အတူတကွ စုရုံးခြင်း

နေ့လည် တစ်နာရီခွဲခန့်တွင် ကားအများအပြားသည် မြို့ဘက်မှ ရောက်ရှိလာပြီး ဖူရှို့ဥယျာဉ်သို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ယာဉ်များသည် တန်းစီရပ်နားထားပြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာရှိကာ ဇိမ်ခံကား အတော်များများလည်း ပါဝင်သည်။ မြင်ကွင်းမှာ အတော်လေး ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ဆင်းသက်လာသူများမှာ လူမှုအထက်တန်းလွှာများ၊ ချမ်းသာပြီး အောင်မြင်သော ပုဂ္ဂိုလ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

ခဏလေးအတွင်းမှာပင်...

ရင်ဘတ်တွင် အဖြူရောင်ပန်းများ ချိတ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ရာနီးပါးသည် ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး အသုဘအခမ်းအနားတစ်ခုသို့ တက်ရောက်ရန် လာကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ဒီအဖွဲ့မရောက်မီကပင် အစောပိုင်းဝန်ထမ်းများက ယာယီ နာရေးအခမ်းအနားခန်းမကို တည်ဆောက်ပြီးဖြစ်သည်။

"ဒီသူဌေးတွေက တကယ်ပဲ ဒုက္ခများတာပဲ၊ အခုထိတောင် နှုတ်ဆက်ပွဲ အခမ်းအနားလုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေတုန်းပဲ၊ ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ နာရီပေါင်းများစွာ အချိန်ဖြုန်းနေတယ်၊ သူတို့က တခြားလူတွေကို လုံးဝမထောက်ထားဘူးလား။"

မလှမ်းမကမ်းတွင် စုန့်ရန်က ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လျှောက်လာပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလို မပြောနဲ့လေ။ လူတစ်ယောက် သေသွားရင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်း အတိုင်း သွားရမှာပေါ့။"

"ပြီးတော့ ကိစ္စတွေကို သတိထားကိုင်တွယ်တာက ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး၊ အထူးသဖြင့် ဒါက ငါတို့ သတင်းစကား ပို့ဆောင်တဲ့ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံဖြစ်နေတော့ နည်းနည်းတော့ အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေတာပေါ့။ ဒါ့အပြင် စာအိတ်အနီက ငါ့ကို နည်းနည်း စိုးရိမ်စေတယ်။"

ယန်ကျန့်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က တစ္ဆေဆရာတွေ ဖြစ်ရုံနဲ့ ငါတို့ ကြိုက်သလို လုပ်လို့ရတယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။ ချော်မလဲအောင် သတိထား။"

"ယန်ကျန့်ကတော့ အမြဲတမ်းလိုပဲ စေ့စပ်သေချာတာပဲ။"

စုန့်ရန်က သက်ပြင်းချရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သုံးဦးသား ယာယီတည်ဆောက်ထားသော နာရေးအခမ်းအနားခန်းမအနီးသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

နာရေးအခမ်းအနားခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လတ်ဆတ်သောပန်းများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး ခေါင်းတလားတစ်လုံးကို အလယ်တွင် ချထားသည်၊ ၎င်းရှေ့တွင် အဖြူအမည်းပုံတူဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို တည်ထောင်ထားသည်။

"ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သေဆုံးသူကို မီးသင်္ဂြိုဟ်သင့်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ အလောင်းက အဲ့ဒီခေါင်းတလားထဲမှာ ရှိရမယ်။"

လီယောင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နာရေးအခမ်းအနားခန်းမရှိ ခေါင်းတလားကို ကြည့်ရင်း စုန့်ရန်က ပြောလိုက်သည်။

"မီးသင်္ဂြိုဟ်ခြင်းက စည်းမျဉ်းတွေကို သေချာပေါက် လိုက်နာရာရောက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ အသုဘကို တက်ရောက်တဲ့လူတွေက အရမ်းချမ်းသာပုံရတယ်။ သူတို့က ချမ်းသာပြီး ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုက မီးသင်္ဂြိုဟ်မယ့်အစား မြေမြှုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ်တောင်းဆိုရင် ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သေဆုံးသူက အများပြည်သူသိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမဟုတ်ရင်ပေါ့၊ ဒါဆိုရင်တော့ ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး။"

