ပျောက်ဆုံးနေသောအလောင်း

"ဖူရှို့ဥယျာဉ်လား။"

"ယန်ကျန့် တစ်နေ့နေ့မှာ တာဟိုင်မြို့ကို လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။ ငါတို့ နောက်ဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့တာကနေ လပေါင်းများစွာ ကြာသွားပြီ၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သူ့ကို ထပ်မတွေ့ချင်တော့ဘူး။"

ကားထဲက ထွက်လာရင်း လော့စုယိက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆီဇာဂရင်းဟိုတယ် တွေ့ဆုံမှုကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။

သူတို့ အုပ်စုတစ်စုလုံး အတွင်းက တစ္ဆေတွေကြောင့် မျိုးတုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးကတော့ ယန်ကျန့်က သေဆုံးပြီးသား ထုံချန်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြန်လည် အသက်သွင်းခဲ့ပြီး သူမကို 'တစ္ဆေမျက်နှာ' နှစ်ခုနဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာပဲ။

သူတို့ လမ်းခွဲပြီးနောက်မှာ လော့စုယိက 'တစ္ဆေမျက်လုံး' လို့ လူသိများတဲ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို အနည်းငယ် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

အာရုံမစိုက်ဘဲ နေတုန်းကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လေ့လာကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပဲ အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။

လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူက S အဆင့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သူ့မိတ်ဆွေ အသိုင်းအဝိုင်းက ဖန်ရှီမင်နဲ့တောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သေးသည်။ အရေးအကြီးဆုံးက သူက ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ...

တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းကို သူတို့ ဘာတွေ တွေ့ကြုံခဲ့ရလဲဆိုတာနဲ့ မဆုံးဖြတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီ အတွေ့အကြုံကို အသက်ရှင် ကျော်လွှားနိုင်ခြင်း ရှိမရှိနဲ့ ဆုံးဖြတ်တယ်။

"သူဌေး စိုးရိမ်တာမှာ အကြောင်းပြချက်ကောင်း ရှိတယ်။ ယန်ကျန့်က ဒီကို တစ်ခုခုအတွက် လာခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ သူက ရှုခင်းခံစားဖို့သက်သက်နဲ့ သင်္ချိုင်းတစ်ခုကို အကြောင်းမဲ့ လာမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ ရှိတယ်။"

သူ့ဘေးမှာ မီးခိုးရောင် ဒေါင်းဂျာကင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး နှာခေါင်းစည်း တပ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦး ရှိနေတယ်၊ သူမရဲ့ ပခုံးထိရှည်တဲ့ အနက်ရောင်ဆံပင်တွေက ချထားပြီး မျက်နှာက အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေတယ်၊ စကားပြောစက်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားတယ်။ သူမ စာရိုက်ရင်း သတင်းစကားကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။

သူမ နာမည်က လင်လော့မေ့၊ ကုဒ်အမည်က 'တစ္ဆေအသံ'။

သူမက ယန်ကျန့်နဲ့အတူ ဆီဇာဂရင်းဟိုတယ်ကို သွားတုန်းက အခြေအနေဆိုးနေခဲ့ပြီး တစ္ဆေပြန်လည်ပေါက်ဖွားလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပေမဲ့ ယန်ကျန့်က သူမကို နေရာတစ်ခု ပေးခဲ့ပြီး လင်လော့မေ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့တယ်။

သူမ ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ တန်ဖိုးက ဒုတိယမြောက် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းပဲ။

အဲ့ဒါသာ မရှိခဲ့ရင် လင်လော့မေ့ သေတာ ကြာလှပြီ။

ဒါကြောင့် သူမက ယန်ကျန့်အပေါ် အနည်းငယ် မျက်နှာသာပေးတဲ့ စိတ်ရှိနေသေးတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ တခြား တစ္ဆေဆရာတွေထက်ပေါ့။

"ယန်ကျန့်ရဲ့ ဘယ်လို ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး ကိစ္စမျိုးမှာမဆို ငါ တကယ်ပဲ ဝင်မပါဝင်ချင်ဘူး။ မင်းနဲ့ အတူ လိုက်ကြည့်မယ်၊ ကြည့်ရုံသက်သက်ပဲ၊ ငါ လုံးဝ အရေးယူဆောင်ရွက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

