ခရိုင်ရုံးစိုက်ရာ နေရာများသည် ယခုအခါ သေးငယ်သော အလင်းတန်းများကို ပြသနေပါသည်။ ၎င်းတို့သည် နတ်များ၊ ကန့်ညောင်များနှင့် လင်ကျိုး နတ်ဘုရားများထံမှ ထွက်လာသော အလင်းများပင် ဖြစ်သည်။

သူ့နှလုံးသား နစ်မြုပ်သွား၏။ ချန်ရှီဟာ ဘုံကျောင်းထဲက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို နိုးထစေခဲ့ပြီပဲ ဖြစ်သည်။ နက်နဲသော အသံတစ်သံသည် မင်းသားယွဲ့ဘုံကျောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းက နက်နဲသော ကဗျာဆန်သော သံစဉ်တစ်ခုအလားပင်။

"အနှစ်သုံးဆယ်ရဲ့ ကျော်ကြားမှုနဲ့ ဘုန်းအသရေဟာ ဖုန်မှုန့်တွေ၊ အညစ်အကြေးတွေပါပဲ... မိုင်ပေါင်း ရှစ်ထောင်ခရီးက တိမ်တွေ၊ လတွေပါပဲ... မစောင့်ပါနဲ့.... မင်းရဲ့ ငယ်ရွယ်မှုကို ဖြုန်းတီးပစ်မိလိမ့်မယ်..."

ကလေးလို အဘိုးအိုက :"မင်းက နတ်ဆိုးတွေကို ကိုးကွယ်နေတာ.. နတ်ထုံးတမ်းစဉ်လာကို နှောင့်ယှက်တာ၊ လူတွေကို ရောနှောဖို့ မှော်ပညာတွေသုံးပြီး လူတွေရဲ့စိတ်ကို ရှုပ်အောင်လုပ်ဖို့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေကို သုံးနေတာ... မင်းက သတ်ထိုက်တယ်၊ မင်းက သေသင့်တယ်..."

သူသည် လူသတ်ရောင်ဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခရမ်းရောင်လေက သူ့အနောက်၌ လွင့်ပျံ​နေသည်။ ခရမ်းရောင်လေထုထဲမှာ ရွှေရောင်နန်းတော် ပေါ်လာ၏။ ကောင်းကင်အထက်တွင် အမတ ရွှေနန်းတော်တစ်ခုလည်း စိုက်ထူထား​သေးသည်။

ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအိုသည် လက်ညှိုးကို မြှောက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ကိုးလွှာအထက် ရွှေရောင် နန်းတော်အတွင်း၌ အမတကလည်း သူဖြတ်သွားတိုင်း ကောင်းကင်ကြီးက အက်ကွဲသွားတယ်။ ပြင်းထန်သော မီးတောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သူ၏လက်ဖျားသည် မီးတောက်နေသော တောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျကာ ဘုံကျောင်းထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူသည် အံ့ဖွယ်စစ်မှန်အမတရွှေနန်းတော်ကို လေ့ကျင့်ထားသော်လည်း အမတဘုံ၏ ခရမ်းရောင်လေကို စုပ်ယူနိုင်သည့် မြင့်မားသောအဆင့်အထိ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။ သူပြသထားသည့် ရွှေနန်းတော်၏ အမတ ပုံရိပ်သည် ပိုမိုကြည်လင်ပြတ်သားပြီး အစွမ်းထက်ကာ စစ်မှန်သော အမတအသွင်အပြင်နှင့် ပိုမိုနီးစပ်ပါသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် တောင် သို့မဟုတ် ဘုံကျောင်းတစ်ခုကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘုံကျောင်းထဲမှ သံလှံတစ်စင်း ပြေးထွက်လာ၏။ ကြီးမားသော လက်တစ်စုံက လှံကိုဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အမတလက်ချောင်းကိုတွေ့ရန် ၎င်း၏ထိပ်ဖျားသည် ဝေ့ဝဲနေသည်။

လှံသည် လက်နှစ်ဖက်၏ ဝေ့ယမ်းရာအတိုင်း ပြေးထွက်ကာ ကြီးမားသော အမတလက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိမှန်သွားသည်။ စည်းတံ​ဆိပ်​ ကျိုး​သွား​သလိုပဲ လှံ​သည် အနှစ်ခြောက်ထောင်ကျော်ပြီးနောက် နတ်ဆိုးများနှင့် ဓားပြများကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်းရှိသော ဤနတ်ဆိုးသုတ်သင်လက်နက်သည် ၎င်း၏ယခင် စွမ်းအားကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ပေ၏။

ဗုန်း!

