ဖေ့မိသားစု ကံကြမ္မာကို ပိတ်ဆို့ထားပြီ

ယင်းယန်နေလလက်စွပ်သည် အနောက်ဘုရင်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်။ သို့သော် ပြန်လည် သန့်စင်လိုက်ရင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ကို တိတ်တဆိတ် စုပ်ယူကာ အမတရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာဦးမှာပင်။

နေနှင့်လခြမ်းတို့သည် ထူးဆန်းပြီး အနုစိတ်သောပုံစံများ ရှိသည်။ ချန်ရှီ သေသေချာချာ ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တော့ ပုံစံတွေက ကောင်းကင်သံတုတ်ရဲ့ ပုံစံတွေနဲ့ ဆင်တူပြီး သမိုင်းက နည်းစနစ်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားကာ အလွန်တရာ မထင်မရှား ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်က တာအို၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အသုံးပြုသည့် စာလုံးများကို "မဟာတာအိုအရေးအသား" ဟုခေါ်သည်။

အရင်တုန်းကတော့ ချန်ရှီဟာ ဒီတာအိုပုံစံတွေကို ဆန်းစစ်ကြည့်တဲ့အခါက အမြဲတမ်း ငိုက်မျဉ်းလာသလို ခံစားခဲ့ရပေမယ့် ယခုတစ်ကြိမ် ယင်းယန်နေလလက်စွပ် အတွင်းမှာ ပါရှိတဲ့ တာအို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်ပြီးနောက် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အောင်မြင်ခဲ့သည်။

"ငါက ယင်းယန်နဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်နွယ်နေသလိုပဲ..."

ချန်ရှီသည် တာအိုထျန်းကျန်း၏ ယင်းယန်သန့်စင်နည်းကို သုံးနေစဥ် နေနှင့်လ၏ အပြန်အလှန်အဖြည့်ခံ ရုပ်ပုံအဖြစ် ဖန်တီးကာ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းဟောင်းမှ နတ်ဆိုးများ ဝင်ရောက်လာခြင်းမှ ကင်းစင်သွားအောင်၊ တစ်ဖန် သူ့ကိုယ်သူ နတ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာအား တားဆီးကာကွယ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ကောင်းကင်တိုင်းတာ သံတုတ်ပေတံကို ရယူခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ဆဋ္ဌမမြောက် နတ်စာလုံး အသစ်ကို မွေးမြူကာ ယင်းယန် စွမ်းအင်နှစ်ခုကိုလည်း မွေးမြူခဲ့သည်။ ဤစွမ်းအင်နှစ်ခုသည် တာအိုနယ်မြေ၊ နန်သို့၊ ပေသို့ နယ်မြေများကို ဖြစ်ပေါ်လာ​စေသည်။

ဘုရင်ကျန်း ဂူသင်္ချိုင်းထဲက ကျင့်စဥ်များတွင်လည်း ယင်းယန် ပြကွက်များ၏ ပုံများပါရှိပါသည်။ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ ဖန်တီးထားသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ နတ်တစ္ဆေ အသွင်ပြောင်းခြင်း သုံးခုတွင်လည်း ယင်းယန် ပါဝင်သည်။

ထို့အပြင် သွေးအသွင်ပြောင်းနတ်ဓားမှာလည်း ယင်းယန် စွမ်းအင်များပါရှိသည်။ တစ်ချိန်က သူသည် သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓား၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံခဲ့ရစဥ် ၎င်း၏ ယင်နးယန်စွမ်းအင်များ၏ စွမ်းအားကို ခံစားမိခဲ့သည်။ သွေးကန်ကျင့်စဥ်ဖြင့် သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓား၏ နတ်ဆိုးသဘာ၀ကို ထိန်းချုပ်နိုင်လျှင် ၎င်း၏ ယင်းယန်စွမ်းအင်များကို သူ့အကျိုးအတွက် အသုံးချနိုင်လိမ့်မည်။

ကျုံးဝူဝမ့်နားမှ ယူထားသော ယင်းယန် နေလလက်စွပ်သည် ယင်းယန် စွမ်းအင်များအပေါ်တွင် အဓိကအခြေခံထားသည်။ မဟုတ်ပါက ယင်းယန်နေလလက်စွပ်ပေါ်ရှိ တာအိုပုံစံများကို အလွယ်တကူ ပုံဖော်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ရှီသည် ယင်းယန်ချီများကို တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ကျွမ်းကျင်ပြီးမှသာ ရတနာကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။ နားကပ်က ကွဲသွားကာ နေရောင်ခြည်က လေထဲသို့ တိုးလာသည်။ သန့်စင်တဲ့ယန်ချီထွက်လာပြီး နေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လခြမ်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော် ယင်ချီကလည်း မြင့်တက်သွား၏။

နေ နှင့် လ၏ အလင်းများ လင်းလက်လာပြီး စွမ်းအင်နှစ်ခု ရောနှောသွားသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြစ်များ၊ ရေကန်များသည် ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုအလား ၎င်းတို့အောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဒီကမ္ဘာငယ်လေးက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းထဲမှာ ဝှက်ထားတာပဲ!"