လော့စုယိက ပြတ်ပြတ်သားသား ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်သာ တစ်ခုခု ရှိခဲ့ရင် ငါတို့ သူ့ကို ကူညီသင့်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက တာဟိုင်မြို့ပဲ။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် ငါတို့မှာလည်း တာဝန်ရှိတယ်။"

စာရိုက်ရင်း လင်လော့မေ့က ထုတ်လွှင့်လိုက်သည်။

"သူ့ကို ကူညီမယ် ဟုတ်လား။ ထားလိုက်စမ်းပါ။ သူက ဒီလောက် အင်အားကြီးတာ၊ ငါတို့ အကူအညီကို သူ ဘာလိုအပ်မှာလဲ။ သူ တကယ်သာ ငါတို့ အကူအညီ လိုအပ်ခဲ့ရင် ငါတို့က သိပ်အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကြည့်ပြီးတော့ ထွက်သွားကြတာပေါ့။"

လော့စုယိက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာ နှစ်ဦးသား သင်္ချိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို ကူညီရန် လိုက်ပါလာသော လက်အောက်ငယ်သား ခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်လည်း အတူရှိနေသည်။ လော့စုယိနှင့် လင်လော့မေ့တို့သည် သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းတွင် နာမည်မကြီးသော်လည်း သူတို့သည် အဆင့်အတန်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိသော တစ္ဆေဆရာများဖြစ်ပြီး အရာရာကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်တတ်သည့် အမျိုးအစား မဟုတ်ပေ။

သူတို့ သင်္ချိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် ယာယီ တည်ဆောက်ထားသော ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူအများအပြားက ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင်တွင် နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုကာ ပန်းများ ဆက်သနေကြသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ လော့စုယိ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဘယ်လို နောက်ပြောင်မှုလဲ။ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီးထဲက ဘာလို့ ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင် တည်ထောင်ပြီး လွမ်းသူ့ပန်းခွေတွေ ယူလာကာ အသုဘအခမ်းအနား ကျင်းပနေရတာလဲ။ သူတို့က ဒီနေ့မှာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားစေချင်နေတာလား။

"ဟိုဘက်ကို သွား၊ အဲ့ဒီ ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင်ကို ဖြိုချ၊ လူတွေကို မောင်းထုတ်လိုက်၊ ခေါင်းတလားထဲမှာ လူသေတစ်ယောက် ရှိခဲ့ရင် ချက်ချင်း မီးသင်္ဂြိုဟ်ဖို့ ယူသွား။ မရှိရင် ချက်ချင်း မြှုပ်နှံလိုက်။ သူတို့ကို ဒီမှာ ဝဲမနေစေနဲ့၊ ဘယ်သူမဆို တားဆီးရဲရင် ယဉ်ကျေးမနေနဲ့၊ အချိန်ကျရင် အရေးယူ ဆောင်ရွက်လိုက်။"

လော့စုယိက ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

သက်တော်စောင့် ခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်က ခြိမ်းခြောက်ဟန်ဖြင့် ပြေးသွားကြသည်။ သဘာဝလွန်ဖိုရမ်အောက်တွင် အလုပ်အမျိုးမျိုး လုပ်ကိုင်ရင်း သူတို့က ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့ပြီး တာဟိုင်မြို့တွင် သူတို့ မလုပ်ရဲသောအရာ ဘာမှမရှိပေ။

"အားလုံး လူခွဲကြ၊ လွမ်းသူ့ပန်းခွေတွေ အားလုံးကို ဖြုတ်ချ။"

"လမ်းဖယ်။ ဘယ်သူက မင်းတို့ကို ဒီမှာ ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင် တည်ထောင်ခွင့် ပေးတာလဲ။ တာဝန်ခံကို ခေါ်ထုတ်လိုက်။"

သက်တော်စောင့် တစ်ဦးက လူအုပ်ကို ဟိန်းဟောက်ရင်း သူတို့ကို မောင်းထုတ်ကာ ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင်ကို စတင်ဖြိုဖျက်လိုက်သည်။