အမတလက်ချောင်းသည် ထိပ်ဖျားမှ အရင်းအထိ၊ အရင်းမှ လက်ဖဝါးတစ်ခုလုံးအထိ၊ ထို့နောက် လက်ဖျံအထိ၊ နောက်ဆုံးလက်မောင်းအထိ အက်ကွဲကာ အလင်းတန်းများ ထွက်လာသည်။ သံလှံသည် အမတပုံရိပ်၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် ရှေ့သို့ ထိုးဖောက်ကာ ကောင်းကင်အထိ မရပ်မနား တိုးဝင်သွားသည်။

ရွှေနန်းတော်ထဲတွင် ထိုင်နေသော အမတသည် သံလှံဖြင့် ထိုး​ဖောက်ခံလိုက်ရသည်။ သူ့ကို လေထဲသို့ မပစ်လွှတ်ဘဲ နန်းတော်ထဲ၌သာ ကြိုးဆွဲချ သေဆုံး​စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ကိုးလွှာ၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်း၊ နန်း​တော်နှင့် မသေနိုင်သော အရာများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအိုသည် သက်ရောက်မှုကြောင့် အနောက်သို့ လွင့်သွားကာ သွေးများစွာ အန်ထုတ်ပစ်လိုက်၏။

သူ့နောက်တွင် ခရမ်းရောင် ရောင်ဝါသည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ လွင့်ပျံလာသည်။ ဘယ်ကိုသွားသွား အရာရာဟာ ပြာမှုန်တွေသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မြေကြီးသည် တဟုန်ထိုး မြည်ကာ ပေဒါဇင်များစွာနက်သော လျှိုကြီးတစ်ခုကို ထွန်ယက်သလို ဖောက်ပစ်လိုက်ကာ ၎င်းအတွင်းထဲတွင် ချော်ရည်များ လျှံတက်လာသည်။

သံလှံသည် ကောင်းကင်အထက်မှ လေချွန်သံတစ်သံ ထုတ်လွှတ်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး ခရမ်းရောင်ရောင်ဝါကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ခရမ်းရောင် ရောင်ဝါသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်တက်လာပြီး ဘုံကျောင်းရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ခံထားရကာ ဘယ်သူမှ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်း မရှိအောင် ပိတ်ဆို့ထားသည်။

ခရမ်းရောင် နဂါးငါးကောင် ၀တ်ရုံကို ၀တ်ဆင်ထားသည့် အရိပ်တစ်ခု မင်းသားယွဲ့ဘုံကျောင်း မှ ထွက်လာကာ သူ၏ သံလှံကို ဖမ်းကာ စစ်နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအိုအား တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။

ကလေးနှင့်တူသော အဖိုးအိုသည် အံ့ဖွယ်အမတရွှေနန်းတော်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် အသက်သွင်း​နေခဲ့ပြန်သည်။ ခရမ်းရောင်အဝါရောင်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လွင့်ပျံနေသော နဂါးကြီးတစ်ကောင်လို လှည့်ပတ်ကာ ခုန်ပျံကာ အံ့အားသင့်ဖွယ် အင်အားများဖြင့် ရိုက်ခတ်နေသည်။

နှစ်ယောက်သား အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုက်ကြရင်း သံလှံတွေနဲ့ ခရမ်းရောင် ရောင်ဝါတွေက အတက်အဆင်း လွင့်ပျံနေ၏။ တိုက်ခိုက်မှုမှ ကျန်ရှိသော စွမ်းအားများသည် အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အဝေးမှ မြေပြင်နှင့် ကောင်းကင်ကိုပင် ဆက်လက် ပေါက်ကွဲသွားစေလေသည်။ နတ်ဆိုးနယ်မြေပင် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။

အဘိုးအို စီစဉ်ပေးခဲ့သော နတ်ဆိုးပန်းများသည် နတ်ဆိုးမျိုးစေ့များ ပေါက်ဖွားနေပြီဖြစ်သည်။ ဤနတ်ဆိုးများစွာသည် မင်းသားယွဲ့ဘုံကျောင်းသို့ စုပြုံရောက်ရှိ လာကြသော်လည်း ဤစွမ်းအားကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ မချဉ်းကပ်ဝံ့ကြပေ။

"ရွှင်း!"

