လူတစ်ယောက်ကို မြှုပ်နှံခြင်း

မှိန်ဖျော့ တိတ်ဆိတ်ပြီး ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သင်္ချိုင်းတစ်ခုအတွင်း လျှောက်လှမ်းခြင်းသည် ပင်ကိုအားဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုကို မွေးဖွားစေသည်။

အထူးသဖြင့် ဒီရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းက 'တစ္ဆေနယ်မြေ' အတွင်းမှာ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

'တစ္ဆေနယ်မြေ' အတွင်းမှာ တစ္ဆေတွေ သေချာပေါက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း နားလည်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ဒီသင်္ချိုင်းတွေကို ကြည့်ရင်း အချိန်မရွေး တစ္ဆေတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့ရင်တောင် ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ကတော့ ကြုံတွေ့ရမယ့် တစ္ဆေတွေက သိပ်ပြီး ကြောက်စရာမကောင်းဘဲ သူတို့အဖွဲ့က ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ပဲ။ သူတို့သာ မစီမံနိုင်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရင်...

အကျိုးဆက်တွေက ပြင်းထန်လိမ့်မယ်။

ဒါက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ သေဆုံးမှုကို ကောင်းကောင်း ဆိုလိုနိုင်တယ်။

ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ဆိုတာက သာမန်လူတစ်ယောက် သေဆုံးမှာ မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ပဲ။

"အစ်မ၊ ကျွန်တော် ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်တော့ဘူး။"

အဖွဲ့၏ အဆုံးတွင် အသက် ၁၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်အရွယ် ရှောင်ဟောင်ဟု အမည်ရသော ကောင်လေးတစ်ဦးက ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး ဒီရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းများကြားတွင် သူလှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ကြီးမားသော သတ္တိပမာဏကို ယူခဲ့ရသည်။

လျိုယွမ်၏ သမီး လျိုရှင်းယွဲ့သည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးသည်။ သူမက အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဒီအခြေအနေတွင် သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ သူမ၏ မောင်ငယ်ထက် မနည်းပေ။

သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာမှာ သူမ၏ မိသားစုကို စောင့်ရှောက်ရမည့် တာဝန်သိစိတ်ပင်။

သူမသာ ပြိုလဲသွားခဲ့လျှင် သူမ၏ မောင်ငယ် ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာမှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ သူတို့နောက် လိုက်နေသရွေ့ပေါ့။"

လျိုရှင်းယွဲ့က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောရင်း ရှေ့ကလူများ၊ အထူးသဖြင့် ယန်ကျန့်ဟု အမည်ရသော တစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမက ဒီလူတွေထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိသော်လည်း သူမ မမိုက်မဲပေ။

ယန်ကျန့်ဟု ခေါ်သော တစ်ယောက်သည် ဒီလူများ၏ အဓိကဖြစ်ပြီး သူ၏စကားသည် ဥပဒေဖြစ်ကာ သူ့အဖွား၏ ခေါင်းတလားကိုပင် ခိုးယူရန် ကြိုးစားခဲ့သော သေနတ်ကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ပစ်ခတ်သူပင်လျှင် သူ့စကားကို နားထောင်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရသလဲ ဆိုတာကိုတော့ လျိုရှင်းယွဲ့ မသေချာပေ။

မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမက ထိုလူကို အကူအညီတောင်းရန် သတ္တိမွေးရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် ဒီအချိန်တွင် ဘယ်သူမှ နောက်ဆုံးမှ ဒီသာမန်လူနှစ်ယောက်၏ အတွေးများကို အာရုံမစိုက်သလို သူတို့ ကြောက်နေသလား မကြောက်ဘူးလား ဆိုတာကိုလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ အကြောင်းမှာ ရုတ်တရက် သင်္ချိုင်းများကြားမှ လေထုထဲတွင် ပြတ်သားသော ခေါက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့်ပင်။

ထိုအသံသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ကိရိယာတစ်ခုခုဖြင့် စာလုံးများ ထွင်းထုနေသကဲ့သို့ပင်။

ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ သင်္ချိုင်းတွေနဲ့ ကျောက်တိုင်တွေကို ပြုပြင်နေတဲ့ တခြားသူတွေ တကယ်ပဲ ရှိနိုင်ပါ့မလား။

ရှိခဲ့ရင်ရော သူတို့က သက်ရှိတွေထဲက ဖြစ်ပါ့မလား။

ရှင်းလင်းသော 'ဒင် ဒင်' သံများသည် သူတို့ ပတ်လည်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အသံ စတင်သည်နှင့် လူတိုင်း ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အချို့မှာမူ အေးစက်မှုတစ်ခုကြောင့် တောင့်ခဲသွားကြသည်။

တစ္ဆေတွေလား။

တူညီသော အတွေးသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် စုန့်ရန်၊ လီယောင်၊ လော့စုယိနှင့် လင်လော့မေ့တို့ အားလုံး သူတို့၏ အကြည့်များကို ယန်ကျန့်ထံသို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။

ဒီအခြေအနေတွေအောက်မှာ သူ ဘာလုပ်တော့မှာလဲ။

သို့သော် လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားသည်မှာ ယန်ကျန့်က ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစား သို့မဟုတ် ချိန်ဆနေသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု သို့မဟုတ် ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ သူက အခြေအနေကို အကဲဖြတ်ရန် သတိဖြင့် မဆက်လုပ်ဘဲ သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးရန် မရွေးချယ်ဘဲ အဲ့ဒီအစား ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

အမှန်ပင်...

အမှားမရှိပေ။

ယန်ကျန့်က အသံလာရာသို့ တကယ်ပဲ ပြေးသွားသည်။

"ယန်၊ စိတ်ထိန်းစမ်း။"

စုန့်ရန်၏ မျက်နှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ အရေးတကြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ရတာက ကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါတို့က ဒါကို တစ်ခါတည်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီး သတ်ဖြတ်ဖို့ အခွင့်အရေး မပေးနိုင်ရင် လူအများကြီးရှိတဲ့ ငါတို့က ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ။"

ယန်ကျန့်က ပြေးထွက်သွားနှင့်ပြီ၊ သူ့အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဖွဲ့ထဲမှာ တစ္ဆေဆရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။

'တစ္ဆေတမန်တော်' ကဲ့သို့သော မဖြေရှင်းနိုင်သော အဆင့်ရှိ တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် မကြုံတွေ့ရလျှင် သူတို့အားလုံးမှာ တိုက်ခိုက်နိုင်ခွင့် ရှိသည်။

သူတို့သာ အနိုင်ရခဲ့လျှင် ဒီဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံး ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်။

"သူကတော့ အမြဲတမ်းလိုပဲ ရဲတင်းတာပဲ။"

လော့စုယိက ကြည့်ရင်း သူ့မျက်ခွံများ လှုပ်သွားသည်။

အတိတ်ကို ပြန်အမှတ်ရရလျှင် သူနှင့် ယန်ကျန့် ဆီဇာဟိုတယ်က ဖြစ်ရပ်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်က ယန်ကျန့်သည် ဒီလိုပုံစံအတိုင်းပင် ပြုမူခဲ့ပြီး ရှုန်ဝမ်ဝမ်နှင့်အတူ ဒုတိယအတွေးမရှိဘဲ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးသည် ပွင့်နှင့်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စကင်ဖတ်ကာ သူ့အမြင်ကို ပိတ်ဆို့ထားသော သင်္ချိုင်းနှစ်ခု သုံးခုကို လျင်မြန်စွာ ပတ်ရှောင်ပြီး အသံလာရာဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားသည်။

သူ့လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ သူသည် ထို 'ဒင်' သံများ၏ ရင်းမြစ်သို့ ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