လျိုကော်ပိုရေးရှင်း၏ ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားကြသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ပြဿနာရှာဖို့ လာတာလား။ ဒီကနေ ထွက်သွား၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ရဲခေါ်လိုက်မယ်။"

ဥက္ကဋ္ဌလျိုယွမ်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာသည်။

"ခင်ဗျားက ဒီဝိညာဉ်ခန်းမဆောင်ကို တည်ထောင်တဲ့သူလား။ သေဆုံးသူက ခင်ဗျားနဲ့ ဘယ်လိုတော်စပ်လဲ။"

သက်တော်စောင့်တစ်ဦးက သူ့ကို မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။"

လျိုယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

"သဘာဝလွန်ဖိုရမ်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူက ပြောပြီးပြီ၊ ဒီနေ့ ဒီဝိညာဉ်ခန်းမဆောင်ကို ဖြိုဖျက်ရမယ်။ ဒါ့အပြင် ခေါင်းတလားထဲက အလောင်းကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ရမယ်၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီးသားဆိုရင် အခုချက်ချင်း မြှုပ်နှံရမယ်။ ဒီနေ့ ဖူရှို့ဥယျာဉ်မှာ အသုဘအခမ်းအနား မရှိဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင် အကျိုးဆက်ကို ခံရလိမ့်မယ်။"

သက်တော်စောင့်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

သဘာဝလွန်ဖိုရမ်လား။

ဒါက ဘာလဲ။

လျိုယွမ် အံ့အားသင့်သွားသည်၊ သူက ဒီလိုအရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ၊ နောက်ဆုံးတော့ သူက တာဟိုင်မြို့၏ ထိပ်တန်းအလွှာတွင် မပါဝင်ဘဲ ဒီအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းက ကိစ္စများကို မသိရှိပေ။

"ဒီနေ့ ဘယ်သူက ပြဿနာရှာရဲတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့သာ နှောင့်ယှက်ရဲရင် ကျွန်တော် လျိုယွမ်က ခင်ဗျားတို့ကို လုံးဝ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျန်းရှင်း၊ ရဲခေါ်ပြီး လူတချို့ ခေါ်လာခဲ့။"

လက်ထောက် ကျန်းရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ချက်ချင်း သူ့ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက ဥပဒေမဲ့လုပ်ရပ်ပဲ၊ ဒီပွဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ပြဿနာရှာရဲတယ်လို့ တွေးကြည့်စမ်း။ ဥက္ကဋ္ဌလျို၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီတစ်ခု သိတယ်၊ သူတို့ကို လူခေါ်လာပြီး ကူညီခိုင်းလိုက်မယ်။"

အနီးအနားက စီးပွားရေးမိတ်ဖက်တစ်ဦးက ကူညီရန် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"ဒီအရူးတွေ ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။ ဒီနေ့က ဥက္ကဋ္ဌလျိုရဲ့ မိခင် အသုဘနေ့လေ။ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိခဲ့ရင် နောက်မှ ဖြေရှင်းသင့်တယ်။ သူတို့မှာ စာရိတ္တ လုံးဝ မရှိဘူး။"

အခြားလူတစ်ဦးက ထောက်ပြလိုက်သည်။

ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ အချို့ကတော့ ဥက္ကဋ္ဌလျိုက ငွေကြွေးတင်ပြီး ပြန်မဆပ်လို့ ကြွေးရှင်တွေ ပေါ်လာတာလားဟု သံသယဝင်ကြသည်။

မဟုတ်ရင် လူတစ်စုက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးခန်းမဆောင်ကို ဖြိုဖျက်ဖို့ ကြိုးစားရမှာလဲ။

"ရပ်စမ်း၊ အခုချက်ချင်း ရပ်စမ်း၊ ငါ့အဖွားကို မထိနဲ့။"

ဝမ်းနည်းပူဆွေးခန်းမဆောင် အတွင်းတွင် လျိုယွမ်၏ ကလေးများက သဘာဝလွန်ဖိုရမ်မှ လက်အောက် ငယ်သားများကို အသည်းအသန် တားဆီးရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

