အခု လူစားလဲလို့ ရသေးလား

ကဗျာကို အော်ဟစ်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် နားကွဲမတတ်အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြိုင်ပွဲ မစတင်သေးသည့်တိုင် လူသားမျိုးနွယ်သည် ဒီတိုက်ပွဲကို သူတို့အနိုင်ရပြီးဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။

ထိုစကားစုသည် မင်းသား၏စိတ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားစေသည်။

'ဘယ်လောက်တောင် ခန့်ညားထည်ဝါလိုက်သလဲ။'

အန်းယာသည် အမှောင်ရောင်ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပနေကာ သူမ၏အတွင်းပိုင်းနက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လှိုင်းထသွားသည်။

မင်ဧကရာဇ်က သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ ဘာမဆိုပြောရဲတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့စာပေပါရမီကတော့ တကယ်ပဲအံ့ဩစရာကောင်းတယ်။"

သူ၏ပတ်လည်မှ အားပေးသံများကိုနားထောင်ရင်း ချင်ဖုန်း၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ယုံကြည်မှုမှာ ဆတိုးပွားများလာသည်။

"ပင်လယ်အဆုံးထိ၊ ကောင်းကင်ကို ငါ့ရဲ့ကမ်းခြေအဖြစ်နဲ့၊ စာပေပါရမီမှာတော့ ငါကထိပ်ဆုံးပဲ။"

"ကောင်းလိုက်တာ။"

"သခင်လေး ချင်၊ နောက်တစ်ပုဒ်လောက် ပြောပါဦး။"

လူအုပ်ကြီးက စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ခုပ်တီးကြသော်လည်း သူတို့သည် အဘယ့်ကြောင့် သိုင်းပညာစွမ်းရည်မဟုတ်ဘဲ စာပေစွမ်းရည်ဖြစ်နေရသလဲဆိုသည်ကိုတော့ သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်နိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ကဗျာကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

အခြားနေရာများတွင် ရွှီလဲ့ရှန်၊ ယန်ချန်နှင့် ဖေးရွှမ်တို့ကဲ့သို့သော လေ့လာသူများအားလုံးမှာ အနည်းငယ်ညှိုးငယ်သော မျက်နှာအမူအရာများဖြစ်နေကြသည်။

နိုင်ငံတော် ပညာသင်ကျောင်းမှ အဖွဲ့ဝင်များမှာတော့ ဒေါသဖြင့် သွားကြိတ်နေကြသည်။

"မောက်မာပြီး လက်လွတ်စပယ်နိုင်လိုက်တာ။"

"ဒီကောင်စုတ်လေးရဲ့ ရဲတင်းမှုက အတိုင်းအဆမရှိတော့ဘူး။"

သူ၏ကိုယ်ပိုင်စိတ်လှုပ်ရှားမှုထဲတွင် နစ်မြောနေသော ချင်ဖုန်းသည် ဒါတွေအားလုံးကို သတိမမူမိပေ။

သူ၏နားထဲမှ အားပေးသံများ ပို၍ပို၍ကျယ်လောင်လာပြီး ချင်ဖုန်း၏စိတ်အားထက်သန်မှုကို နှိုးဆော်ပေးကာ သူသည် ကြွားဝါသော စကားလုံးအမျိုးမျိုးကို ဆက်လက်ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေသည်။

သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏အစွမ်းကိုစုစည်းကာ လေထဲသို့ မြင့်မားစွာခုန်တက်လိုက်ပြီး နယ်နိမိတ်အတားအဆီးအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"လှိမ့်ဆင်းလာတဲ့ ယန်ဇီမြစ်က အရှေ့ဘက်ကို စီးဆင်းသွားတယ်၊ သူ့ရဲ့လှိုင်းတွေနဲ့အတူ သူရဲကောင်းတွေကို ဆေးကြောသွားတယ်။ အမှားအမှန်၊ အောင်မြင်မှုနဲ့ ကျရှုံးမှု၊ အားလုံးအဆုံးမှာ အချည်းနှီးစကားလုံးတွေ ဖြစ်သွားကြတယ်။ စိမ်းလန်းတဲ့တောင်တန်းတွေ ကျန်ရစ်နေပြီး နေဝင်ဆည်းဆာက အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ နီရဲစွာတောက်ပနေတုန်းပဲ။"