နတ်စွမ်းအင်သည် ခရမ်းရောင် လှံထိပ်၌ စုစည်းထားသည်။ အဘိုးအိုက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း လှံစွမ်းအင်က ထိုးဖောက်သွားတာကြောင့် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားဖြင့် ဖြိုခွင်းခံလိုက်ရရာ အဘိုးအိုလည်း နောက်ပြန် ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

အဘိုးအို ရုပ်ခန္ဓာ၊ နာမ်ဝိညာဉ်၊ နတ်သန္ဓေသားနှင့် အတုအယောင်နယ်မြေကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းပစ်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရပ်ပိုရှည်လာပြီး ပေတစ်ထောင်ရှည်လျားတဲ့ ဧရာမအကောင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ စွမ်းအားတွေလည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသော ဧကရာဇ်မင်းသည် သူ့ထက်မြင့်ကာ ပို၍ပင် တန်ခိုးကြီးသော ရွှေရောင်အသွင်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအို၏ မျက်နှာအနေအထားက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ချင်နေဆဲ။ ထိုစဥ် သူ့ခေါင်းပေါ်မှ ဆံထိုးတစ်ချောင်းက လွင့်ပျံသွားပြီး သေးငယ်သော ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျံသန်းသွား၏။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အထက်တွင် ကောင်းကင်ကိုးလွှာ ပေါ်လာကာ ရွှေရောင်နန်းတော် တစ်ခုလည်း ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အမတဓားတစ်လက်သည် ဆယ်မိုင်ကျော်ရှည်သော ကောင်းကင်ကိုးလွှာမှ ပျံသန်းကာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသော ဧကရာဇ်မင်းအား ဓားဖြင့်ထိုးလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်းသော ဧကရာဇ်မင်း၏ မြင့်မြတ်သော နတ်တန်ခိုးတော်သည်လည်း သံလှံကို အားအပြည့်ဖြင့် လွှတ်တင်လိုက်သည်။ "ဖောင်း"ကနဲ အသံဖြင့် ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအို၏ လက်များကိုသာမက ရင်ဘတ်ကိုပါ ထိုးဖောက်ပစ်လိုက်သည်။

လှံတံ ကလေးနှင့်တူသော အဘိုးအိုကို မြှောက်ပင့်လိုက်တဲ့အခါ ဧကရာဇ်မင်းပုံရိပ်က လေထဲတွင်ပင် ထိုသူ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်ကာ အပိုင်းပိုင်း ဖြဲပစ်သည်။

ဆယ်မိုင်ကျော် ရှည်လျားသော ဓားရှည်ကြီးသည် ကောင်းကင်မှ ပြေးဆင်းလာသော်ငြား ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ သေးငယ်သော ဆံထိုးလို ဓားရှည်ကြီးတစ်စင်းသာ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်းသော ဧကရာဇ်မင်း၏ မျက်ခုံးကြားတွင် လွင့်မျောနေခဲ့သည်။

"ခလွမ်း"

ဓားငယ်ကလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်း ဧကရာဇ်မင်းသည် နယ်ပယ်သုံးရပ်မှ သူ့လှံကို ရုတ်သိမ်းပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် မူလအရွယ်အစားသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကျုံ့သွားခဲ့သည်။ ပြီးနောက် လှည့်၍ မင်းသားယွဲ့ဘုံကျောင်းဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သံလှံသည်လည်း သူ့နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလိုက်လာကာ မူလအရွယ်အစား ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လှံသည် အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လေချွန်သံနှင့်အတူ လွင့်ပျံပြေးသွားပြီး အဝေးကနတ်ဆိုး၏ နဖူးကို ထိုးဖောက်ပစ်၏။

ထို့နောက် သံလှံသည် လေထဲ၌ ငြိမ့်ညောင်းသော ဝီစီသံများအား ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ ဒါကိုမြင်တော့ နတ်ဆိုးတွေ လန့်ဖြတ်ကုန်ကာ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်းသော ဧကရာဇ်မင်းကို ဂရုမစိုက်ရဲတော့ဘဲ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် သံလှံသည်လည်း နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကာ ခန်းမဆောင်ကို ဖြတ်သွားကာ နတ်ကွန်းရှေ့ရှိ စင်ပေါ်သို့ ပြန်ပြေးသွား၏။

ချန်ရှီလည်း ရှေ့သို့လှမ်း၍ သံလှံပေါ်တွင် အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်းကို တင်လိုက်သည်။

"အခုဆို အနောက်နွားရှင်းကျိုးရဲ့ တောင်တန်းနဲ့ မြစ်တွေက ကွဲအက်ပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာထဲ ပေါင်းစည်းသွားကြပြီ... လင်ကျိုးရဲ့ နတ်ဘုရား မင်းသားယွဲ့ကို ကျနော် ဘွဲ့ပြန်အပ်နှင်းထားပေမယ့် ဒီသဘာဝဘေးကြောင့် လူဘယ်လောက် လွတ်မြောက်နိုင်မလဲ မပြောနိုင်ဘူး..."