ချန်ရှီ ရှာတွေ့မှုကြောင့် အံ့ဩသွားသည်။

"တကယ်တော့ ဒီကမ္ဘာက ယင်းယန်ချီရဲ့ သရုပ်သဏ္ဌာန်... အတုအယောင်နယ်မြေလို ဖန်တီးမှုတစ်ခုပဲ"

ရတနာကိုဖျက်ဆီးရန် အနောက်ဘုရင်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ဆင့်ခေါ်သောအခါတွင် ဤကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ပါရှိနေခဲ့ကြောင်း သူသဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။

သူသည် ရတနာ၏ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ စွမ်းအင်နှစ်ခု စီးဆင်းလာသောအခါတွင် မြစ်များ၊ ရေကန်များ၊ တောင်များက နေနှင့် လတို့အောက်ရှိ မြေပြင်၌ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ တာအို စွမ်းအားသည် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားများ​ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထား၏။

"ယင်းယန်က ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး၊ တောင်၊ စိမ့်စမ်း၊ လေ၊ မိုးကြိုး၊ ရေ၊ မီးနဲ့ အရာခပ်သိမ်းရဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်းကို ကိုယ်စားပြုတယ်... အဲဒါကြောင့် ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ..."

ချန်ရှီ နားလည်မှု တစ်ခုရလာသည်။

"ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးမှာ ချီစွမ်းအင် အမျိုးမျိုးရှိတယ်... နေ၊ လ၊ ကြယ်အပြင် ဒြပ်စင်ငါးပါးရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ချီစွမ်းအင်လည်း ရှိတယ် တောင်တန်း၊ စိမ့်စမ်း၊ လေနဲ့ မိုးခြိမ်းသံကလည်း ဖြောင့်မတ်တဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေပဲ... ကောင်းကင်က ကြယ်တွေက ချီစွမ်းအင် အမျိုးမျိုးကို ထုတ်လွှတ်တဲ့အပြင် အသက်ချီ၊ သေခြင်းတရားရဲ့ချီ၊ အဂတိလိုက်စားတဲ့ချီ၊ ပျက်စီးယိုးယွင်းခြင်းချီ.... သန့်ရှင်းတဲ့ ချီစွမ်းအင်က ယင်းယန်ချီပဲ... လောင်ကျစ်က ပြောတယ် တာအိုက တစ်ခုကို မွေးတယ်၊ တစ်ခုက နှစ်ခုမွေးတယ်... အဲ့နှစ်ခုက ယင်းနဲ့ ယန်ရဲ့ စွမ်းအင်နှစ်ခုပဲ' တဲ့..."

နေနှင့်လနှင့် တောင်များ၊ မြစ်များ၊ ရေကန်များနှင့် ပင်လယ်များအကြား စီးဆင်းမှုကို သတိပြုမိကာ ထိုအတွေးထဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

"နှစ်ခုက သုံးခုကို မွေးတယ်... သုံးခုက အရာအားလုံးကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်... ယင်းယန်နေလလက်စွပ်က ဒီစကားရဲ့ လေးနက်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြထားတာ ဖြစ်မယ်..."

သူ့ကိုယ်ပိုင်ချီနဲ့ သွေးတွေက ဒီအမတရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို အားဖြည့်ပေးကြည့်နေသည်။ နေနှင့်လ ရွေ့လျားမှု၊ လေနှင့် တိမ်တိုက်များ ရွေ့လျားမှု၊ တောင်များ ပြိုလဲကာ၊ ကြီးမားသော ရေကန်များသည် ပင်လယ်များ ဖြစ်လာကာ နယ်မြေများသဖွယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မိုးခြိမ်းသံနှင့် မိုးရွာချသည်၊ မီးတောင်များ ပေါက်ကွဲကာ ကမ္ဘာကြီးသည် အနှစ်တစ်ထောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ​ရောက်သွားသကဲ့သို့ သူ့မျက်စိရှေ့တွင် အဆက်မပြတ်ပြောင်းလဲသွားသည်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က တာအိုနယ်မြေဟာ ဧကပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းလာသည်။ ယင်းယန်ချီသည် နေနှင့်လအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်တွင် မြင့်မားစွာ ပျံဝဲရင်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လည်ပတ်နေသည်။

သူ့အထက်တွင် လေနှင့် မိုးခြိမ်းသံ တဖြည်းဖြည်း လှုပ်ရှားပြီး မိုးရွာချလာသည်။ သူ့အောက်မှာ တောင်တွေ၊ မြစ်တွေ တဖြေးဖြေး တက်လာပြီး မြစ်​ရေတွေထဲ လျှံတက် စုပုံလာ၏။ သူ့တာအိုနယ်မြေထဲမှာ အချိန်တွေက အရှိန်မြန်နေသလိုပင်။ တာအိုနယ်မြေဟာ ယင်းယန်နေလလက်စွပ်၏ ပြောင်းလဲမှုနှင့်အတူ ပို၍ပို၍ ပြောင်းလဲလာသည်။