"မြစ်ကမ်းနားက ဆံပင်ဖြူတံငါသည်တွေ၊ ဆောင်းဦးလနဲ့ နွေဦးလေကို ကြည့်ရှုရတာကို ကျင့်သားရနေပြီ။ ဝိုင်တစ်ခွက်အတူတူမျှဝေခြင်းက တွေ့ဆုံခြင်းရဲ့ပျော်ရွှင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးတယ်၊ အတိတ်နဲ့ပစ္စုပ္ပန်က မရေမတွက်နိုင်တဲ့ပုံပြင်တွေနဲ့အတူ၊ အားလုံးရယ်မောခြင်းနဲ့ အဆုံးသတ်သွားကြတယ်။"

ဒါက သူတစ်ပါးရှေ့တွင် သူ၏နောက်ဆုံးကျယ်လောင်သော ထက်မြက်မှုကြေညာချက်ဖြစ်ပြီး ချင်ဖုန်းသည် လူတိုင်းထံမှ စိတ်အားအထက်သန်ဆုံး အားပေးသံများကို လက်ခံရယူရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။

သို့သော် သူအံ့ဩသွားလောက်အောင်ပင် အရာအားလုံး ရုတ်တရက်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အပ်တစ်ချောင်းကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးခဲသွားသည်။

'ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီကဗျာက အရမ်းနက်နဲပြီး အရင်ကရိုးရှင်းပြီး ဩဇာအာဏာရှိတာတွေနဲ့မတူလို့ သူတို့နားမလည်တာများလား။'

သူပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ရာ လူတိုင်းမှင်တက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'သူတို့ငါ့ကဗျာကြောင့် မှင်တက်နေကြတာဖြစ်ရမယ်။'

ချင်ဖုန်းသည် ယုံကြည်သွားသည်။

သို့သော် သူမသိသည်မှာ လူတိုင်းအတူတူပင် စဉ်းစားနေကြသည် — 'နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲအတွက် ရွေးချယ်ခံရသူက သခင်လေး ချင် တကယ်ပဲဖြစ်နေတာလား။ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ ဆုံးသွားပါပြီ...'

"ဒါ..."

မိန်းမစိုး လီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ရဲ့ နိုင်ငံတော် ဆရာက သခင်လေး ချင်ကို ဘယ်လိုလုပ်လွှတ်လိုက်ရတာလဲ။"

မင်ဧကရာဇ်၏ မျက်ခွံများ အနည်းငယ်လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ဒန်မော့၊ လျိုထန်းလု၊ လဲ့ယင်း၊ စုထျန်းယွဲ့နှင့် အခြားသူများအားလုံးမှာ ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာ အမူအရာများ ပြသလိုက်ကြသည်။

ဒီအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ သတ္တိကောင်းသူတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး ချင်၊ အပြင်မှာ အသာစီးယူနေရုံနဲ့ လုံလောက်ပါပြီ။ ခင်ဗျားအထဲဝင်စရာမလိုပါဘူး၊ အဲ့ဒါက ပြိုင်ပွဲအတွက်နေရာပါ။"

ဒီစကားများထွက်လာသည်နှင့် သဘောတူညီသောအသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဒီစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းသည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အနီရောင်နှင့်အဖြူရောင် တစ်လှည့်စီပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒီအချိန်တွင် သူနောက်ဆုံးတွင်နားလည်သွားသည်မှာ လူတိုင်းဘာကြောင့်တိတ်ဆိတ်သွားရသလဲ၊ လေထုကဘာကြောင့်ဒီလောက်ထူးဆန်းနေရသလဲဆိုတာပင်။ သူတို့က သူနောက်ဆုံးတိုက်ပွဲအတွက် ရွေးချယ်ခံရသူဖြစ်ကြောင်း မယုံကြည်ကြခြင်းပင်။

'ပညာရှိတစ်ယောက်ကို သတ်လို့တော့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မစော်ကားရဘူး' ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် ကနဦးတင်းမာသောလေထုမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သက်သေပြလိုစိတ်ပြင်းပြမှု၊ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။ ချင်ဖုန်းသည် အသူရာမျိုးနွယ်ဘက်သို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ချင်မိသားစုက ချင်ဖုန်းက ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုတိုက်ခိုက်ဖို့လွှတ်မလဲဆိုတာကို အထူးတလည် လာရှာတာပဲ။"

အသူရာမျိုးနွယ်ဘက်တွင် အနည်းငယ်မရင့်ကျက်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဖေ၊ ဒီတိုက်ပွဲကို သမီးဆီထားခဲ့ရင် ဘယ်လိုလဲ။"