လျိုယွမ်၏ မျက်နှာက ပြောင်းလဲနေသည်၊ သူ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ လူသတ်ချင်စိတ် ပေါက်နေသော်လည်း ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တုံတရားက ဒီအချိန်မှာ ပဋိပက္ခ စတင်ခြင်းက အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေမည်ဟု သူ့ကို ပြောနေသည်။

သူက သူ့လက်ထောက်ကို ဖြစ်ရပ်ကို အစီရင်ခံပြီး လူခေါ်ရန် ညွှန်ကြားပြီးဖြစ်သည်။ အများဆုံး နာရီဝက်အတွင်းမှာ ဒီလူတွေကို မောင်းထုတ်သွားမည်၊ သို့မဟုတ် ဖမ်းဆီးသွားမည်ပင်။

"ဒိုင်း။"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အသံကျယ်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါက သေနတ်သံပင်။

"အာ။"

လူအများအပြား အလိုလို အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီးနောက် သေနတ်သံလာရာဘက်သို့ ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သေနတ်သံ လာရာဘက်မှ လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

သေနတ်ပစ်သူမှာ ထိုအမျိုးသားပင်။

အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် ကျန်းမာရေးမကောင်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် လူငယ်တစ်ဦး၊ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းစွာ စူးရှနေပြီး လူတိုင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"လူအုပ်ကို ခွဲထုတ်ဖို့ အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းက အတိုက်ရိုက်ဆုံးနည်းလမ်းပဲ၊ ငါ မင်းတို့ကို စက္ကန့်နှစ်ဆယ် ပေးမယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ဒီမှာ ရှိနေသေးရင် ငါ သူတို့ကို ရှင်းပစ်မယ်။"

လော့စုယိက အသုဘတက်ရောက်သူများကို သေနတ်တစ်လက်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"မင်း၊ မင်းတို့ အားလုံး..."

လျိုယွမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့နှလုံးသား ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တုန်လှုပ်နေသည်။

သူ့အမေ၏ အသုဘတွင် လက်နက်ကိုင် ရောက်ရှိလာမည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူဆိုးများနှင့် သူ ဘယ်တုန်းက ရန်ငြိုးဖွဲ့ခဲ့မိပါလိမ့်။

ပြန်ပေးဆွဲခြင်းလား။

ငွေညှစ်ခြင်းလား။

ဒါမှမဟုတ် မကောင်းကြံသော လက်စားချေမှုလား။

အတွေးအမျိုးမျိုး သူ့စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ခင်ဗျားက လျိုယွမ်လား။"

"ဒီနေ့ ဖြစ်ရပ်က ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားက အခု အသုဘအခမ်းအနား ကျင်းပဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ကံမကောင်းစွာ အချိန်ကိုက်ဖြစ်သွားရုံပဲ။ အမြန်ဆုံး ခင်ဗျားရဲ့ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွား။ ခေါင်းတလားကို ကျွန်တော် စီစဉ်လိုက်မယ်၊ မြှုပ်နှံပြီးရင် ခင်ဗျားကို အကြောင်းကြားပါ့မယ်။"

လော့စုယိက လျှောက်လာသည်။

"ပိုက်ဆံ၊ ပိုက်ဆံ လိုချင်တယ်ဆိုရင် ပြောပါ၊ လူမသတ်ပါနဲ့၊ လူမသတ်ပါနဲ့။"

လျိုယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ခါနေပြီး ကြောက်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံလား။"

"ဆယ်စက္ကန့်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ခင်ဗျားတို့ မသွားဖို့ စီစဉ်နေရင် ကျွန်တော် ပစ်တော့မယ်။"

လော့စုယိက ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနီးအနားက တခြားလူများ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာကြသည်၊ အချို့က အော်ဟစ်ပြီး လှည့်ပြေးကြသလို အချို့က မျက်နှာဖြူဖျော့စွာဖြင့် တွားသွားကာ ပြေးလွှားကြသည်။