ချန်ရှီသည် သူ့ကိုယ်သူ လောကီရေးရာများကို ချုပ်ကိုင်ထားသော နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် အသွင်ပြောင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြယ်များကို ရွှေ့နိုင်ကာ နေနှင့်လတို့၏ ရွေ့လျားမှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးနိုင်သည်။ ကုန်းမြေနှင့် ပင်လယ်ရေကြောင်းဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲများကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်သကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။ ယင်းယန် စွမ်းအင်နှစ်ခုအပေါ် သူ၏နားလည်မှုသည် ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာ၏။

စီးထူဝမ်းနှင့် အခြားသူများ ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ တိုက်ပွဲက ပြီးသွားပါပြီ။ ယင်းယန် စွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော နေနှင့်လသည် ကောင်းကင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ၎င်းအောက်တွင် တိမ်တိုက်များက လွင့်မျောနေသည်။

စီးထူဝမ်း တိမ်ထဲတွင် ရပ်နေသော ချန်ရှီကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ နေနှင့်လသည် သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ရွေ့လျား​နေပြီး တောင်တန်းနှင့် မြစ်များကလည်း ပြောင်းလဲနေ၏။

"ဘုရင်ချန်... ချင်းဟဲမြို့ကလူ​တွေ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ.... ဘုရင်ယွဲ့ဘုံကျောင်းကို ထွက်ခွာနိုင်ပါပြီ"

ခဏနေတော့ ဟေးကော်က သူ့ပုခုံးကို လှမ်းပုတ်လာသည်။ စီးထူဝမ်း နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဟေးကော်ဟာ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပတ်တီးပတ်ထားနေတာကို တွေ့လိုက်ပေမယ့် သူ့မျက်လုံးနှစ်လုံးကတော့ မြင်နေရတုန်းပဲ၊ သူ့အကြည့်တွေက စူးစူးဝါးဝါးဖြင့်။

“ဒါကြောင့် စစ်မှန်တဲ့ဘုရင်က ဉာဏ်အလင်းကို ရှာနေတာလား?"

စီးထူဝမ်း မျက်ရည်များဝဲကာ ချန်ရှီကို မနာလိုစိတ်ဖြင့် ငေးကြည့်ရင်း လည်ပင်းကို ညှစ်၍ ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဉာဏ်အလင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မရရှိခဲ့ပါဘူး... လူကြီးမင်းကော် ကျွန်တော် အခု ဘာလုပ်သင့်လဲ"

ဟေးကော်က သူ့နောက်ကို လိုက်လာဖို့ လက်ဟန်ပြပြီး စီးထူဝမ်းလည်း သူပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်သည်။ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ချန်ရှီက သူတို့နောက်ကို မြေပြင်မှာ မထိဘဲ လိုက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

စီးထူဝမ်း အံ့သြသွားသည်။

"ဘုရင်ချန်က... ဉာဏ်အလင်းဝင်​နေတုန်း ငါတို့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ် သိ​နေတာလဲ"

သူသည် မမြင်နိုင်သော သတ္တဝါနှင့် စကားပြောနေပုံရသည်။ ပြီးတာနဲ့ သူက ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်ကာ။

"ဒါဆို အတွေးတစ်ခုတည်းကပဲ အာရုံစိုက်နေတာပေါ့...အတွေးတစ်ခုဆိုတာ ဘာလဲ... တစ်ခုတည်းသော အတွေးတစ်ခုက ဘယ်လိုလုပ် လုပ်စရာတွေ အများကြီးကို ပြီးမြောက်​အောင် လုပ်နိုင်တာလဲ... အတွေးတစ်ခုက ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြီးမြောက်စေတယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလား နားလည်ပါပြီ..."

စီးထူဝမ်း နားလည်မှုတစ်ဝက်ဖြင့် မြို့သို့ပြန်လာပြီး မြို့သူမြို့သားများအား ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။

ချင်းဟဲမြို့မှ လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ မိသားစုများ၊ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ယန်ရှစ်ရုပ်သေးများသည် နွားလှည်းများနှင့် မြင်းလှည်းများကို မောင်းနှင်လာကြပြီး၊ မပြည့်စုံသော မှော်ရတနာကို ကိုင်ဆောင်လာသော လူပန်ဂိုဏ်းက တပည့်များစွာတို့သည်လည်း မင်းသားယွဲ့ ဘုံကျောင်းသို့ အမြန်သွားကြသည်။

စီးထူဝမ်း ထူထဲသော အနက်ရောင် သံတိုင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ချီတုံချတုံနှင့် ဆိုသည်။

"ဒီဟာကို ငါတို့ ဘယ်လို ဖယ်ရမှာလဲ..."