"ဟုတ်တယ်၊ တချို့အများပြည်သူသိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက်တောင် မီးမသင်္ဂြိုဟ်တာက လုပ်လို့ရပါတယ်။ သူတို့က အလောင်းကို လျှို့ဝှက်စွာမြှုပ်နှံပြီး နောက်ပိုင်းမှာ အသုဘအိမ်မှာ ခဏထားခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်ရုံပဲ။ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားတွေ ငြိမ်သက်သွားတာနဲ့ အရိုးအိုးထဲမှာ တကယ်ပြာတွေပါမပါ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်တော့မှာလဲ။"

"အဲ့ဒါကိုတောင် လူတွေက လုပ်ကြသေးလား။"

လီယောင်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ရဲ့ ရိုးရာအလေ့အထက မြေမြှုပ်ခြင်းပဲလေ။ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ ဟုတ်တယ် မလား။ ဒါဆို ယန်ကျန့်၊ နောက်ဘာလုပ်မလဲ။ ငါ့ကိုသာမေးရင် ငါတို့ 'တစ္ဆေနယ်မြေ' ကို ဖွင့်ပြီး စာကို ခေါင်းတလားထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ရုံပဲ၊ နေ့လည်မှာ မြှုပ်နှံပြီးတာနဲ့ ငါတို့ပို့ဆောင်မှုက အလိုအလျောက် ပြီးမြောက်သွားမှာပဲ— အချိန်ကုန်သက်သာပြီး အားစိုက်ရသက်သာတယ်။"

စုန့်ရန်က ပြောလိုက်သည်။

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီး စာပို့ခြင်းတာဝန်ကို အလွန်သာမန်ဆန်ပြီး အခက်အခဲကင်းမဲ့သည်ဟု တွေ့ရှိကာ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ပုရွက်ဆိတ်ကို ဆင်လုပ်နေသည်ဟုပင် ထင်လိုက်သည်။ လီယောင်တစ်ယောက်တည်း လာလျှင်ပင် သူက ချောချောမွေ့မွေ့ ပြီးမြောက်နိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကာ သူ့တစ္ဆေအမြင်ဖြင့် ခေါင်းတလားထားရှိရာ တဲအတွင်းသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မည်သည့် သဘာဝလွန်အင်အားစုမှ မတားဆီးဘဲ သူ့တစ္ဆေအမြင်သည် အတားအဆီးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ခေါင်းတလားအတွင်းပိုင်းကို ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် အထဲတွင် အလောင်းတစ်လောင်းရှိနေသည်၊ အသက်ခုနစ်ဆယ်အရွယ်ခန့်ရှိသော အဘွားအိုအလောင်းတစ်လောင်း၊ ညိုမွဲပြီး သက်မဲ့နေသောမျက်နှာကို အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နေသော သေဆုံးပြီးသားမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အနည်းငယ်လန်းဆန်းစေရန် အဖြူရောင်ဖောင်ဒေးရှင်းနှင့် နှုတ်ခမ်းနီများ လိမ်းခြယ်ထားသည်။ ချိုင့်ဝင်နေသောမျက်လုံးများမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်မှိတ်ထားပြီး ပိန်လှီဖယောင်းရုပ်ကဲ့သို့သောလက်များမှာ ရှေ့တွင်ဖြတ်တင်ထားကာ တောင့်တင်းဖြောင့်တန်းစွာ လဲလျောင်းနေသည်။

အလောင်းကို အနက်ရောင်အသုဘဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ပေးထားပြီး ၎င်းသည် ဖိစီးမှုရှိစေကာ ထူးဆန်းကြောက်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အလောင်းများစွာမြင်ဖူးသော ယန်ကျန့်မှာမူ မတုန်လှုပ်ပေ။

တစ်ကြိမ်ထပ်မံ အတည်ပြုပြီးနောက်...