ရုတ်တရက် အနီးအနားက လူများ အားလုံး လူစုခွဲသွားကြပြီး ရှုပ်ထွေးသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဒီလူများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေပြီး ဦးတည်ရာမဲ့ ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ပြေးလွှားနေကြသည်။ အချို့က ထွက်ပေါက်ဘက်သို့ ပြေးကြပြီး အချို့က ဒီလူများကို ရှောင်ရှားရန် သင်္ချိုင်းထဲသို့ ပြေးဝင်ရန် ရွေးချယ်ကြသည်၊ သူတို့၏ အဓိက စိုးရိမ်မှုမှာ ဒီအနီးအနားမှ ဝေးရာသို့ ရောက်ရှိရန်ပင်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီလူတွေက လက်နက်ကိုင်တွေ၊ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။

"ဘာလုပ်နေကြတာလဲ၊ ငါ့အဖွားကို ချထား၊ ချထား..."

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခန်းမဆောင်မှ ပဋိပက္ခအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦးတို့သည် သဘာဝလွန်ဖိုရမ်မှ လူများ ခေါင်းတလားကို ယူဆောင်သွားခြင်းမှ အသည်းအသန် တားဆီးရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းတလားကို အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားလေးဦးက မထားနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့က မီးသင်္ဂြိုဟ်ရန် တန်းတန်းမတ်မတ် ယူဆောင်သွားရန် စီစဉ်နေပုံရသည်။

သို့သော် ထိုနှစ်ဦးကမူ ပြင်းထန်စွာ ကန့်ကွက်ပြီး ခေါင်းတလားကို ယူဆောင်သွားခွင့် မပြုပေ။

"ရှောင်ယွဲ့၊ ရှောင်ဟောင်၊ မတားနဲ့၊ မတားနဲ့၊ သူတို့မှာ သေနတ်တွေပါတယ်၊ လွှတ်လိုက်။"

လျိုယွမ်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်၊ သူက သူ့ကိုယ်ပိုင် သမီးနှင့် သားတို့ ရုန်းကန်မှုကြားတွင် ဒီရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူဆိုးများကြောင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှာကို ကြောက်နေသည်။

"သူတို့ ဒုက္ခရောက်မှာ ကြောက်တယ်ဆိုရင် သူတို့ကို ခေါ်သွားလိုက်။"

"အသုဘကို ခင်ဗျားအတွက် ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။"

လော့စုယိက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူကလည်း ဘယ်သေဆုံးမှုကိုမှ မဖြစ်စေချင်ပေ၊ သို့သော် အလောင်းများ၊ လူသေအလောင်းများ ဒီနေ့ ဒီမှာ ပစ်ချခံရခြင်းကို သူ သည်းခံမည်မဟုတ်ပေ။

ဒီလိုအရာတွေက အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတယ်။

သင်္ချိုင်းက မှောင်မိုက်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှနှင့် လော့စုယိအတွက် သံသယဝင်ပြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ရန် လွယ်ကူသည်။

သဘာဝလွန်ဖိုရမ်မှ လူများမှာ လက်ကြမ်းကြသည်၊ လျိုယွမ်၏ ဇနီးနှင့် ကလေးတို့ တားဆီးရန် ကြိုးစားသောအခါ သူတို့က သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ လက်သီးဖြင့်ထိုးခြင်း၊ ခြေဖြင့်ကန်ခြင်းတို့ကို အသုံးပြုကြသည်။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသူများအနေဖြင့် သူတို့က သာမန်လူများကို လုံးဝ အလေးအနက်မထားပေ။

"ဒိုင်း။"

ထိုအချိန်တွင် နောက်ထပ် သေနတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူ၊ ဘယ်သူက သေနတ်ပစ်တာလဲ။"

လော့စုယိက ယိုင်လဲသွားပြီးနောက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ခင်ဗျား ပစ်ခံလိုက်ရပြီ။"

လင်လော့မေ့က စာရိုက်ရင်း စပီကာတစ်ခုသုံး၍ အသံကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။

"ဘာ။"