"ရှေ့မှာပဲ။"

သူက အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ဒီသင်္ချိုင်းထဲက တစ္ဆေကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အလွန်အန္တရာယ်များသည်။ ယန်ကျန့်က အေးဆေးတည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သမျှကို တုံ့ပြန်ရန် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။

"ငါသာ ရှေ့က သင်္ချိုင်းကို ပတ်သွားလိုက်ရင် အဲ့ဒါကို မြင်နိုင်တော့မယ်။"

သူက အသံ၏ ရင်းမြစ်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေပြီ၊ မီတာအနည်းငယ်သာ ကွာတော့သော်လည်း သူ့အမြင်ကို ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် သူ့တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် မထိုးဖောက်နိုင်ဘဲ ကိုယ်တိုင် ချဉ်းကပ်ရသည်။

"ယန်၊ မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့၊ စိတ်ထိန်းစမ်း။"

စုန့်ရန်က နောက်မှ သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားရင်း ယန်ကျန့်သည် ခေါက်သံများဆီသို့ တက်ကြွစွာ ရွေ့လျားခြင်းဖြင့် အလွန် မဆင်မခြင်ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားလျှင် သို့မဟုတ် တစ္ဆေ၏ သတ်ဖြတ်ပုံစံကို လှုံ့ဆော်မိလျှင် အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သေးသော အခြေအနေသည် ထူးဆန်းကြောက်စရာကောင်းပြီး ခန့်မှန်းမရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် နောက်ဆုံး ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် ယခင်က လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ရှိနေခဲ့သော ခေါက်သံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဘာလက္ခဏာမှ မရှိ၊ ဘာပုံမှန်မဟုတ်တာမှ မရှိ၊ အသံသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားရုံသာ။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်၊ သူက ထိုရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အသံသည် ဒီနေရာကပင် လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ဘာမှ မမြင်ရ၊ လူလည်းမရှိ၊ တစ္ဆေလည်းမရှိ။ ပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာသည် ဗလာဖြစ်နေပြီး ဘာမှမရှိပေ။

"ငါ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါချဉ်းကပ်လာလို့ တစ္ဆေက ချက်ချင်း ထွက်သွားတာလား... နောက်ဆုံးတော့ ဒါက 'တစ္ဆေနယ်မြေ' ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးပဲလေ။"

ယန်ကျန့်က သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလေ့လာလိုက်သည်။

သူက သူ့အကြည့်ကို လျင်မြန်စွာ ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူ့အာရုံစိုက်မှုသည် ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းရှေ့မှ ထင်ရှားစွာ အသစ်စိုက်ထူထားသော သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်သည် သာမန်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ထူးဆန်းသောအရာ ဘာမှမရှိပေ။

သို့သော် ဒီသင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထွင်းထုထားပုံရသော စာလုံးအနည်းငယ် ရှိနေသည်၊ စာလုံးများမှာ ကောက်ကွေးနေပြီး မဖြောင့်မတ်ပေ၊ ပြီးတော့ မျဉ်းကြောင်းတိုင်းတွင် အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသည့် အစအနများ ရှိသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက ဆေးမဟုတ်ဘဲ သွေးစွန်းများဖြစ်ပြီး ထွင်းထုထားသည့်နေရာများမှ အောက်သို့ စီးကျကာ အနီရောင်လမ်းကြောင်းများစွာ ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ဒီသင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ပေါ်က စာလုံးများကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ပေါ်လာသည်မှာ- လော့စုယိ။

စာလုံးများသည် ရှေးရိုးရာအရေးအသားဖြစ်ပြီး ပေါ့လျော့ကောက်ကွေးနေသော အရေးအသားအပြင် သွေးစွန်းများဖြင့် ဖုံးကွယ်နေသောကြောင့် ယန်ကျန့်က ၎င်းတို့ကို မှတ်မိရန် တစ်ခဏမျှ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