ဟေးကော်က ရှေ့ကို လှမ်းပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို သံတုတ်ပေတံပေါ် တင်လိုက်တယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ရုတ်တရက် သံပေတံပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော ပုံစံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တောက်ပလာသည်။

သံတုတ်က တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် ပျံတက်သွားပြီး ဟေးကော်လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဟေးကော်သည် သံတုတ်ကို ကိုင်ကာ အဖွဲ့ရှေ့ဆုံးကနေ ထော့နဲ့ ထော့နဲ့ဖြင့် သွားနေသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ချန်ရှီရဲ့ ဉာဏ်အလင်းဟာ အရင်ကထက် ပိုကြာပါ၏။ သုံးရက်နှစ်ည ကြာပြီးနောက် ချင်းဟဲမြို့မှလူများ မင်းသားယွဲ့ဘုံကျောင်းသို့ ရောက်သည်အထိ သူ မနိုးသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဟေးကော်နဲ့ စီးထူဝမ်းတို့သည် ဘုံကျောင်းအနီးရှိ လူများအား အိမ်များဆောက်ရန်၊ မြေသြဇာကောင်းသော လယ်ကွင်းများကို စိုက်ပျိုးရန်နှင့် သီးနှံများ စိုက်ပျိုးရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ဟေးကော်က ထမင်းအိုးကြီး တစ်လုံးကိုပင် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်နေ၏။ ကလေးငိုလျှင် နှစ်သိမ့်ပေးမည် သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ အနှီးကိုပင် ပြောင်းပေးသည်။

ငါးရက်အကြာတွင် ချင်းဟဲမြို့မှလူများ နောက်ဆုံးတွင် အခြေချနေထိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဟေးကော်၏ ဒဏ်ရာများသည် အများအားဖြင့် သက်သာသွားခဲ့ပြီး သူ့ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် ထုပ်ပိုးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်ရဲ့ တံဆိပ်ပြားကို အသက်သွင်းကာ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူသည် နံရံကပ်ပန်းချီကားကို ချဉ်းကပ်ကာ ကောင်းကင်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးစီမှ ကျန်ခဲ့သော ပထဝီဝင် တည်နေရာများကို စစ်ဆေး​နေခဲ့သည်။

ပြီးနောက် အနီးဆုံးကို ရွေးချယ်ကာ သေးငယ်သော ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ယံ အစီအစဥ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ နှုတ်ခမ်းကြားတွင် သူ့ခြေသည်းကို တင်လျက် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ချက် မှုတ်လိုက်သည်။

ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်တော့ သစ်သားလှည်းတစ်စင်းသည် အမဲလိုက်ရင်း သရဲနှင့် နတ်ဆိုးများကို ဖမ်းစားနေလေသည်။ ထိုဝီစီသံကိုကြားတော့ ချက်ချင်းပဲ ဟောက်လိုက်သည်။ ဟေးကော် လှည်းပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းကာ ဦးတည်ရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

လှည်းသည် တစ္ဆေများနှင့် နတ်ဆိုးများကို လိုက်ရှာစားရင်း အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့တာကြောင့် သူ့အလိုလို အားကောင်းလာကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုန်ထွက်သွားသည်။ ဟေးကော် လန့်သွားပြီး နောက်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ချန်ရှီက လှည်းနောက်မှာ အေးအေးဆေးဆေး လိုက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

လှည်းပေါ်တွင် ဖျာခင်းပြီး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ အနားယူရန် ​​နေရာတစ်ခုကို ရှာလေ၏။ ထို့နောက် သူသည် မြေပုံကို တိုက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည့် နောက်တောင်တစ်ခုကို ရှာဖွေ​နေခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လင်ကျိုးမြို့သည် နတ်များနှင့် နတ်ဘုရားများ ခိုအောင်းရာနေရာ ဖြစ်လာသည်။

ရွှီမိသားစု၏ အမျိုးမျိုးသော မြေအောက်ကမ္ဘာတမန်များ၊ မရဏတပ်မှူးများနှင့် တရားသူကြီးများ အားလုံး လင်ကျိုသို့ ရောက်လာကြသည်။ အရှင်ဖုန့်ယန်ကဲ့သို့ လင်ကျိုးမြို့တစ်ဝှမ်းမှ သခင်များသည် ထိုနယ်မြေအား အရောင်အသွေးစုံသော အလှဆင်မှုများဖြင့် အလှဆင်ကာ ရွှင်မြူးဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုအသွင် ဖန်တီးထားသည်။

ယင်းယန်ဘုံများ ပေါင်းစည်းခြင်းသည် ရွှီမိသားစုအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ အချိန်အခါဖြစ်သည်။ အနှစ်ခြောက်ထောင် စီမံချက်က နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေ့ အသီးအနှံတွေ ထွက်လာပြီဖြစ်ရာ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် မပျော်ဘဲနေပါ့မလဲ။

ရွှီမိသားစု၏ ဘိုးဘေး ရွှီယင့်လုံသည် ဧည့်ခံပွဲကြီးတစ်ခု ကျင်းပ​နေခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် ကဗျာရွတ်ဆိုကြပြီး သီချင်းများ ရေးစပ်ကြသည်။

ဘိုးဘေးဘီဘင်များကို ဟစ်အော် ဂုဏ်​ပြုသော အသံများလည်း ရှိခဲ့သည်။ ရွှီမိသားစု၏ သားစဉ်မြေးဆက်များသည် သပ်ရပ်စွာ တန်းစီပြီး ကွယ်လွန်သွားသော အဘိုးအဘွားများအား စည်းလုံးစွာ အော်ဟစ် ဂါရဝပြုကြသည်။ မရဏနိုင်ငံ၌ မြင့်မြတ်သော ရာထူးများ ခံယူခဲ့ကြသော၊ သေလွန်ခဲ့သော ဘိုးဘေးများ ဘုန်းအသရေ တောက်ပြောင်စေဖို့ လောကီရတနာ အမျိုးမျိုးကို ပေးလှူကြသည်။