လော့စုယိက ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှသာ သူ့ရင်ဘတ်တွင် အပေါက်တစ်ခုရှိနေပြီး သွေးများ စီးကျနေသည်ကို သတိပြုမိသည်၊ သို့သော် သွေးမှာ ညိုမဲပြီး ပုပ်သိုးနံ့ရကာ သက်ရှိလူတစ်ယောက်၏ သွေးနှင့် လုံးဝမတူပေ။

လျိုယွမ် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ သူ့ခေါင်းကို အုပ်ထားလိုက်သည်။

"ဒိုင်း။"

နောက်ထပ် ပစ်ခတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လော့စုယိ ပခုံးတွင် ထိမှန်သွားသည်၊ သို့သော် သေနတ်မှာ သိပ်မပြင်းထန်ဘဲ စုတ်ပြဲသွားရုံသာဖြစ်ပြီး အသားအနည်းငယ် စုတ်ပြဲသွားသည်။

"ဘယ်သူက သေကြောင်းကြံချင်နေတာလဲ။"

လော့စုယိသည် ပစ်ခတ်ခံရသော်လည်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး ဒေါသထွက်နေဆဲပင်။

"လော့စုယိ၊ မတွေ့တာကြာပြီ၊ မင်း အသက်ရှင်နေတုန်းပဲလား။"

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

တကယ်တော့ သူက လော့စုယိ၏ လူများ လူမောင်းထုတ်နေသည်ကို စောစောက မြင်ခဲ့သော်လည်း မတားဆီးခဲ့ပေ၊ ကောင်းသောအရာဟု ထင်သောကြောင့်ပင်။ မသက်ဆိုင်သော လူများ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် သူ့အတွက် အကျိုးရှိသည်။

သို့သော် လော့စုယိ၏ လူများက ခေါင်းတလားကို ယူဆောင်သွားမည်ဆိုလျှင်တော့ ယန်ကျန့် သည်းခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အဘွားကြီးလျို၏ အလောင်းမရှိဘဲ သူက အမှတ် ၇၈ သင်္ချိုင်း၏ ပိုင်ရှင်ထံသို့ စာကို ဘယ်လိုပို့ဆောင်နိုင်မည်နည်း။

သူက အရိုးအိုးထဲသို့ ထိုးထည့်ရမှာလား။

အဲ့ဒါကို အောင်မြင်သော ပို့ဆောင်မှုအဖြစ် မသတ်မှတ်ခဲ့လျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဒါကြောင့် ယန်ကျန့် လှုပ်ရှားရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ။

"မင်း၊ မင်း... ယန်ကျန့်လား။"

လော့စုယိက ယန်ကျန့် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

ယန်ကျန့် ဖူရှို့ဥယျာဉ်တွင် ရှိနေသည်ကို သူသိသော်လည်း သူက တက်ကြွစွာ ချဉ်းကပ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ပြီးတော့ ပစ်ခတ်ခဲ့သူမှာ သူဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒိုင်း။"

သို့သော် ယန်ကျန့်က အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဆက်လက် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

"စောင့်ပါ၊ စောင့်ပါ၊ ယန်ကျန့်၊ ကျွန်တော် ပြောပါရစေ၊ မဆင်မခြင် မပစ်ပါနဲ့။"

လော့စုယိက တောင်းပန်ရင်း သူ့လက်ကို ထိတ်လန့်တကြား ဆန့်တန်းလိုက်သည်၊ သူ့အရင်က ခံစားချက်ကင်းမဲ့မှုနှင့် ပြတ်သားမှုတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်က သူ့ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သေနတ်ကို ချကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီကို မလာသင့်ဘူး။ ငါ ဖူရှို့ဥယျာဉ်မှာ ကိစ္စတွေ ကိုင်တွယ်နေမှန်း သိသိကြီးနဲ့ မင်းပေါ်လာသေးတယ်လား။ မင်းကို ရဲကျန့်က လွှတ်လိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းက ဒီဧရိယာရဲ့ မန်နေဂျာလား။"

လော့စုယိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကျည်ဆံပေါက်များစွာ ရှိနေသော်လည်း သူက ဘာမှမဖြစ်သလို ရပ်နေသည်။