သူ မှတ်မိသည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် ချက်ချင်း မော့ကြည့်ပြီး သူလာခဲ့သော လမ်းကြောင်းဘက်သို့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စုန့်ရန်၊ လီယောင်၊ လော့စုယိနှင့် လင်လော့မေ့တို့သည် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေကြသည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ အသံက ရပ်သွားပုံပဲ။ ရှင် အဲ့ဒီတစ္ဆေကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းလိုက်ပြီလား။"

စုန့်ရန်က သူ့တုတ်ကို အားပြုရင်း ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသည်။ သူ့ခြေထောက်တစ်ဖက်က အဆင်မပြေပေမဲ့ သူ့ခြေလှမ်းက လုံးဝ နောက်ကျမနေခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်က စကားမပြောဘဲ သူ့အကြည့်ကို သူ့နောက်က လော့စုယိအပေါ်တွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စူးစိုက်ထားသည်။

ခုနက ခေါက်သံက မှားစရာမရှိပေ။

ဒါက ဒီမှာရှိတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်က သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်တစ်ခုကို ထွင်းထုနေခြင်းပင်။

သို့သော် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ပေါ်က စာတမ်းသည် ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး လော့စုယိ၏ နာမည်ကို ဆောင်ထားသည်။

ဒါသာ တစ္ဆေ၏ တိုက်ခိုက်ပုံနည်းလမ်း အမှန်တကယ်ဖြစ်ခဲ့လျှင် အခု လော့စုယိသည် မယုံနိုင်လောက်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာနှင့် အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ အဲ့ဒီအကြည့်က ဘာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို အဲ့ဒီလို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။ တကယ်ပဲ ပြင်းထန်တဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား။"

ယန်ကျန့်၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်ကို ခံစားမိပြီး လော့စုယိသည် ရုတ်တရက် ရှင်းပြမရနိုင်အောင် မသက်မသာဖြစ်လာသည်။

သူက တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီဟု ခံစားရပြီး အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်။

သို့သော် လော့စုယိ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ထက် ပိုမလျှောက်ရသေးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် ခြေတစ်ဖက်က ဗလာထဲသို့ နင်းမိပြီး မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားကာ ဒူးကိုကျော်၍ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားသည်။

သူ ယိုင်လဲပြီး ရှေ့သို့ လဲကျသွားကာ သူ့လက်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုလို ထောက်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ့လက်များ ရွှံ့လမ်းနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် ၎င်းတို့လည်း နစ်ဝင်သွားပြီး ရွှံ့တစ်လုပ်စာ နီးပါး မျိုချမိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

"ဘောလိုပဲ ဆိုးလိုက်တဲ့ကံ။ ဘယ်သူက ဒီမှာ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အပေါက်ကို တူးထားတာလဲ..."

လော့စုယိက ချက်ချင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း သူစကားမဆုံးခင်မှာပင် သူ့မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြေဆီလွှာထဲ နစ်မြုပ်နေသော သူ့ခြေလက်များကို တစ်စုံတစ်ခုက ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုခံစားမှုသည် အများဆုံးအားဖြင့် အေးစက်၊ တောင့်တင်းနေသော သေဆုံးပြီးသား လူ့လက်များ၏ ခံစားမှုပင်။

"ဒါက တွင်းမဟုတ်ဘူး၊ ငါ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာ။"

လော့စုယိသည် တစ်ခဏအတွင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ချင်သည်၊ တစ္ဆေ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်မြောက်ချင်သည်၊ သို့သော် ပို၍ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ...