သုံးလောကနတ်ဆိုးနှင် ဧကရာဇ်ကြီးက နတ်ကွန်းပေါ်သို့ တက်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

"လင်ကျိုး မြို့သားတွေကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ အပြစ်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို မသက်ညှာဖို့ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်"

သူ့အသံက ပိုပိုကျယ်လာတာကြောင့် မင်းသားယွဲ့ဘုံကျောင်းကို ကျော်ကာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဘုံကျောင်းခေါင်မိုးသည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော အပြာရောင်ကောင်းကင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကောင်းကင်အထက်တွင် တောက်ပသော လမင်းတစ်စင်းနှင့် ကြယ်ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကြယ်ရောင်စုံသော ဤကောင်းကင်အပြင်၊ အနောက်နွားရှင်းကျိုး ၏ မူလကောင်းကင်တွင် တောက်ပသော လတစ်စင်းလည်း ရှိသော်ငြား ၎င်းသည် ပို၍ကြီးမားပြီး ပိုနိမ့်သွားကာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားသော မျက်လုံးအသွင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ကြီးနှစ်ခုက လုံးဝ ကွဲပြားသည်။

"မိုးသောက်ချိန်ရောက်ရင် နေ တောက်လာလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်းသော ဧကရာဇ်မင်းထံသို့ အမွှေးတိုင် အနည်းငယ်ကို ပူဇော်ပြီး ဘုံကျောင်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဘုံကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော လွင်ပြင်တစ်ခုရှိသည်။ လွင်ပြင်ပေါ်တွင် ရွာပေါင်းမြောက်မြားစွာ တည်ရှိပြီး ရွာများဘေးတွင် လယ်ကွင်းများ ခင်းထားသည်။ သို့သော် နေမတက်လာသဖြင့် သီးနှံပင်များ သွေ့ခြောက်သွားကုန်၏။

သူ့နောက်တွင် မင်းသားယွဲ့ ဘုံကျောင်းမှ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"လူဆိတ်ညံနေတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေကို ကျော်လွန်ပြီး အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်တွေကို ငေးကြည့်ရင် မြို့ရိုးတွေ အများကြီးပါပဲ... လယ်တွေကို ပန်းတွေ အရိပ်ရတဲ့အခါ၊ မိုးမခတွေက ဖီးနစ်မျှော်စင်တွေကို ခိုပြီး နဂါးမဏ္ဍပ်တွေက မြင့်နေလိမ့်မယ်... ပုလဲတွေနဲ့ ကျောက်စိမ်းတွေက သက်ရှည်တောင်ရှေ့မှာ ဝေ့ဝဲနေပြီး သီချင်းတွေက ဖန်ဟူနန်းတော်ကို ပြည့်စေမယ်..."

ချန်ရှီသည် ညှိုးနွမ်းနေသော သစ်ရွက်ခြောက်များကို ကိုင်လိုက်ရင်း မနက်ဖြန် နေရောင်ကျလာလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ဒီကောက်ပဲသီးနှံတွေ ပြန်ပေါက်လာမယ်၊ စပါးနှံတွေ မွှေးပျံ့လာမယ်။ ဒီရွာသားတွေကလည်း နောက်ထပ် စပါးကောင်းတွေ ရနိုင်မည်။

ဘုံကျောင်းရှိ ရွတ်ဆိုသံသည် တဖြည်းဖြည်း တုန်လှုပ်ပြီး ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလာသည်။

"စစ်သည်တွေ ဘယ်မှာလဲ.... ဓားတွေကို ဆီလောင်းစဥ် လူတွေ ဘယ်မလဲ... မြောင်းတွေ ပြည့်သွားပြီ... ညည်းတွားသံတွေကြား တောင်တွေ မြစ်တွေ ဒီအတိုင်းပဲ ကျန်နေပေမယ့် ရွာတွေက လူသူကင်းမဲ့နေလေတယ်...."