လက်နက်များက သူ့ကို မသတ်နိုင်တော့ပေ။

ယန်ကျန့်၏ သေနတ်ထဲက ရွှေကျည်ဆံများပင် အသုံးမဝင်ပေ။

"ကျွန်တော်က စပ်စုပြီး လာကြည့်ရုံသက်သက်ပါ။"

လော့စုယိက ယန်ကျန့်အပေါ် သူ့ဒေါသကို မထုတ်ဖော်ဝံ့ဘဲ အပြုံးတုတစ်ခုကိုသာ အားယူပြုံးလိုက်သည်။

သူက အစောပိုင်းက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပစ်ခတ်ခံရကြောင်း မပြောခဲ့ပေ။

"လူနှစ်ယောက်တည်းလား၊ တတိယတစ်ယောက် ဘယ်မှာလဲ။ မင်းတို့က သုံးယောက်အဖွဲ့နဲ့ လှုပ်ရှားတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ယန်ကျန့်က သူ့ဘေးက လင်လော့မေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သူ သေပြီ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက။ သေဆုံးရခြင်း အကြောင်းရင်းက မကောင်းဆိုးဝါး တစ္ဆေတစ်ကောင် ပြန်လည်ပေါက်ဖွားလာလို့၊ သူက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက တစ္ဆေကို မဖိနှိပ်နိုင်တော့ဘူး။"

လော့စုယိက သူ့အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့အသံထဲတွင် ခံစားချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု သန်းနေသည်။

တစ္ဆေဆရာများမှာ အသက်တိုကြသည်၊ လင်လော့မေ့လည်း သေဆုံးသင့်သော်လည်း သူမက ယန်ကျန့်က နေရာတစ်ခု ပေးခဲ့သောကြောင့် ကံကောင်းစွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဒါ တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။"

ယန်ကျန့်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ၊ မတုန်မလှုပ် ပြောလိုက်သည်။

သူက တစ္ဆေဆရာများစွာ၏ သေဆုံးခြင်းကို မြင်ဖူးပြီး ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထုံကျဉ်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီကို လျှောက်ကြည့်ဖို့သက်သက် လာခဲ့တာလား။ ပြဿနာရှာဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ဘူးလား။"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဒီမှာ ရှိနေမှတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ပြဿနာရှာရဲမှာလဲ။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ လာကြည့်ရုံသက်သက်ပါ။"

လော့စုယိက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"လူတွေကို မောင်းထုတ်တာက တစ်ခု၊ ဒါပေမဲ့ ဒီခေါင်းတလား လုယူတာကရော။"

ယန်ကျန့်က ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင်ဘက်သို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်အောင် ကာကွယ်ဖို့သက်သက်ပါ။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေရာက နည်းနည်း ထူးခြားဖို့ လိုတယ်။ ကျွန်တော် ဒီမှာ အလောင်းတွေ၊ လူသေအလောင်းတွေ ပေါ်လာတာကို မလိုချင်ဘူး။ ခင်ဗျားက ဒီကိစ္စကို သဘောမတူဘူးဆို ကျွန်တော် မလုပ်တော့ပါဘူး။"

လော့စုယိက ရှင်းပြသည်။

သူ စကားဆုံးတော့ သူ ချက်ချင်း သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ခေါင်းတလားကို ချပြီး လာခဲ့ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော သက်တော်စောင့်လေးဦးက ပိုမပြောဝံ့ဘဲ သူတို့ မထားသော ခေါင်းတလားကို ချက်ချင်း ချလိုက်ကြသည်။

အနီးအနားက မိသားစုဝင်များ၏ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် တစ်ယောက်က တည်ငြိမ်စွာ မကိုင်ထားနိုင်သောကြောင့်လား မရှင်းလင်းပေ၊ သူတို့ ချလိုက်သောအခါ ခေါင်းတလားသည် ရုတ်တရက် ယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ခေါင်းတလား၏ အဖုံးသည် ပြုတ်ကျမှုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် ခေါင်းတလားသည် ဗလာဖြစ်နေသည်၊ အဘွားကြီးလျို၏ အလောင်းမှာ ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့တော့...