သူ့အတွင်းက တစ္ဆေသည် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဖိနှိပ်ခံရုံသာမက ဆွဲထုတ်ခံနေရပုံရသည်။

မြေပြင်ပေါ်က လျော့ရဲ၊ ညစ်ပတ်ပြီး မဲမှောင်နေသော သင်္ချိုင်းမြေသည် တစ္ဆေနှင့် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်ဦးစလုံးကို မြှုပ်နှံလိုပုံရသည်။

ထိုခံစားမှုသည် သာမန်လူတစ်ယောက် ရွှံ့နွံထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ပင်၊ ရုန်းကန်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ကြိုးစားလေ ပို၍နစ်မြုပ်လေသာ။

"မြန်မြန်၊ ကူညီကြပါ၊ ကူညီကြပါဦး။"

လော့စုယိက အော်ဟစ်ရင်း ကြောက်လန့်တကြား အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။

"သူ့ကို လွှတ်လိုက်။"

အနီးအနားရှိ လင်လော့မေ့က ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမ စကားပြောစပြုသည်၊ သူမအသံမှာ စူးရှပြီး ထူးဆန်းကာ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းပြီး သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

တစ္ဆေ စကားပြောသည်၊ နားလည်ရခက်ပြီး ထူးဆန်းကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ဒီအသံသည် တခြားတစ္ဆေများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ခေတ္တမျှ နှောင့်ယှက်နိုင်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ် အတွက်ပင် အမိန့်ပေးနိုင်သည်။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များတွင် ဒီစွမ်းရည်သည် အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် အသက်ကယ်နိုင်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေ၏ အသံ ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် မြေဆီလွှာနှင့် ထိတွေ့သည့်အချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဖွင့်လိုက်သော လင်လော့မေ့၏ ပါးစပ်သည် ရုတ်တရက် ပိတ်သွားပြီး ရွှံ့တစ်လုပ်စာ စားလိုက်ရသကဲ့သို့ ချဉ်စုတ်စုတ်၊ ငါးညှီနံ့အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ ချက်ချင်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဒီအခြေအနေကို လင်လော့မေ့ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်လောက် ထူးဆန်းသည်တော့ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပေ။

"ဘာလုပ်ရမလဲ။"

သူမ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဘာလုပ်လျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ကို မသိတော့ပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်က ပြေးလာပြီး လော့စုယိကို နောက်မှဆွဲကာ မြေပြင်မှ ဆွဲတင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် အရေပြားစုတ်ပြဲသံနှင့် အရိုးကျိုးသံများနှင့်အတူ...

လော့စုယိ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယန်ကျန့်ကြောင့် အရှင်လတ်လတ် စုတ်ဖြဲခံရတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသော်လည်း သူ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဆက်လက်နစ်မြုပ်နေကာ သူ့မျက်နှာတစ်ခြမ်းသာ မြင်နိုင်တော့သည်။

နာကျင်မှုကြောင့် သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"'တစ္ဆေလက်' က ဖိနှိပ်မှု မဖွဲ့စည်းနိုင်ဘူး..."

ယန်ကျန့်၏ မဲမှောင် တောင့်တင်းနေသော လက်ဖဝါးသည် သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် ကျော်လွန်သော ခွန်အားကိုသာ ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး 'တစ္ဆေလက်' ၏ ဖိနှိပ်မှုမှာမူ လုံးဝ အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိပေ။

"ခွေးသား"

စုန့်ရန်က ထိုအချိန်တွင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ခြေထောက်မြှောက်ကာ လော့စုယိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်သည်။

လော့စုယိ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကန်ချက်ကြောင့် မြေပြင်မှ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး မြေပြင်မှ ထွက်ခွာတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ ပို၍နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားသည်။

"ဒါ မဖြစ်ဘူး၊ အောက်မှာ၊ ငါ့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိတယ်..."