ရွှီယင့်လုံလည်း ဝမ်းသာသွားသည်။ ရွှီမိသားစုက ဘိုးဘေးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် လူသိ မများသော်လည်း သူ့မျိုးဆက်တွင် ရွှီမိသားစုကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွှီမိသားစုဝင် တစ်ဦးသည် ပြေးလာပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ချန်ရှီ လာ​နေပြီ"

ရွှီယင့်လုံ အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။

"သူက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"

စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက ဆရာတပည့်ကို ချန်ရှီ သတ်ဖြတ်မှု အကြောင်းကို သူကြားသိခဲ့ရပြီးနောက် သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသည်။

"သူက ငါ့ရွှီမိသားစုကို ဘေးဒုက္ခ ရောက်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

"သူ မြို့ထဲကို မ၀င်သေးဘူး အပြင်ဘက်မှာ ထိုင်နေတာ..."

ထိုရွှီမိသားစုဝင်က ပြောသည်။

ရွှီယင့်လုံ ချက်ချင်းထရပ်ပြီး ရွှီအိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ့နတ်ဝိညာဉ်ကို ဦးစွာဆင့်ခေါ်ပြီး အဝေးမှ အရင်လှမ်းကြည့်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ချန်ရှီသည် လင်ကျိုးမြို့သို့ မ၀င်ရောက်ဘဲ မြို့အပြင်ဘက် လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သစ်ပင်အောက်မှာ သစ်သားလှည်းလည်း ရှိ၏။

အနက်ရောင် အမွေးတွေ မရှိတော့တဲ့ ခွေးနက်တစ်ကောင်က လှည်းကို သစ်ပင်တွင် ချိတ်ထားသည်။ ခွေးနက်ကြီးသည် ပိတ်စများအောက် ပျောက်လုနီးနီးပင်။ ရွှီယင့်လုံက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သစ်ပင်မှာ လှည်းချိတ်ထားတဲ့ ခွေးကို မြင်ဖူးကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

ခွေးနက်ကြီးက မပြေးတော့ဘဲ သစ်သားလှည်းကို နှစ်ကြိမ်ဟောင်သည်။

"ခွေးပြောတာကို ငါတကယ် နားလည်နိုင်တယ်!"

ရွှီယင့်လုံသည် တစ်ခုခုလွဲနေပြီဟု ခံစားမိချင်း အံ့သြစွာ အော်လိုက်သည်။ လှည်းကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် ခွေးက အိတ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ သံချောင်းဝှေ့ကို မှီလျက် မြို့ထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေကာ သူ့ရှေ့တွင် တောက်ပနေသော လရောင်နှင့် သူ့နောက်တွင် ရွေ့လျားနေသော နေလုံးကြီးတစ်လုံး ရှိလေ၏။

သူထိုင်နေသည့်နေရာ၌ ယင်းယန်စွမ်းအင်များသည် လေ၊ ရေ၊ မိုးခြိမ်းသံ၊ မီး၊ မြေကြီး၊ တောင်များ၊ စိမ့်များအား တစ်လှည့်စီ ပြောင်းလဲပေးနေသည်။ သူ၏ တာအိုနယ်မြေများ ဝန်းရံထားသော ဧရိယာသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး သုံးဧကမှ ငါးဧက၊ ရာဂဏန်းအထိ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာပြီးတာတောင် ဆက်လက် ကျယ်ပြန့်လာနေဆဲ။

ရွှီယင့်လုံက မျက်နှာ ကြည်ကြည်လင်လင် ဖြစ်သာ နတ်ဝိညာဉ်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုစဥ် ရွှီရှစ်လည်း ရောက်လာ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"ချန်ရှီ တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်"

ရွှီရှစ် လန့်သွားသည်။

"သူက တံခါးကို ပိတ်ထားတာလား... ကျနော်တို့ ရွှီမိသားစုရဲ့ တံခါးကို ပိတ်ထားတာလား... သူ အရမ်းရဲရင့်ပြီး သူ့အသက်ကို အန္တရာယ်ပေးနေပြီပဲ!"

သူ့​စကားများသည် ရွှီမိသားစုက သခင်များစွာ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရွှီရှစ် မြို့ပြင်ထွက်ခါနီးတွင် ရွှီယင့်လုံက သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ခေါင်းယမ်းပြလာသည်။

"ချန်ရှီ တံခါးကို ပိတ်ဆို့နေတာက ငါတို့ ရွှီမိသားစုရဲ့ အင်အားမဟုတ်ပေမယ့် ငါတို့မိသားစုရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းပဲ... သူက ငါတို့ ရွှီမိသားစုကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း စိန်ခေါ်ဖို့ ဒီကိုလာတာ မဟုတ်ဘူး.. ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းကောက်ကျစ်တယ် မင်းရဲ့ နတ်ဝိညာဉ်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်..."