ဒါက သဘာဝလွန်အရာများကင်းမဲ့သော သာမန်သေဆုံးပြီးသား အလောင်းတစ်လောင်းမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ယန်ကျန့် အခိုင်အမာပြောဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် ထူးခြားမှုမှာ ဒီနေရာမှာပင် တည်ရှိနေသည်။

သာမန်သေဆုံးသွားသောလူတစ်ယောက်ထံသို့ စာကို ဘာကြောင့်ပို့ရမည်နည်း။

"ငါ့စိတ်ထဲမှာ သံသယတချို့ရှိနေသေးပြီး အခြေအနေတစ်ခုလုံးမှာ တစ်ခုခုတော့ အလွန်မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။ ဒါက ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြီးမြောက်ဖို့ သက်သက်သာဆိုရင် သေချာပေါက်ပြဿနာမရှိနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သံတော်ဆင့်တွေမဟုတ်ဘူး၊ 'တစ္ဆေစာတိုက်' အတွက် အစေခံတွေမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က 'တစ္ဆေစာတိုက်' ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ပြီး သံတော်ဆင့်တာဝန်တွေနောက်ကွယ်က တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို တူးဆွဖို့ပဲ။"

"ဒါကြောင့် တာဝန်ပြီးမြောက်ခြင်းက ငါတို့ရဲ့အဓိကပန်းတိုင်မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါကြောင့် ငါ့စကားနားထောင်တာက မှန်တယ်။ ခေါင်းတလားမြှုပ်နှံပြီးမှ ငါတို့အရေးယူ ဆောင်ရွက်မယ်။ 'တစ္ဆေစာတိုက်' က ငါတို့တာဝန်ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ပြီးမြောက်စေလိမ့်မယ်လို့ ငါမယုံကြည်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က လေးနက်စွာ ရှင်းပြသည်။

"ဒါဆိုရင် စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။"

စုန့်ရန်က မငြင်းပေ။

နောက်ဆုံးတော့ အလောင်းကို မမြှုပ်နှံရသေးပေ၊ အခုခေါင်းတလားထဲကို စာပစ်ထည့်ခြင်းက အောင်မြင်သောပို့ဆောင်မှုအဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယာယီတည်ဆောက်ထားသော နာရေးအခမ်းအနားခန်းမတွင် လူများ တရစပ်ဝင်ရောက်ကာ ပန်းများဆက်သပြီး နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုနေကြသည်။

သေဆုံးသူ၏မိသားစုနှင့်မိတ်ဆွေများ သူတို့၏နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ပွဲ ပြီးစီးသွားသည်နှင့် ခေါင်းတလားကို အမှတ် ၁ သင်္ချိုင်းသို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အမှတ် ၇၈ သင်္ချိုင်းတွင် မြှုပ်နှံမည်ဖြစ်သည်။

စောင့်ဆိုင်းခြင်းသည် ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း သုံးဦးသား အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်မရှည်ပုံမပေါ်ဘဲ ကြီးမားသောစိတ်ရှည်သည်းခံမှုကို ပြသနေကြသည်။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များအတွင်း ရင်ဆိုင်ရသော အန္တရာယ်များနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဒီလိုတည်ငြိမ်သော အခိုက်အတန့်များသည် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုနီးပါးဟု ခံစားရသည်။

သုံးဦးသားသည် နာရေးအခမ်းအနားခန်းမအနီးတွင်ရပ်ကာ မလှမ်းမကမ်းမှ တိတ်တဆိတ် လေ့လာနေကြပြီး ဘာလှုပ်ရှားမှုမှမပြုလုပ်ပေ။ ဒီထူးခြားသောအပြုအမူသည်မူ အဘွားကြီးလျို၏သား လျိုယွမ်၏အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

လျိုယွမ်သည် တာဟိုင်မြို့ရှိ ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ပြီး အသက်ငါးဆယ်ခန့်၊ အရပ်ပုပြီး ဝသော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါသည်။

"ဟိုမှာရပ်နေတဲ့ သုံးယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ။ ဆွေမျိုးတွေ၊ မိတ်ဆွေတွေနဲ့မတူဘူး။ သူတို့နှုတ်ဆက်ပွဲအတွက်လာတာလား သွားမေးလိုက်။ သူတို့က သူစိမ်းတွေဆိုရင် နောက်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်။ မသက်ဆိုင်တဲ့လူတွေ ဒီမှာရပ်ပြီး ပွဲကြည့်နေသလိုဖြစ်နေတာကို ငါမလိုချင်ဘူး။"

သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး။"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လက်ထောက်တစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"ယဉ်ကျေးပါ။"