ဥက္ကဋ္ဌလျိုယွမ်၏ သမီး လျိုရှင်းယွဲ့က ပထမဆုံး သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး ဗလာဖြစ်နေသော ခေါင်းတလားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"အဖေ၊ အဖွား ပျောက်သွားပြီ။"

လျိုရှင်းယွဲ့က ပြောသည်၊ သူမ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ခါနေပြီး ရှင်းပြမရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ခေါင်းကို အုပ်ထားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေခဲ့သော လျိုယွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် မော့ကြည့်ပြီး ဗလာဖြစ်နေသော ခေါင်းတလားကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။

"အလောင်း ပျောက်သွားပြီလား။"

စုန့်ရန်၏ မျက်နှာသွင်ပြင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက သူ့တုတ်ကို သုံး၍ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်။

သူက ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ပတ်ပတ်လည် လှည့်ပတ်ကာ ခေါင်းတလားကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တို့ထိပြီး အလောင်း အမှန်တကယ် ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း ထပ်ခါထပ်ခါ အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ယန်၊ ကြည့်ရတာ ဒုက္ခရောက်တော့မယ်ထင်တယ်။"

လီယောင်က လေးနက်စွာ ပြောရင်း ပတ်ဝန်းကျင်က မြင့်မားသော သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်များကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ၎င်းတို့သည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် တိုးပွားလာသော မသက်မသာဖြစ်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက အလောင်းကို အချိန်မီ ကြိုတင်မြှုပ်နှံလိုက်တာလား၊ ခေါင်းတလားထဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

စုန့်ရန်က ပြန်လာပြီး အသံနက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ အစောပိုင်းက 'တစ္ဆေမျက်လုံး' သုံးပြီး စစ်ဆေးခဲ့တယ်၊ ခေါင်းတလားထဲမှာ အဘွားအိုတစ်ယောက်ရဲ့ အလောင်း ရှိနေတာ ငါ သေချာတယ်..."

ယန်ကျန့်က အနည်းငယ် မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဒီထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှုနှင့်အတူ...

လူတိုင်း၏ ကျောရိုးထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသည်။

သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလား။

ထိုစကားလုံးများ သူတို့ စိတ်ထဲတွင် အလိုလို ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ သာမန်အလောင်းတစ်လောင်းက ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက်... တစ္ဆေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားနိုင်မှာလဲ။"

စုန့်ရန်က သွားကြိတ်ပြီး နောက်ဆုံးစကားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသောအခါ သတိထားနေသည်။

"ဒါက တစ္ဆေတစ်ကောင်လို့ အတည်မပြုရသေးဘူး၊ ဖြစ်နိုင်တာက ဒါက နောက်ပြောင်မှုတစ်ခု သက်သက်ပဲ။"

"ဖြစ်နိုင်တာက အလောင်းကို ခိုးသွားတာ။"

လော့စုယိက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက အလောင်း ခိုးရတာကို စိတ်ဝင်စားမှာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအလောင်းကို ခိုးမယ်ဆိုရင် သူတို့က 'တစ္ဆေနယ်မြေ' နဲ့ ဆက်စပ်နေရမယ်။"

လီယောင်က ပြောသည်။

လော့စုယိက တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူက ဒါကို သူဌေးရဲကျန့် ခိုးသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ မပြောဝံ့ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ သူဌေးက တစ်ခါတစ်ရံ ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အလုပ်မျိုးတွေမှာ ပါဝင်တတ်သည်။

သို့သော် ဒါက ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုသာဖြစ်သည်၊ အလောင်းက ခိုးယူမခံရဘဲ သူ့အလိုလို ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့လျှင်တော့ အခြေအနေက အလွန်ပြင်းထန်သွားနိုင်သည်။

"ဒါက လူကြောင့်ဖြစ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အလောင်းကိုယ်တိုင်မှာ ပြဿနာတွေ ရှိခဲ့နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခု ရှိတယ်၊ ဒီသင်္ချိုင်းမှာ တစ္ဆေတွေ ရှိနေတယ်..."

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း သူ့အမူအရာ တည်ငြိမ်လာသည်။