ရွှီရှစ်သည် သူ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာပြီး အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ရှီ၏ တာအိုနယ်မြေ သည် အပြင်ဘက်တွင် ချဲ့ထွင်နေဆဲဖြစ်ပြီး လင်ကျိုးမြို့ အပြင်ဘက်သို့ ဝင်ရောက်တော့မည်။ သို့သော် လင်ကျိုးမြို့အထက်တွင် ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ယံ၌ အတုအ​ယောင်နယ်မြေက နေနှင့်လက သူ၏ တာအိုနယ်မြေကို ပိတ်ဆို့ထား​လေသည်။

လင်းကျိုမြို့အထက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော ဘုံဗိမာန်များသည် မြင့်မြတ်သော အစီအစဥ်တစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး အပျက်အဆီးမှ ထွင်းထုထားသော ခိုကိုးရာများဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ချန်ရှီ၏ တာအိုနယ်မြေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လင်ကျိုးမြို့ အထက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေများက အရောင်ဖျော့သွားပါသည်။

ချန်ရှီ တာအိုနယ်မြေထဲက နေနှင့်လသည် ပို၍မှန်ကန်ပုံပေါက်သည်။ တောင်များ၊ မြစ်များနှင့် ရေကန်များ အားလုံးသည် ဖြစ်သင့်သည်အတိုင်း ပေါ်လာသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနှင့် လင်ကျိုးမြို့က ရွှီမိသားစု၏ ကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေများကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ပိုင်းခြားသိမြင်သော မျက်လုံးရှိသူတိုင်းသည် ချန်ရှီ၏ လေးနက်သော အောင်မြင်မှုများထက် နိမ့်ကျသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

ရွှီရှစ်လည်း သဲလွန်စကို ချက်ချင်း မြင်ပြီးနောက် သူ့နတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

"သူက ကျ​နော်တို့တံခါးကို ပိတ်ဆို့ပြီး ကျ​နော်တို့ ရွှီမိသားစုကို အရှက်ရအောင် လုပ်နေတာ!"

ရွှီယင့်လုံက ညင်ညင်သာသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး။

"သူရဲ့ တာအိုနယ်မြေထဲက ဖူရုံအပင်ကြီး ပွင့်လာတာကို မင်း သတိထားမိလို့လား"

ရွှီရှစ် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ဝိညာဉ်ကို ပြန်ခေါ်ကာ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဟုတ်ပါတယ်။ သစ်သားတွန်းလှည်းကိုချည်ထားတဲ့ ဖူရုံပင်ပေါ်မှာ ပန်းများစွာက ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့လေသည်။

ဤဖူရုံအပင်သည် မရေမတွက်နိုင်သော ကြီးထွားမှုနှင့် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ သစ်ပင်ခြောက်ကြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယင်နှင့်ယန်တို့ ပေါင်းစည်းပြီးနောက် ပွင့်မလာဘဲ ညှိုးနွမ်းသေဆုံးသွားသည့် အရိပ်အယောင်များပင် ပေါ်လာသည်။

ဤအပင်သည် ရွှီမိသားစု၏ ကျယ်ပြောလှသော အတုအယောင်နယ်မြေ၏ နေနှင့်လအောက်တွင် မပွင့်သေးသော်လည်း ချန်ရှီ၏ တာအိုနယ်မြေထဲတွင်တော့ ထွန်းကားလာခဲ့သည်။ ရွှီရှစ် သူ့လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ စိတ်လျှော့လိုက်သည်။

"ထိပ်တန်းပညာရှင်ကတော့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ရွှီမိသားစုကို ဒီလိုကျေးဇူးတွေနဲ့ စိန်ခေါ်နေပြီ... သူ့တာအိုနယ်မြေကို ဖျက်ပစ်မယ်!"

သူ ထွက်လာခဲ့သည်။ ရွှီယင့်လုံ သူ့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့ရာ မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ဟောင်းများနှင့် အခြားခေါင်းဆောင်များသည်လည်း မြို့ပြင်ရှိ ဖူရုံပင်ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။

ရွှီရှစ် ချန်ရှီကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ထိပ်တန်းပညာရှင်... မင်းရဲ့စိန်ခေါ်မှုကို ငါလက်ခံပါတယ်!"

ချန်ရှီက နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ နေနှင့်လသည် သူ၏ တာအိုနယ်မြေထဲ၌ ရွေ့လျားသွားပြီး ရှုခင်းများစွာ ပြောင်းသွားသည်။

"အရင်ကလို မာနကြီး​နေတုန်းပဲ!"