လျိုယွမ်က ထပ်ပြောသည်။

"နောက်ပိုင်းမှာ အငြင်းအခုံတွေဖြစ်ပြီး မြင်ကွင်းမကောင်းဖြစ်သွားမှာကို ငါမလိုချင်ဘူး၊ လူအများကြီးလာနေတာ၊ ငါတို့အရှက်ရလို့မဖြစ်ဘူး။"

သူ့လေသံမှာ အလွန်လေးနက်ပြီး အာဏာပါနေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သူဌေး၊ ကျွန်တော်အဲ့ဒါကို တာဝန်ယူလိုက်ပါ့မယ်။"

လက်ထောက်က ခေါင်းညိတ်သည်။

မကြာမီ လက်ထောက်က လျှောက်လာသည်။

"မိတ်ဆွေတို့၊ ကျွန်တော်က ဥက္ကဋ္ဌလျိုရဲ့လက်ထောက်ပါ၊ ကျွန်တော့်နာမည် ကျန်းရှင်းပါ၊ ရှောင်ကျန်းလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။"

"ခင်ဗျားတို့လည်း နှုတ်ဆက်ပွဲအခမ်းအနားကို တက်ရောက်ဖို့လာတာများလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ တော်တော်စောစောရောက်လာပြီး ဒီမှာရပ်နေတာ အတော်ကြာပြီဆိုတာ ကျွန်တော်တွေ့ပါတယ်။"

ဒီလူက သူ့ကိုယ်သူ အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ငါသေဆုံးသူရဲ့မိသားစုကို မသိဘူး၊ ငါအသုဘအတွက် လာတာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဥက္ကဋ္ဌလျိုရဲ့ မိတ်ဆွေတွေ မဟုတ်ဘူး ခေတ္တခဏထွက်ခွာပြီး ငါတို့နှုတ်ဆက်ပွဲအခမ်းအနားကို မနှောင့်ယှက်ဖို့ ကျေးဇူးပြုပြီး တောင်းဆိုပါတယ်။"

ကျန်းရှင်းက ပြောသည်။

"ငါတို့က မင်းတို့အသုဘကို နှောင့်ယှက်နေတယ်လို့ မင်းထင်လို့လား။ ဘယ်လိုနောက်ပြောင်မှုလဲ။ ငါတို့က ဒီမှာရှုခင်းခံစားဖို့၊ လေညှင်းခံဖို့ သက်သက်ပဲ။ ငါတို့က မင်းတို့ရဲ့ဝမ်းနည်းပူဆွေးခန်းမနဲ့ မီတာတစ်ဒါဇင်ကျော် ဝေးတယ်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်နှောင့်ယှက်ရာရောက်မှာလဲ။ မင်းတို့ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို ကြိုတင် စာရင်းသွင်းထားတာလား။"

စုန့်ရန်က သူ့တုတ်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် တို့ထိလိုက်ရာ အသံမှိုင်းမှိုင်းတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါတို့တကယ်ပဲ ဒီနေ့အတွက်နေရာကို ငွေပေးချေထားပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့သုံးယောက်နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သေဆုံးသူကို လေးစားခြင်းက အရေးအကြီးဆုံးပဲလေ။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ ခေတ္တခဏ ဘေးဖယ်ပေးလို့ရမလား။"

ကျန်းရှင်းက လေးနက်စွာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတို့ဘယ်လောက်ပေးခဲ့လဲ။ တစ်သိန်းလား။ သုံးသိန်းလား။ ငါအဲ့ဒီနှစ်ဆပေးရင် မင်းတို့လူတွေကို အမြန်ဆုံးခေါင်းတလားကိုယူသွားခိုင်းလို့ရမလား။"

"ဘေးဖယ်၊ ငါတို့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။ မင်းတို့ ငါတို့ကို စိတ်တိုအောင် လုပ်ရင် ငါတို့ မင်းတို့ကို ဒီနေ့နောက်ထပ် အသုဘတစ်ခု ကျင်းပခိုင်းနိုင်တယ်။"

စုန့်ရန်က အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူက ရိုင်းစိုင်းပြီး စော်ကားသလိုပင် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ဒါက နားလည်နိုင်ပါတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ စုန့်ရန်ကလည်း တာဟန်မြို့မှာ သြဇာလွှမ်းမိုးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ သာမန်လူတွေက သူ့ရဲ့လေးနက်တဲ့အာရုံစိုက်မှုကို မထိုက်တန်ဘူး။