လော့စုယိက ကြောက်လန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သော်လည်း သူစကားမဆုံးခင်မှာပင် သူ့ခေါင်းလည်း နစ်ဝင်သွားပြီး သူ့အနက်ရောင် ဦးရေပြားသာ မြင်နိုင်တော့သည်။

ယန်ကျန့်က ဒီလိုဖြစ်မည်ကို ခန့်မှန်းထားပုံရသည်၊ သူ့မဲမှောင် တောင့်တင်းနေသော လက်ဖဝါးသည် လော့စုယိ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားပြီး မြေဆီလွှာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဖိနှိပ်ရန် ၎င်းနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံရမည်။

ဒါက 'တစ္ဆေလက်' ၏ အားနည်းချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်၊ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု မပြုလုပ်နိုင်လျှင် လေထဲမှ ဖိနှိပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူလက်လှမ်းလိုက်သောအခါ မြေဆီလွှာထဲ မြှုပ်နှံထားသော လော့စုယိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘာမှမခံစားရဘဲ ရွှံ့တစ်ဆုပ်သာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်က နစ်မြုပ်နေပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင် အောက်ဘက်တွင် လုံးဝ မြှုပ်နှံမထားပေ။

'တစ္ဆေနယ်မြေ' တွင် ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်သည်၊ ယန်ကျန့်သည် ဒီလိုထူးဆန်းသော အခြေအနေများကို ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

"အသုံးမဝင်တော့ဘူး၊ သူ့ကို မကယ်နိုင်တော့ဘူး။"

စုန့်ရန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်-

"သူ အရမ်းမြန်မြန် မြှုပ်နှံခံလိုက်ရတယ်၊ ငါတို့ တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူး။ ငါတို့သာ ကြိုတင်ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ရင် ခြေထောက်တွေကို ဖြတ်တောက်တာက ဖြစ်နိုင်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အခုတော့ ငါတို့ ဦးခေါင်းအောက်က အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်လို့မရဘူး မဟုတ်လား။"

"ငါ မပြတ်သားခဲ့ဘူး။ လော့စုယိက တောင့်ခံထားနိုင်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ နည်းနည်းရုန်းကန်နိုင်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါသာ အရင်လှုပ်ရှားခဲ့ရင် လော့စုယိက ငါသူ့ကို သတ်ဖို့ကြိုးစားနေတယ်လို့ ထင်ကောင်းထင်လိမ့်မယ်။

အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါ့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ အာရုံစိုက်နေရင်း တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို လျစ်လျူရှုကောင်း လျစ်လျူရှုလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ငါသူ့ကို အရင်ဆုံး သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါစကားမပြောနိုင်ခင်မှာပဲ အဲ့ဒါဖြစ်နှင့်နေပြီ၊ ပြီးတော့ အရမ်းမြန်ဆန်တယ်ဆိုတာကို ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။"

ယန်ကျန့်က သူ့အမှားကို ညည်းညူလိုက်သည်။

သက်ရှိလူတစ်ယောက်၊ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်က ဒီမှာလဲကျပြီး ဒီလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကများ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်မှာလဲ။

လော့စုယိ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မမြင်လိုပုံရသော လင်လော့မေ့သည် သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး ပြေးသွားသည်။ သူမက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒုန်းခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး လျော့ရဲ မဲမှောင်နေသော မြေဆီလွှာကို တူးဆွရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်၊ လော့စုယိကို တူးထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် မြေကြီးကို တူးဆွလိုက်သောအခါ အောက်ဘက်တွင် ဘာမှမရှိပေ။

လော့စုယိ၏ အလောင်း မရှိပေ။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ စုန့်ရန်က တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သော်လည်း သူမကို မတားဆီးဘဲ အဲ့ဒီအစား ယန်ကျန့်ထံသို့ လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ခုနက အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ လော့စုယိ တိုက်ခိုက်ခံရမယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် ကြိုတင်သိမြင်ခဲ့တာလဲ။"

သူ့အသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း သူ့လက်များမှာ သူ့တုတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ဒါက သူ့တင်းမာမှုနှင့် ပြင်းထန်သော မသက်မသာဖြစ်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

သူသိသည်မှာ သူသာ ထိုအခြေအနေတွင် ရှိခဲ့လျှင် သူလည်း ပြီးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။