ရွှီရှစ် အေးစက်စွာ ဟစ်အော်ကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူ့ကိုယ်ပိုင် တာအိုနယ်မြေကို လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူတို့ တာအိုနယ်မြေများ ထပ်နေကာ တစ်ခုစီက ပြောင်းလဲနေသည်။ ရွှီရှစ်သည် ချန်ရှီ၏ တာအိုနယ်မြေထဲတွင် ချို့ယွင်းချက်များကို ရှာဖွေရန် ဤအကွက်ကို အသုံးချချင်၏။ သူသည် ဒေါသစိတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ကာ ဖျက်ဆီးပစ်ရန်လည်း ကြိုးပမ်း​နေခဲ့သည်။

ချန်ရှီက ယခုလို နေ့ကောင်းရက်မြတ်တွင် ရွှီမိသားစုကို အရှက်ရစေရန် ဤတာအိုနယ်မြေကို တည်ထားခဲ့သည်။ သူ့ဘက်ကလည်း ဘိုးဘေးများရှေ့တွင် ပြန်လည် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်း၍ အရှက်ခွဲရမည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီရှစ်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားဖြင့် တုံ့ပြန်ပြီး ရွှီမိသားစု၏ လွှမ်းမိုးမှုအတိမ်အနက်ကို ပြသကာ ခွန်အားကိုလည်း ပြသတော့မှာပဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်ရှီ၏ တာအိုနယ်မြေထဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင် ၎င်းသည် လုံးဝအပြစ်အနာအဆာ ကင်းကြောင်း၊ သဲလွန်စမကျန်ကြောင်း၊ တိုက်ခိုက်ရန် ဟာကွက်တောင် မရှိတာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည့်အတွက် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ယင်းအစား ချန်ရှီ၏ တာအိုနယ်မြေသည် ခဏတာအတွင်း သူ့ကိုယ်ပိုင်အများစုကိုတောင် စုပ်ယူသွားသေး၏။

ရွှီရှစ်မျက်နှာသည် နီမြန်းလာပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပါးစပ်မှ သွေးများလည်း ထွက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကြီးမားသော လက်ကြီးတစ်ခုက သူ့ပုခုံးကို ဖိထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြင်းထန်သော မှော်စွမ်းအင်များ ပေးပို့ကာ သူ၏ဖရိုဖရဲ စွမ်းအင်များကို ငြိမ်သက်စေရန် ကူညီပေးလာခဲ့သည်။

ရွှီရှစ် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရွှီယင့်လုံကို တွေ့လိုက်ရကာ တောင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသဖြင့် သူ့ကို စိတ်ချမှုတချို့ ပေး​နေသလိုပင်။

"ဖယ်လိုက်တော့ ငါသူနဲ့ ရင်ဆိုင်မယ်..."

ရွှီယင့်လုံ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

ရုတ်တရက် အသံအိုတစ်ခုက ဖြတ်ပြောလာသည်။

"ယင့်လုံ.. မင်းက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... မင်းဘယ်လိုလုပ် အရူးလို ဝင်လုပ်နေတာလဲ.. စကားသံထွက်လာရင် ငါတို့ရဲ့ ရွှီမိသားစုက မျိုးသုဉ်းသွားပြီလို့ အပြင်ကလူတွေ ထင်ကုန်လိမ့်မယ်"

ရွှီယင့်လုံ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆံပင်ဖြူလူကြီးတစ်စု ချဉ်းကပ်လာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က ရွှီမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးလေးပါးပါပဲ။

သူတို့လေးယောက်ကတော့ သူ့အဖေ ရွှီဖေးလုံ၊ အဖိုး ရွှီရှောက်ရှုး၊ အဘိုး ရွှီဟန့်ရွှေ နဲ့ အဘိုးကြီး ရွှီလုတို့ပင်။ သူတို့အားလုံးသည် မိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြသည်။

ရွှီ​ဖေးလုံက ချန်ရှီ​ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက မင်းအဘိုးကို ငါတိုက်ခဲ့တယ်... သူ့ကို အလှည့်ကျ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ.. တစ်နေ့မှာ ချန်ယင်တူးမြေးက ငါတို့ရဲ့ တံခါးကို လာပြီး ရွှီမိသားစုကို ပိတ်ဆို့ထားမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး... ငယ်ငယ်ကတည်းက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းနေတာပဲ..."

ချန်ရှီ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေဆဲပါပဲ။

ရွှီဖေးလုံက ပြုံးပြီး :"ချန်ယင်တူးလိုပဲ မာနကြီးပြီး ဘဝင်မြင့်တယ်"

သူက ချန်ရှီရှေ့မှာထိုင်ပြီး သူ့အဝတ်တွေကို ခါလိုက်သည်။

"ယင်းယန် စွမ်းအင်ပြောင်းလဲမှုတွေ... ယင်းနဲ့ယန် ပုံစံတွေကို လေ့ကျင့်နေတာလား... ဒီပုံစံက ငါ့ရဲ့ ရွှီမိသားစုက ဆင်းသက်လာတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ.. မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ကျွမ်းကျင်သူရှေ့မှာ ပြသနေတာပဲ!"

သူသည် ချန်ရှီ၏ တာအိုနယ်မြေနှင့် အရွယ်အစားတူသော အတုအယောင်နယ်မြေကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

"အတုအယောင်နယ်မြေက တာအိုနယ်မြေပဲလေ... ဒီနေ့တော့ မင်းရဲ့ တာအိုနယ်မြေကို ငါဖျက်စီးပစ်မယ်... ယင်းယန် စွမ်းအင်တွေကို ငါတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက ဘယ်လိုနားလည်လဲ ဆိုတာ ကြည့်လိုက်ရအောင်..."