"ငါတို့ဒီမှာပဲ ရပ်နေတာ၊ မင်းတို့ကို ဘာဒုက္ခမှမပေးဘူး။ မင်းတို့ ငါတို့ကို မောင်းထုတ်ဖို့ကြိုးစားရင် ငါတို့လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လီယောင်ကလည်း အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စာလက်ခံသူက သူတို့မျက်စိရှေ့မှာရှိနေရမယ်။ ဒီအရေးကြီးတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ အနီးကပ်စောင့်ကြည့်တာက သဘာဝအတိုင်း ပိုကောင်းတယ်။

"လူကြီးမင်းတို့၊ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ အဲ့ဒါကျွန်တော့်ရည်ရွယ်ချက်မဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ ခေတ္တခဏဘေးဖယ်ပေးဖို့ပဲ ကျွန်တော်မျှော်လင့်တာပါ။ ငါတို့နှုတ်ဆက်ပွဲအခမ်းအနားပြီးသွားရင် ခင်ဗျားတို့ကြိုက်သလောက် ဒီမှာရပ်နေနိုင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

သူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။

လက်ထောက် ကျန်းရှင်းကလည်း စုန့်ရန်၏လက်ထဲက ရွှေတုတ်ကို သတိပြုမိခဲ့ပြီး ၎င်းထိပ်တွင် ပတ္တမြားကြီးတစ်လုံးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကာ ထိုအလှဆင်တစ်ခုတည်းကပင် တန်ဖိုး သန်းဆယ်ဂဏန်း မနည်းရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူ့ရှေ့ကသုံးယောက်သည် ချမ်းသာသူ သို့မဟုတ် ဂုဏ်သရေရှိသူများဖြစ်ပြီး ဖြစ်နိုင်တာက သူ့ကိုယ်ပိုင်သူဌေး လျိုယွမ်ထက်ပင် ပို၍သြဇာလွှမ်းမိုးနိုင်သည်။

ဒေါသထွက်ရန်ရည်ရွယ်ခဲ့သော ကျန်းရှင်းသည် သူ့ဒေါသကိုချုပ်တည်းပြီး အဲ့ဒီအစား အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"မင်းတခြားပြောစရာမရှိတော့ရင် သွားတော့။ ငါတို့ကိုမနှောင့်ယှက်နဲ့။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ကိုမောင်းထုတ်မယ့် အတွေးကို အစောကြီးကတည်းက ဖျောက်ဖျက်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မြင်ကွင်းမကောင်း ဖြစ်သွားရင် ဒါက မင်းတို့လူတွေ မတတ်နိုင်တဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ ငါက စကားကောင်းကောင်း ပြောနေပြီးသားပဲ။ တခြားတစ်ယောက်သာဆိုရင် မင်းဒီနေ့ဒီလောက် ကံကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး။"

စုန့်ရန်က လက်ကိုမထီမဲ့မြင်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူက ထိုလူကို စိတ်မရှည်စွာ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါ၊ ဒါ..."

ကျန်းရှင်းအမည်ရှိ လက်ထောက်က တစ်ခဏမျှမသေမချာဖြစ်သွားသည်။

သူက တကယ်ပဲအင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တချို့ကို စော်ကားမိမှာကို ကြောက်နေသည်၊ တာဟိုင်မြို့မှာ ချမ်းသာပြီးသြဇာလွှမ်းမိုးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ မရှားပါးဘူးလေ။

ခေတ္တမျှတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက လှည့်ထွက်သွားရုံသာတတ်နိုင်ပြီးနောက် လျိုယွမ်ထံသို့ အခြေအနေကိုပြန်လည်အစီရင်ခံရန် သွားလိုက်သည်။

"သူဌေး၊ အဲ့ဒီလူတွေက သာမန်လူတွေနဲ့မတူဘူး၊ သူတို့ကနည်းနည်းထူးဆန်းတယ်။ ပြဿနာရှောင်ရှားဖို့ သူတို့ကိုမောင်းမထုတ်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။"