ကြီးမြတ်သောစစ်ဘုရင်လေးပါးသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးမဲနယ်ပြာရောင်ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေကာ သူမ၏ရှည်လျားသော မြင်းမြီးဆံပင်ကို ခေါင်းနောက်တွင်ချည်နှောင်ထားပြီး သူရဲကောင်းဆန်သောဟန်ပန်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူတို့သည် ချက်ချင်းလေးစားစွာ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်းဆိုလိုက်ကြသည်။

"ဘုရင်ငယ်၊ ဒီလိုလူမျိုးကိုရင်ဆိုင်ဖို့ ကိုယ်တိုင်လှုပ်ရှားဖို့ ဘာလို့လိုရမှာလဲ။"

အမှန်စင်စစ် ဒီအသူရာမျိုးနွယ်မိန်းကလေးမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ကောင်းကင်သတ် အသူရာ၏ သမီးတော်ပင်။

လွန်ခဲ့သောဆယ့်နှစ်နှစ်ကမှ မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း သူမသည် ဆဋ္ဌမ ဘေးဒုက္ခသံသရာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သည်။

ကောလဟာလများအရ သူမ၏လွှမ်းမိုးနေသော အားကောင်းသည့်သွေးမျိုးဆက်ပါရမီကြောင့် သူမသည် မွေးဖွားစဉ်က မတော်တဆသူမ၏မိခင်၏ အသက်စွမ်းအားကို စုပ်ယူမိခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် သူမသေဆုံးသွားစေခဲ့သည်။

အသူရာမျိုးနွယ်၏ လူငယ်မျိုးဆက်ကြားတွင် သူမနှင့်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှမရှိပေ။

ဒါကြောင့်ပင် အစွမ်းကိုတန်ဖိုးထားသော စစ်ဘုရင်လေးပါးက သူမကို ဘုရင်ငယ်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်။

သူမသည် ထိုဘွဲ့ကို ရရှိထိုက်သည်။

ကောင်းကင်သတ် အသူရာက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတိုက်ချင်ရင်တော့ တိုက်လိုက်။ ကိုယ့်အသက်နဲ့သေခြင်းအတွက် ကိုယ်တိုင်တာဝန်ယူ။"

အသူရာမျိုးနွယ်အတွက် အသက်နှင့်သေခြင်းစမ်းသပ်မှုများမှာ မလွှဲမရှောင်သာပေ။ လူတစ်ဦး၏ကျွမ်းကျင်မှုများ နိမ့်ကျနေလျှင် သေဆုံးခြင်းသည် အကျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး သေဆုံးရာတွင် နောင်တရစရာမရှိပေ။

မိန်းမငယ်လေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခုန်တက်ကာ အတားအဆီးထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း လူတိုင်းမှင်တက်သွားကြသည်။ အသူရာမျိုးနွယ်က လောင်းကြေး၏ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲတွင် တိုက်ခိုက်ရန် ဒီလောက်လှပတဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လွှတ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူထင်ထားမည်နည်း။

လူတိုင်းအကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ပြိုင်ဘက်က ဒီလူဖြစ်ခဲ့လျှင် ချင်ဖုန်း အမှန်တကယ် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးရှိမည်လား။

'ဒါကယုတ္တိမတန်ဘူး...' ချင်ဖုန်းက သွားကြိတ်လိုက်သည်။ အသူရာမျိုးနွယ်က သူ့ကိုရှင်းလင်းစွာ အထင်သေးနေသည်။

'ပန်းတွေဘာလို့ဒီလောက်နီရဲနေလဲဆိုတာကို မင်းနားလည်အောင် ငါလုပ်ပြမယ်။'

"မင်းနာမည်ကိုပြော၊ ငါကအမည်မသိပုဂ္ဂိုလ်တွေကို မသတ်ဘူး။"

ချင်ဖုန်းက ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အမည်မသိပုဂ္ဂိုလ်..."

မိန်းကလေး၏မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့်အငွေ့အသက်များ လင်းလက်သွားသည်။

"အသူရာမျိုးနွယ်၊ ပါဘလို။"

သူမ၏အမည်ကြေညာသည်နှင့် မင်ဧကရာဇ်သည် ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တုန်လှုပ်သောအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် ချင်သခင်ကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

လေထုပြောင်းလဲသွားသည်ကို အာရုံခံမိရင်း လျိုကျန့်လီက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ချင်သခင်ကြီးက လေးနက်သောအသံဖြင့် ရှင်းပြသည်။

"အသူရာမျိုးနွယ်မှာ ပါဘလိုဆိုတဲ့နာမည်က ကြီးမားတဲ့အစွမ်းလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။"