ရွှီယင့်လုံက ခဏမျှ ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကိုမြင်တော့ ရွှီရှစ်က အပြေးအလွှား လာမေး၏။

"ဂိုဏ်းချုပ် ဘယ်လိုလဲ"

ရွှီယင့်လုံ: "ငါတို့ ချန်ရှီကို အခွင့်ကောင်း မယူနိုင်ပေမယ့် မဟာယာနနယ်ပယ်မှာ အနှစ်တစ်ရာကျော် ဉာဏ်အလင်းရနေပြီးသား... ချန်ရှီက ပြင်ဆင်ထားပေမယ့် သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားနိုင်ပြီ"

သူပြောပြီးတာနဲ့ တာအိုနယ်မြေထဲက မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ရွှီဖေးလုံ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နောက်ပြန် လဲကျသွားကာ။

"မသေနိုင်တဲ့ အနှစ်တစ်သောင်းကို ငါ မအောင်မြင်နိုင်​​သေးဘူး!"

ရွှီယင့်လုံ နှင့် အခြားလူများမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကူညီရန် ပြေးထွက်သွားကြသည်။ ရွှီဖေးလုံ၏ ယင်းယန် စွမ်းအင်များက ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နေကာ သူ့သက်တမ်းသည် သေရမည့် အန္တရာယ်ကို တွေ့လိုက်ရသလို ညှိုးနွမ်းနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှီရှောက်ရှူး၊ ရွှီဟန့်ရွှေနှင့် ရွှီလုတို့သည် ရွှီယင့်လုံနှင့်အတူ မထိန်းချုပ်နိုင်သော ယင်းယန် စွမ်းအင်များကို ငြိမ်သက်စေပြီး သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ပူးပေါင်းခဲ့ကြရသည်။ ပြီးနောက်မှ လူတိုင်းရဲ့မျက်နှာက ကြည်ကြည်သာသာ ဖြစ်လာသည်။

ရွှီရှောက်ရှုးတို့သည် ချန်ရှီ၏ တာအိုနယ်မြေ အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ငေးကြည့်နေကြသည်။

"ရွှီမိသားစုရဲ့ နတ်ဘုရား အများစု ဒီနေ့ ရောက်လာကြမှာ... သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ သူတစ်ယောက်တော့ ရှိမှာပဲ!"

"ယင့်လုံ... အဲဒီဘိုးဘေးတွေကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်!"

ရွှီယင့်လုံသည် အံ့သြထိတ်လန့်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ မြို့ထဲသို့ အမြန် ပြန်သွားခဲ့သည်။

လင်ကျိုးမြို့၊ ကျိပေါင်ကျိုင်း ဆေးဆိုင်တွင် ဟေးကော်သည် ပိတ်စကို ဖယ်ရှားပြီး အဝတ်အစားကို အစားထိုးခဲ့သည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ခရီးထွက်ခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာများစွာက မပျောက်သေးဘဲ ပြန်ဖြစ်မည့် လက္ခဏာများ ပြသနေသောကြောင့် ဆေးဝယ်ရန် ထွကိလာခဲ့သည်။

ချန်ရှီဟာ သူ၏အစောပိုင်း နှစ်များတွင် မကြာခဏ ဖျားနာခဲ့ပြီး ဟေးကော်က သူ့ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် လုံလောက်သော ဆေးပညာအနည်းငယ်ကို သင်ယူခဲ့သည်။

​ဆေး​ကောက်​ပြီး​တော့ ​ငွေ​ပေး​ချေ​ကာ သံ​တုတ်ကို​ကိုင်​ပြီး မြို့​ပြင်​ ပြန်ထွက်​လာ​ခဲ့သည်။ မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါတွင် အဖြစ်အပျက်ကို အံ့သြနေသော လူအုပ်ကြီးကို အပြင်ဘက်တွင် မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်း၏အကြည့်အောက်တွင် ရွှီမိသားစုမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက ပြောနေသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ချန်ယင်တူးမြေး ချန်ရှီက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်နှစ်နှစ်က ခံစားရတဲ့ ကြီးမားတဲ့ဒဏ်ကို လက်စားချေဖို့ ရောက်လာပြီ.. သူက ငါတို့ရွှီမိသားစုရဲ့ တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားဖို့ တာအိုနယ်မြေကို သုံးနေတာ!

ဟေးကော် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အံကြိတ်ကာ ကုတ်လိုက်သည်။

သစ်သားလှည်းနှင့် ချန်ရှီကို မြို့ပြင်တွင် ထားခဲ့ရသည်။ လှည်းသည် နတ်ဆိုးဖြစ်နိုင်ပြီး ရွှီမိသားစုနယ်မြေတွင် ဒုက္ခရောက်မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ မလွတ်အောင် ချည်နှောင်ထားခဲ့ရသည်။ ချန်ရှီလည်း တရားထိုင်နေတာမို့ ဆေးသွားယူဖို့ မသင့်တော်တဲ့အတွက် သူ့ကိုလည်း လှည်းနဲ့ ထားခဲ့ရသည်။

ရွှီမိသားစုရဲ့ တံခါးကို ပိတ်ဆို့ပြီး လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ကိစ္စက ရုတ်တရက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်လာတာလဲ။