သူက အကြံပေးလိုက်သည်။

လျိုယွမ် ဒီစကားကိုကြားလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ့မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းမှောင်မိုက်သွားသည်။ သူက သူ့ကိုယ်ပိုင်အမေရဲ့နှုတ်ဆက်ပွဲအခမ်းအနားအတွင်းမှာ မသက်ဆိုင်တဲ့လူတွေက ကြည့်ရှုသူတွေ အဖြစ်ရပ်နေတာကို ဘယ်လိုလုပ်ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ၊ ဒါ့အပြင် ဒီလောက်မျက်စိ နောက်စရာဖြစ်နေတာ။ သူက ထို့နောက်ပြောလိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံနည်းနည်းသုံးကြည့်၊ အဲ့ဒါအထောက်အကူဖြစ်မလားကြည့်ရအောင်။"

"သူဌေး၊ ဒါက အသုံးဝင်မှာမဟုတ်လောက်ဘူး၊ အဲ့ဒီလူရဲ့ တုတ်တစ်ခုတည်းက ရွှေနဲ့လုပ်ထားတာ၊ သူ့ပေါ်က ပတ္တမြားက အနည်းဆုံးငါးသန်းတန်တာကို ထည့်မပြောသေးဘူး။"

ကျန်းရှင်းက ပြောရင်း ဒီနေရာမှာရပ်တန့်သွားသည်။

လျိုယွမ်၏အမူအရာ ဒီစကားကိုကြားပြီးပြောင်းလဲသွားသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ ဧည့်သည်များသည် အလွန်သြဇာလွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး သူစော်ကားလို့ မဖြစ်တဲ့လူတွေ ဖြစ်နိုင်သည်။

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင် လောလောဆယ်သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြစို့။"

လျိုယွမ်က ပြောရင်း သူတို့ဘက်သို့ စူးရှသောအကြည့်တစ်ချက် လှမ်းပစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူယန်ကျန့်၏အကြည့်နှင့်ဆုံသောအခါ သူရုတ်တရက် အနည်းငယ်နှလုံးတုန်သွားသည်။

သူ့ကိုယ်ပိုင်မျက်လုံးများက အတော်လေးအာဏာပါသော်လည်း တခြားတစ်ယောက်၏အကြည့်က ပို၍ပင်ကြောက်စရာကောင်းပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့ကာ အေးစက်နေသည်၊ သေဆုံးသူများ၏မျက်လုံးများကဲ့သို့ပင်၊ ပင်ကိုအားဖြင့်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာခံစားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဒါက သာမန်လူသားတစ်ဦး၏အကြည့်နှင့် လုံးဝမတူပေ။

"ဒီလူတွေက တကယ်ပဲဘယ်သူတွေလဲ။"

လျိုယွမ်က သူ့ကိုယ်သူတွေးမိသည်။

သို့သော် နှုတ်ဆက်ပွဲ အခမ်းအနားက စနစ်တကျ ဆက်လက်ကျင်းပနေသည်။

သို့သော် မည်သူမှမသိဘဲ ထိုအချိန်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးတဲ အတွင်းကခေါင်းတလားထဲတွင် ပြင်ဆင်လိမ်းခြယ်၊ ဝတ်ဆင်ပြီး အသင့်ချထားပြီးဖြစ်သော အဘွားကြီးလျိုသည် တိတ်တဆိတ် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏နက်ရှိုင်းစွာ ချိုင့်ဝင်နေသောမျက်လုံးအိမ်များထဲက သေဆုံးပြီးသား မျက်လုံးများ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

အမှတ် ၁ သင်္ချိုင်းရှိ သင်္ချိုင်းအတွင်းတွင် ထူးဆန်းသောဆည်းဆာတစ်ခု စတင်ကျရောက်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖူရှို့ဥယျာဉ်အပြင်ဘက်တွင် သဘာဝလွန်ဖိုရမ်၏အထူးကား ရောက်ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

ရဲကျန့်က အဆုံးတွင် တစ်ယောက်ယောက်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် မလွှတ်ဘဲမနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ကားရောက်ရှိလာသည်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဆင်းလာကြသည်။

ဒီနှစ်ယောက်မှာ ယန်ကျန့်နှင့်အရင်ကတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော လော့စုယိနှင့် လင်လော့မေ့တို့မှလွဲ၍ အခြားမည်သူမှမဟုတ်ပေ။