"ဒါက နာမည်ထက်ဘွဲ့တစ်ခုနဲ့ပိုတူတယ်၊ ဂုဏ်ပြုမှုတစ်မျိုးပေါ့။"

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ ဒီစကားကိုကြားသော် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ဒီနာမည်နောက်ကွယ်မှ အထူးအဓိပ္ပာယ်ကို လူသားမျိုးနွယ်မှ လူအနည်းငယ်သာသိကြသည်။

ထိုသို့ဖြစ်ရာ ကြည့်ရှုနေသူများမှာ အခြေအနေ၏ကြီးလေးမှုကို မသိရှိကြသေးပေ။

ချင်ဖုန်းကိုယ်တိုင်အပါအဝင်ပေါ့။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲဖြစ်ပျက်သွားသောအရာမှာ ရုတ်တရက်မျက်နှာကိုပါးရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း၏နှလုံးသားကို ဒိန်းခနဲခုန်သွားစေကာ ကျောရိုးထဲစိမ့်သွားစေသည်။

"ဘုရင်ငယ်၊ မင်းရဲ့လက်နက်"

မိစ္ဆာဘုရင် ဘီမာလာက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လှံရှည်တစ်ချောင်းနှင့်တူသော ကြီးမားသော အရိုးကျောရိုးတစ်ခုကို ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

ကျောရိုးမှာ တစ်လျှောက်လုံးဆီးနှင်းကဲ့သို့ဖြူဖွေးနေပြီး ဆယ်ပေခန့်ရှည်လျားသည်။ လေထဲတွင်ပျံသန်းနေစဉ် လေပြင်းတစ်ချက်ကိုနှိုးဆော်လိုက်ရာ ၎င်း၏အလေးချိန်ကို ညွှန်ပြနေသည်။

သို့သော် ပါဘလိုဟုခေါ်သောမိန်းကလေးသည် ၎င်းကိုသူမ၏ညာလက်ဖြင့် အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ကျောရိုး၏အရှည်နှင့် မိန်းကလေး၏အရပ်အမောင်းကြားမှ ခြားနားမှုမှာ ထင်ရှားလှသည်။

ဒီလိုကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသူတစ်ဦးက ဒီလိုလက်နက်မျိုးကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ကိုင်စွဲနိုင်လိမ့်မည်ဟု သာမန်လူများအတွက် စိတ်ကူးရန်ခက်ခဲသည်။

လူတိုင်းကိုလန့်သွားစေသောအရာမှာ ဒါမဟုတ်ပေ။

အဓိကအချက်မှာ မိစ္ဆာဘုရင် ဘီမာလာက မိန်းကလေးကိုခေါ်ဆိုပုံပင် — ဘုရင်ငယ်။

ချင်ဖုန်းသည် အခြေအနေ၏ကြီးလေးမှုကိုသဘောပေါက်သွားပြီး တံတွေးကို 'ဂလု' ခနဲမျိုချလိုက်သည်။

သူ၏မကျေနပ်မှုနှင့် အရင်ကမောက်မာမှုများ တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသတိဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အမ်၊ ဒါဆိုသူကမင်းကို ဘုရင်ငယ်လို့ခေါ်တယ်ဆိုတော့ ကောင်းကင်သတ် အသူရာနဲ့ မင်းရဲ့ဆက်ဆံရေးကဘာလဲ။"

ပါဘလိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"နိမ့်ကျတဲ့လူသား၊ ဘယ်သူကမင်းကို ငါ့အဖေနာမည်ကို တပ်ခေါ်ပိုင်ခွင့်ပေးတာလဲ။"

'သွားပြီ...' ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ သူသည် အသူရာမျိုးနွယ်က လူရွှင်တော်တစ်ယောက်ကိုလွှတ်ပြီး အခြေအနေကိုအထင်သေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပြီး သူပင်လျှင် အောင်ပွဲက သူ၏လက်ထဲတွင်ရှိနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သူဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ လူရွှင်တော်မှာ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေခြင်းပင်။

'အဖေအတူ သားအတူ' ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင်။ ကောင်းကင်သတ် အသူရာ၏သမီးတော်၊ အသူရာမျိုးနွယ်စစ်ဘုရင်က ဘုရင်ငယ်ဟုချီးကျူးခံရသူ၊ သူမဘယ်လိုလုပ်ရိုးရှင်းနိုင်မည်နည်း။

ချင်ဖုန်းသည် ခေါင်းလှည့်ပြီး နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်မှ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက "အခု လူစားလဲလို့ ရသေးလား" လို့ မေးနေသလို ဖော်ပြနေသည်။